In het vervolg de kindjes laten "kamperen" in de bibliotheek?

Het was vandaag een doodgewone dag, zonder verplichtingen, en toch heb ik weer niet alles kunnen doen wat ik van plan was.

Na onze brunch, een telefoontje naar straatgenoten V. en T. Misschien hebben ze binnenkort Rogers hulp als bestuurder nodig.

Daarna en na nog een wasje, uitgebreide boodschappen. Ik zei tegen Roger, terwijl we naar abrikozenmoes zochten in de Colruyt, dat ik vandaag naar Liliane zou bellen.
Toen we thuis kwamen, zag ik dat Liliane zelf gebeld had. Toeval? Ik belde haar terug maar ze gaf niet thuis.
Nadat ik een paar mails had beantwoord, begon ik voor het avondeten te zorgen (na een gewone groentesoep, zalm met een restje groenten van vorige week en andere verse groenten, met veel curry, kurkuma, een beetje sojasaus en sherry).

Terwijl we aten ging de bel. Ik dacht dat het Liliane zou zijn en ging kijken. Het was een doofstomme die zijn eigen (mooie) tekeningen verkocht. Hij leek echt doofstom (of hij speelde heel goed komedie) en ik kocht dus een tekening.

Daarna een telefoontje van Liliane: we hebben voor heel binnenkort afgesproken. En een mail van Jan Gerits: of ik nog het een en ander wilde veranderen aan de laatste Limburgse monografie. Aan die aanpassingen besteedde ik nog een paar uur.

Deze avond laat nog naar een derde van een film over C.S. Lewis gekeken (een derde omdat het anders veel te laat zou worden: morgen en overmorgen kijken we verder).

Maar... tijdens al die bezigheden (behalve tijdens de telefoontjes, de film en het opmaken van de Limburgse monografie) was ik in gedachten met iets anders bezig.

De drie kindjes samen laten slapen in het grote bed is namelijk echt niet meer te doen. Voor kleine Eva valt slapen op een sofa voorlopig nog mee... maar voor mij niet echt.

Ik dacht eraan aan Roger te vragen een hoogslaper te bouwen dwars over het grote bed, met uiteraard een trapje naar de bovenste slaapplaats. We moeten dan wel een matras bijkopen, tenzij we daar telkens het matras van Zeger op leggen. En dat er ruzies zullen ontstaan over wie boven mag slapen weet ik ook. Maar daarvoor moeten we dan een beurtrol instellen.

Dat leek me een goede oplossing tot ik eergisteren bij onze vrienden hun schoonzoon hoorde zeggen dat hij echt genoten heeft van de paar keer dat hij sliep in onze bibliotheek "tussen de rustgevende boeken".

In die "bibliotheek" staat en ligt ook al het speelgoed van de kleinkinderen. Zouden ze het ook rustgevend vinden als we daar voor hen drie luchtmatrassen zouden leggen? Ze worden dan wakker met al hun speelgoed rondom zich... maar zijn dan wel verplicht op te ruimen voor het slapengaan. Plus dat op die manier slapen een "kampeer"-gevoel geeft (want ik zou ze elk een slaapzak geven).

Ik weet het niet, moet er verder over nadenken (en de mening vragen van dochterlief en schoonzoon).

Weerzien met onze vrienden in de Ardennen

Dit weekend organiseerde de KVLS een wandeling in Sint-Truiden en wij konden er weer niet aan deelnemen. In maart hadden we immers reeds voor dit weekend afgesproken met onze oude vrienden Chantal en André, deze keer bij hen in de Ardennen.

Zoals telkens werd het een blij weerzien met hen, hun oudste dochter Nanou met wie ik heel goed overeenkom en haar echtgenoot, een collega vertaler (weliswaar voor de overheid wat hem betreft).

We genoten van het mooie weer, kookten "sans façons" samen terwijl we aperitiefden, wisselden nieuwtjes uit (schoonzoon vertelde onder andere over een collega, partner van een vroegere prof van mij), praatten over onze lectuur (maar deze keer eigenaardig genoeg niet over politiek, wel over beleggingen - ik wist niet dat mijn oude vriend daar, in tegenstelling tot ons, Nanou en echtgenoot, zo onderlegd in was) en haalden herinneringen op.

Zij vooral herinneringen aan al hun vele verre reizen... die me geen zin gaven hun voorbeeld te volgen: in de rij moeten staan om alles te bezoeken wat je "moet bezoeken", steden en landen zien die je "moet gezien hebben". Nee, laat mij maar in een vrij onbekende stad kuieren en de sfeer opsnuiven. Eigenaardig genoeg gaf Nanou me gelijk toen ik dat zei. Haar beste herinnering is aan een reis waarop ze heel weinig bezocht, ze geen verplichtingen had en weinig toeristen tegenkwam.

En uiteraard genoten we van de rust in dat afgelegen dorpje, de stilte die enkel onderbroken werd door het gezang van vogels... en het geblaat van een kudde schapen die naar de stal werd gevoerd.

Onze vrienden leenden me enkele boeken uit die ik ze volgende lente terug zal geven. Want dan komen ze op bezoek bij ons.

En dan reden Roger en ik terug naar huis...
Wat wonen onze vrienden daar toch mooi... maar zoals hun schoonzoon zei, het is daar nog meer afgelegen dan hier. Niet te doen, zeker zonder auto.

Volgende maand wordt onze vriend 92 jaar! 

Ontgoocheling en goed nieuws

Nadat we goed gewerkt hadden, stelde Roger voor iets te gaan drinken op het terras van 't Fakkelhuis (de vroegere "Kluizenaar").

Hij had me daarvoor geholpen de stock Oostland en Limburgse monografieën te sorteren (want, ik weet niet hoe dat komt, ik krijg altijd - voor mij veel te zware - kartonnen dozen waarin verschillende nummers door elkaar zitten), de was (de machine had lakens gewassen) te drogen te hangen en daarna ging hij zelfs verder gras afrijden.
Toen hij terug binnenkwam, vroeg hij: 'Doen we niets?'
'Jij hebt al heel veel gedaan vandaag,' antwoordde ik, 'maar wat wil je nu nog doen?'
'Terrasje?'

Dat nieuwe café heeft ons echter ontgoocheld! De dranken zijn veel duurder geworden dan in de tijd van De Kluizenaar, er speelde irritante muziek en het geheel had niet meer die pretentieloze uitstraling van het vorige café (waar we een paar keer zijn geweest met mijn "Nononc" en Françoise). Toen men onze bestelling kwam opnemen, durfde Roger het aan te vragen of ze de muziek konden afzetten. Nee, dat ging niet, want dat hoorde bij hun "imago".
'Kom,' zei Roger tegen mij (omdat we alles zo duur vonden, hadden we gevraagd onze bestelling even te mogen uitstellen), ' we gaan naar de hoeve hiertegenover'.

De hoeve daartegenover is Heirbaan 66. Waar we gezellig een biertje dronken. Toen we er aankwamen, zat er een gezelschap, daarna zaten we er een hele poos alleen. We haalden herinneringen op aan de keren dat Nononc en (mijn tante-vriendin) Françoise bij ons logeerden, aan de terrasjes die we toen aandeden, en telkens kwamen we terug op die vroegere pretentieloze Kluizenaar.
Het huidige café zullen we waarschijnlijk nooit meer bezoeken!

Heirbaan 66 (eigen foto's)

O ja, deze ochtend goed nieuws gevonden in de brievenbus: de zoon van mijn zus Bie trouwt volgend jaar met zijn Sarah!

We zijn al wat minder moe

Net toen ik wilde beginnen te bloggen deze avond stelde Roger voor naar de eerste aflevering te kijken van een Scandinavische serie. Dat hebben we dus gedaan, het lijkt een heel "trage" serie te zijn: morgen, na de tweede aflevering beslissen we of we verder kijken.

Deze ochtend, nadat we eindelijk nog eens uitsliepen (ik vraag me nog steeds af hoe de nachtmensen, die Roger en ik zijn, dat vroeg opstaan omwille van onze "kindjes" bijna 20 jaar hebben overleefd en ik bewonder alle jonge ouders die eigenlijk nachtraven zijn) heb ik het speelgoed opgeruimd.

Ik had gisteren gevraagd aan Roger of hij de kindjes het speelgoed wilde helpen opruimen terwijl ik mezelf klaarmaakte om naar Nany te gaan... maar daar was duidelijk niets van in huis gekomen.
Ik ben bijna een uur bezig geweest met de bibliotheek opruimen en daarna nat opnemen omdat de vloer heel veel vlekken vertoonde. Daarna nam ik de keuken op (om dezelfde reden). Dat betekent niet dat ik heb schoongemaakt: integendeel, ik heb alleen het grootste vuil aangepakt (en daarvan kreeg ik al rugpijn) maar het huis op zich is nog steeds even stoffig en er hangen nog altijd evenveel spinnenwebben (maar kom, spinnen zijn nuttige dieren).

Na een telefoontje met Nany (die, evenals ik trouwens, heel fel heeft genoten van onze bijeenkomst gisteren) en nadat ik daarna een boodschappenlijstje had opgesteld en de wasmachine had laten werken plus de was te drogen had gehangen, deden we die boodschappen. En vonden we bij Colruyt chocolade met 86% cacao. Schoonzusje had me onlangs verteld dat ik die daar zou vinden maar blijkbaar ben ik bij de vorige boodschappen nooit aandachtig genoeg geweest.

Na ons avondmaal (ik maakte nog eens hetzelfde klaar als wat ik gisteren voor de kindjes had in elkaar geflanst - en wat ze heel lekker vonden -  maar deze keer zonder aardappelen) genoten we allebei van een blokje van die chocola. Eigenaardig: ik had op reis chocola met 84% cacao gevonden (in een Lidl, maar hier vind ik die niet in die winkel) maar de chocola die we vandaag kochten (met amper 2% meer cacao dus) is weer zoveel lekkerder!

Na het avondeten heb ik nog een poosje gelezen in een Simenon (uiteraard met dat blokje chocola smeltend op mijn tong) maar... ik viel in slaap. Tja, ik ben altijd zo blij als de "kindjes" hier zijn maar blijkbaar begint mijn leeftijd me echt parten te spelen!

Vlak voor we naar die aflevering keken (als die serie meevalt, vertel ik er later meer over) haalde Roger zijn vers gebakken speltbrood uit de broodbakmachine. Ik eet heel weinig brood maar verheug me echt op eindelijk nog eens speltbrood!

Eigen foto's

O ja... en Roger heeft vandaag ook nog een deel van het gras in de tuin afgereden. Ik moet echt eens onderzoeken of we daarvoor geen hulp kunnen vinden!

Met de kindjes naar Nany

Na het middageten (een mix van wortelen, courgette, ui en look met zalmfilet) dat de kindjes heel goed aten, reden we samen via de drukke 313 naar het Antwerpse. Op bezoek bij mijn moeder Nany.
Ze liet de kindjes, na begroeting, meteen Roger en mij "proficiat" wensen, en toen wij ons afvroegen wat er gaande was, zei ze: 'Welke dag zijn we vandaag?' '2 juli', antwoordde ik... 'O ja, vandaag zijn we 42 jaar geleden gehuwd voor de Kerk!'
Roger en ik waren het helemaal vergeten!

Elena, Matthias en Eva hadden net een glaasje appelsap gedronken, een koekje gegeten en een tekening gemaakt toen ook hun mama en oom Zeger daar aankwamen.

Samen gingen we naar Brasserie Grand Bazaar waar we een tafel kozen vlak bij de speeltuin. We dronken er wat, de kinderen speelden, we keuvelden (Nany had veel te vertellen en het gaat veel beter met haar heupbeen), we aten en het was heel gezellig zitten onder de bomen.

Eigen foto's

Tegen 20:30 uur reden dochterlief, Zeger en de kindjes terug naar het Leuvense, brachten wij Nany naar huis en reden we daarna naar Haspengouw.

Thuisgekomen stelde ik vast dat het speelgoed niet was opgeruimd in de bibliotheek (hoewel de kindjes dat zogezegd hadden gedaan na het middageten, terwijl ik mezelf klaarmaakte). Ik was echter zo moe dat ik dat werk tot morgen heb uitgesteld.

Vies, die spullen uit de kringwinkel?

Het was Matthias die aandrong om vandaag naar de Kringwinkel te gaan (en dat hoef je Roger geen twee keer te vragen!). Eva herinnerde zich die winkel blijkbaar niet zo goed. Ze was in slaap gevallen tegen dat we er waren en bleef even in de auto liggen (met open deuren en in het gezelschap van Roger uiteraard) terwijl Elena, Matthias en ik de winkel binnengingen.
Toen Roger en Eva eindelijk in de winkel verschenen, had Matthias zijn keuze al gemaakt en had ik zelf een kleinigheid gekozen voor Eva... waar ze heel blij mee leek.

Terwijl Matthias bezig was alles te bekijken en ikzelf iets zocht voor Eva, zei Elena tegen mij: 'Ik ga niets meer kiezen in deze winkel! Alleen het idee dat die zaken vroeger door andere mensen zijn gebruikt... zo vies!'
Ik dacht bij mezelf: "zoiets komt niet van haar. Iemand heeft haar dat ingefluisterd!"
Het is immers een gangbaar argument tegen tweedehandsspullen en er zijn zelfs mensen die daarom geen boeken uitlenen in bibliotheken (want boeken kun je moeilijk wassen en/of ontsmetten).
Dus vroeg ik haar wie haar dat had gezegd. 'Nee, niemand heeft me dat gezegd', antwoordde ze.

Ik legde haar uit dat bijna alles ("bijna" omdat ik inderdaad niet weet hoe je boeken kunt ontsmetten) wat in die winkel te koop is, grondig schoongemaakt en/of gewassen werd, dat het toch fijn is dat mensen spullen die ze niet meer gebruiken aan die winkel kunnen geven zodat andere mensen die daar goedkoper dan in andere winkels kunnen kopen.
Dat begreep ze en ze begon zich af te vragen waarom mensen al de zaken, die ze er zag, zouden weggedaan hebben. 'Omdat ze dat schilderij hebben geërfd van hun overleden ouders en er zelf niet van houden misschien?' fantaseerde ik mee, of 'omdat ze die vaas van een vriend hebben gekregen en die niet mooi vonden?' of  'omdat ze dat babybadje niet meer gebruiken nu hun baby een groot meisje is geworden?'.
Ondanks al die "argumenten" bleef ze het een vieze bedoening vinden, zeker nadat ik negatief had geantwoord op haar vraag of je geld kreeg als je een afgedankt spul naar die winkel bracht.

Ik weet dat zulk gevoel/idee bij veel mensen leeft (ik heb er destijds in mijn lessen Franse conversatie zelfs enkele lesuren aan besteed) maar ik kan moeilijk geloven dat die ideeën van Elena zelf komen. Hoewel, ze is natuurlijk al 8 jaar en half. En vooroordelen bestaan...
En... zijn die altijd ingefluisterd?

Ik denk van niet, want... vond ikzelf bijvoorbeeld al sinds mijn kinderjaren openbare zwembaden niet een beetje vies ondanks de gebruikte chloor? Ik denk niet dat iemand me dat vooroordeel ooit heeft aangepraat... en toch (of misschien net omdat het echt van mezelf komt?) is dat gevoel nog steeds aanwezig.
Dat argument heb ik wel niet gebruikt in mijn gesprek met Elena, want zij zwemt heel graag!

Schattige maar koppige Eva

Na een drukke dag (spelen, tekenen, pannenkoeken eten, bezoek van KVLS-lid Ingrid Lenaerts met de stock van Oostland en Limburgse Monografieën, bezoekje aan de Kringwinkel waar Matthias en Eva een speeltje kozen en bezoek aan de Standaard waar Elena als cadeau voor haar prachtig rapport twee boeken uitkoos en er een derde gratis bij kreeg) zouden we deze avond eerst soep eten en daarna broccolipuree met gebakken ei.

De soep ging er bij iedereen vlot in, zelfs bij Matthias die "eigenlijk geen soep lust" maar daarna had Eva nog heel grote honger. Ik vroeg een klein beetje geduld terwijl ik de puree afwerkte en Roger de eitjes bakte. 

'Ik heb nog heel grote honger en vind dat wachten echt niet leuk hoor, oma', zei Eva.

Toen het eten eindelijk op tafel kwam, kondigde ze aan: 'Ik ga alleen het eitje eten, ik eet niet van de puree'.

'Je zult puree en eitje eten of niets', liet ik mijn autoriteit gelden (ze had daarvoor laten weten dat ze broccoli wel zag zitten).

Maar nee, Eva had beslist dat ze geen broccoli zou eten, en daar bleef ze bij. Haar bordje werd dus weggenomen en uiteraard kreeg ze te horen dat ze het ijsje waar ze op rekende ook niet zou krijgen. Ze begon eerst te huilen, dan te krijsen. Roger vroeg haar stil te zijn maar dat zorgde alleen dat ze nog meer ging roepen. Ze werd in de hoek gezet. Nog meer gekrijs.

Tot ik zei: 'Je kunt nog steeds ei en puree eten, ik wil je zelfs helpen zodat het snel gaat en je samen met Elena en Matthias een ijsje kunt eten'.

Je zag Eva twijfelen, daarna kwam ze aarzelend uit de hoek, met een blik van "Ik doe dat enkel om jou een plezier te doen, hoor, oma!", ging aan tafel zitten, vroeg of ik haar wilde eten geven, at vrij snel en was inderdaad ongeveer samen met de anderen klaar. Ze kregen alle drie een ijsje waar zij duidelijk met veel plezier van smulde.

Nog een filmpje en daarna besloot Eva dat ze moe was. 'Ik ga wel beneden slapen,' zei ze, 'want Elena en Matthias willen geen warm dekentje en ik wel'. 

We installeerden haar op de sofa. Elena zou nog een kwartiertje voorlezen... en ondertussen kwam Eva zich tegen mij aan vleien en zei: 'En jij komt straks bij mij slapen, hé lieve oma?'.