Twitter

Heel rustige zondag en eigenlijk hou ik daar wel van! We hoefden zelfs niet te koken, er waren kliekjes genoeg. Opvallend hoe weinig wij eten de laatste maanden!

Ik hoorde of las ergens (maar ik weet jammer genoeg niet meer waar) vandaag wel één nieuwtje dat me serieus verontrustte. Twitter zou het account van mensen die het vaccin afraden afsluiten. Zelf ben ik niet actief op Twitter maar ik vond dat toch een heel eigenaardig bericht. Dat me trouwens deed terugdenken aan wat ik eens bijna toevallig op de radio hoorde en daarna nog maar één keer in bedekte woorden heb horen bevestigen in een praatprogramma op televisie: dat artsen die het vaccin afraden serieuze professionele problemen tegemoet gaan! Nogmaals, wat is er gaande? Censuur? 

Bijna dood ervaring

Deze avond gekeken naar deze reportage over bijna dood ervaringen. Interviews met mensen die het hebben meegemaakt en weer die mogelijke theorie, namelijk dat ons brein een (deel van?) extracerebraal bewustzijn capteert. Soms vergelijkingen met computers (iets wat ik al deed in ik weet niet meer precies welk boek - ik denk in "De ivoren toren").

Het valt me op dat verschillende van die mensen later momenten hebben waarop ze "zich alles en iedereen voelen zijn". Dat heb ik een paar keer in mijn leven meegemaakt (wat ik noem mijn "mystieke ervaringen") en echt, het was telkens een overweldigend (maar niet onverdeeld aangenaam) gevoel!

Ik was op bezoek bij marraine

 ... in mijn droom vorige nacht, en marraine is mijn grootmoeder van moederskant (die, voor dat we naar Congo vertrokken, grotendeels zorgde voor mijn opvoeding).

Ik droom meestal heel levendig maar spreek daar zelden over. Vandaag heb ik echter heel de dag aan die droom gedacht en wil ik het er daarom wel even over hebben.

Ik was dus op bezoek bij marraine en ik had een vriendin bij mij (geen idee wie). Marraine trakteerde ons op boterhammen met beleg en we aten daar gretig van. Ik merkte echter dat marraine zich zorgen maakte: zou ze nog eten genoeg voor zichzelf overhouden na ons bezoek? Uiteraard sprak ze daar niet over, ik voelde het gewoon. 

Mijn geheimzinnige vriendin vertrok voor mij en ik hielp marraine op te ruimen. Ondertussen praatten we en haalden we herinneringen op aan haar leven (en aan al de ontberingen die ze heeft meegemaakt)... maar tijdens dat opruimen merkte ik op dat marraine eten in overvloed had en vroeg ik me af van waar die angst om zonder eten te vallen.

Terwijl ik me die vraag stelde, werd ik wakker. Meestal kan ik, nadat ik heel even wakker werd, zorgen dat ik een vorige droom verder droom (als ik die aangenaam vond natuurlijk) maar deze keer lukte dat niet. 

Integendeel, ik viel maar half in slaap, stelde me constant diezelfde vraag en... na het opstaan ben ik me de hele dag die vraag blijven stellen!

Plaquenil

Deze middag brachten Edith Oeyen en Ingrid Lenaerts ons de stock Oostland en Limburgse monografieën. Roger en ik hebben enkele uren besteed aan het klasseren van al die boekjes en nu moeten we er nog een plekje voor vinden.

Ondanks de felle kou zouden Ingrid en Edith gaan wandelen. Ik legde uit dat ik daar nu niet toe in staat ben en meteen vroeg Edith me waarom ik geen Plaquenil slik.

Eerlijk gezegd, ik heb het mezelf ook al afgevraagd. Waarschijnlijk zou mijn probleem al opgelost zijn (tenzij ik last zou krijgen van een van de vele bijwerkingen) en tegelijk zou ik beschermd worden tegen Covid!

Maar nee, als de dokter er in slaagt me te helpen zonder dat ik chemische medicamenten moet slikken, vind ik het de moeite nog even geduld te oefenen...

Nany aan telefoon

Zoals elke dag belde ik haar op. Drie maal tevergeefs, de vierde keer had ik prijs. 

'Was je vergeten dat ik vandaag naar de kapper mocht?' vroeg ze me. Nee, maar ze had me gezegd dat ze om 14 uur bij de kapper (in het rusthuis zelf) moest zijn en ik telefoneerde haar tussen 13:15 uur en 14:00 uur. Om 14 uur kreeg ik haar dus eindelijk aan de lijn: ze bleek al veel vroeger dan voorzien naar de kapper te zijn geweest. 

Nany vertelde over haar snit, over de verhaaltjes van de kapster, over een nieuwe bewoonster die ze verwachtte, herhaalde nog eens wat ze me gisteren vertelde over tante José, en ineens zei ze: 'Ik ga je laten hé, we bellen nog wel!'

En dat was het einde van ons gesprek (waarbij ik, zoals zo vaak, niets had hoeven te vertellen). Het is niet de eerste keer dat Nany een telefoongesprek abrupt stopzet zonder verdere uitleg. Eigenaardig! 

Roger had zin in mosselen

Vandaag deden we onze wekelijkse boodschappen nadat ik een weekmenu had opgesteld. In feite gaat Roger dan in zijn eentje de winkels binnen (Coronamaatregelen) en wacht ik met lectuur in de auto.

Op mijn lijstje stond voor deze avond mosselen: Roger had er zoveel zin in! Hij vond er bij Colruyt.

Deze avond bereidde hij dus mosselen (lekker hoewel niet van de allerbeste kwaliteit).  Toch bleek Roger er echt van te genieten, maar ik... tja, mosselen zijn niet mijn lievelingsgerecht en dat is ook de reden waarom Roger die klaarmaakt: als ik het zelf doe, eet ik er gewoon niet meer van.

Na de afwas zegt Roger ineens tegen mij: 'We hebben wel heel duur gegeten deze avond!' Bleek dat de mosselen 8,50 euro per kilo kostten! 

Ongelooflijk duur vind ik dat! In het vervolg zelf een boterham eten als Roger nog eens zin heeft in mosselen? 

Televisie

We hebben geen televisie maar af en toe kijk ik naar programma's via "VRT nu". Ik kijk dan vooral om te kunnen meepraten met de kinderen en Elena. Helaas, onlangs was ik zo gedegouteerd dat ik bang ben dat ik nooit meer naar wat dan ook zal kijken. 

Terloopse leugens die niet weerlegd worden (ik weet echt niet meer op welk programma het was, maar het ging over die fakestudie over hydroxychloroquine die The Lancet heeft moeten terugtrekken - en over dat laatste werd niet gerept), beweringen zonder mogelijkheid tot nuancering, kortom, ik kreeg er een afkeer van! Ik vrees dat de VRT weer eens heeft afgedaan voor mij!