Huishouden en spiritualiteit

Praktisch elke avond brandt onze houtkachel en eigenlijk zou ik dus elke dag alles moeten stoffen. Dat doe ik eerlijk gezegd niet, want ik weet dat ik 's anderendaags toch moet herbeginnen. Maar binnenkort komen alle kinderen nog eens naar hier en vandaag begon ik dus eindelijk aan een beetje grondiger schoonmaak. Als eerste was het poortgebouw aan de beurt. Ik weet het, onlogisch maar ik redeneerde dat we dat misschien wel enkele dagen toonbaar kunnen houden! 😄 Hoewel... Ik laat daar min of meer vrij spel aan Roger en ocharmen, hij heeft het weer moeten horen vandaag! Terwijl ik hem verwijt dat overal waar hij een vrij oppervlak merkt, hij de neiging heeft dat te willen opvullen, alles te laten rondslingeren, enzovoort, besef ik dat het voor hem alles behalve aangenaam moet zijn, al die verwijten!  Besef ik dat ik van in het begin wist dat hij heel veel rommel genereert, dat ik dat geen reden vond om niet verder te gaan met hem, net omdat hij andere, heel boeiende kwaliteiten heeft en ook nooit van mij zou eisen dat ik een heel goede huisvrouw word. 

Maar kom, dat poorthuis is nu toonbaar, we hebben geen ruzie gemaakt en we kregen vrij veel beweging (en ik rugpijn).

Deze avond viel ik (na het avondeten, bij wijze van ontspanning) op een interview met de Franse psychiater Christophe Fauré over zijn boek "Cette vie... et au-delà". Fauré deed aan stervensbegeleiding en schrijft over zijn ervaringen. Ook hij denkt dat niet onze hersenen ons bewustzijn voortbrengen (hij geeft enkele voorbeelden - waaronder weer die VSCD - waarop hij die mening baseert) en ook hij zou willen dat daar meer studie naar gedaan werd. Hij lijkt er zelfs van overtuigd dat binnen 10 of 15 jaar het huidige  "paradigma" helemaal achterhaald zal zijn.

Deze avond, vrij laat, nog van Elena haar uitgewerkt interview van vorige woensdag gemaild gekregen. Ik vind dat ze dat heel goed heeft gedaan!

Vrienden vroeger en nu

Deze middag hadden we afgesproken met onze vrienden Liliane en Paul in "Den Teluur" in Sint-Truiden. De laatste keren dat we er met de kindjes naartoe gingen, zat er bijna niemand, vandaag was het een overrompeling. Eigenlijk normaal: het is er goedkoop en lekker, in dat buurtrestaurant. Een betaalbaar uitje, zoals een onbekende tafelgenote mij toevertrouwde: 'Je eet lekker, je hoeft niet te koken, je hebt geen afwas, je keuken blijft proper en  je bent er eens uit.' Zolang zij en haar man (echtgenoot? Die man vroeg me of Roger mijn echtgenoot was en vertelde me dat hij zelf 88 jaar is) aan tafel bleven zitten, kreeg ik niet de kans om met Paul en Liliane te praten! Wat we wel inhaalden zodra die onbekenden vertrokken waren. Behalve enkele telefoontjes hadden we elkaar al een hele tijd niet meer gesproken en we hadden dus veel nieuwtjes en meningen uit te wisselen! Lekker gegeten heb ik ook. Ik koos het menu à 8 euro: rapensoep (die ik aan Roger gaf, want ik wist dat ik zelfs het hoofdgerecht niet op zou krijgen), kalkoenlapje archiducsaus met appelen, veenbessen en aardappelgratin en een dessert dat ik ook oversloeg. Roger lust niet echt kalkoen en nam een steak met frieten en sla maar was minder tevreden. Toen hij merkte dat je ook mosselen kon krijgen, vond hij het jammer dat hij niet dat had gekozen, waarop Liliane en Paul voorstelden binnenkort samen mosselen te gaan eten in "Den Teluur".

Deze avond, na onze broodmaaltijd (jaren is het geleden dat we nog een echte broodmaaltijd aten thuis) kreeg ik een telefoontje van de zus van René zaliger, de oudste dochter van "tante" José. Precies een uur hebben we herinneringen opgehaald aan haar en mijn moeder zaliger en aan haar overleden broer. Weer beloofden we elkaar weldra een reünie te organiseren!

Eindelijk durft hij het zeggen!

Ik heb altijd veel bewondering gehad voor de Franse "docteur Kierzek" (omdat hij vrij ingewikkelde gezondheidsvragen op een heel begrijpelijke manier kan beantwoorden) maar tijdens de Covid-crisis ontgoochelde hij me een beetje: hij leek niet echt voor zijn mening te durven uitkomen, alles, wat de media beweerde, beaamde hij, hij nuanceerde weinig, enzovoort. 

Nadat ik deze avond nog enkele mails had beantwoord en naar het journaal online had gekeken, viel ik op een heel ander discours van die dokter. Durft hij nu pas zeggen wat hij echt denkt? Het is in elk geval heel opvallend! Uiteraard weer in het Frans, maar met de ondertitels lijkt het me allemaal goed verstaanbaar: https://www.youtube.com/watch?v=9K-Dl4IR2ps

Ik weet niet of bij ons al een arts openlijk zijn mening heeft durven te uiten? Kierzek zegt in dit betoog onder andere dat "De huidige zogenaamde wetenschappelijke waarheid waarschijnlijk in de toekomst achterhaald zal blijken, dat "plateauartsen", "factcheckers" en journalisten hiermee geen rekening hielden tijdens de sanitaire crisis en aldus blijk gaven van een opvallend gemis aan nederigheid".

Na de dood

Rustige dag. Brood gaan kopen in de AD-Delhaize in Heers (Roger had gisteren geen zin om brood te bakken maar ik vermoed dat we dit niet gauw zullen herhalen: 2,89 euro hebben we ervoor betaald) en in die winkel ook parelhoen zien liggen! Is het nu misschien het seizoen daarvoor? In die winkel was de vogel wel veel duurder dan wat wij gisteren betaalden.

Naar straatgenote V. gebeld die vandaag 84 jaar wordt! Uiteraard spraken we nog uitgebreid over mijn moeder Nany zaliger.

Deze avond viel ik op een heel interessante documentaire over wat men in het Frans noemt "VSCD" (vécus subjectifs de contacts avec des défunts - letterlijk: het subjectief beleven van contacten met overledenen).  Men liet er mensen aan het woord die zulke contacten hadden beleefd, mensen die stervende patiënten begeleiden, wetenschappers die "geloven" en wetenschappers die sceptisch zijn. Je kreeg een uitleg over het verschil tussen hallucinaties en die belevenissen. Weer werd er gesproken over sommige wetenschappers die denken dat ons bewustzijn niet voortkomt uit onze hersenen maar dat onze hersenen (een deel van?) een extern bewustzijn "capteren", net zoals een radio of een televisie werken.  Andere wetenschappers opperden dat enkel schepsels met hersenen een bewustzijn hebben en dat dus de hersenen wel het bewustzijn moeten voortbrengen (eigenaardig argument, want als bewustzijn door onze hersenen moet worden gecapteerd, kan een schepsel zonder hersenen geen bewustzijn capteren). 

Kortom, die vraag kon niet beantwoord worden maar naar het schijnt zijn er vrij veel wetenschappers die pleiten voor meer onderzoek daarnaar, terwijl de meerderheid van de wetenschappers de vraag niet belangrijk genoeg zou vinden om er tijd en geld aan te besteden.

Parelhoen in dragonsaus

We moesten vandaag nog enkele spullen kopen in Sint-Truiden. Onderweg vertelde Roger me dat hij al heel lang zin heeft in parelhoen maar dat, hoewel hij er elke week tijdens de boodschappen naar uit kijkt, hij er nog nergens heeft gevonden. 

Na de twee winkels die we moesten aandoen, stelde Roger voor even de Carrefour binnen te lopen. Roger winkelt immers graag!  😉

Terwijl we in die winkel langs de vleesafdeling lopen zie ik ineens... een prachtig parelhoen liggen, in promotie nog wel (de vogel moest vandaag klaargemaakt worden, vandaar!). Uiteraard hebben we die gekocht.

Gisteren had ik een groentetajine met worstjes klaargemaakt en vandaag zou ik de rest van die groenten serveren met hamburgers. Thuis verhuisden de hamburgers echter meteen van de koelkast naar de diepvriezer (de groenten blijven nog een poosje goed) en maakte ik parelhoen in dragonsaus klaar, voorafgegaan door een eenvoudig groentesoepje. Het was jaren geleden dat we nog parelhoen hadden gegeten (ik meen me te herinneren dat de laatste keer Nany hier was) en we hebben gesmuld! Morgen eten we hetzelfde (wij krijgen zo'n volledige vogel immers niet opgegeten in één keer) en maak ik weer soep, op basis van bouillon getrokken uit de karkas van het dier.

Herinneringen aan het kerkhof van de abdij van 't park

"Soms mocht ik met Marraine naar het kerkhof van de "Abdij van 't Park", waar ze nauwgezet de grafsteen van haar man onderhield. Ik ging er graag naartoe: ik genoot van de aanblik van de abdijgebouwen, van de rust op het oude kerkhof, van de eenden en zwanen op de vijver. Ik denk dat ik onbewust het verschil merkte met onze straat, waar alle huizen blijk gaven van een ontzettend gebrek aan fantasie en smaak.

Het was niet ver: we staken de straat over en namen een weggetje dat voerde naar de spoorwegbrug. In de landerijen van de abdij mocht ik rondlopen zoveel ik wilde. Er kwamen toen nog geen auto's. En op den duur herkende ik elke koe en elk paard die in de weiden stonden te grazen. Samen met Marraine ging ik tarwebloem kopen in de molen. (Veel later, in de jaren zeventig, ben ik eens met vrienden de toen verlaten molen binnengedrongen. De ratten schoten langs alle kanten weg, alles was vervallen, maar ik meende de vroegere geur van versgemalen tarwe nog te ruiken).

Met Marraine voederde ik droog brood aan de eenden. Daarna gingen we naar het kerkhof,  waar ik toen al bij elk graf begon te fantaseren over het voorbije leven van de dode die er in rustte. Marraine bracht me naar de rustplaats van mijn "opa", die ik nooit had gekend, en vertelde over haar gemis. Soms deed ze het op zo'n aandoenlijke manier dat ik begon te wenen. Iets in mij begreep toen al wat het betekende iemand voor altijd te moeten missen! Terwijl Marraine de grafsteen schrobde, het onkruid wiedde en het miniatuurtuintje onderhield, ging ik dromen bij de "Grot van Lourdes", in een hoek van de begraafplaats. Daar kwam Marraine zich na haar werk bij mij vervoegen met haar paternoster." 

Dat schreef ik jaren geleden in "Marraine". Ik viel vandaag (eigenlijk weer heel toevallig) op het bestand "Marraine" op mijn pc. Terwijl ik diagonaal herlas wat ik lang geleden heb geschreven (weer met het gevoel dat ik dat veel beter had kunnen doen) las ik ineens die passage, en bedacht dat die weergeeft welk gevoel me gisteren overmande bij dat graf. 

Ontgoocheling en blijdschap

We werden vandaag verwacht bij dochterlief en schoonzoon rond 16 uur maar we reden eerst naar twee begraafplaatsen. Het eerste bezoek was aan het graf waar mijn "marraine" en mijn "Nononc" rusten naast hun echtgenoot/vader. Heel veel bloemen op het graf en weinig mensen op het kerkhof. Ik kon in een heel serene sfeer aan hen terugdenken. Jawel, ik weet heel goed dat je daarvoor niet aan dat graf moet staan... maar die begraafplaats roept zo veel herinneringen op aan de tijd dat ik bij marraine en Nononc woonde!

Daarna reden we naar het graf van "oma", de moeder van Roger. Vorig jaar heeft de Covid-crisis gemaakt dat we geen enkel graf bezochten rond deze tijd... en we waren vergeten dat het graf van "oma" zou verwijderd worden na 30 jaar (zijnde dus in 2021). Dat werd dus een serieuze ontgoocheling!

Bij dochterlief werden we uitbundig ontvangen door de kindjes die ons heel veel te vertellen hadden. Daarna nam Elena mij even apart voor een heus interview. Voor school moest ze iemand interviewen die ze bewondert en ze heeft mij gekozen! Fier dat ik was! Elena had dat interview heel degelijk voorbereid en, na weliswaar een poosje de slappe lach bij ons beiden omdat we ineens zo serieus moesten zijn,  hebben we een heel diepzinnige gesprek gevoerd over het waarom en hoe van boeken schrijven en uitgeven. Elena had er ook een leuk spelletje aan toegevoegd: aan de hand van enkele door het toeval opgelegde gegevens snel een heel kort verhaaltje schrijven. Daarna gaven we elkaar een eerlijk oordeel over ons respectievelijke  verhaal. 

Elena vertelde me ook dat ze "Bruce" en "Marraine" had gelezen en er heel veel had van genoten, wat me heel veel plezier deed. 

Na het interview wilde Eva ook, samen met mij, een verhaaltje schrijven en Matthias toonde me op zijn laptop het virtuele decor bij "De elementenwereld" dat hij en Elena hadden gemaakt. Ondertussen had schoonzoon voor een aperitief gezorgd (lekkere Orval!), gevolgd door een heerlijk avondmaal (witloof met kaassaus).