"Jésus, l'enquête", van Jean Staune

Het werd toch geen lectuur deze avond, maar (buiten een korte chatsessie met Elena) een interview met Jean Staune over zijn jongste boek: "Jésus, l'enquête". 

Heel interessant en inspirerend, over het verband tussen religie, kerken en spiritualiteit. Staune deed me in zijn betoog soms denken aan de woorden van onze pastoor in Matadi, onze vriend Marcel Inghels zaliger.

Jammer genoeg weer in het Frans, maar de essentie is dit: Jezus behoort volgens de auteur (en na zijn "wetenschappelijke en etnische" enquête) niet enkel tot de christelijke kerk maar hij is (samen met andere archetypen) een universele "brug" ("een weg") tussen de materiële en de spirituele wereld.

Eindejaar

Eigenaardig weer, schreef ik gisteren, maar eigenlijk haalden we vorig jaar rond deze tijd net dezelfde temperatuur! Het was toen zelfs veel beter weer dan nu: veel minder wind!

Het wordt een heel rustig eindejaar voor ons. Roger heeft nog minder zin in feesten dan normaal! Tussen twee windvlagen door hebben we wel onze zaken (die we gisteren uitstelden wegens de wind) afgehandeld. Er was nog een rest linzensoep van gisteren en dat werd ons karig avondmaal. 

Nu doet Roger nog een dutje en ik ga wat lezen. Straks bel ik nog even naar de kinderen en dat zal het zijn (Nany hoef ik uiteraard niet meer te bellen). 

Ik wens jullie allemaal een zo gelukkig mogelijk 2023, vrienden!

Wat een wind!

We wilden (onder andere) iets brengen naar overbuurvrouw. Toen Roger de poort opendeed, sloeg de wind die meteen terug dicht en werd hij bijna omvergeblazen. Terwijl hij de poort met veel moeite weer open deed, vroeg ik me hardop af of het wel verstandig was ons naar buiten te wagen en voor één keer gaf Roger me meteen gelijk. Samen hebben we de poort weer dicht gekregen en zijn we naar binnen gevlucht.

Wat een eigenaardig weer! Tot -8°C en sneeuw een paar weken geleden en tegen morgen +16°C! En regen en wind!

De tijden zijn veranderd!

Ik moest vandaag langs de post, twee winkels aandoen in Heers, langs de apotheker en iets kopen in Sint-Truiden. Maar eerst wachtte ik op de levering van een pakje. Ondertussen kwam de post aan... met onder andere de aankondiging van het voor ons totaal onverwachte overlijden van dorpsgenote Lieve. Ik sprak geregeld met haar als ik haar tegenkwam maar de laatste maanden had ik haar niet meer ontmoet (uiteraard: ikzelf liep ook niet meer rond in het dorp). 

Terwijl we, na ontvangst van het bestelde pakje, naar de post reden, vroegen Roger en ik ons af of hij in staat zou zijn naar de uitvaart van Lieve in Borgloon te gaan. De tijd dat uitvaarten plaatsvonden in de dorpskerk is ook al een poosje voorbij. 

Na ons bezoek aan de post kochten we een paar zaken in Heers en reden we naar de apotheker. Daarna vroeg ik aan Roger of hij nog in staat was naar Sint-Truiden te rijden (desnoods kon ik de daar geplande aankopen nog een dagje uitstellen). Het rijden ging vanzelf maar na die boodschappen bleek Roger weer uitgeteld. 

Thuis, na nog een dutje voor Roger, besloten we dat we de uitvaart van Lieve niet zouden bijwonen. Dat betekent immers eerst naar Borgloon rijden, daar een parkeerplaats vinden (waarschijnlijk een heel eind van het rouwcentrum vandaan), er naartoe lopen en dan tussen een massa volk (ik weet dat er heel veel volk zal zijn), waarschijnlijk rechtstaand, de plechtigheid bijwonen. Ik denk dat geen van ons beiden daartoe in staat is. Dus heb ik de familie online gecondoleerd (nog een geluk dat zoiets tegenwoordig mogelijk is). 

Een halve dag in het ziekenhuis

Roger moest vandaag om 8:30 uur terug in het ziekenhuis zijn voor een radiografie. Daar hebben we een half dagje aan besteed. 

Eerst was het bijna een uur wachten in een soort (comfortabele) wachtkamer, waar we tot twee keer toe koffie, thee of chocolademelk kregen aangeboden. Er zaten nog twee andere mannen, een van 68 jaar die er ouder uitzag dan Roger en een van 92 jaar die er amper 75 uitzag. Ondanks het verplichte mondkapje ontspon er zich een vrij interessante conversatie tussen ons. Over de kwalen van de aanwezige mannen (allemaal darm gerelateerd), over ziekten, dokters, oud worden etc. Een voor een ondergingen de mannen hun radio, waarna we nog moesten wachten tot we een voor een bij een dokter werden geroepen. 

De ontsteking bij Roger is nog steeds niet helemaal bedwongen en hij moet dus nog veertien dagen antibiotica slikken. Daarna volgt hetzelfde scenario als vandaag. 

Een beetje ontgoocheld namen we afscheid van de dokter, groetten de andere mannen en gingen een kom kervelsoep eten in de cafetaria. Waarna Roger zich ineens doodmoe voelde. 

Iets voor 13 uur waren we terug thuis waar Roger meteen een dutje ging doen. Ik voelde me ook heel moe hoewel ik een halve dag letterlijk niets had gedaan dan gebabbeld en geluisterd: het werd een opvallend luie middag!

Eigenlijk waren we deze middag, samen met Karel en zijn zoon Tim, Marieke, nog iemand die ik niet ken, maar zonder Jan zaliger deze keer, nog eens uitgenodigd bij vriendin Seany. Die afspraak had ik wijselijk afgezegd: ik vermoed dat het te zwaar zou geweest zijn voor Roger. Maar het is jammer...

Hulp van buren of familie?

Roger leek minder slaperig vandaag hoewel hij nog steeds dat antibioticum slikt. Ik vroeg me ineens af of die vermoeidheid misschien te wijten was aan de hoge dosissen paracetamol die hij gedurende bijna twee weken kreeg toegediend en die hij nu toch al enkele dagen niet meer krijgt? 

Onze boodschappen heb ik toch maar uitgesteld: ik weet dat Roger echt kan genieten van die wekelijkse inkopen, dus dacht ik: vermits ik nog voldoende proviand in huis heb, beter nog even wachten tot Roger zich heel helder voelt!

En... dat uitstel lijkt ook onze buren niet te hebben geschaad: zij blijken onze hulp helemaal niet nodig te hebben! Zij hebben immers allemaal kinderen of andere familieleden in de onmiddellijke buurt. 

Eigenaardig: dat is een praktisch detail waar mijn familie (en ikzelf) nooit aan dacht!

Nog even naar de "ville portière" Matadi op een luie dag

Roger slaapt nog veel en ikzelf doe niet veel behalve koken, afwassen en een paar keer een wasmachine laten draaien. Er heerst ziekte bij de buren en ik vraag me af hoe ik die mensen op mijn beurt kan helpen. Normaal gezien hadden we voor morgen boodschappen gepland en dan kunnen we aanbieden tegelijkertijd voor hun aankopen te zorgen maar... als Roger zo vermoeid blijft, voel ik me verplicht die boodschappen nog een paar dagen uit te stellen.

Ik vraag me af of het antibioticum dat Roger nog tot overmorgen slikt hem zo slaperig maakt (ik heb het niet gevonden op de bijsluiter). 

Het zijn dus ook voor mij "luie" dagen met veel lectuur en deze avond, voor het slapengaan, nog even een virtueel reisje  naar Matadi! Uiteraard niet naar de "ville portière" maar naar de "ville portuaire"!😊