Nog over Jeannine

Ik heb tijdens het afscheid van Jeannine constant zitten denken aan wat haar dood eigenlijk heeft veroorzaakt. 

Oké, ze heeft zelf beslist een einde aan haar leven te (laten) maken maar de ademnood, die daar de aanleiding toe was, was een (zeldzaam voorkomend) gevolg van een medicijn dat ze zeker tien jaar lang heeft geslikt. 

Datzelfde medicament dat ik na een jaar, met toestemming van de reumatoloog, heb gestopt. Weliswaar goed wetende dat ik kans liep opnieuw een serieuze opstoot van RA te krijgen. 

Ik had dan beslist zoveel mogelijk alle voedingswaren te mijden die ontstekingen kunnen veroorzaken zoals onder andere: suiker, snelle koolhydraten, melk, olies met te veel omega 6-vetzuren en dus onder andere frieten en chips, charcuterie, transvetten. 

Zulk dieet is echter bijna niet vol te houden in Limburg, en zeker niet in deze streek. Ik heb zelf op drie dagen tijd al twee keer serieus "moeten zondigen" (omdat er gewoon geen alternatief was en je niet onbeleefd wilt zijn)! 

Ik vermoed dus dat Jeannine weinig keuze had: wees maar een Haspengouwer die een stukje taart weigert op een feest! En toch blijf ik me vragen stellen. Met die Ledertrexate mocht ze al die jaren verder taart enzovoort à volonté eten op feestjes maar... tegelijkertijd pijnigde het medicijn, buiten haar longen, ook haar lever (een orgaan dat ook al niet gediend is met te veel suiker)!

En jawel, mijn reumatoloog kreeg gelijk: ik begin het gevolg te voelen van te veel toegevingen aan "onze manier van eten", die dus helemaal verkeerd is voor mij! 

Deze avond deden mijn kniegewrichten weer fel pijn (en toch was Roger deze middag heel attent - we vonden enkel een parkeerplaats vrij ver van de aula maar hij probeerde mij zijn wandelritme niet op te dringen). Ik heb dus waarschijnlijk te "ongezond" gegeten de laatste tijd!

Medicamenten of een natuurlijke aanpak? Ik zou gaan voor het laatste maar... dat is soms heel moeilijk in onze maatschappij! 

Afscheid van Jeannine Leduc

Het was een mooie uitvaartdienst waar het nichtje N., volgens haar tante Jeannines wensen, had voor gezorgd. Mooie foto's, mooie, zinvolle  teksten, mooie muziek. Heel veel familie, vrienden en vrij veel politici in de aula. Herman De Croo hield een toespraak over de sterke liberale vrouw die Jeannine was en de "vrouwvriendelijkheid" van de Open-VLD.

Daarna was er de koffietafel waar ik weer een stuk taart at (ik had geen keuze) en waar we, buiten de naaste familie van Jeannine (haar schoonzus, neven en nichten - in de betekenis van "nephew" en "niece"), de broer van Roger en een tiental van zijn (en Jeannines) neven en nichten (in de betekenis van "cousin") ontmoetten. Jammer genoeg was er zoveel volk en zoveel geroezemoes dat we elkaar amper verstonden. Ik begreep wel dat we bijna allemaal beginnen last te hebben van ouderdomskwaaltjes. En uiteraard beloofden we elkaar opnieuw niet te wachten op de volgende begrafenis voor een volgende ontmoeting.  

Iets over 17 uur waren we terug thuis waar ik iets later de nieuwe post van Sanctorum las: over Gwendolyn Rutten en de "vrouwonvriendelijkheid" van de Open-VLD!?

Mirakels

Toen ik schreef dat "een mirakel niet zo maar iets is dat plotseling uit de hemel valt", had ik blijkbaar ongelijk: volgens auteur Didier Van Cauwelaert zijn ze juist meestal wel gekenmerkt door dat "plotselinge", dat "brutale" zelfs.

Roger stuurde me deze middag naar een interview met die schrijver (die ik niet kende), over zijn boek "L'insolence des miracles" (De brutaliteit - eerder in de betekenis van onbeschoftheid - van mirakels).

Echt boeiend! Ik vertaal hieronder de Franse samenvatting onder de video: 

"Is de beste manier om te onderzoeken wat buiten onze grenzen ligt niet onze kritische geest te verzoenen met ons vermogen tot verwondering? Een mirakel onder ogen durven zien betekent durven nadenken over onszelf, onze grenzen in twijfel durven trekken. 

Als we nu eens allemaal in staat waren wonderen te verrichten?

Niets is "onbeschofter" dan een mirakel. Het "spot" met gekende natuurwetten, tart religieuze autoriteiten, provoceert sceptici... Als Émile Zola, die het heiligdom van Lourdes in een roman wilde demystificeren, twee stervende tuberculosepatiënten uitkiest om er de personages van zijn roman van te maken en verbaasd toekijkt hoe ze in Lourdes op slag genezen, als de bruisende Pater Pio, die door het Vaticaan was geschorst wegens "mystieke oplichterij", een kind, dat zonder pupillen was geboren, het zicht geeft, als een verzetsheldin een gebombardeerd schip redt terwijl ze door de Gestapo wordt gemarteld in een Parijse gevangenis, als een hostie live begint te zweven tijdens een op televisie uitgezonden mis of de vorm aanneemt van een hartspier in aanwezigheid van de toekomstige paus Franciscus, mag ons verstand daar terecht aanstoot aan nemen. 

Vooral omdat al deze gevallen werden geverifieerd door getuigen, wetenschappers, historici en controle-instrumenten. Maar is er echt telkens sprake van een goddelijke tussenkomst of zijn mirakels soms ook te danken aan nog onbekende menselijke vermogens?

In een tijd waarin geloof lijkt te buigen voor angst, biedt Didier van Cauwelaert ons een diepgaande reflectie en een formidabele boodschap van hoop."

Pientere negentigjarigen

Met enkele leden van de werkgroep WO I-II gingen we vandaag een vijftal oudere mensen (waaronder een vroegere overbuurvrouw) interviewen in het rusthuis. Ze bleken zich nog opvallend veel te herinneren van de tweede Wereldoorlog, die mensen van meer dan 90 jaar (tussen de 91 en 94 jaar).   

Ik voelde me als "buitenstaander" eigenlijk overbodig: ik merkte wel dat die mannen en vrouwen zo gemakkelijk praatten en zich zoveel details herinnerden omdat de andere interviewers (eigenlijk vooral Elie) precies wisten over welke mensen en plekken ze het hadden en daardoor het gesprek konden sturen en aanmoedigen. Toch heb ik absoluut geen spijt dat ik ben meegegaan: ik heb heel veel kleine details geleerd over het leven als kind in oorlogstijd, over het dorpsleven in het algemeen... en ik  stond gewoon in bewondering voor die pientere negentigjarigen!  

Normaal gezien volgen er nog interviews met enkele groepjes van telkens ongeveer vijf negentigjarigen en ik vraag me af of die allemaal even helder van geest, bijdehand en schrander zullen blijken en of ze allemaal zo'n opvallend goed geheugen hebben. 

Uiteraard heb ik me weer laten verleiden door de taart die we na ons interview kregen aangeboden!

Het regent weer!

Wekelijkse boodschappen vandaag. Niet te sterke wind, niet te koud en geen regen gehad ondanks de zware lucht. Gelukkig, want voor een bepaalde aankoop moesten we van winkel tot winkel lopen voor we "het" vonden. 

Ik heb Rogers ritme nooit kunnen volgen tijdens het wandelen maar vandaag hing ik, zoals meestal sinds mijn RA, weer aan zijn arm. Vreselijk was dat voor mijn gewrichten: hij "sleurde" me verder terwijl hij zelf vond dat ik hinderlijk "aan hem trok" (natuurlijk, ik kon hem sowieso nooit volgen, laat staan nu) en hij begreep na de boodschappen niet waarom ik weer zo'n pijn had in al mijn ledematen 😀! Dat Roger niet is gemaakt voor een job in de zorg, dat wist ik al langer! 😉

En dan, we waren pas thuis, begon het weer te regenen en kwam er een meer dan lichte wind op. En het regent nog steeds nu: ik hoor het tokkelen op de metalen vensterbank achter mijn rug. 

Ik kijk ondertussen naar de jongste aflevering van "Les Pionniers" met Céleste (van "Bunker sauvage") en zijn Charlotte.  Zij hebben ook heel veel last van de herfstregens en -wind in Italië. En... ze stellen ons aan het einde van de video een spin voor die al een hele tijd met hen mag meereizen (omdat die spin zorgde dat ze niet te veel last kregen van muggen)! 👍

Nieuwtjes

De dagen blijven rustig voortkabbelen: naast de steeds terugkerende huishoudtaken, veel lectuur... en, buiten de gebruikelijke dagelijkse mails, veel telefoonverkeer. Vooral in verband met het nakende afscheid van nicht Jeannine (ze heeft de datum zelf gekozen) en ons ziek familielid in Spanje. 

En vandaag werden de bomen in de wei (en ook enkele in de tuin) gesnoeid. We hadden weer geluk: het was niet te koud, we kregen geen regen en amper wind! 

Ik kreeg ook een telefoontje van buurvrouw V. die onlangs haar 85 jaar vierde en in een mail vertelt Chantal, de weduwe van vriend André zaliger, ons dat haar oudste kleinzoon is teruggekeerd uit Israël waar hij met zijn gezin woonde en werkte. 

Rustige zondag

Iemand mailde me dat het echt niet verantwoord was, waar ik gisteren over schreef. Natuurlijk was dat niet verantwoord maar we waren jong en onbezonnen, en het verkeer was echt niet te vergelijken met vandaag. Eigenlijk waren we helemaal geen fuifbeesten in onze vriendengroep (de meesten dansten niet graag) en dat was dan ook een van de zeldzame fuiven uit die periode. 

Vandaag werd weer een rustige, regenachtige zondag. Gelukkig spaarde de storm Domingo ons land. Ik heb gelezen (nog steeds "Het einde van de standaardtaal"), mails beantwoord en... gekeken naar een debat dat Roger me had aangeraden. Heel interessant, al zou ik het eerder een gesprek noemen, en heel humoristisch!