Nany klaagt

Vandaag weer een wandeling in Sint-Truiden en opvallend weinig volk op straat. Zou de verplichting om een mondkapje te dragen in de drukste straten daar de oorzaak van zijn?
Weer viel me op dat Roger veel meer naar etalages kijkt dan ik: het is hier echt de omgekeerde wereld! Als ik al eens blijf staan voor een uitstalraam, schrik ik gewoon van de prijzen!

Voor onze wandeling uiteraard naar Nany gebeld. Die klaagt! Ze lijkt het beu te zijn enkel dezelfde "medebewoners" te zien (buiten een kort bezoek van broertje en zus). Haar kennende, vermoed ik zelfs dat ze niet zozeer treurt omdat wij niet kunnen langskomen zolang de richtlijnen in dat rusthuis niet versoepelen: ze wil gewoon opnieuw vrij zijn om haar vrienden te ontmoeten, te kunnen gaan shoppen (hoewel ik vermoed dat ze daar begeleiding zal voor nodig hebben! Zal ik aan Roger vragen haar eens te vergezellen zodra er versoepelingen worden afgekondigd?), een terrasje te doen, op restaurant te gaan, enzoverder. 

Nany lijkt niet te begrijpen dat wij ook geconfronteerd worden met allerlei beperkingen. 'Mijn vriendinnen en hun kinderen houden daar helemaal geen rekening mee', zegt ze me (ze vergeet blijkbaar dat haar Matadi-vrienden Lily en Roger zich wel houden aan de maatregelen). Ik probeer haar dan uit te leggen dat wat anderen doen niet kan dienen als argumentatie... maar daar heeft ze geen oren naar. Waarom kan zij niet opnieuw ontmoeten wie ze wil?

Ze had gelezen (ik ook uiteraard) dat de richtlijnen voor rusthuizen zouden versoepelen. Waar zij verblijft is dat voorlopig nog niet aan de orde, omdat het virus te veel besmettingen heeft veroorzaakt in die gemeente en om te beginnen al het personeel moet getest worden, eventueel gevolgd door alle bewoners. 

'Zou het kunnen dat het zo streng moet blijven omdat iedereen in jouw gemeente doet zoals jouw vriendinnen, namelijk zich niets aantrekken van de maatregelen?' vroeg ik haar nog. Daar had ze uiteraard geen antwoord op! 

Deze avond nog een poosje gebeld met onze dochter (en even Matthias en Eva aan de lijn gekregen). We proberen iets te regelen voor ons jaarlijks "verjaardagen vieren" (dus al onze verjaardagen samen vieren maar eigenlijk gewoon nog eens allemaal samen zijn). Dochter en schoonzoon willen hun vrij goed beschut terras ter onzer beschikking stellen en nu is het zaak een niet te late (en dus ook niet te koude) datum te vinden waarop iedereen vrij is zodat we eindelijk kunnen samenkomen... in open lucht! 

Terrasje in Borgloon

Na onze brunch en wat opruimwerk, weer een telefoontje met Nany. Ik sprak haar over die brieven van mijn vader... maar daar herinnerde ze zich niets van. Maar dan echt helemaal niets, en zelfs niet of zij ooit op die brieven had geantwoord (wat wel het geval is, lees ik in die schrijfsels van mijn vader). Dat haar korte termijngeheugen achteruit gaat, hadden we al lang opgemerkt, maar dit gaat over het lange termijngeheugen... en volgens mij toch over belangrijke herinneringen! 

Daarna gingen Roger en ik bier kopen waarna we een wandeling maakten in Kortessem. Daar staan vrij veel mooie gebouwen... maar toch staat die gemeente mij minder aan dat het mooie Borgloon.

Waar we daarna nog heel even rondliepen om uiteindelijk iets te drinken op het terras van café Hasbania op het Speelhof. 

Wat een eigenaardige periode toch: eerst keken we uit of er voldoende ruimte was tussen de tafels op dat terras! Want, tussen haakjes, in Kortessem was ons opgevallen dat ze nogal dicht bij elkaar staan!

Het was daar heel aangenaam zitten in de herfstzon, met een biertje voor Roger en een glas witte wijn voor mij!

O ja, daar konden we ons registreren via het internet. Daar hadden we het trouwens onder andere over: die registratieplicht op café. Vlak voor we besloten iets te gebruiken op dat terras had Roger nog gezegd dat die registratieplicht hem remde om op café te gaan. Omdat, zo redeneerde hij terecht, als iemand, die op hetzelfde moment daar zat, besmet geraakt, je het zitten hebt: dan krijg je controle en misschien de verplichting je te laten testen. Ik vroeg me weer af of Crèvecoeur niet gelijk heeft, die beweert dat we naar een maatschappij gaan waarin iedereen maximaal gecontroleerd wordt. 

Thuis gevulde courgettes klaargemaakt en niets vergeten deze keer! 😉

Van ons lichaam een ontvang- en uitzendantenne maken???

Ik keek deze avond nog even naar het "gezever" van Crèvecoeur en onder anderen Tal Schaller. Op YouTube en volgens mij kreeg het gesprek die titel om censuur zo lang mogelijk uit te stellen.

Wat ze vertellen lijkt wel Science Fiction hoor, maar ik bleef toch luisteren. 

Ze denken dat we binnenkort allemaal verplicht gevaccineerd zullen worden tegen Covid-19. Echt verplicht niet maar je zou bijna niets meer kunnen ondernemen als je niet gevaccineerd bent (en ik die al van plan was me niet te laten vaccineren!). En, voegen ze daar aan toe: in dat vaccin zullen nanopartikels zitten die van ons lichaam een soort antenne maken waardoor we afhankelijk worden van de overheid (dat zijn we al voor een groot deel maar het zou dan nog meer lijken op slavernij).

Te gek om los te lopen, denk je dan automatisch! En toch... ik ben benieuwd of er inderdaad een (zo goed als) verplichte vaccinatie zit aan te komen?

Verstrooid of beginnend dementerend?

Na weer een wandeling in Sint-Truiden (en daarvoor een uurtje strijken, och arme mijn arm!), aten we een restje groentesoep. Daarna bereidde ik schorseneren in kaassaus en liet ik dat gerecht even gratineren. Op het moment van serveren had ik de indruk dat er iets mankeerde maar ik wist niet wat...
Tor Roger me vroeg: 'Je ging er toch worst bij geven?' Inderdaad, ik was gewoon vergeten vlees klaar te maken! 

'Oei, als dat geen begin van Alzheimer is!' klaagde ik en Roger:'Maar nee, dat is gewoon verstrooidheid!' Ik hoop het!

Medium en ingenieur

We wandelden vandaag eindelijk nog eens in Borgworm (Waremme).Wat was dat lang geleden! Vroeger gingen we er geregeld de ene of de andere bezoeker afhalen aan het station (ik denk dat we de laatste keer  mijn Nononc en Françoise afhaalden, ongeveer een jaar voor het overlijden van mijn oom Nononc) maar tegenwoordig rijden we zelden naar dat stadje. 

De wandeling deed deugd, er was weinig veranderd, behalve natuurlijk dat iedereen er met een masker rondliep. Onderweg was ik aan het mijmeren. Ik herinnerde me dat de laatste keer dat we Hendrik en Debby ontmoetten, we nog even spraken over mijn (en niet alleen mijn) idee dat ons bewustzijn niet wordt voortgebracht door ons brein maar dat ons brein een deel van een universeel bewustzijn capteert.

Thuis zorgde ik voor het avondmaal; aten we, wasten we af en daarna ging ik aan mijn pc zitten. Per toeval (!) viel ik op een interview van het medium Bruno met een ingenieur die, na bepaalde ervaringen,  ook medium is geworden. 

Jammer, mensen, het is weer in het Frans maar probeer toch eens te luisteren! De ingenieur-medium is er ook van overtuigd dat ons bewustzijn een deel is van een universeel bewustzijn. Ze heeft het onder andere over wetenschappelijke dogma's en over het feit dat wetenschap zichzelf constant in vraag moet stellen. En over het gebrek daaraan bij de huidige wetenschap. Ze (de ingenieur dus) geeft ook een korte maar duidelijke uitleg over quantumfysica en spreekt over de verhouding wetenschap/spiritualiteit. Echt boeiend! 

Koel na de hittegolf

Eigenaardig: tijdens ons avondmaal trokken we allebei een truitje aan, hoewel het 22°C was in de keuken. En daarvoor wandelden we in Sint-Truiden met elk een vest aan, hoewel ik vermoed dat we daar ruim 23°C haalden.  Is het zo dat normale temperaturen veel koeler aanvoelen na een hittegolf?

Ik moet wel zorgen dat we opnieuw elke dag een beetje wandelen, want mijn heupen deden pijn tijdens ons klein uur rondlopen!

Ik heb al die brieven van mijn vader ontcijferd (met moeite) maar... nu is het zaak ze te beginnen overtypen!  Wanneer zal ik daar de tijd (en de moed) voor vinden? 

Vandaag enkel (lang) gebeld met Nany en straatgenote V.... en eigenlijk was dat voldoende voor mijn armen!

Over onder andere impressies van een repatriëring

Vandaag naar de kindjes gebeld om te horen hoe de eerste schooldag is verlopen. Ik kreeg alleen Elena en Eva aan telefoon, Matthias was aan het spelen met de buurtjes. De meisjes waren heel enthousiast, dat zal dus waarschijnlijk ook voor hun broertje gelden. 

Hun mama sprak me nog over enkele problemen met de aanpassing van onder andere lokalen (in verband met de huidige sanitaire maatregelen) waar zij binnenkort les geeft: wat lijkt het me moeilijk veilig les te geven in deze Corona-periode! En... ik vraag me eerlijk gezegd af hoe ze dat allemaal hebben opgelost in de gewone scholen!

Rond de middag een bezoekje van de aannemer en een dakmaker. In de  keuken, waarvan de deur groot open stond (niet omdat het zo warm was!), bespraken we de uit te voeren werken.

En vlak daarna vond ik een mail van Matadi-vriend Lieven P. die mijn vorige post had gelezen. Ik vermoedde het al nadat hij mij ooit over zijn repatriëring uit Congo had verteld maar nu las ik het bevestigd in de brieven van mijn vader: ze zaten op dezelfde boot bij hun repatriëring! Mijn vader kende hem echter niet (Lieven was in Matadi mijn speelkameraadje, dat wel, maar daarom kenden onze ouders elkaar nog niet). 

De brieven van mijn vader blijven heel moeilijk te ontcijferen. Daarnet hebben we al de helft ervan gescand, zodat ik de tekst kan vergroten... maar dan nog blijft het vaak gissen aan de hand van in de context iets of wat leesbare woorden. 

En toch, het zou heel interessant zijn de impressies te vergelijken van een volwassen man (mijn vader dus) met die van een jonge puber (Lieven, die heel levendige herinneringen overhoudt aan die reis) die met dezelfde boot werden gerepatrieerd. 

Waarom schreef je toch zo onleesbaar, papa? En weet je wat? Zijn collegevriend, die nu een van mijn beste vrienden is, schrijft al even onleesbaar! Ach, we gaan er toch werk van maken, Lieven! 

Ook onze wekelijkse boodschappen gedaan vandaag. Dat ging vroeger nooit zo snel als sinds we een mondkapje moeten dragen! En dan hoeven wij dat masker nog niet de hele dag op te zetten!

Eigenlijk was ik van plan vandaag ook even naar V. te bellen, maar een telefoontje met Nany en daarna  met de kindjes was voldoende voor mij. Per toeval ontmoetten we de schoondochter van straatgenote V. toen we terugkwamen van onze boodschappen. Ze was op weg naar haar schoonouders V. en T. Dus vroeg ik haar hen de groeten te doen en te zeggen dat ik morgen even zou bellen.