Het was veel kouder (tot 21°C) en ook relatief rustig vandaag.
Wandelingetje in Sint-Truiden waar Roger met een maat had afgesproken en daarna voor ons beiden een koffie of thee in "ons cafeetje".
Hendrik en Debby besloten gisteren de feestelijkheden vandaag verder te zetten (ze hadden immers nog zoveel lekkers over), de ouders van Debby (die er gisteren niet konden zijn) zouden komen en ook nog een paar vrienden.
Wijzelf hadden een andere afspraak.
Weliswaar voor maar eventjes maar ik vermoed dat Roger, evenals ik, heeft genoten van deze rustige zondag. De reis naar het Antwerpse is trouwens niet goedkoop met de huidige brandstofprijzen!
Ik ben wel benieuwd of het even gezellig was als gisteren ten huize Debby & Hendrik!
O ja, ik wil het nog even hebben over enkele leuke anekdotes die ik gisteren niet vertelde. Elena vond dat ik een heel mooie bloes aanhad. Ze kon haar oren niet geloven toen ik haar vertelde dat ik die kocht voor het huwelijk van mijn broertje, zo'n 25 jaar geleden!
En op een bepaald moment maakte Eva een tekening voor mij. Dat deed ze in de salon terwijl de volwassenen allemaal buiten zaten. Ik ging kijken naar wat ze deed en zij (3 jaar en 8 maanden) tegen mij: 'Ga maar zitten bij de grote mensen, oma, dan wordt de tekening een verrassing voor jou!' (de zoveelste verrassing gisteren dus!).
En er was Matthias die me toevertrouwde dat hij (in tegenstelling tot Elena die "niet kan wachten" - ze gebruikt die uitdrukking vaak: die moet ze hebben van de schoonfamilie van dochterlief, want wij gebruiken die eigenlijk nooit - tot de eerste schooldag) een beetje nerveus is: hij gaat morgen naar het eerste leerjaar!
Morgen wil ik de kindjes rond 16 uur opbellen om te vragen hoe die eerste schooldag verliep!
O ja, vandaag belde ik ook naar mijn moeder Nany. Ze had echt nood aan een babbel, dat hoorde ik wel!
Ik heb mijn "niet spraakzaam zijn" duidelijk niet van haar geërfd maar van mijn vader! Hij was ook geen prater, behalve als hij wat gedronken had😉... of wanneer hij serieus kon discussiëren.
Wat heb ik trouwens het "debatteren" gemist tussen zijn overlijden en de volwassen staat van onze kinderen (die alle drie ook onderlegd zijn in logica en me zelfs geregeld overtroeven!).
maandag 2 september 2019
zondag 1 september 2019
Verrassingen
We moesten voor ons doen vroeg opstaan vandaag: iets over 11 uur werden we verwacht bij mijn vriendin Jeannine in het Antwerpse. Ze schenkt immers haar droogkast aan Hendrik en Debby en wij zouden het toestel gaan ophalen.
Hendrik wachtte al op ons bij haar.
Hoewel Jeannine en ik geregeld communiceren via e-mail was het weerzien een bijzonder moment nadat we elkaar ongeveer drie jaar niet meer in levende lijve hadden ontmoet! We praatten wat bij, Hendrik en Roger brachten de droogkast naar de auto en voor we vertrokken, beloofde Hendrik dat hij ons eens samen zou uitnodigen. Dat zou heel leuk zijn!
Ik vind het vaak jammer dat ik onze enkele vrienden uit Antwerpen nog zo zelden zie maar ik vond de stad vandaag zo ontzettend druk dat ik me weer gelukkig prees dat we voor Haspengouw hebben gekozen in 1999. Zelfs toen we even parkeerden pal voor ons vroegere huis (om te telefoneren naar Hendrik en hem te vragen samen met Jeannine een parkeerplaatsje vrij te houden in de drukke straat van deze laatste) kreeg ik helemaal geen zin om terug naar Antwerpen te keren!
Jeannine had een verrassing voor ons, of beter gezegd voor onze kleinkinderen: knuffels, boeken, speelgoed, een prachtige badjas, ... Heel fel bedankt, Jeannine! De kindjes waren heel blij!
Want, dat was de tweede verrassing : ze hebben die geschenken vandaag al gekregen!
We gingen eerst boodschappen doen met Hendrik. We zouden immers bij hem en Debby eten. Hendrik kocht ontzettend veel, zo veel dat ik me vragen begon te stellen. Ik vernam dat we zouden barbecueën op hun binnenpleintje... en dat er nog ander volk zou zijn.
Toen we thuis kwamen, was Debby slaatjes aan het klaarmaken. Terwijl ik haar hielp, een biertje dronk en me afvroeg hoe Hendrik en Roger die droogkast in de badkamer op de tussenverdieping zouden krijgen, werd er aan de deur gebeld: dochterlief, schoonzoon, Elena, Matthias en Eva. Nee, Zeger kwam niet (maar ik wist dat hij het dit weekend heel druk heeft).
Blije begroetingen, de kindjes o zo blij met de verrassingen vanwege mijn vriendin (ik heb hen uitgelegd van wie ze komen hoor, lieve Jeannine), aperitief, barbecue met heel lekker vlees, bijgerechten en wijn, en daarbij nog het bezoek van twee heel toffe vrienden van Hendrik en Debby... die samen met Hendrik zorgden dat de droogkast op haar (zijn? ik voel echt niet aan of een Nederlands woord mannelijk of vrouwelijk is) plaats stond nog voor ik iets in de gaten had.
Het nieuwe huis van Hendrik en Debby heeft zijn eerste toets met glans doorstaan! Om te beginnen hebben zoon en schoondochter het heel mooi en gezellig ingericht, en ten tweede, ondanks het vrij warme weer vandaag (tot 31°C in het Antwerpse) was het er echt te doen... en op de "binnenkoer" was het supergezellig vertoeven tot heel laat!
Hendrik wachtte al op ons bij haar.
Hoewel Jeannine en ik geregeld communiceren via e-mail was het weerzien een bijzonder moment nadat we elkaar ongeveer drie jaar niet meer in levende lijve hadden ontmoet! We praatten wat bij, Hendrik en Roger brachten de droogkast naar de auto en voor we vertrokken, beloofde Hendrik dat hij ons eens samen zou uitnodigen. Dat zou heel leuk zijn!
Ik vind het vaak jammer dat ik onze enkele vrienden uit Antwerpen nog zo zelden zie maar ik vond de stad vandaag zo ontzettend druk dat ik me weer gelukkig prees dat we voor Haspengouw hebben gekozen in 1999. Zelfs toen we even parkeerden pal voor ons vroegere huis (om te telefoneren naar Hendrik en hem te vragen samen met Jeannine een parkeerplaatsje vrij te houden in de drukke straat van deze laatste) kreeg ik helemaal geen zin om terug naar Antwerpen te keren!
Jeannine had een verrassing voor ons, of beter gezegd voor onze kleinkinderen: knuffels, boeken, speelgoed, een prachtige badjas, ... Heel fel bedankt, Jeannine! De kindjes waren heel blij!
Want, dat was de tweede verrassing : ze hebben die geschenken vandaag al gekregen!
We gingen eerst boodschappen doen met Hendrik. We zouden immers bij hem en Debby eten. Hendrik kocht ontzettend veel, zo veel dat ik me vragen begon te stellen. Ik vernam dat we zouden barbecueën op hun binnenpleintje... en dat er nog ander volk zou zijn.
Toen we thuis kwamen, was Debby slaatjes aan het klaarmaken. Terwijl ik haar hielp, een biertje dronk en me afvroeg hoe Hendrik en Roger die droogkast in de badkamer op de tussenverdieping zouden krijgen, werd er aan de deur gebeld: dochterlief, schoonzoon, Elena, Matthias en Eva. Nee, Zeger kwam niet (maar ik wist dat hij het dit weekend heel druk heeft).
Blije begroetingen, de kindjes o zo blij met de verrassingen vanwege mijn vriendin (ik heb hen uitgelegd van wie ze komen hoor, lieve Jeannine), aperitief, barbecue met heel lekker vlees, bijgerechten en wijn, en daarbij nog het bezoek van twee heel toffe vrienden van Hendrik en Debby... die samen met Hendrik zorgden dat de droogkast op haar (zijn? ik voel echt niet aan of een Nederlands woord mannelijk of vrouwelijk is) plaats stond nog voor ik iets in de gaten had.
Het nieuwe huis van Hendrik en Debby heeft zijn eerste toets met glans doorstaan! Om te beginnen hebben zoon en schoondochter het heel mooi en gezellig ingericht, en ten tweede, ondanks het vrij warme weer vandaag (tot 31°C in het Antwerpse) was het er echt te doen... en op de "binnenkoer" was het supergezellig vertoeven tot heel laat!
zaterdag 31 augustus 2019
Kankerbehandeling
Jawel, deze avond las ik onder andere verder in de blog die ik onlangs ontdekte. De blogster schrijft goed en de inhoud van haar schrijfsels is meestal interessant.
Als ik goed heb onthouden is ze nu (ik bedoel waar ik gekomen ben met mijn lectuur, niet op dit tijdstip want ze is overleden) al een negental keren geopereerd op twee en half jaar tijd (en ik weet dat ze binnen een dik jaar zal overleden zijn). Ze blijft vechten en... afzien van al die behandelingen, nog veel meer dan van haar eigenlijke ziekte.
En ik stelde me weer vragen bij de behandeling van kanker. Is het altijd zinvol? Was het in haar geval zinvol? Zou ze misschien langer geleefd hebben als er niets anders ondernomen werd dan desnoods pijnbestrijding?
Ik stel me de vraag omdat ik weet (eerlijker: omdat ik heb gelezen... maar waar was dat weeral?) dat kankerbehandeling vaak steunt op "experimenteren" en dat ik, toen mama (dat is mijn schoonmoeder) stierf, eigenlijk blij was dat ze niet eerder behandeld werd.
Ze overleed in 1991, op 72 jaar, aan uitgezaaide baarmoederkanker. Nee, ik lieg, ze is niet overleden aan de gevolgen van die huidkanker, wel aan de gevolgen van de operatie. Dat ze een dokter aansprak over haar problemen lag aan het feit dat een uitzaaiing haar gezicht lelijk maakte. Het was dus oorspronkelijk alleen een esthetisch probleem voor haar.
Toen werd vastgesteld dat die uitzaaiing kwam van een primaire tumor in de baarmoeder herinnerde ik me dat mama al langer dan tien jaar soms vage buikpijn had, daar nooit had willen voor consulteren... en daardoor waarschijnlijk is gevrijwaard van alle pijn en ongemakken die gepaard gaan met kankerbehandeling.
Dit is natuurlijk maar één voorbeeld van een niet behandelde kanker en echt oud is mama niet geworden. Maar als, zoals ik vermoed, die primaire kanker al van voor haar 60 jaar aanwezig was, heeft ze toch, zonder behandeling, nog langer geleefd dan de meeste mensen wier kanker behandeld wordt!
Als ik goed heb onthouden is ze nu (ik bedoel waar ik gekomen ben met mijn lectuur, niet op dit tijdstip want ze is overleden) al een negental keren geopereerd op twee en half jaar tijd (en ik weet dat ze binnen een dik jaar zal overleden zijn). Ze blijft vechten en... afzien van al die behandelingen, nog veel meer dan van haar eigenlijke ziekte.
En ik stelde me weer vragen bij de behandeling van kanker. Is het altijd zinvol? Was het in haar geval zinvol? Zou ze misschien langer geleefd hebben als er niets anders ondernomen werd dan desnoods pijnbestrijding?
Ik stel me de vraag omdat ik weet (eerlijker: omdat ik heb gelezen... maar waar was dat weeral?) dat kankerbehandeling vaak steunt op "experimenteren" en dat ik, toen mama (dat is mijn schoonmoeder) stierf, eigenlijk blij was dat ze niet eerder behandeld werd.
Ze overleed in 1991, op 72 jaar, aan uitgezaaide baarmoederkanker. Nee, ik lieg, ze is niet overleden aan de gevolgen van die huidkanker, wel aan de gevolgen van de operatie. Dat ze een dokter aansprak over haar problemen lag aan het feit dat een uitzaaiing haar gezicht lelijk maakte. Het was dus oorspronkelijk alleen een esthetisch probleem voor haar.
Toen werd vastgesteld dat die uitzaaiing kwam van een primaire tumor in de baarmoeder herinnerde ik me dat mama al langer dan tien jaar soms vage buikpijn had, daar nooit had willen voor consulteren... en daardoor waarschijnlijk is gevrijwaard van alle pijn en ongemakken die gepaard gaan met kankerbehandeling.
Dit is natuurlijk maar één voorbeeld van een niet behandelde kanker en echt oud is mama niet geworden. Maar als, zoals ik vermoed, die primaire kanker al van voor haar 60 jaar aanwezig was, heeft ze toch, zonder behandeling, nog langer geleefd dan de meeste mensen wier kanker behandeld wordt!
vrijdag 30 augustus 2019
Glycemische index en glycemische lading
We wandelden vandaag in stilte (dat doen we meestal) de lus Klein-Gelmen, Mettekoven, Klein-Gelmen. Een groot deel van het pad was fel dichtgegroeid en er waren weer heel veel insecten.
Terwijl ik de insecten van mij afsloeg dacht ik terug aan de blog van die jong aan kanker overleden vrouw. Ze schreef op een bepaald moment dat haar oncoloog haar had aangeraden suiker, melk en "witte koolhydraten" te vermijden. Ik vermoed dat ze met dat laatste wit brood, witte pasta, rijst en aardappelen bedoelde.
En... ik vroeg me af waarom niet elke oncoloog dat zijn patiënten aanraadt. Niet dat het bij die vrouw veel heeft geholpen (het is wel zo dat al bij de ontdekking van haar tumor er uitzaaiingen aanwezig waren)... maar misschien kan het geen kwaad al die suikers preventief te vermijden, vermits een tumor zich voedt met suiker en we naar het schijnt allemaal kankercellen in ons lichaam hebben.
Daarna stelde ik me vragen over het berekenen van de glycemische lading. Ik weet ondertussen dat die belangrijker is dan de glycemische index maar had nog nergens gevonden hoe je die precies berekent.
Na het avondeten (zuurkool, waarbij we sinds lang elk nog een kleine aardappel aten) ging ik op zoek en... ik heb het gevonden. Het is een heel interessante les waarin die berekening uit de doeken wordt gedaan, alleen jammer genoeg weer in het Frans.
De formule om de glycemische lading te berekenen is: (glycemische index maal koolhydraten per portie) gedeeld door 100.
O ja, en ik vergat nog te vertellen dat ik elders (ik heb even gezocht, het was hier) las dat een glycemische lading onder de 10 laag is en dus zeker oké en een GL boven de 19 hoog is en dus te vermijden.
Terwijl ik de insecten van mij afsloeg dacht ik terug aan de blog van die jong aan kanker overleden vrouw. Ze schreef op een bepaald moment dat haar oncoloog haar had aangeraden suiker, melk en "witte koolhydraten" te vermijden. Ik vermoed dat ze met dat laatste wit brood, witte pasta, rijst en aardappelen bedoelde.
En... ik vroeg me af waarom niet elke oncoloog dat zijn patiënten aanraadt. Niet dat het bij die vrouw veel heeft geholpen (het is wel zo dat al bij de ontdekking van haar tumor er uitzaaiingen aanwezig waren)... maar misschien kan het geen kwaad al die suikers preventief te vermijden, vermits een tumor zich voedt met suiker en we naar het schijnt allemaal kankercellen in ons lichaam hebben.
Daarna stelde ik me vragen over het berekenen van de glycemische lading. Ik weet ondertussen dat die belangrijker is dan de glycemische index maar had nog nergens gevonden hoe je die precies berekent.
Na het avondeten (zuurkool, waarbij we sinds lang elk nog een kleine aardappel aten) ging ik op zoek en... ik heb het gevonden. Het is een heel interessante les waarin die berekening uit de doeken wordt gedaan, alleen jammer genoeg weer in het Frans.
De formule om de glycemische lading te berekenen is: (glycemische index maal koolhydraten per portie) gedeeld door 100.
O ja, en ik vergat nog te vertellen dat ik elders (ik heb even gezocht, het was hier) las dat een glycemische lading onder de 10 laag is en dus zeker oké en een GL boven de 19 hoog is en dus te vermijden.
donderdag 29 augustus 2019
Kermis en zoete aardappelen
We brachten vandaag eindelijk de boeken die ik wil wegdoen naar de Kringwinkel... maar Roger kocht er een nieuw tweedehandsboek. We kunnen het blijkbaar niet laten!
Daarna wandelden we wat in Sint-Truiden. Het is er kermis. Ik was het vergeten maar had het moeten weten: had onze tabakshandelaar ons niet gezegd dat hij daarom de winkel sloot deze week?
De muziek, het lawaai, het volk en de geuren haalden herinneringen op aan de Sinksenfoor in Antwerpen, elk jaar de minst aangename periode voor ons. "Minst aangenaam" is trouwens een eufemisme! Het waren telkens ronduit vreselijke weken daar in de buurt van de Zuiderdokken!
In Sint-Truiden was de kakofonie wel iets minder erg, had ik de indruk. En het viel ons op hoeveel schietkramen er stonden!
Net toen ik later thuis begon te koken, belde onze straatgenote V. (die onlangs ziek was geweest). Of we binnenkort in hun plaats haar kleinzoon van school kunnen afhalen. Gelukkig moeten we die dag niet zelf babysitten, dus dat lukt wel. We hebben die middag wel een vergadering van de werkgroep WO I-II maar dan moeten we die maar wat vroeger verlaten.
Ik kookte voort. Ik had deze avond, voor na de groentesoep, lamsvlees met spitskool voorzien. En ik zou proberen daar een zoete aardappel bij te serveren. Eerst had ik die (kleine) zoete aardappel gekookt. Ik begrijp het niet goed: de glycemische index daarvan ligt zoveel lager dan die van aardappelen en toch was die zoete aardappel veel sneller gaar... en smaakte hij mierzoet.
Te zoet voor ons, dus bedacht ik iets dat heel goed meeviel. In een wok bakte ik in koolzaadolie een in reepjes gesneden halve spitskool samen met een gesnipperde ui en twee teentjes knoflook. Daar voegde ik een koffielepel kurkuma, een koffielepel curry, vrij veel peper, een scheutje sojasaus en de gekookte zoete aardappel aan toe. En het resultaat bleek heel lekker!
Na een uurtje lectuur op papier (nog steeds Shantaram) keken Roger en ik nog naar een aflevering van "Father Brown". Ik vind die serie echt ontspannend!
Daarna, terwijl ik in de keuken een glaasje rosé ging halen, hoorde ik in de wei een uilskuiken!
Daarna wandelden we wat in Sint-Truiden. Het is er kermis. Ik was het vergeten maar had het moeten weten: had onze tabakshandelaar ons niet gezegd dat hij daarom de winkel sloot deze week?
De muziek, het lawaai, het volk en de geuren haalden herinneringen op aan de Sinksenfoor in Antwerpen, elk jaar de minst aangename periode voor ons. "Minst aangenaam" is trouwens een eufemisme! Het waren telkens ronduit vreselijke weken daar in de buurt van de Zuiderdokken!
In Sint-Truiden was de kakofonie wel iets minder erg, had ik de indruk. En het viel ons op hoeveel schietkramen er stonden!
Net toen ik later thuis begon te koken, belde onze straatgenote V. (die onlangs ziek was geweest). Of we binnenkort in hun plaats haar kleinzoon van school kunnen afhalen. Gelukkig moeten we die dag niet zelf babysitten, dus dat lukt wel. We hebben die middag wel een vergadering van de werkgroep WO I-II maar dan moeten we die maar wat vroeger verlaten.
Ik kookte voort. Ik had deze avond, voor na de groentesoep, lamsvlees met spitskool voorzien. En ik zou proberen daar een zoete aardappel bij te serveren. Eerst had ik die (kleine) zoete aardappel gekookt. Ik begrijp het niet goed: de glycemische index daarvan ligt zoveel lager dan die van aardappelen en toch was die zoete aardappel veel sneller gaar... en smaakte hij mierzoet.
Te zoet voor ons, dus bedacht ik iets dat heel goed meeviel. In een wok bakte ik in koolzaadolie een in reepjes gesneden halve spitskool samen met een gesnipperde ui en twee teentjes knoflook. Daar voegde ik een koffielepel kurkuma, een koffielepel curry, vrij veel peper, een scheutje sojasaus en de gekookte zoete aardappel aan toe. En het resultaat bleek heel lekker!
Na een uurtje lectuur op papier (nog steeds Shantaram) keken Roger en ik nog naar een aflevering van "Father Brown". Ik vind die serie echt ontspannend!
Daarna, terwijl ik in de keuken een glaasje rosé ging halen, hoorde ik in de wei een uilskuiken!
woensdag 28 augustus 2019
Naar Tongeren
Ik stelde voor onze wandeling in Tongeren te maken vandaag, de stad waar een grootvader van mij opgroeide.
We wandelden er een dik uur rond, bezochten even de mooie basiliek waar een fototentoonstelling liep maar, hoewel de temperatuur was gedaald, vond ik het nog kleverig warm. Echt onaangenaam.
Het is hier te vochtig, dat is het probleem zoals Zeger me daarstraks mailde. Hij schreef ook: 'Dat de wereld maar snel opwarmt zodat het hier een woestijn wordt, dat heb ik veel liever'.
Ja, dat is droger... maar in een woestijn groeit niet veel...
Nany, met wie ik even belde, vond het helemaal niet te warm. Wat kan zij daar toch goed tegen!
Deze avond viel ik per toeval op een blog van iemand die twee jaar geleden overleed aan kanker. Nog een jonge vrouw... die ik uiteraard niet ken maar van wie ik de blog toch uitgebreid begon te lezen. Vijf dagen voor haar overlijden postte ze nog een blog! Confronterend!
We wandelden er een dik uur rond, bezochten even de mooie basiliek waar een fototentoonstelling liep maar, hoewel de temperatuur was gedaald, vond ik het nog kleverig warm. Echt onaangenaam.
Het is hier te vochtig, dat is het probleem zoals Zeger me daarstraks mailde. Hij schreef ook: 'Dat de wereld maar snel opwarmt zodat het hier een woestijn wordt, dat heb ik veel liever'.
Ja, dat is droger... maar in een woestijn groeit niet veel...
Nany, met wie ik even belde, vond het helemaal niet te warm. Wat kan zij daar toch goed tegen!
Deze avond viel ik per toeval op een blog van iemand die twee jaar geleden overleed aan kanker. Nog een jonge vrouw... die ik uiteraard niet ken maar van wie ik de blog toch uitgebreid begon te lezen. Vijf dagen voor haar overlijden postte ze nog een blog! Confronterend!
dinsdag 27 augustus 2019
Domein Nieuwenhoven
'Maken we geen wandeling vandaag?', vroeg Roger me na enkele huishoudtaken.
'Met deze hitte gaan wandelen lijkt me geen goed idee', reageerde ik (we haalden hier immers de 34°C in de schaduw vandaag!)
'Maar... misschien in een bos. Nieuwenhove bijvoorbeeld', drong Roger aan.
Dat vond ik wel een goed voorstel.
Het was daar opvallend stil. We hoorden alleen geregeld een eikel vallen en er floten zelfs helemaal geen vogels. We herinnerden ons dat we ooit hadden gelezen dat, naarmate de zomer vordert, vogels steeds minder gaan zingen. Deze avond, na het eten, zocht ik daar nog eens wat over op en viel ik op deze interessante site.
We ontmoetten ook amper vier andere wandelaars, het was relatief fris in de schaduw van de bomen, kortom, het werd een heel aangename wandeling.
Omdat we zo weinig mensen tegenkwamen, dachten we dat het café 't Kelshof gesloten zou zijn maar na een klein uur bleek dat we ons vergisten. Daar zaten immers wel mensen.
Op het terras bestelden we een Chimay voor Roger en een witte wijn voor mij.
Daar is het dat ik besloot deze avond gevulde courgettes klaar te maken. Ik had oorspronkelijk voor vandaag vleesbrood met courgettes voorzien maar bedacht ineens dat een gegratineerd gerecht wellicht lekkerder zou zijn.
Dus aten we deze avond, na groentesoep, courgettes, eerst gevuld met gehakt, quinoa, ui, look, dragon, het gehakte vruchtvlees van de courgettes en wat gepelde tomaten, en daarna met een beetje geraspte kaas gegratineerd in de oven.
Heel lekker (maar we zijn wel wijs uit de keuken gebleven zolang de oven werkte): wat een hitte!
Ik had wel te doen met Nany en Zeger in wier flats het echt heet kan worden bij zulke temperaturen. En... ik vroeg me af of het nieuwe huis van Debby en Hendrik zulke hitte "goed verdraagt"! Misschien moet ik even informeren?
O ja, deze avond bakte Roger eindelijk nog eens speltbrood (de laatste keer dat we vers brood kochten was op de Molenfeesten in Rotselaar). Dat brood was lekker maar, vind ik, minder lekker dan wat Roger bakt.
Ik eet heel weinig brood sinds ik het boek van Verburgh en zijn raadgevingen volg. Maar... toen ik de geur van het door Roger versgebakken brood opsnoof, dacht ik er meteen aan hem morgenochtend te vragen om een eitje te bakken (wat hij graag doet en dat ik dan eet met een sneetje versgebakken brood).
Dat gaat smaken (ik besef ineens dat ik sinds de molenfeesten nog geen brood heb gegeten)!
'Met deze hitte gaan wandelen lijkt me geen goed idee', reageerde ik (we haalden hier immers de 34°C in de schaduw vandaag!)
'Maar... misschien in een bos. Nieuwenhove bijvoorbeeld', drong Roger aan.
Dat vond ik wel een goed voorstel.
Het was daar opvallend stil. We hoorden alleen geregeld een eikel vallen en er floten zelfs helemaal geen vogels. We herinnerden ons dat we ooit hadden gelezen dat, naarmate de zomer vordert, vogels steeds minder gaan zingen. Deze avond, na het eten, zocht ik daar nog eens wat over op en viel ik op deze interessante site.
We ontmoetten ook amper vier andere wandelaars, het was relatief fris in de schaduw van de bomen, kortom, het werd een heel aangename wandeling.
 |
| Eigen foto's |
Op het terras bestelden we een Chimay voor Roger en een witte wijn voor mij.
Daar is het dat ik besloot deze avond gevulde courgettes klaar te maken. Ik had oorspronkelijk voor vandaag vleesbrood met courgettes voorzien maar bedacht ineens dat een gegratineerd gerecht wellicht lekkerder zou zijn.
Dus aten we deze avond, na groentesoep, courgettes, eerst gevuld met gehakt, quinoa, ui, look, dragon, het gehakte vruchtvlees van de courgettes en wat gepelde tomaten, en daarna met een beetje geraspte kaas gegratineerd in de oven.
Heel lekker (maar we zijn wel wijs uit de keuken gebleven zolang de oven werkte): wat een hitte!
Ik had wel te doen met Nany en Zeger in wier flats het echt heet kan worden bij zulke temperaturen. En... ik vroeg me af of het nieuwe huis van Debby en Hendrik zulke hitte "goed verdraagt"! Misschien moet ik even informeren?
O ja, deze avond bakte Roger eindelijk nog eens speltbrood (de laatste keer dat we vers brood kochten was op de Molenfeesten in Rotselaar). Dat brood was lekker maar, vind ik, minder lekker dan wat Roger bakt.
 |
| Eigen foto |
Ik eet heel weinig brood sinds ik het boek van Verburgh en zijn raadgevingen volg. Maar... toen ik de geur van het door Roger versgebakken brood opsnoof, dacht ik er meteen aan hem morgenochtend te vragen om een eitje te bakken (wat hij graag doet en dat ik dan eet met een sneetje versgebakken brood).
Dat gaat smaken (ik besef ineens dat ik sinds de molenfeesten nog geen brood heb gegeten)!
Abonneren op:
Posts (Atom)