Eigenaardig

Het valt me al enkele dagen op: terwijl andere mensen constant bezig zijn over die oorlog heeft Nany daar nog geen enkele opmerking over gemaakt aan telefoon. En toch staat haar televisie constant aan! Gisteren had ik haar aangeraden die tv eindelijk eens af te zetten als ze met iemand telefoneert. Nany klaagt immers al heel lang dat ze de mensen niet goed begrijpt aan telefoon. Gisteren en vandaag volgde ze mijn raad op (die ik vandaag wel eerst moest herhalen, want ik hoorde weer tv-geluid op de achtergrond) en ja hoor, zonder dat achtergrondgeluid "begrijpt ze me ineens veel beter". 

Maar ik vind het dus zeer eigenaardig dat Nany met geen enkel woord rept over dat (voor haar toch zoals ik haar vroeger kende) sensatienieuws en enkel spreekt over de bezoeken die ze verwacht en de activiteiten in het rusthuis! 

Ach, misschien is het beter voor haar dat ze niet meer beseft wat er nu gaande is in de wereld?

Huishouden

Ons leven lijkt weer druk te worden! Vandaag en gisteren uren aan telefoon gehangen en uren besteed aan het beantwoorden van mails. Ik kan niet veel meer doen dan luisteren of antwoorden formuleren die proberen gerust te stellen (want, eerlijk gezegd, op gebied van oorlog en zelfs politiek in het algemeen ben ik een grote nul). Ik zit wel constant te denken, als ik hoor of lees dat een kennis of vriend vreest dat de oorlog zich tot hier zal uitbreiden, dat er mensen zijn in Oekraïne en Rusland voor wie het allemaal reëel is op dit ogenblik, dat waar wij voor vrezen.

Tussen al die telefoontjes, mails, chatberichten en een beetje lectuur door kregen we toch een beetje tijd voor ons huishouden. Ik vertel het al heel lang maar de laatste jaren moet ik daar nog meer rekening mee houden: dat huishouden en vooral het schoonmaken moet ik verdelen over heel veel dagen. Niet zo eenvoudig en zeker niet zoals Nany het zich voorstelde aan telefoon vandaag. Toen ik haar zei dat we lege flessen en bokalen zouden wegbrengen naar de container antwoordde ze: 'Ha ja, de wekelijkse schoonmaak!' Nee, vandaag stond enkel op ons "programma" het wegbrengen van al dat glas (en toch nog even rondrijden in de streek😉) en daarna het poortgebouw opruimen.

In feite wilde ik daar ook een beetje schoonmaken maar dat is er zelfs niet van gekomen bij gebrek aan tijd. Dat poortgebouw is immers een gevaarlijke plek voor Roger. Hij heeft de neiging elke vrije ruimte te willen vullen (horror vacui?) en dat poorthuis biedt heel veel vrije ruimte. Roger kan daar naar hartenlust heel veel rommel opstapelen en het opruimen daarvan duurt dus altijd heel lang!

Ik zal dus een van de volgende dagen een halfuurtje moeten vinden om dat poorthuis minstens een beetje te vegen! 😒 

Schade aan een dak

Roger reed vandaag naar het Leuvense waar hij een afspraak had met vriend Karel. Ik bleef thuis, volgde met afschuw het nieuws over de Russische inval op Oekraïne, zorgde voor enkele eenvoudige huishoudtaken, kreeg enkele chatberichten en een telefoontje van de moeder van Debby. Zelf belde ik naar Nany die me enthousiast vertelde over gisteren: ze had bezoek gekregen van zus én van een vroegere buurvrouw en ze waren samen iets gaan gebruiken in de cafetaria.

Roger kwam veel vroeger thuis dan voorzien en ondanks het vrij slechte weer (regen, wind en zelfs een kort onweer) reden we nog even rond in de streek. Uiteindelijk blijken wij geen schade geleden te hebben door de storm maar kijk eens wat die wind heeft aangericht met het onlangs herstelde dak van de schuur van het kasteel van Heers (de foto's zijn van Roger):

Erg hé? Hoewel, ik weet het, veel minder erg dan wat er in Oekraïne gebeurt! 

Over golven en zo

Ik viel vandaag (weer toevallig) op dit artikel over Montagnier zaliger. Het is in het Frans maar denk eraan, er bestaan tegenwoordig heel goede vertaaltools. Ik weet dat Montagnier tijdens zijn laatste levensjaren verguisd werd en ik herinner me dat een "anoniem" hier de eerste keer dat ik over die Montagnier schreef mij "waarschuwde" omdat die wetenschapper zaken beweerde die niet door de wetenschap aanvaard worden!

Dat is precies wat mij altijd is blijven interesseren bij Luc Montagnier! Eens was er iemand die vermoedde dat de aarde niet plat was, die man werd ook verguisd maar uiteindelijk bleek die "voorloper" gelijk te hebben! Ik vermoedde dat Montagnier zo iemand was (ik heb altijd de neiging om in de tegenwoordige tijd over hem te spreken maar dat zou verkeerd zijn, hij is er immers niet meer sinds kort). In het artikel dat ik hierboven aanhaal worden zijn ontdekkingen en daaruit volgende theorie duidelijk uitgelegd. Het gaat onder andere over elektromagnetische golven en het "geheugen van water" (dat ook homeopathie zou kunnen verklaren) die kunnen leiden tot een omwenteling in de geneeskunde (hoewel heel nadelig voor de pharmaindustrie). Uiteraard wordt dit nu (nog?) niet aanvaard door de wetenschap.  

Deze avond een lange telefoon met een dochter van "tante" José. Het ging onder andere over een onderzoek waarbij vastgesteld werd dat op het ogenblik van overlijden een piek aan gammagolven wordt gemeten in de hersenen. Ik ging een beetje op zoek en vernam dat die golven nog niet zo heel lang bestudeerd worden en dat ze iets te maken hebben met gelukervaring, meditatie, spiritualiteit en een verhoogd bewustzijn. 

Denken aan Boudewijn Knevels

Ik vergat te zeggen dat ik het vandaag met Elena uiteraard ook had over het boek dat ze aan het schrijven is. Vorige nacht had ik immers gedroomd dat ik haar uiteindelijke (Elena is nog steeds bezig met nalezen en dat lijkt ze heel grondig te doen) typoscript naar een uitgever stuurde. 

'Waarom zouden we niet proberen?' stelde ik deze avond dus voor. Meteen bleek Elena zo enthousiast dat ik een beetje bang werd van mijn (roekeloos?) voorstel. Maar dan (en dat heb ik niet verteld tijdens ons avondmaal) miste ik ineens onze vriend Boudewijn Knevels heel fel. Tot nu dachten Roger en ik heel veel aan hem maar dit is de eerste keer dat ik het gevoel heb dat alleen hij mij kon raad geven (en om te beginnen: ook het typoscript van Elena nalezen, want één "lector" is niet voldoende). Helaas, Boudewijn is hier niet meer!

Een middag met de kindjes

We zagen ze om 15:30 uur weer van ver aankomen, Elena, Matthias, Eva en de buurtjes. Ze leken weer veel plezier te hebben en ik moest terugdenken aan mijn schooljaren in Matadi. De terugkeer naar huis (per schoolbus weliswaar) was toen ook zo'n prettig moment met vriendjes. 

Weer verliep onze begroeting uitbundig, Eva vertelde hoe ze gisteren tijdens de gymnastiekles aan een blauw oog was gekomen. In feite viel het nog mee, maar ze had veel pijn gehad toen ze viel, vertelde het meisje. Ze droegen alle drie "kleren van vroeger": de school viert immers de hele week carnaval. Zo worden overmorgen de meisjes verkleed in jongen en de jongens verkleed in meisje verwacht, vertelden ze me tijdens het vieruurtje. Het idee een jurk of een rok te moeten dragen stond Matthias niet erg aan. We bespraken samen zijn bezwaren: in feite komt het er op neer dat hij niet graag voor een meisje zou doorgaan.

Daarna was het tijd voor de schooltaken. Eva leest al opvallend goed, stelde ik vast, en het Frans van Elena staat al op een hoog niveau na amper enkele maanden Franse les.

Buurmeisje Millie kwam Elena halen voor de muziekles waar ze samen met buurmeisje Anna naartoe zouden gaan. Matthias, Eva en ik speelden een gezelschapsspel en haalden herinneringen op aan twee jaar geleden, voor de coronacrisis. Ze leken allebei heel veel te hebben onthouden van die tijd.

Terwijl ze later even televisie keken, kwam hun mama thuis. We spraken wat over haar "digitaal winkeltje", praatten wat bij, zij zette gisteren bereide lasagne in de oven en, samen met Roger, ging ze de muzikantjes ophalen. Toen ze thuiskwamen, waren ze vergezeld door Millie van wie de ouders even afwezig waren. We gingen alle zeven aan tafel (schoonzoon moest overwerken), smulden van de lasagne (hoewel Millie op een zeker moment verkondigde dat "gekochte lasagne het voordeel heeft dat er minder groenten in zitten dan in deze zelfbereide schotel"😉), Millie ging terug naar huis, dochterlief begon het badritueel voor de kindjes en Roger en ik namen afscheid. 

Un bon petit-déj après une grasse mat

Ik las deze avond in een Franstalig artikel over de uren slaap die we wel of niet nodig hebben de uitdrukking "grasse mat". Uiteraard wist ik meteen dat het een afkorting is van "grasse matinée" maar eerlijk gezegd, die evolutie hindert me. Dat getuigt waarschijnlijk van een vreselijke ouderwetsheid, ik weet het. En toch, ik vraag me steeds weer af of iemand die Frans leert meteen zal begrijpen wat er bedoeld wordt als hij al die tegenwoordig afgekorte woorden hoort zoals  "petit-déj", "dégueux", "dico", "coloc", covoit", "clim", ...? Langs de andere kant, het fenomeen bestond al lang, denk maar aan "maso", "bio", "ciné", "auto", "diapo", "ordi", enzovoort, afkortingen die al jaren ingeburgerd zijn. Dus ja, ik geef toe, waarschijnlijk ben ik te behoudsgezind (te oud?) om die evolutie spontaan goed te keuren. 

Ik lees nog even voort en daarna ga ik naar bed, en morgen doen we de "grasse mat"!