Het was nog veel te koud...

 ... vonden we nadat we een paar zaken waren gaan kopen, om dat (open) poortgebouw onder handen te nemen vandaag. Weer uitgesteld dus!😏

Tijdens die boodschappen kwamen we H. tegen, een vriend van Boudewijn Knevels (die ons in 2005 een demonstratie helikoptervlucht gaf). We spraken over onze vriend zaliger, over zijn boeken, en over "zijn" heel interessante (en unieke) schrijfmachinemuseum dat de gemeente enkele jaren geleden heeft opgedoekt. H. vond het ook een schande!

Ik had vorige dinsdag menen te begrijpen dat ik deze week een nieuwe brief van Eva mocht verwachten. Ik moet me vergist hebben, dacht ik gisteren, want ik heb nog geen brief ontvangen. Vandaag kreeg ik een mail van haar: de brief die ze met de post had opgestuurd, was teruggekomen! Ik vraag me af waarom!

Vermits onze opruimplannen weer niet doorgingen, kreeg ik tijd om te lezen... en te kijken naar een interview dat Roger me aanraadde (in het Engels deze keer): heel bijzonder! 

Een film na het schoonmaken

Vandaag stond onze keuken op mijn "schoonmaakprogramma" (slechts één kamer per dag voor mij hé!). Ik had Roger gevraagd ondertussen de badkamer onder handen te nemen maar hij houdt niet van programma's en  "zal dat wel een van de volgende dagen doen" (ik vraag me af wanneer, want ik hoop echt dat hij mij morgen eindelijk helpt het poortgebouw op te ruimen).

Terwijl ik die paar uur in onze keuken bezig was, bedacht ik weer dat ik hier voor de eerste keer in mijn leven het soort keuken heb waar ik altijd van droomde en dat het dus normaal is dat die vrij snel vuil wordt, vermits het een "leefkeuken" is!

Deze avond keek ik bij wijze van ontspanning nog naar een film over Bernadette Soubirous. Dat meisje heeft me immers altijd geïntrigeerd en geïnspireerd!

Storm Louis

Er was storm voorspeld maar tot deze middag hoopte ik dat we eraan zouden ontsnappen. Dan werd de lucht plotseling heel donker, begon de regen met bakken uit de lucht te vallen en werd de wind heviger. Momenteel hoor ik hem achter mij gieren, voel ik koude lucht komen door de kieren van ons huis en... hoop ik dat onze bomen zullen standhouden!

Vandaag heb ik wel lang met V. gebeld. We hadden het niet over de storm maar over haar kleinzoon L. en zijn toekomst. Verder werd een familielid vandaag succesvol geopereerd en bespraken broertje, zus en ik  een ontmoeting voor binnenkort. En kreeg ik enkele berichtjes van Eva!

Weer regen en wind

Weer regen en veel, koude wind. Buiten de wekelijkse boodschappen en enkele huishoudtaken, enkele mails beantwoord en veel gelezen (eigenlijk had ik naar V. moeten bellen maar ik ben dat eerlijk gezegd vergeten: dat is voor morgen).

Ik las een artikel dat me hoop gaf - vooral de passage over "Le monde diplomatique":

(herinner je dat je met een paar rechtermuisknopklikken automatisch kunt laten vertalen). 

Maar deze avond luister ik nog even naar professor Raoult die zegt dat volgens hem bij een volgende epidemie de meesten nogmaals zullen overtuigd zijn dat "de naakte koning prachtige kleren aanheeft". 

Een "kindjesdag"

Het was een regenachtige "kindjesdag". 

Na het vieruurtje oefende Matthias zijn Frans samen met mij, deed Eva snel haar schoolwerk en trok Elena naar haar kamer om onder andere een toets voor te bereiden. Ikzelf kreeg een telefoontje van buurjongen L.: hij is met glans geslaagd op zijn examen. Hij leek heel blij en ik was dat ook.

Dan ging Matthias lezen en Eva en ik speelden verschillende spelletjes, waarbij ik deze keer ook meermaals won. Meestal verlies ik en dan grap ik tegen Eva dat verliezen niet erg is, "want je hebt of geluk in de liefde of geluk in het spel".  Daarom vond Eva, toen ik bij "vier op een rij" keer na keer won, dat ik aan Roger moest vragen of hij nog van mij hield!  Ze voegde de daad bij het woord, trok me van de keuken waar we zaten te spelen naar de salon waar Roger de krant zat te lezen en verplichtte me die lectuur te onderbreken met mijn vraag! 😄

Eva had mijn papieren brief ontvangen, had bijna alles kunnen lezen maar af en toe had ze hulp nodig gehad van haar mama om mijn geschrift te ontcijferen. Ik heb menen te begrijpen dat er al een nieuwe brief met de post naar mij onderweg is.

Toen we daarover praatten, was Elena al klaar met haar schoolwerk en zat ze weer bij ons. Ze herinnerde zich dat ze onlangs van haar andere grootouders briefpapier cadeau had gekregen en vroeg me naar wie ze een brief zou kunnen schrijven. Ik weet dat die grootouders momenteel in het buitenland verblijven en stelde voor hen daar met een brief te verrassen, wat Elena een uitstekend idee vond. Ze begon er meteen aan en vroeg me geregeld "hoe het moet"! Eigenaardig hé, terwijl ik destijds mijn leerlingen leerde Franse brieven te schrijven, moest ik nu soms nadenken over "hoe het moet"! Wat zijn de gewoontes op vrij korte tijd veranderd!

Dochterlief zorgde voor het avondeten, schoonzoon kwam thuis en we aten heerlijke osso bucco. Zonder Zeger, want die was jammer genoeg niet vrij deze avond.

Vlak voor Roger en ik terug naar Haspengouw reden, gingen we nog even op de kamers van de kindjes hun aanwinsten van tijdens de voorbije vakantie bewonderen: laag tafeltje voor bij haar leesstoel bij Elena, vitrinekast voor het uitstallen van lego-constructies bij Matthias, snuisterijen bij Eva.

Weer een overlijden

Het is niet echt een dagelijkse gewoonte maar deze avond ging ik nog eens naar Facebook. En ik verneem daar via hun dochter dat de echtgenoot van mijn Antwerpse vriendin Jeannine vandaag is overleden! Ik wist dat hij enkele gezondheidsproblemen had maar ik schrok toch! Ik heb je een bericht gestuurd, lieve Jeannine!  

Nostalgie

Opnieuw vrij veel regen vandaag! Ik vind het echt jammer dat we op de mooiste dag van de voorbije week geen "terrasje deden"!

Het werd een vrij rustige zondag: mails beantwoord, veel gelezen, gekookt, enzovoort. 

Deze avond had ik weer heimwee naar "vroeger" en daarvoor zijn de digitaliseerde "familiefilmpjes" ideaal. Ik ging dus via zo'n filmpje uit 1991, samen met Roger en onze kinderen nog eens (virtueel) wandelen in de "Wilderste duintjes" met hun "wiggelwaggel-wegjes" zoals onze  "kindjes" de paadjes doopten waarop ze daar over en weer fietsten. 

Maar... ze doet tegelijk deugd en pijn, die nostalgie! Ik ken enkele mensen (ook in mijn familie komen ze voor) die het verleden echt achter zich kunnen laten (en soms zelfs gewoon vergeten - en ik heb het hier echt niet over dementerenden). Ik kan dat niet: ik leef constant met mijn verleden in mijn gedachten (ik weet het, soms speelt mijn geheugen me blijkbaar ook parten).

Oei, ik besef plotseling dat het 24 uur voorbij is: dus zijn we 19 februari... en dan zou mijn "Nononc" 85 jaar zijn geworden!