Weer vergeten!

Het is erg! Ik was zo druk bezig vandaag (opruimen, schoonmaken, ritje in de regen naar het containerpark, koken, afwassen, lectuur, luisteren naar een interview met Didier Raoult, mails beantwoorden, enz.) dat ik pas tegen 21 uur besefte dat ik niet naar Maj had gebeld. En toen vond ik het te laat.

Greet aan telefoon

Ik weet het, ik heb een probleem met telefoneren: ik ben altijd bang dat ik ongelegen kom! Zo kreeg ik onlangs van haar zus het nieuwe telefoonnummer van Maj. Ik heb immers niets meer gehoord van Maj sinds kort na het overlijden van Boudewijn Knevels en op mijn laatste mail antwoordde ze ook niet. Volgens haar zus is ze, zoals bijna iedereen, overgestapt op "WhatsApp" en, inderdaad, ik doe daar (nog?) niet aan mee (eigenlijk omdat ik een beetje bang ben dan te veel telefoontjes en/of dringende berichten te krijgen! 😀). Conclusie: ik heb nog steeds niet gebeld naar Maj!

Hetzelfde probleem stelt zich met bijvoorbeeld mijn enkele Antwerpse vriendinnen, waaronder Jeannine en Greet. Maar vandaag, vlak voor we onze boodschappen deden, belde Greet nog eens zelf. Het was lang geleden en we hadden dus veel te vertellen! Het deed deugd, echt, maar weer voelde ik me heel nostalgisch, deze keer naar onze jaren in Antwerpen, toen Greet en ik, nadat we de kinderen naar school hadden gebracht, nog samen genoten van het keuvelen bij een kopje koffie.

Nu ga ik nog een paar hoofdstukken lezen van het verhaal van Elena (ik vind haar stijl heel bijzonder), verder kijken naar "Het spook van Woke" en morgen bel ik naar Maj! 

Mijn oom Gusty

Vandaag kreeg ik ook een mail én een telefoontje van mijn nicht (in de betekenis van "cousin") Chantal, de dochter van de jongere broer Gusty van mijn vader. Ze vertelde me fier dat ze voor de tweede keer grootmoeder was geworden, van baby Oscar. En als ik op de foto's bij de mail mag afgaan, is hij een objectief mooie baby. Er was ook een foto bij van "nonkel" Gusty met achterkleinkind Oscar en... wat ziet Gusty er nog goed uit op zijn 92 jaar (die hij in maart is geworden)! Chantal vertelde dat haar vader wat vergeetachtig wordt maar voor de rest nog zeer bij de pinken is! 

Zeggen dat Nany ervan overtuigd was dat zij als laatste zou overblijven en nooit vermoed heeft dat Gusty zijn broers, zus, schoonzussen en schoonbroer zou overleven!

Vroeger en nu

Bovenop de enkele uren die ik vandaag weer besteedde aan het verhaal van Elena (wat een ongelooflijke verbeelding!) vonden we voldoende tijd om Rogers nicht Jeannine te bezoeken. Ze maakt het beter maar is nog echt niet tiptop. 'Oud worden hé', klaagt ze en ze heeft natuurlijk gelijk, al is het alternatief ook niet zo aantrekkelijk! 

Ze klaagde ook over het feit dat je tegenwoordig voor de minste kwaal naar een specialist wordt gestuurd die dan weer allerlei bijkomende onderzoeken laat uitvoeren maar eigenlijk enkel rekening houdt met zijn eigen specialiteit in plaats van je algemene conditie in acht te nemen. Hetzelfde gevoel heb ik ook al een hele poos. Neef Yves vroeg zich zelfs af of huisartsen vandaag nog wel zelf een diagnose mogen stellen, of ze misschien verplicht zijn of zich verplicht voelen je voor het minste door te verwijzen naar een specialist. 

O ja, nog een leuke taalanekdote. Jeannine vertelde over een man die enkele maîtresses had. Daarvoor gebruikte ze het woord "à côté": die man had dus vier "à côté" (Frans woord voor "ernaast"). Thuis vroeg ik aan Roger of die uitdrukking gangbaar was in deze streek. Hij wist het niet: 'Toen we hier woonden, was ik een kind en mijn ouders zullen aan tafel zeker niet over zulke zaken gesproken hebben.' Waarop ik antwoordde: 'Dat is het juist, als ze die uitdrukking gebruikten, wist je als kind toch niet over wat ze het precies hadden!' 'Ja, maar dan had ik misschien gevraagd wat ze bedoelden.'  En toen herinnerde ik me hoe men vroeger kinderen opvoedde en ik zei: 'Je mocht als kind toch niet spreken aan tafel?', waarop Roger zich dan weer herinnerde: 'Inderdaad, het was constant van "als grote mensen spreken, mogen kinderen hun neus daar niet tussen steken"!' 

Lezen, koken, telefoneren en foto's kijken

Vandaag ben ik er eindelijk aan begonnen, Elena en ik vind jouw verhaal echt boeiend! Veel boeiender dan dat schoonmaken van de keuken dat ook aan de beurt was.  Het werd dus een doodgewone, wel weer koude dag, met als uitschieters die lectuur, een telefoontje van Hendrik en het koken (dat is ongeveer het enige wat ik graag doe in het huishouden - vandaag werd het wel een vrij eenvoudig avondmaal: broccolisoep gevolgd door roodbaars met preistamppot). 

Deze avond keek ik nog naar oude foto's en ik viel onder andere op deze foto uit 1972, gemaakt door onze goede vriend Jan zaliger:

Dat was tijdens een uitstapje naar de molen in Rotselaar. Ik was er niet bij, want op dat moment aan het studeren maar 's avonds kwam al dat volkje bij mij eten (van links naar rechts: Paul V., Jan D., Roger - die toen nog helemaal niet "mijn" Roger was -, Dirk Lambrechts zaliger, Willy "de Engelsman", Barney Mc Kenna zaliger). 

Ik kreeg weer een nostalgische bui!

Radesh Shanker over de vraag "Wat is een Nederlander"

Ik wilde deze avond het verhaal van Elena (beginnen) herlezen maar Roger verwees me naar een aflevering van "Café Weltschmerz"  waar ik met veel interesse naar keek/luisterde. Paul Cliteur en Wim Van Rooy hebben het er over bovengenoemd boek van de onbekende schrijver Radesh Shanker maar ook over Mattias Desmet en Houellebecq. Vrij lang maar boeiend van begin tot einde. 

Sorry, hoor, Elena, ik begin morgen aan jouw verhaal!

Zeer eigenaardig toeval

Ik dacht aan Nany en bedacht: 'Nu is ze er dus niet meer' en ik herinnerde me meteen een uit het oog verloren Nederlandse vriend, Kees. Kees zei altijd "Als ik er ben, is de dood er niet, als de dood er is, ben ik er niet' (Epicurus). Toen vroeg ik me af of ik via Google geen spoor zou terugvinden van Kees. En kijk wat het eerste was dat ik tegenkwam: https://mensenlinq.nl/overlijdensberichten/kees-panman-9364560/. 

Dat gaat over onze vriend Kees die er dus niet meer is!