Commissaire Maigret

Roger en ik keken deze avond nog naar een aflevering van "Commissaire Maigret", waarna Roger me dit interessant Wikipedia artikel liet lezen.

Lectuur en film

Ik doe nog steeds niet veel (ik vraag me af of de dokter zal moeten uitkijken naar een ander middeltje) anders dan lezen. "Lijfwacht" is gewoon fascinerend! Ik blijf dus geboeid lezen en vergeet soms zelfs de wasmachine te laten draaien.

Uiteraard bel ik nog elke dag met Nany, wat veel minder vermoeiend is nu dat handenvrij kan. En ik heb  nog enkele keren met Jan Gerits gebeld die nog details wilde veranderen aan de Limburgse monografie. Ik wacht op zijn laatste aanpassingen voor ik aan het herlezen en de opmaak ervan begin.

Ik schreef hierboven dat ik vrees dat de dokter zal moeten uitkijken naar een ander middel. Langs de andere kant, ik krijg nu nacht na nacht heel merkwaardige dromen die met het verleden te maken hebben en die verschillende keren voorkomen tijdens één nacht. Vorige nacht bijvoorbeeld vroeg men mij telkens opnieuw met aandrang of ik Franse les wilde komen geven in een college. Hoewel ik geneigd was toe te geven, was ik uiteindelijk zo verstandig te weigeren! Lessen voorbereiden en geven, tot daaraan toe, maar al die administratieve rompslomp daarrond, dat is te veel voor mijn leeftijd, redeneerde ik telkens opnieuw in mijn droom.

Zo, nu leg ik "Lijfwacht" opzij om samen met Roger naar een aflevering van "Commissaire Maigret" te kijken. 

Twijfels

Hoewel ik de laatste tijd dacht dat het wel oké zou zijn met de vaccinatie, dat men wel op tijd zou vaststellen of het wel allemaal zo veilig is als men nu voorhoudt, begon ik gisteren weer serieus te twijfelen nadat ik dit las. Voor een vertaling, kopieer het hierin. Het is een lange tekst (typisch Frans dus), dus lees desnoods diagonaal. 

Toen ik erover sprak met Roger, antwoordde hij dat hij net had gelezen (in kranten online) dat de vaccins absoluut veilig zijn: 'Wat moet je dan geloven?'

Persoonlijk hecht ik meer geloof aan de nieuwsbrief waar de schrijver niets aan verdient en waarin hij zegt dat hij het vaccin niet zou aanraden aan zijn eigen ouders (die ongeveer onze leeftijd hebben), hoewel hij dat eerst wel zinnens was!

En dan... kom ik vandaag de salon binnen net nadat het journaal van 17 uur is begonnen en hoor ik dat artsen die de vaccinatie afraden aan hun patiënten voortaan een serieuze sanctie riskeren. Dat is absoluut niet meer normaal! Gaan we hier echt de weg op van Frankrijk waar een eenvoudig en goedkoop middel verboden werd om een duur medicijn te promoten? 

Wat is er echt gaande?

Nieuw telefoontoestel

Het was echt niet meer te doen hier met dat telefoonverkeer! Handenvrij bellen lukte me bij praktisch niemand, omwille van mijn zwakke stem, dacht ik. Toen Roger onlangs nog eens met vriend Karel belde en die ook klaagde dat hij Roger zo slecht verstond, nam Roger een besluit: gisteren kochten we een nieuw telefoontoestel.

Vandaag werd het ingehuldigd, tijdens een babbeltje met Nany. Ik hoefde de hoorn niet meer tegen mijn gezicht te houden opdat ze me een beetje zou verstaan. Wel moest ik nog steeds wat luider praten dan ik gewoon ben. 

Nany vertelde over het bezoek van tante José vandaag (omdat broertje, die een van Nany's twee "geregistreerde" bezoekers is, even niet kon, heeft tante José zijn plaats ingenomen). 

Ik herhaal dat wij dat onmogelijk konden doen: je mag slechts met één persoon op bezoek, dus Roger zou heel de tijd van mijn bezoek in de koude auto moeten blijven wachten, je mag er niet naar toilet, en dat is een serieus probleem als je weet dat over en weer rijden naar het rusthuis op zich al drie uur in beslag neemt.

Op een zeker moment vraag ik Nany of ze me nu beter begrijpt en ze beaamt dat. 'We hebben een nieuw toestel gekocht,' legde ik haar uit, 'want je begreep me toch altijd zo slecht.'

En zij: 'Ha, zo!' en ze begon over een spuitje dat ze vrijdag zal toegediend krijgen. Het lijkt er wel op of Nany steeds minder belang hecht aan wat er buiten haar leefwereldje gebeurt, vind ik. 

Buitenschoolse activiteiten

Ik heb me vaak afgevraagd waarom kinderen in deze tijd zoveel buitenschoolse activiteiten nodig hebben. In onze tijd kregen we onze tijd goed gevuld met schoolse activiteiten, spelen, contacten met vrienden (en soms bestonden die contacten uit brieven over en weer als het om verre vrienden ging), lectuur, tekenen en andere creatieve bezigheden, dagdromen (en af en toe verveling maar dat is niet ongezond, vermoed ik), en in ons persoonlijk geval, helpen in het huishouden. Ik weet echt niet waar ik tijd zou gevonden hebben voor nog meer (en dan nog in zekere zin verplichte) activiteiten.

Maar de tijden lijken al een hele poos veranderd. Hoe komt dat? 

Kunnen kinderen zich niet meer bezighouden zonder leiding? Zijn het de ouders die aandringen op al die buitenschoolse verplichtingen? Eigenaardig, want voor hen is dat over en weer rijden naar de sportclub, de dansschool, de muziekschool etc. enkel een bron van stress, vermoed ik! Is het gewoon een mode en wil iedereen dus gewoon de trend volgen? Die indruk kreeg ik onlangs na een gesprek met Elena. Ze volgt nu  twee soorten dansles plus twee keer muziekles per week en wilde eigenlijk nog iets anders volgen. Ik zei haar dat ik dat eerlijk gezegd wat veel vond, waarop ze antwoordde dat een vriendin wel zes "cursussen" per week volgt. Waarop ik dan weer uitlegde dat die vriendin enig kind is maar dat als zij, haar broer en zus elk zoveel activiteiten per week hadden, haar ouders niets anders zouden doen dan over en weer rijden in hun vrije tijd.

Ik begrijp dus niet goed waarom al die buitenschoolse activiteiten nodig zijn en vraag me zelfs af of de kinderen op die manier het niet afleren op zichzelf zinvol bezig te zijn? En later, in hun volwassen leven, allerlei "opgelegde" activiteiten zullen nodig hebben om te voelen dat ze "leven"? 

Ik maak me die bedenkingen al heel lang maar nog meer sinds de coronacrisis en vooral de laatste tijd omdat nu pas bij de overheid de vraag rijst of al die buitenschoolse activiteiten wel veilig zijn in de huidige omstandigheden. 

Naar de dokter

Vandaag reden we naar de homeopaat. Na een heel lang gesprek dacht hij het middel te hebben gevonden dat nu wel bij mij past (het vorige middel had immers praktisch geen effect meer). Ik liet al voor we terug naar huis reden enkele korrels smelten onder mijn tong... en viel prompt in slaap. In feite een heel goed teken. 

Thuis had ik enkel zin om verder te slapen. We aten toch een dik bord soep. Na de afwas (Roger beantwoorde ondertussen een telefoon van vriend Karel) wilde ik wat lezen maar ik viel weer in slaap. Toen ik een uurtje later wakker werd, deed mijn enkelgewricht meer pijn dan daarvoor. Ik ging naar toilet, wilde daarna verder lezen maar viel weer in slaap. Toen ik weer wakker werd, deed mijn enkel veel minder pijn. 

Samen met Roger genoot ik dan van een aflevering van "Lewis". 

Het is duidelijk: deze avond zal ik niet meer verder in "Lijfwacht" lezen! O ja, ik vertelde de dokter over de houding van onder andere onze zonen en schoonzoon tegenover homeopathie. Hij stelde me meteen voor hen het boek van Scheepers te laten lezen. Helaas, ik vrees dat ze daar het geduld niet zullen voor opbrengen!

Ik hoop dat de dokter inderdaad mijn nieuwe "constitutioneel" middel heeft gevonden. Als het zo is, ben ik binnenkort weer voor jaren gerust. Maar het blijft altijd wat gissen bij dit soort geneeskunde en het kan dus even zoeken en geduld oefenen worden (je hoeft niet bang te zijn: als je leven op het spel staat, zal een homeopaat je op tijd naar een specialist sturen!). 

Wat mij opviel: buiten andere details was het feit dat ik niet graag telefoneer voor de dokter een hint om te besluiten me dit middel (natrium phosphoricum) voor te schrijven!

Als ik nog in Antwerpen woonde, nog Franse les gaf en nog jong was...

... zou ik mijn leerlingen van de hoogste graad een video als deze kunnen laten bekijken. Ik denk wel dat ze het boeiend zouden vinden en... tegelijkertijd zouden ze veel Franse woorden bijleren. 

Daarna zouden we samen een of meer van de getoonde locaties kunnen bezoeken (geen tijdverlies voor de lessen Frans, want mijn leerlingen wisten en zouden dus weten dat ik in principe enkel Frans sprak/zou spreken tijdens zulke uitstapjes). 

En... ik zou echt geen moeite hebben om opdrachten te verzinnen na die "lessen". De leerlingen zouden zoveel kunnen vinden op het internet dat ze zou helpen een mooie presentatie te maken over heel veel onderwerpen die (van ver of dichtbij) verband houden met die "les"! 

Het moet vandaag ontzettend boeiend zijn, taalleraar te zijn! Echt jammer dat ik die rijkdom niet heb meegemaakt.