Ik had gisteren de salon en de bibliotheek (vrij oppervlakkig) schoongemaakt. En vond daar heel veel spinnenwebben!
Vandaag, na de boodschappen en een klein uur boekhouden en mails beantwoorden voor mij, namen we samen de salon onder handen (wat ging dat snel zeg!) en daar hingen weer in alle hoekjes (en het zijn er veel) spinnenwebben.
Daarna heb ik uren gewerkt voor de KVLS (de drukproeven voor het jongste nummer van Oostland nagelezen), kliekjes opgewarmd voor ons avondmaal, een beetje gelezen en samen met Roger gekeken naar een aflevering van Endeavour.
Maar... zopas ging ik naar de keuken waar ik een Westmalle wilde halen... en betrapte er weer een spin die haar web aan het weven was. Ik zal ze maar even laten doen!
dinsdag 3 september 2019
maandag 2 september 2019
De eerste schooldag
Elena, Matthias en Eva zagen het helemaal zitten deze ochtend! En om 16 uur vertelden Elena en Eva me enthousiast over hun eerste schooldag aan telefoon. Matthias wilde niet aan telefoon komen en ik vraag me dus af of hij even enthousiast was.
Wijzelf maakten een wandeling rond Mettekoven nadat we het bezoek kregen van T. zonder zijn echtgenote V. maar wel met kleinzoon L. die we binnenkort van school zullen afhalen. We kennen L. immers niet en T. kwam hem even voorstellen.
Na nog een paar boodschappen (we wilden vis kopen voor het avondmaal maar kochten uiteindelijk mosselen die Roger deze avond bereidde) reden we dus naar Mettekoven. Het werd, zoals altijd daar, een mooie wandeling... maar wat heb ik last van mijn gewrichten de laatste tijd!
In Frankrijk is het ook "la rentrée" en dus kon ik eindelijk kijken naar een nieuwe aflevering van "Je t'aime etc", een televisieprogramma dat ik voor de vakantie vaak bekeek op mijn pc. Ik word daar echt goed gezind van. Het gaat over seks en liefde, en wordt doorweven met weetjes over boeken, films, muziek, toneel enz. en veel humor.
Na onze mosselen (ze waren lekker) en een uurtje lectuur, samen met Roger gekeken naar een aflevering van "Endeavour".
En zopas gekeken naar een nieuwe vlog van Jean-Michel Cohen (is het voor hem ook "la rentrée"?).
Hij is een Franse arts en voedingsdeskundige die tot niet lang geleden in zijn vermageringsdiëten vooral aanraadde minder vet te eten.
Deze keer had hij het over suikervrije of -arme diëten en... over het feit dat meer dan 50 gram zuivere suiker (in snoep, ijsjes, gebak, suikerklontjes, frisdranken, suiker toegevoegd aan bereidingen, ...) per dag de kans op kanker heel fel doet toenemen. Meteen een antwoord op de vraag die ik me onlangs stelde!
Maar... dan begrijp ik echt niet waarom mijn Nononc voor zijn overlijden werd aangeraden geen alcohol meer te drinken (of toch, dat begrijp ik wel in zijn geval: pancreaskanker) maar hem niets werd gezegd over snoepen. En Nononc at veel ijsjes op het einde!
Ik bedenk ineens dat de dokters waarschijnlijk wisten dat hij gauw zou overlijden... Maar waarom dan wel suiker toelaten en niet bijvoorbeeld de Tripel Westmalle die hij zo graag dronk? Omdat ze zelf liever ijsjes aten dan Trappist dronken, die artsen?
 |
| De kindjes gaan naar school vertrekken (foto dochterlief) |
Na nog een paar boodschappen (we wilden vis kopen voor het avondmaal maar kochten uiteindelijk mosselen die Roger deze avond bereidde) reden we dus naar Mettekoven. Het werd, zoals altijd daar, een mooie wandeling... maar wat heb ik last van mijn gewrichten de laatste tijd!
 |
| Eigen (slechte) foto |
In Frankrijk is het ook "la rentrée" en dus kon ik eindelijk kijken naar een nieuwe aflevering van "Je t'aime etc", een televisieprogramma dat ik voor de vakantie vaak bekeek op mijn pc. Ik word daar echt goed gezind van. Het gaat over seks en liefde, en wordt doorweven met weetjes over boeken, films, muziek, toneel enz. en veel humor.
Na onze mosselen (ze waren lekker) en een uurtje lectuur, samen met Roger gekeken naar een aflevering van "Endeavour".
En zopas gekeken naar een nieuwe vlog van Jean-Michel Cohen (is het voor hem ook "la rentrée"?).
Hij is een Franse arts en voedingsdeskundige die tot niet lang geleden in zijn vermageringsdiëten vooral aanraadde minder vet te eten.
Deze keer had hij het over suikervrije of -arme diëten en... over het feit dat meer dan 50 gram zuivere suiker (in snoep, ijsjes, gebak, suikerklontjes, frisdranken, suiker toegevoegd aan bereidingen, ...) per dag de kans op kanker heel fel doet toenemen. Meteen een antwoord op de vraag die ik me onlangs stelde!
Maar... dan begrijp ik echt niet waarom mijn Nononc voor zijn overlijden werd aangeraden geen alcohol meer te drinken (of toch, dat begrijp ik wel in zijn geval: pancreaskanker) maar hem niets werd gezegd over snoepen. En Nononc at veel ijsjes op het einde!
Ik bedenk ineens dat de dokters waarschijnlijk wisten dat hij gauw zou overlijden... Maar waarom dan wel suiker toelaten en niet bijvoorbeeld de Tripel Westmalle die hij zo graag dronk? Omdat ze zelf liever ijsjes aten dan Trappist dronken, die artsen?
zondag 1 september 2019
Aangenaam rustige maar vrij koele zondag
Het was veel kouder (tot 21°C) en ook relatief rustig vandaag.
Wandelingetje in Sint-Truiden waar Roger met een maat had afgesproken en daarna voor ons beiden een koffie of thee in "ons cafeetje".
Hendrik en Debby besloten gisteren de feestelijkheden vandaag verder te zetten (ze hadden immers nog zoveel lekkers over), de ouders van Debby (die er gisteren niet konden zijn) zouden komen en ook nog een paar vrienden.
Wijzelf hadden een andere afspraak.
Weliswaar voor maar eventjes maar ik vermoed dat Roger, evenals ik, heeft genoten van deze rustige zondag. De reis naar het Antwerpse is trouwens niet goedkoop met de huidige brandstofprijzen!
Ik ben wel benieuwd of het even gezellig was als gisteren ten huize Debby & Hendrik!
O ja, ik wil het nog even hebben over enkele leuke anekdotes die ik gisteren niet vertelde. Elena vond dat ik een heel mooie bloes aanhad. Ze kon haar oren niet geloven toen ik haar vertelde dat ik die kocht voor het huwelijk van mijn broertje, zo'n 25 jaar geleden!
En op een bepaald moment maakte Eva een tekening voor mij. Dat deed ze in de salon terwijl de volwassenen allemaal buiten zaten. Ik ging kijken naar wat ze deed en zij (3 jaar en 8 maanden) tegen mij: 'Ga maar zitten bij de grote mensen, oma, dan wordt de tekening een verrassing voor jou!' (de zoveelste verrassing gisteren dus!).
En er was Matthias die me toevertrouwde dat hij (in tegenstelling tot Elena die "niet kan wachten" - ze gebruikt die uitdrukking vaak: die moet ze hebben van de schoonfamilie van dochterlief, want wij gebruiken die eigenlijk nooit - tot de eerste schooldag) een beetje nerveus is: hij gaat morgen naar het eerste leerjaar!
Morgen wil ik de kindjes rond 16 uur opbellen om te vragen hoe die eerste schooldag verliep!
O ja, vandaag belde ik ook naar mijn moeder Nany. Ze had echt nood aan een babbel, dat hoorde ik wel!
Ik heb mijn "niet spraakzaam zijn" duidelijk niet van haar geërfd maar van mijn vader! Hij was ook geen prater, behalve als hij wat gedronken had😉... of wanneer hij serieus kon discussiëren.
Wat heb ik trouwens het "debatteren" gemist tussen zijn overlijden en de volwassen staat van onze kinderen (die alle drie ook onderlegd zijn in logica en me zelfs geregeld overtroeven!).
Wandelingetje in Sint-Truiden waar Roger met een maat had afgesproken en daarna voor ons beiden een koffie of thee in "ons cafeetje".
Hendrik en Debby besloten gisteren de feestelijkheden vandaag verder te zetten (ze hadden immers nog zoveel lekkers over), de ouders van Debby (die er gisteren niet konden zijn) zouden komen en ook nog een paar vrienden.
Wijzelf hadden een andere afspraak.
Weliswaar voor maar eventjes maar ik vermoed dat Roger, evenals ik, heeft genoten van deze rustige zondag. De reis naar het Antwerpse is trouwens niet goedkoop met de huidige brandstofprijzen!
Ik ben wel benieuwd of het even gezellig was als gisteren ten huize Debby & Hendrik!
O ja, ik wil het nog even hebben over enkele leuke anekdotes die ik gisteren niet vertelde. Elena vond dat ik een heel mooie bloes aanhad. Ze kon haar oren niet geloven toen ik haar vertelde dat ik die kocht voor het huwelijk van mijn broertje, zo'n 25 jaar geleden!
En op een bepaald moment maakte Eva een tekening voor mij. Dat deed ze in de salon terwijl de volwassenen allemaal buiten zaten. Ik ging kijken naar wat ze deed en zij (3 jaar en 8 maanden) tegen mij: 'Ga maar zitten bij de grote mensen, oma, dan wordt de tekening een verrassing voor jou!' (de zoveelste verrassing gisteren dus!).
En er was Matthias die me toevertrouwde dat hij (in tegenstelling tot Elena die "niet kan wachten" - ze gebruikt die uitdrukking vaak: die moet ze hebben van de schoonfamilie van dochterlief, want wij gebruiken die eigenlijk nooit - tot de eerste schooldag) een beetje nerveus is: hij gaat morgen naar het eerste leerjaar!
Morgen wil ik de kindjes rond 16 uur opbellen om te vragen hoe die eerste schooldag verliep!
O ja, vandaag belde ik ook naar mijn moeder Nany. Ze had echt nood aan een babbel, dat hoorde ik wel!
Ik heb mijn "niet spraakzaam zijn" duidelijk niet van haar geërfd maar van mijn vader! Hij was ook geen prater, behalve als hij wat gedronken had😉... of wanneer hij serieus kon discussiëren.
Wat heb ik trouwens het "debatteren" gemist tussen zijn overlijden en de volwassen staat van onze kinderen (die alle drie ook onderlegd zijn in logica en me zelfs geregeld overtroeven!).
zaterdag 31 augustus 2019
Verrassingen
We moesten voor ons doen vroeg opstaan vandaag: iets over 11 uur werden we verwacht bij mijn vriendin Jeannine in het Antwerpse. Ze schenkt immers haar droogkast aan Hendrik en Debby en wij zouden het toestel gaan ophalen.
Hendrik wachtte al op ons bij haar.
Hoewel Jeannine en ik geregeld communiceren via e-mail was het weerzien een bijzonder moment nadat we elkaar ongeveer drie jaar niet meer in levende lijve hadden ontmoet! We praatten wat bij, Hendrik en Roger brachten de droogkast naar de auto en voor we vertrokken, beloofde Hendrik dat hij ons eens samen zou uitnodigen. Dat zou heel leuk zijn!
Ik vind het vaak jammer dat ik onze enkele vrienden uit Antwerpen nog zo zelden zie maar ik vond de stad vandaag zo ontzettend druk dat ik me weer gelukkig prees dat we voor Haspengouw hebben gekozen in 1999. Zelfs toen we even parkeerden pal voor ons vroegere huis (om te telefoneren naar Hendrik en hem te vragen samen met Jeannine een parkeerplaatsje vrij te houden in de drukke straat van deze laatste) kreeg ik helemaal geen zin om terug naar Antwerpen te keren!
Jeannine had een verrassing voor ons, of beter gezegd voor onze kleinkinderen: knuffels, boeken, speelgoed, een prachtige badjas, ... Heel fel bedankt, Jeannine! De kindjes waren heel blij!
Want, dat was de tweede verrassing : ze hebben die geschenken vandaag al gekregen!
We gingen eerst boodschappen doen met Hendrik. We zouden immers bij hem en Debby eten. Hendrik kocht ontzettend veel, zo veel dat ik me vragen begon te stellen. Ik vernam dat we zouden barbecueën op hun binnenpleintje... en dat er nog ander volk zou zijn.
Toen we thuis kwamen, was Debby slaatjes aan het klaarmaken. Terwijl ik haar hielp, een biertje dronk en me afvroeg hoe Hendrik en Roger die droogkast in de badkamer op de tussenverdieping zouden krijgen, werd er aan de deur gebeld: dochterlief, schoonzoon, Elena, Matthias en Eva. Nee, Zeger kwam niet (maar ik wist dat hij het dit weekend heel druk heeft).
Blije begroetingen, de kindjes o zo blij met de verrassingen vanwege mijn vriendin (ik heb hen uitgelegd van wie ze komen hoor, lieve Jeannine), aperitief, barbecue met heel lekker vlees, bijgerechten en wijn, en daarbij nog het bezoek van twee heel toffe vrienden van Hendrik en Debby... die samen met Hendrik zorgden dat de droogkast op haar (zijn? ik voel echt niet aan of een Nederlands woord mannelijk of vrouwelijk is) plaats stond nog voor ik iets in de gaten had.
Het nieuwe huis van Hendrik en Debby heeft zijn eerste toets met glans doorstaan! Om te beginnen hebben zoon en schoondochter het heel mooi en gezellig ingericht, en ten tweede, ondanks het vrij warme weer vandaag (tot 31°C in het Antwerpse) was het er echt te doen... en op de "binnenkoer" was het supergezellig vertoeven tot heel laat!
Hendrik wachtte al op ons bij haar.
Hoewel Jeannine en ik geregeld communiceren via e-mail was het weerzien een bijzonder moment nadat we elkaar ongeveer drie jaar niet meer in levende lijve hadden ontmoet! We praatten wat bij, Hendrik en Roger brachten de droogkast naar de auto en voor we vertrokken, beloofde Hendrik dat hij ons eens samen zou uitnodigen. Dat zou heel leuk zijn!
Ik vind het vaak jammer dat ik onze enkele vrienden uit Antwerpen nog zo zelden zie maar ik vond de stad vandaag zo ontzettend druk dat ik me weer gelukkig prees dat we voor Haspengouw hebben gekozen in 1999. Zelfs toen we even parkeerden pal voor ons vroegere huis (om te telefoneren naar Hendrik en hem te vragen samen met Jeannine een parkeerplaatsje vrij te houden in de drukke straat van deze laatste) kreeg ik helemaal geen zin om terug naar Antwerpen te keren!
Jeannine had een verrassing voor ons, of beter gezegd voor onze kleinkinderen: knuffels, boeken, speelgoed, een prachtige badjas, ... Heel fel bedankt, Jeannine! De kindjes waren heel blij!
Want, dat was de tweede verrassing : ze hebben die geschenken vandaag al gekregen!
We gingen eerst boodschappen doen met Hendrik. We zouden immers bij hem en Debby eten. Hendrik kocht ontzettend veel, zo veel dat ik me vragen begon te stellen. Ik vernam dat we zouden barbecueën op hun binnenpleintje... en dat er nog ander volk zou zijn.
Toen we thuis kwamen, was Debby slaatjes aan het klaarmaken. Terwijl ik haar hielp, een biertje dronk en me afvroeg hoe Hendrik en Roger die droogkast in de badkamer op de tussenverdieping zouden krijgen, werd er aan de deur gebeld: dochterlief, schoonzoon, Elena, Matthias en Eva. Nee, Zeger kwam niet (maar ik wist dat hij het dit weekend heel druk heeft).
Blije begroetingen, de kindjes o zo blij met de verrassingen vanwege mijn vriendin (ik heb hen uitgelegd van wie ze komen hoor, lieve Jeannine), aperitief, barbecue met heel lekker vlees, bijgerechten en wijn, en daarbij nog het bezoek van twee heel toffe vrienden van Hendrik en Debby... die samen met Hendrik zorgden dat de droogkast op haar (zijn? ik voel echt niet aan of een Nederlands woord mannelijk of vrouwelijk is) plaats stond nog voor ik iets in de gaten had.
Het nieuwe huis van Hendrik en Debby heeft zijn eerste toets met glans doorstaan! Om te beginnen hebben zoon en schoondochter het heel mooi en gezellig ingericht, en ten tweede, ondanks het vrij warme weer vandaag (tot 31°C in het Antwerpse) was het er echt te doen... en op de "binnenkoer" was het supergezellig vertoeven tot heel laat!
vrijdag 30 augustus 2019
Kankerbehandeling
Jawel, deze avond las ik onder andere verder in de blog die ik onlangs ontdekte. De blogster schrijft goed en de inhoud van haar schrijfsels is meestal interessant.
Als ik goed heb onthouden is ze nu (ik bedoel waar ik gekomen ben met mijn lectuur, niet op dit tijdstip want ze is overleden) al een negental keren geopereerd op twee en half jaar tijd (en ik weet dat ze binnen een dik jaar zal overleden zijn). Ze blijft vechten en... afzien van al die behandelingen, nog veel meer dan van haar eigenlijke ziekte.
En ik stelde me weer vragen bij de behandeling van kanker. Is het altijd zinvol? Was het in haar geval zinvol? Zou ze misschien langer geleefd hebben als er niets anders ondernomen werd dan desnoods pijnbestrijding?
Ik stel me de vraag omdat ik weet (eerlijker: omdat ik heb gelezen... maar waar was dat weeral?) dat kankerbehandeling vaak steunt op "experimenteren" en dat ik, toen mama (dat is mijn schoonmoeder) stierf, eigenlijk blij was dat ze niet eerder behandeld werd.
Ze overleed in 1991, op 72 jaar, aan uitgezaaide baarmoederkanker. Nee, ik lieg, ze is niet overleden aan de gevolgen van die huidkanker, wel aan de gevolgen van de operatie. Dat ze een dokter aansprak over haar problemen lag aan het feit dat een uitzaaiing haar gezicht lelijk maakte. Het was dus oorspronkelijk alleen een esthetisch probleem voor haar.
Toen werd vastgesteld dat die uitzaaiing kwam van een primaire tumor in de baarmoeder herinnerde ik me dat mama al langer dan tien jaar soms vage buikpijn had, daar nooit had willen voor consulteren... en daardoor waarschijnlijk is gevrijwaard van alle pijn en ongemakken die gepaard gaan met kankerbehandeling.
Dit is natuurlijk maar één voorbeeld van een niet behandelde kanker en echt oud is mama niet geworden. Maar als, zoals ik vermoed, die primaire kanker al van voor haar 60 jaar aanwezig was, heeft ze toch, zonder behandeling, nog langer geleefd dan de meeste mensen wier kanker behandeld wordt!
Als ik goed heb onthouden is ze nu (ik bedoel waar ik gekomen ben met mijn lectuur, niet op dit tijdstip want ze is overleden) al een negental keren geopereerd op twee en half jaar tijd (en ik weet dat ze binnen een dik jaar zal overleden zijn). Ze blijft vechten en... afzien van al die behandelingen, nog veel meer dan van haar eigenlijke ziekte.
En ik stelde me weer vragen bij de behandeling van kanker. Is het altijd zinvol? Was het in haar geval zinvol? Zou ze misschien langer geleefd hebben als er niets anders ondernomen werd dan desnoods pijnbestrijding?
Ik stel me de vraag omdat ik weet (eerlijker: omdat ik heb gelezen... maar waar was dat weeral?) dat kankerbehandeling vaak steunt op "experimenteren" en dat ik, toen mama (dat is mijn schoonmoeder) stierf, eigenlijk blij was dat ze niet eerder behandeld werd.
Ze overleed in 1991, op 72 jaar, aan uitgezaaide baarmoederkanker. Nee, ik lieg, ze is niet overleden aan de gevolgen van die huidkanker, wel aan de gevolgen van de operatie. Dat ze een dokter aansprak over haar problemen lag aan het feit dat een uitzaaiing haar gezicht lelijk maakte. Het was dus oorspronkelijk alleen een esthetisch probleem voor haar.
Toen werd vastgesteld dat die uitzaaiing kwam van een primaire tumor in de baarmoeder herinnerde ik me dat mama al langer dan tien jaar soms vage buikpijn had, daar nooit had willen voor consulteren... en daardoor waarschijnlijk is gevrijwaard van alle pijn en ongemakken die gepaard gaan met kankerbehandeling.
Dit is natuurlijk maar één voorbeeld van een niet behandelde kanker en echt oud is mama niet geworden. Maar als, zoals ik vermoed, die primaire kanker al van voor haar 60 jaar aanwezig was, heeft ze toch, zonder behandeling, nog langer geleefd dan de meeste mensen wier kanker behandeld wordt!
Glycemische index en glycemische lading
We wandelden vandaag in stilte (dat doen we meestal) de lus Klein-Gelmen, Mettekoven, Klein-Gelmen. Een groot deel van het pad was fel dichtgegroeid en er waren weer heel veel insecten.
Terwijl ik de insecten van mij afsloeg dacht ik terug aan de blog van die jong aan kanker overleden vrouw. Ze schreef op een bepaald moment dat haar oncoloog haar had aangeraden suiker, melk en "witte koolhydraten" te vermijden. Ik vermoed dat ze met dat laatste wit brood, witte pasta, rijst en aardappelen bedoelde.
En... ik vroeg me af waarom niet elke oncoloog dat zijn patiënten aanraadt. Niet dat het bij die vrouw veel heeft geholpen (het is wel zo dat al bij de ontdekking van haar tumor er uitzaaiingen aanwezig waren)... maar misschien kan het geen kwaad al die suikers preventief te vermijden, vermits een tumor zich voedt met suiker en we naar het schijnt allemaal kankercellen in ons lichaam hebben.
Daarna stelde ik me vragen over het berekenen van de glycemische lading. Ik weet ondertussen dat die belangrijker is dan de glycemische index maar had nog nergens gevonden hoe je die precies berekent.
Na het avondeten (zuurkool, waarbij we sinds lang elk nog een kleine aardappel aten) ging ik op zoek en... ik heb het gevonden. Het is een heel interessante les waarin die berekening uit de doeken wordt gedaan, alleen jammer genoeg weer in het Frans.
De formule om de glycemische lading te berekenen is: (glycemische index maal koolhydraten per portie) gedeeld door 100.
O ja, en ik vergat nog te vertellen dat ik elders (ik heb even gezocht, het was hier) las dat een glycemische lading onder de 10 laag is en dus zeker oké en een GL boven de 19 hoog is en dus te vermijden.
Terwijl ik de insecten van mij afsloeg dacht ik terug aan de blog van die jong aan kanker overleden vrouw. Ze schreef op een bepaald moment dat haar oncoloog haar had aangeraden suiker, melk en "witte koolhydraten" te vermijden. Ik vermoed dat ze met dat laatste wit brood, witte pasta, rijst en aardappelen bedoelde.
En... ik vroeg me af waarom niet elke oncoloog dat zijn patiënten aanraadt. Niet dat het bij die vrouw veel heeft geholpen (het is wel zo dat al bij de ontdekking van haar tumor er uitzaaiingen aanwezig waren)... maar misschien kan het geen kwaad al die suikers preventief te vermijden, vermits een tumor zich voedt met suiker en we naar het schijnt allemaal kankercellen in ons lichaam hebben.
Daarna stelde ik me vragen over het berekenen van de glycemische lading. Ik weet ondertussen dat die belangrijker is dan de glycemische index maar had nog nergens gevonden hoe je die precies berekent.
Na het avondeten (zuurkool, waarbij we sinds lang elk nog een kleine aardappel aten) ging ik op zoek en... ik heb het gevonden. Het is een heel interessante les waarin die berekening uit de doeken wordt gedaan, alleen jammer genoeg weer in het Frans.
De formule om de glycemische lading te berekenen is: (glycemische index maal koolhydraten per portie) gedeeld door 100.
O ja, en ik vergat nog te vertellen dat ik elders (ik heb even gezocht, het was hier) las dat een glycemische lading onder de 10 laag is en dus zeker oké en een GL boven de 19 hoog is en dus te vermijden.
donderdag 29 augustus 2019
Kermis en zoete aardappelen
We brachten vandaag eindelijk de boeken die ik wil wegdoen naar de Kringwinkel... maar Roger kocht er een nieuw tweedehandsboek. We kunnen het blijkbaar niet laten!
Daarna wandelden we wat in Sint-Truiden. Het is er kermis. Ik was het vergeten maar had het moeten weten: had onze tabakshandelaar ons niet gezegd dat hij daarom de winkel sloot deze week?
De muziek, het lawaai, het volk en de geuren haalden herinneringen op aan de Sinksenfoor in Antwerpen, elk jaar de minst aangename periode voor ons. "Minst aangenaam" is trouwens een eufemisme! Het waren telkens ronduit vreselijke weken daar in de buurt van de Zuiderdokken!
In Sint-Truiden was de kakofonie wel iets minder erg, had ik de indruk. En het viel ons op hoeveel schietkramen er stonden!
Net toen ik later thuis begon te koken, belde onze straatgenote V. (die onlangs ziek was geweest). Of we binnenkort in hun plaats haar kleinzoon van school kunnen afhalen. Gelukkig moeten we die dag niet zelf babysitten, dus dat lukt wel. We hebben die middag wel een vergadering van de werkgroep WO I-II maar dan moeten we die maar wat vroeger verlaten.
Ik kookte voort. Ik had deze avond, voor na de groentesoep, lamsvlees met spitskool voorzien. En ik zou proberen daar een zoete aardappel bij te serveren. Eerst had ik die (kleine) zoete aardappel gekookt. Ik begrijp het niet goed: de glycemische index daarvan ligt zoveel lager dan die van aardappelen en toch was die zoete aardappel veel sneller gaar... en smaakte hij mierzoet.
Te zoet voor ons, dus bedacht ik iets dat heel goed meeviel. In een wok bakte ik in koolzaadolie een in reepjes gesneden halve spitskool samen met een gesnipperde ui en twee teentjes knoflook. Daar voegde ik een koffielepel kurkuma, een koffielepel curry, vrij veel peper, een scheutje sojasaus en de gekookte zoete aardappel aan toe. En het resultaat bleek heel lekker!
Na een uurtje lectuur op papier (nog steeds Shantaram) keken Roger en ik nog naar een aflevering van "Father Brown". Ik vind die serie echt ontspannend!
Daarna, terwijl ik in de keuken een glaasje rosé ging halen, hoorde ik in de wei een uilskuiken!
Daarna wandelden we wat in Sint-Truiden. Het is er kermis. Ik was het vergeten maar had het moeten weten: had onze tabakshandelaar ons niet gezegd dat hij daarom de winkel sloot deze week?
De muziek, het lawaai, het volk en de geuren haalden herinneringen op aan de Sinksenfoor in Antwerpen, elk jaar de minst aangename periode voor ons. "Minst aangenaam" is trouwens een eufemisme! Het waren telkens ronduit vreselijke weken daar in de buurt van de Zuiderdokken!
In Sint-Truiden was de kakofonie wel iets minder erg, had ik de indruk. En het viel ons op hoeveel schietkramen er stonden!
Net toen ik later thuis begon te koken, belde onze straatgenote V. (die onlangs ziek was geweest). Of we binnenkort in hun plaats haar kleinzoon van school kunnen afhalen. Gelukkig moeten we die dag niet zelf babysitten, dus dat lukt wel. We hebben die middag wel een vergadering van de werkgroep WO I-II maar dan moeten we die maar wat vroeger verlaten.
Ik kookte voort. Ik had deze avond, voor na de groentesoep, lamsvlees met spitskool voorzien. En ik zou proberen daar een zoete aardappel bij te serveren. Eerst had ik die (kleine) zoete aardappel gekookt. Ik begrijp het niet goed: de glycemische index daarvan ligt zoveel lager dan die van aardappelen en toch was die zoete aardappel veel sneller gaar... en smaakte hij mierzoet.
Te zoet voor ons, dus bedacht ik iets dat heel goed meeviel. In een wok bakte ik in koolzaadolie een in reepjes gesneden halve spitskool samen met een gesnipperde ui en twee teentjes knoflook. Daar voegde ik een koffielepel kurkuma, een koffielepel curry, vrij veel peper, een scheutje sojasaus en de gekookte zoete aardappel aan toe. En het resultaat bleek heel lekker!
Na een uurtje lectuur op papier (nog steeds Shantaram) keken Roger en ik nog naar een aflevering van "Father Brown". Ik vind die serie echt ontspannend!
Daarna, terwijl ik in de keuken een glaasje rosé ging halen, hoorde ik in de wei een uilskuiken!
Abonneren op:
Posts (Atom)