Rijbewijs kopen zonder lessen te volgen

Ik heb deze avond tussendoor even naar Pano gekeken. Over gesjoemel met rijbewijzen (de link werkt nog tot einde 25 naar het schijnt). Heel erg vind ik dat zoiets mogelijk is... maar nog erger dat al in de jaren 90 van vorige eeuw (toen we nog in Antwerpen woonden dus) een Turkse buurvrouw mij "geheimen" toevertrouwde die in die richting wezen. Ik geloofde haar toen maar half, denkende dat zulke fraude heel snel aan het licht zou komen... maar blijkbaar vergiste ik me. 

Ik weet het, toen het rijbewijs werd ingevoerd, mocht ik (zo oud ben ik dus al!) dat zo maar aanvragen als ik al rijervaring had (maar dat heb ik dus bewust niet gedaan - ik denk dat ik daar al heb over geschreven). In theorie een vergelijkbare situatie dus... behalve dat het nu toch veel drukker en gevaarlijker is in het verkeer!

Zalig!

We waren vandaag uitgenodigd op het terras van dochterlief en schoonzoon. En het werd een zalige middag, met 23°C in de schaduw, gezelschapspelletjes met de kindjes, bijpraten met dochterlief en om 16 uur gezellig Limburgse taarten smullen. Hun terras is groot, dus we konden ver genoeg uit elkaar zitten en we waren maar met vier volwassenen (meestal zelfs maar met drie, want schoonzoon telewerkte binnenshuis): alles verliep conform de maatregelen. De kindjes zaten afwisselend bij ons of speelden in de tuin met de buurtjes.

Het enige jammere is dat we elkaar nog steeds geen kus mogen geven...

O ja, het was heel lang geleden dat Roger en ik nog taart hadden gegeten en eerlijk, die taarten van Haspengouw zijn overheerlijk! We moeten opletten dat we er niet opnieuw elke week van proeven!😉 

Lente

Aan telefoon deed Nany heel enthousiast over het bezoek van broertje gisteren: ze waren even gaan wandelen, zij met haar rollator.
Na enkele eenvoudige huishoudtaken reden wij naar de apotheker om medicamenten voor Roger en daarna besloten we nog wat rond te toeren in de streek. De sleedoornstruiken beginnen te bloesemen, de narcissen bloeien overal volop, er waren heel veel wandelaars (en dikwijls in groepjes van veel meer dan vier volwassenen. Wat ik erg vind: nogmaals, ofwel beliegt men ons van in het begin - wat mogelijk is en dan moet ik uiteraard anders redeneren - ofwel is dat virus inderdaad zo hevig bezig dat iedereen een beetje voorzichtig zou moeten zijn).

Thuis waren de koolmeesjes druk bezig in de buurt van de Spaanse kruik en... zag ik plotseling vier muisjes van onder een struikgewas wegschieten. Zolang ze in de tuin blijven, is het oké voor mij! Ik vind het wel vreemd, want hier dolen ook nog vrij veel zwerfkatten rond.

Deze avond een vrij lang (handenvrij) telefoongesprek met Rogers nicht Jeannine (de zus van zijn onlangs overleden neef). Een diepzinnige conversatie die haar en ons deugd deed! 

Om de avond te eindigen ben ik op het privé kanaal van Jean-Jacques Crèvecoeur aan het luisteren naar zijn uitleg over de spirituele dimensie van wat er nu allemaal gebeurt. Crèvecoeur is niet meer bereikbaar  op YouTube (censuur), ik kan jullie dus geen link meer serveren. En vermits hij volgens de meesten van jullie een "complotist" is,  ga ik hier niet verder op in gaan, wel even twee puntjes aanhalen. 

Ten eerste denkt Crèvecoeur, zoals ik, dat ons brein ons bewustzijn capteert (en dus dat ons brein niet ons bewustzijn voortbrengt); ten tweede, hij denkt dat artificiële intelligentie een gevaar betekent voor ons, en daarin volg ik hem (nog?) niet! Oké, ik merk bijvoorbeeld zelf ook wel op dat ik steeds minder vertalingen krijg naargelang vertaaltools beter worden (het kan natuurlijk ook liggen aan mijn werk dat slechter wordt!😉) maar daarom ben ik nog niet bang van  die artificiële intelligentie!

Dertigers

Zus Bie mailde me vandaag dat ze die serie ook zo goed vindt. Ikzelf blijf kijken en ervan genieten... maar ik betrap mezelf er steeds op dat al dat gsm-gedoe me hindert. Ik besef dat ik ouderwets ben, dat het er nu zo aan toe gaat. Maar ja, zoals ik al zei, in het echte leven hindert het me ook vreselijk als ik in ons gezelschap iemand (meestal een "jongere") constant zie tokkelen op zijn gsm. Er was een tijd dat we zelfs onze gsm afzetten als we bijvoorbeeld met mensen samen aan tafel zaten! 

Nu, dat laatste doe ik ook wel niet meer (omdat ik zo een belangrijk bericht over bijvoorbeeld een vertaling zou kunnen missen) maar tijdens een conversatie in "het echte leven" constant zitten communiceren met andere mensen via WhatsApp berichtjes en zo stoot me zo tegen de borst! Het kan toch niet anders dan dat de communicatie langs de twee kanten dan heel oppervlakkig blijft (trouwens, de "berichtjes" lijken me inderdaad meestal maar "small talk")?

Ach, waarschijnlijk ben ik hopeloos ouderwets!

Waarvoor Facebook onder andere goed is!

Facebook is niet echt mijn ding maar langs de andere kant: ik heb opgemerkt dat ik bepaalde nieuwtjes slechts daar kan vernemen. Dus ga ik geregeld toch eens kijken. Onlangs viel ik op berichtjes van nichtjes die heel enthousiast waren omdat de VRT (een vervolg van?) de serie "Dertigers" zou uitzenden. 

Ik werd nieuwsgierig en keek naar de eerste aflevering van seizoen 1, waar ik niet zo heel enthousiast over was. Tegelijk besefte ik dat dit kwam doordat heel veel aandacht werd besteed aan de constante communicatie via chatberichten en zo meer (wat mij in het echte leven ook serieus op de zenuwen kan werken). 

Ik verplichtte mezelf naar de tweede aflevering te kijken en moest toegeven dat ik gewoon ouderwets ben: zo gaat het er nu eenmaal aan toe, of ik het graag heb of niet. En ik begon het boeiend te vinden omdat de serie, denk ik, het gewone leven van jonge volwassenen in deze tijd weerspiegelt. 

Ik keek met veel plezier naar de derde aflevering... en ik denk dat ik ga blijven kijken! Bedankt, nichtjes!

Weer een maand uitgesteld

Ik wilde in april even bijeenkomen met de kinderen en de kindjes maar dat moet dus jammer genoeg weer minstens een maand worden uitgesteld. En Nany zullen we volgende maand ook nog niet kunnen bezoeken met die weer verstrengde maatregelen. Het begint lang te duren!

Begrijp me niet verkeerd: we vervelen ons niet, we houden contact met Nany, kinderen en kleinkinderen, we voelen ons niet eenzaam, we hebben geen nood aan feesten of te veel afspraken en eigenlijk bevalt dit bijna monastieke leven me wel. Maar toch... nog eens samenkomen zou wel fijn zijn! 

De dag begon perfect

Alles leek goed te gaan vandaag! Geen besmetting vastgesteld bij de kindjes, Nany goed gezind aan telefoon en daarna mijn klantenlijst. Het indienen ervan was zo gebeurd (weliswaar via de pc van Roger) en de website van de overheid zorgde niet voor problemen! Ik hoorde wel op de radio over een mogelijke nieuwe lockdown, maar dat had ik eigenlijk al lang verwacht.

En dan een mail van een goede vriend (ook KVLS-lid) die pas goed ziek is geweest en drie weken gehospitaliseerd werd. Hij is nu weer thuis maar, zoals hij zegt, we mogen jammer genoeg nog niet afspreken.