Einde van de vakantie

Gisteren bereikten we amper 19°C, vandaag zelfs net geen 18°C: wat een frisse zomer was me dat! 

Ik ben vandaag bezig geweest in de "bibliotheek" waar ook het kinderspeelgoed staat. Ik heb alles verzameld waar de kindjes niet meer mee spelen om het naar de Kringwinkel te brengen. Maar... er lag ook veel "rommel" van Roger (ik vergeet steeds dat een kamer, waar ik niet geregeld kom, zal te lijden hebben onder zijn "horror vacui") en daarmee wist ik niet wat gedaan! Het gevolg is dat die kamer nog steeds niet is schoongemaakt (Roger was toen druk in de tuin bezig en na dat werk wilde ik hem niet meer lastig vallen met opruimwerk).

Ik heb dan maar een beetje gelezen, nog enkele dagboekbladzijden overgetikt en wat rondgehangen op het internet. Waar ik vernam dat de ouders van de verdwenen kleine Emile voor het eerst hebben gereageerd op de schandelijke roddels over hen. Ik heb ook uit berichtjes van de kindjes vernomen dat ze echt uitkijken naar morgen! Buurjongen L. kwam even langs en hij kijkt eveneens uit naar het begin van het nieuwe schooljaar, vertelde hij me.

Ikzelf vond het einde van de vakantie altijd een beetje droevig toen onze kinderen nog kindjes waren!

Terug naar het Leuvense

We hadden met vriend Karel afgesproken rond 12 uur. Samen reden we in de gietende regen naar "De Brug" in Herent maar die bleek gesloten. En dat hoewel ik vlak daarvoor op de website van de brasserie had gezien dat ze open zou zijn! 

Dus reden we terug naar Leuven waar we, rond 13:30 uur, iets gingen eten in "The Lodge".  Karel had ons die brasserie aanbevolen en, eerlijk gezegd, ik vraag me nog steeds af waarom. Ik bestelde bijvoorbeeld hetzelfde als wat ik onlangs in de "Winston" (Sint-Truiden) had gegeten en... het was veel duurder en helemaal niet lekker. Deze avond zei Roger me dat zijn "fish and chips" ook niet fameus waren. Daarbij was het heel druk in dat restaurant, terwijl Karel normaal gezien dat soort toestanden zorgvuldig vermijdt. 

Maar kom, we hebben er toch ongeveer anderhalf uur nieuwtjes kunnen uitwisselen. We hadden het uiteraard ook over onze verdwenen vrienden, politiek, onze ouderdomskwaaltjes (bij Karel was het vandaag een kniegewricht dat hem serieus parten speelde, bij mij een heupgewricht) en over onze vroegere studies. Karel studeerde destijds "Germaanse filologie", vooral, zo vertelde hij, voor het letterkundig gedeelte, want taalkunde op zich interesseerde hem niet echt (terwijl ik dat aspect juist wel heel interessant vond in de "Romaanse filologie").  

Omdat ondertussen de regen was opgehouden, besloten we nog koffie te gaan drinken in de "Kantien" daar tegenover waar we eindelijk nog eens een uurtje buiten konden zitten. Daar was het heel rustig en we zaten er gezellig, al was het nog vrij koud en vochtig (we kregen zelfs het bezoek van enkele slakken, die Karel telkens voorzichtig naar de lavendelplantjes vlak naast ons tafeltje verhuisde).

Nadat we Karel naar zijn flat hadden teruggebracht, reden wij iets over 16 uur terug naar Haspengouw en het was weer vrij druk op de weg: overal wegenwerken!

"De Mel"

Het was een doodgewone boodschappendag. Maar deze avond mailde ik heel even over en weer met Zeger, onder andere over het einde van "De Mel" van dit jaar. En vlak daarna stelt YouTube, waar ik op zoek was naar een interessant filmpje om de avond af te sluiten, mij dit filmpje voor. Gemaakt en gepost door Zeger (en met muziek van Zeger), over "De Mel" 2023! Weer dacht ik: 'als ik 30 jaar jonger was...' en dan: 'Maar misschien zou Zeger dat niet zo leuk vinden, zijn moeder die meedoet aan een spel dat hij voor zijn vrienden organiseert?' 😊

Verjaardag vieren

Vandaag werd schoonzus L. 78 jaar. Vermits haar broers en zussen proberen de bezoeken onder elkaar te verdelen en ik vermoedde dat L. vandaag bezoek zou krijgen van haar jongste zus, was ik van plan heel binnenkort een afspraak met vriend Karel te combineren met een bezoek aan L. (en haar uiteraard vandaag te telefoneren). 

Dit weekend echter kreeg Roger een telefoontje van die jongste zus: of hij vandaag naar het Leuvense wilde rijden om samen met haar en hun broer (Rogers andere zus verblijft momenteel in Spanje) L's verjaardag een beetje te vieren. Roger en ik vonden dat hij moest gaan, al vond ik het jammer dat we pas zo laat over die plannen hoorden. Anders hadden we vandaag ook kunnen afspreken met Karel (dat steeds alles op voorhand willen plannen en organiseren van mij hé! Maar het is dan ook voor mij de enige manier geweest om destijds mijn huishouden, werk en studie - en later opvoeding van de kinderen, lectuur, tekenen en schrijven - én sociale verplichtingen te doen passen in een dag van amper 24 uur).

Ik bleef thuis, omdat er enkele huishoudkarweitjes op mijn programma stonden vandaag, maar vooral omdat ik voelde dat ik, als enige "schoonfamilie", een beetje "overbodig" zou zijn.

Ik denk dat ik gelijk had: deze avond kwam Roger nogal enthousiast thuis. Zijn broer had gezorgd voor Cava en lekkere hapjes en ze hadden fijn gekeuveld (wat Roger betreft zal dat vooral luisteren zijn geweest, vermoed ik 😉). Maar het was wel duidelijk dat die enkele uren "onder broers en zussen" hem deugd hadden gedaan. Ik vermoed dat L. ook genoten heeft! 

Deze avond heb ik onder andere een mailtje gekregen van Eva. Zij vertelt ook heel enthousiast (maar heel bondig) over haar dag, een van de laatste vakantiedagen!

Over de test van Montagnier op een koude zondag

Het was een frisse zondag met veel regen. We reden een beetje rond in de buurt met de bedoeling tussen twee regenbuien een paar stapjes te zetten maar de (stort)regens leken ons te achtervolgen van Borgloon tot Neerrepen (ik had er graag nog eens het kerkhof bezocht waar enkele van mijn voorouders liggen) en het was ronduit koud: amper 16°C!

Dus werd het maar verder veel lectuur thuis. Jan Gerits stuurde me het antwoord dat hij schreef op de mail van het KVLS-bestuur. Dat leek me perfect geformuleerd. Ik zocht en vond eindelijk een duidelijke uitleg over de test die professor Montagnier zaliger uitvoerde in verband met wat men het geheugen van water noemt. Ik had er al vaak over gehoord maar kon het zelf nooit navertellen. Deze keer heb ik heel aandachtig gelezen en hieronder serveer ik een samenvatting van de test:

"Professor Montagnier deed een DNA-fragment van een virus in water. Daarna verdunde hij de oplossing 6 keer. Na verschillende verdunningen blijft er NIETS meer over van de chemische molecule in het water (dat is wat men ook verwijt aan homeopathie maar sommigen beweren als antwoord daarop dat water "een geheugen zou hebben"). Wel, professor Montagnier is er in geslaagd om aan te tonen dat er wel 'iets' overblijft, maar dat 'iets' is niet chemisch!

Aan het einde van de 6e verdunning zonden de buisjes immers een "elektromagnetisch" signaal uit. Het water had blijkbaar het “DNA-signaal” van het virus in zijn "geheugen" opgeslagen! Dit elektromagnetische signaal werd opgevangen en opgeslagen in een computer... en vervolgens naar een ander laboratorium in Italië gestuurd. Daar "zonden" de Italiaanse wetenschappers het elektromagnetische signaal, dat ze van professor Montagnier hadden ontvangen, naar een eenvoudig buisje met zuiver water. Met andere woorden, ze zonden het signaal gedurende 1 uur uit in de buurt van het water. Daarna voerden ze een PCR-test uit in dit water. En ze vonden virus-DNA dat 98% identiek was aan het DNA dat door het laboratorium van professor Montagnier was verzonden!"

En deze avond aten we eindelijk linzensoep . En dat smaakte! 

De Limburgse monografieën losgekoppeld van de KVLS

Het is zover: de "Limburgse monografieën" worden losgekoppeld van de KVLS. Ik val in herhaling, ik weet het, maar niemand bij de KVLS kan immers Jan opvolgen na zijn overlijden (Jan is 91 jaar geworden in april, hij is nog heel druk bezig, heel gezond en we hopen echt dat hij nog lang kan zorgen voor die monografieën maar hijzelf, Jo en ik weten dat hij dat geen tien jaar meer zal kunnen doen).

Eigenaardig genoeg kregen Jan, Jo en ik vandaag een mail van het bestuur van de KVLS, ons vragende (op eisende toon!) niet meer naar de KVLS te verwijzen in "de volgende monografie" (tussen aanhalingstekens, want blijkbaar is de laatste monografie die ze hebben gelezen de eerste van dit jaar en die verwijzing stond al niet meer in het tweede nummer - én uiteraard zal het derde nummer, dat ik onlangs nalas, ook geen enkele verwijzing meer bevatten naar de KVLS). 

Maar meer dan die "vergissing" is het die "eisende, dringende toon" die mij verwonderde! Zelf zou ik het immers helemaal niet fijn vinden als de redactieploeg van zo'n hoogwaardige publicatie, die tientallen jaren uitging van "mijn" vereniging, besluit zich los te koppelen van "mijn" vereniging. Persoonlijk vind ik de "Limburgse monografieën" immers nog steeds de interessantste publicatie van de KVLS (oei, vanaf nu moet ik hierover dus wel in het verleden spreken!).

Ik begrijp de toon van de mail dus echt niet... en, tegen mijn gewoonte in, heb ik die mail ook niet meteen beantwoord. Mijn taak bestaat immers enkel uit de tekst van elke monografie een laatste keer na te lezen (en desnoods te herschrijven, wat bij Jo en Jan nooit nodig is). 

Jan of Jo zullen het bestuur van de KVLS wel een passend antwoord sturen zeker?

Bezoekje aan Maj en Charlie

Deze ochtend werden we gewekt door een heel hevig onweer met felle regen- en hagelbuien. Deze keer hoorden we wel geen hagelkanonnen! Later bleken in de buurt veel kelders te zijn ondergelopen maar wij bleven gelukkig weer gespaard. 

Na de middag reden we even naar het rusthuis van Heers voor een bezoekje aan Maj. We kregen de kans met haar nog een andere kamer in het rusthuis te bezoeken (kamer die me herinnerde aan die van Paul B. zaliger destijds). Net als toen stond die eenpersoonskamer me fel aan. We liepen dan, met Maj en haar echtgenoot Charlie, naar de gezellige cafetaria. Bij een kopje koffie of thee praatten we, onder andere over de plannen van Maj en Charlie, die binnenkort wat ik een "kunstboek" zou noemen, presenteren:  een bundel gedichten van Maj met foto's van Charlie. We hadden het ook over hun leven in het rusthuis en echt, ik heb weer de indruk dat geen enkel verwijt uit de documentaire, die ik gisteren bekeek, op dit rusthuis van toepassing is.  Ik heb het al gezegd: als ik naar een rusthuis zou moeten (en ik kon kiezen), ik zou opteren voor dat van Heers. 

Ha nee, toch niet, want het heeft wel één heel groot nadeel voor ons: praktisch niet te bereiken zonder auto. Stel: Roger en ik zouden daar wonen en Hendrik of Zeger zouden ons een bezoekje willen brengen. Dat is voor hen, vanuit het Antwerpse of het Leuvense, praktisch onmogelijk met het openbaar vervoer.

Na een uurtje bijpraten kregen we het gezelschap van een heel lieve dame die bleek de schoondochter van Maj en Charlie te zijn.  Roger en ik zijn  toen niet lang meer gebleven. Ik wilde immers nog een boodschap doen in Sint-Truiden (waar de straten blank hadden gestaan na de felle regens). Helaas, we vonden geen parkeerplaats dicht genoeg bij de winkel waar ik wilde zijn (kermis in Sint-Truiden hé!) en, vermits ver lopen niet meer echt aan ons besteed is, keerden we maar onverrichterzake naar huis.