Schattige Eva

De gecorrigeerde (heel interessante) tekst van de Limburgse monografie heb ik deze avond terug naar Jan gestuurd nadat ik daar vandaag nog vrij veel tijd aan besteedde. Vrij veel tijd... omdat ik ook geregeld een berichtje van Elena of Eva moest beantwoorden tussendoor. 

Vooral Eva was heel actief na schooltijd. Eigenaardig genoeg leek ze heel ongeduldig op mijn brief te wachten terwijl ze ondertussen met mij over en weer aan het mailen was. Daarom ben ik, na mijn correctiewerk, toch al beginnen te schrijven (echt schrijven dus, met een pen) op het briefpapier dat ze voor mij heeft ontworpen. Over koetjes en kalfjes, vermits we ondertussen geregeld echte nieuwtjes wisselden via het internet. 

Na ons avondeten mailde ik haar dat ik mijn (papieren) brief morgen zou beëindigen en dan op de post doen. 'Ik hoop dat hij snel aankomt,' mailde ze terug. En ik: 'Ja maar de post is heel traag, dat weet je hé!' 

Dat wist ze, en ze vond dat heel erg... maar ze wacht toch vol ongeduld op mijn brief! Heimwee naar iets van vroeger dat ze nooit echt heeft gekend? Romantiek? 

Ik vind het wel schattig en hoop dat ze mijn geschrift zal kunnen lezen! 😊

Oud zijn heeft ook zijn voordelen

We reden vandaag nog eens naar het Leuvense, weer in zo'n gietende regen die het zicht belemmert. Elena, Matthias en hun mama verwelkomden ons.

Terwijl Elena nog wat ging studeren en haar mama lessen voorbereiden, speelde ik "Master Mind" met Matthias tot wanneer hij met zijn moeder weg moest.

Vlak daarna kwam Elena bij Roger en mij zitten en gaf ons een voorproefje van haar boekbespreking die ze vrijdag voor de klas moet geven. We praatten nog lang na over dat boek ("Le grand Meaulnes") en ik kreeg echt zin om het nog maar eens te lezen.

Er werd gebeld: Eva die door de opa van een dansvriendinnetje werd thuisgebracht van de dansles. Eva begon enthousiast te vertellen en had honger: tijd dus voor een vieruurtje. Daarna hebben we nog spelletjes gespeeld, getekend, gekleurd, verteld en "gespeeld" met de door dochterlief pas geconfigureerde nieuwe gsm van Roger.

Dochterlief en Matthias kwamen ook thuis, Matthias at ook wat en dochterlief begon aan het avondeten. Nadat Elena een restje spaghetti van gisteren had verorberd en dochterlief mij gevraagd had de bereiding op het kookvuur (lekkere risotto) in het oog te houden, reed ze Elena (die daar vandaag niet veel zin in had) naar de muziekles. Ondertussen was ook Zeger aangekomen, weer druipnat!

Schoonzoon kwam thuis, bakte zalmmoten en zodra dochterlief terug was, gingen we aan tafel, waar Eva en Matthias met vrij lange tanden aten. Ik bedacht dat ze waarschijnlijk ook liever een restje spaghetti hadden gekregen.

Weer aangename en interessante gesprekken (terwijl Matthias na het eten zich eindelijk kon toeleggen op  zijn "Minecraft")  tot wanneer schoonzoon om 19:30 uur Elena moest halen. Ik had Elena beloofd dat we op haar zouden wachten maar tegen  20:30 uur zijn wij terug naar Haspengouw gereden en Zeger, op de fiets en weer in de regen, naar Leuven.

Een hele fijne dag dus... voor ons, maar ik bedacht dat zo'n typisch drukke "ouderdag" niets meer voor mij zou zijn: oud zijn heeft ook zijn voordelen blijkbaar!

O ja, ik kreeg voor we vertrokken een envelop van Eva: een brief aan ons die ze nog op de post moest doen maar die ze, op aanraden van haar mama, me deze avond toch al gaf. Een heel lieve brief en... in de omslag zat ook "briefpapier" dat ze voor mij ontworpen heeft en waarop ze verwacht dat ik deze keer mijn antwoord schrijf (ik had in mijn vorige brief geschreven dat ik niet zo'n mooi briefpapier heb als zij, én dat mijn geschrift vrij onleesbaar is en ik haar daarom beantwoordde met een getypte brief). 

Ik heb al in mijn agenda staan voor overmorgen (want morgen moet ik mijn tijd voornamelijk aan de monografie besteden en ik neem dus als oudere niet te veel hooi meer op mijn vork): "brief schrijven naar Eva" (en dat zal wat moeite kosten, want kalligrafie is echt niet mijn ding 😄).

Een nieuwe Limburgse monografie

Na onze wekelijkse uitgebreide boodschappen, enkele huishoudtaken, het koken, opruimen en afwassen, wilde ik mijn pijnlijke gewrichten wat rust gunnen, ondertussen nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overtikken en een lange mail van Bernadette beantwoorden. Toen kreeg ik van Jan Gerits de drukproeven van de volgende Limburgse monografie toegestuurd. Over de vele toneelschrijvers uit Kortessem. Ik weet dat hij er heel veel (opzoek)werk in gestoken heeft en ik was dus heel nieuwsgierig. 

Omdat we morgen andere zaken op ons programma hebben staan, besloot ik de tekst deze avond al  beginnen na te lezen (en die andere zaken uit te stellen). 

Wat ik nu dus aan het doen ben terwijl ik achter mijn rug weer de wind hoor huilen! Het is heel interessante lectuur (en zoals steeds bij Jan hoef ik praktisch niets te verbeteren)!

Decors en wetenschap

We moesten een paar keukenspulletjes kopen en Roger besliste dat we dat bij Ikea zouden doen. Dat verschafte ons dus een fijne "wandeling" tussen de "decors" (ik bedoel de ingerichte interieurs) waar ik zo van hou, langs de speelgoedafdeling waar ik altijd moet opletten me niet te laten verleiden door allerlei knuffels voor de kindjes en een kopje koffie of thee in het restaurant waar het heel rustig zitten was. Terwijl we naar de kassa's liepen met onze spulletjes, vielen we op iets waar vriend Karel al lang naar op zoek is. We belden hem op en kochten het (we ontmoeten hem binnenkort).

Thuis heb ik nog naar een heel interessant interview met (de vaak verguisde) professor Henri Joyeux gekeken. Hij weerlegt er of verklaart het waarom van verschillende zaken die hem verweten worden. Echt boeiend... en opnieuw in zo'n prachtig "decor"!

Geheugen

Vandaag was Roger onder andere druk bezig voor Heemkunde Groot Heers. Ikzelf heb veel gelezen, vrij lang aan telefoon gehangen met iemand, over problemen waar ik niets kan aan doen, en nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetikt.

Ik was er heilig van overtuigd dat, toen ik als studente een prachtige, heel ruime kamer had bemachtigd op de Oude Markt in Leuven, ik na enkele maanden verplicht werd te verhuizen naar een kleinere kamer in hetzelfde hoekhuis.  

Wel, volgens mijn dagboek was het precies het tegenovergestelde: ik verhuisde (inderdaad verplicht 😀) van de kleinere kamer naar de heel grote kamer. Wat kan het geheugen je toch parten spelen! Wel een beetje akelig!

Telefoneren of niet?

Vandaag (een beetje ongelegen, want ik wilde net beginnen te koken) een lang telefoontje met straatgenote V. "Ze had me al verschillende keren proberen te bereiken de laatste dagen en begon zich zorgen te maken." 

Het was zeker niet zo bedoeld maar ik voelde het een beetje aan als een verwijt ("waarom laat je zo lang niets van je horen?"). 

Eigenaardig genoeg had ik vlak voor haar telefoontje tegen Roger gezegd dat ik haar een van deze dagen toch eens moest bellen: blijkbaar voelde ik zelf ook aan dat het te lang geleden was!

Erg hé? Ik ben altijd zo bang mensen lastig te vallen maar blijkbaar besef ik ook niet dat er mensen wachten op een telefoontje van mij - er was wel één uitzondering: toen Nany nog leefde, wist ik dat ze elke dag een telefoontje van me verwachtte.

V. had het onder andere over haar kleinzoon L. Hij heeft nog steeds twijfels over zijn toekomst. En hij zou toch verder Frans willen leren (wat ze op school niet meer onderwezen krijgen). Moet ik nu naar L. bellen of niet? 

Mijn probleem is natuurlijk dat ik telefoneren altijd vrij intrusief heb gevonden. 

Vrienden, als je me dringend nodig hebt, bel me dan. Als je echt ongelegen komt, probeer ik je dat wel op een vriendelijke manier duidelijk te maken en bel ik je zo snel mogelijk terug!

Lectuur

Roger was vandaag druk bezig met een afvoerleiding te ontstoppen. Omdat daardoor de keuken en de wasplaats nogal rommelig werden maar opruimen voorlopig geen zin had, heb ik vooral zitten lezen. 

Het boek van Erwin Annys heb ik uit, op de meer dan 20 bladzijden voetnoten na. Heel vaak heb ik gedacht "die passage zou ik moeten overtypen" maar uiteindelijk is het hele boek het waard. Beter kan ik jullie aanbevelen het boek zelf aandachtig te lezen.

Vandaag was het ook tijd voor een nieuwe column van Maj in De Standaard. Waarin ze het onder andere heeft over het zo typische maar ergerlijke  "betuttelen van oudjes".

En deze avond besteedde ik enkele uren aan het nalezen van de drukproeven van het volgend nummer van Oostland. Het wordt een sterk nummer, vind ik!