vrijdag 23 februari 2018

Belasting op de toegevoegde waarde (btw)

Weer te weinig beweging voor Roger vandaag: het was veel te koud (-4°C om 23:30 uur, volgens mijn gsm aanvoelend als -6°C)!

Hij ging wel naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers. Besprekingen in verband met het bekendmaken in het Belgisch Staatsblad van een statutenwijziging van de vereniging.

Ik wist (omdat ik iets dergelijks jaren geleden had meegemaakt bij de KVLS) dat zulke bekendmaking veel geld kost... en het bleek nu nog duurder te zijn geworden. Roger vertelde me bij zijn thuiskomst het huidige bedrag en preciseerde: 'btw van 21% inbegrepen'.

Ik vind die belasting op de toegevoegde waarde op zich al een schande... maar welke toegevoegde waarde heeft zulke bekendmaking dan wel?

O ja, Roger ging vandaag ook op dokterscontrole. Dat hij nog steeds lichtjes hoest blijkt normaal te zijn en de dokter had geen bezwaar tegen een bezoek aan onze "familiezieke": Roger zou niet meer besmettelijk zijn. Dus heb ik deze avond voor heel binnenkort een bezoek aan "onze zieke" geregeld!

donderdag 22 februari 2018

Orgaandonatie (4)


Om onze dag af te sluiten, keek ik (omdat Roger geen zin had  in een filmpje of zo) naar dit. Weer over hetzelfde, ik weet het, maar deze keer weer volledig in het Nederlands.

Hier hebben ze het wel vooral over de binnenkort misschien nieuwe wet in Nederland (die hier al van toepassing is - en ik moet echt eens tijd vinden om naar de gemeente te gaan om te zeggen dat ik geen donor wil zijn na mijn "dood"!) en over de nabestaanden.

Er wordt niets gezegd over de "toestand" van het "dode" lichaam. En echt, als die transplantatie zonder anesthesie gebeurt en het "stoffelijk overschot" nog iets voelt, mondt dat uit in een gruwelijke dood!

Het dagelijkse leven

Ik vergat het te vertellen maar het is weer in orde met de elektriciteit. Ik weet niet precies wat Roger gedaan heeft maar ik ben heel blij dat ik een man als hij in huis heb! 👍

Vandaag stond er zo'n koude Noord-Oostenwind dat we weer niet wandelden (en ik het schoonmaken van het poorthuis uitstelde: te koud en vergeefs werk met die wind). Ik moest terugdenken aan de lente 2013! Hoewel... we zijn nog maar februari, terwijl het toen koud bleef tot ver in maart.

Omdat ik opperde dat Roger te weinig beweging kreeg, stelde hij voor naar de Kringwinkel te rijden. Daar hebben we een poosje rondgelopen. Deze keer lieten we ons door niets verleiden... en dat was moeilijk, want ik zag een jurk hangen die me wel aanstond, een grote pop zoals ik van droomde toen ik kind was, Roger liep opvallend vaak terug naar een canapé (die niet zou staan bij ons, vond ik) en er waren ook enkele boeken van Zola die we nog niet hebben!

Daarna kochten we nog vlees voor de zuurkool die ik deze avond zou klaarmaken.

Na het avondeten kreeg ik een mail van dochterlief. Nu is Elena ziek. Schoonzoon kan morgen thuiswerken maar of Elena naar hier mag gebracht worden moest ze zondagavond nog ziek zijn. Uiteraard!

Roger belde vandaag ook met de man die onze stallen zou afbreken en die niets meer van zich had laten horen. Die man beweerde een architect (die we blijken te moeten inschakelen) naar ons gestuurd te hebben maar die architect hebben wij nooit gezien. Dat is iets dat wij al vaak hebben opgemerkt sinds we hier wonen: vakmensen die beloven langs te komen maar achter wie je moet aanzitten. Afijn, de afbreker zou nog eens contact opnemen met de architect en ons daarna opbellen. 

Orgaandonatie (3)

Ik heb het uiteraard steeds over orgaandonatie na de "dood", niet over orgaandonatie bij leven!

Vandaag viel ik weer op deze korte getuigenis. Het is duidelijk: de lichamen die men opensnijdt (blijkbaar zonder verdoving) zijn niet dood!

woensdag 21 februari 2018

Schoonmaken

Na onze brunch belde ik naar Nany (deze keer ben ik het niet vergeten!). Nadat ze een klein halfuur had verteld over al haar bezigheden, zei ik haar dat ik ging inhaken omdat ik onze werkkamer wilde schoonmaken.
'Neem toch een werkvrouw', was haar antwoord. Ik probeerde haar uit te leggen dat we geen werkvrouw kunnen betalen die, zoals ik, wekelijks 10 à 12 uur aan het schoonmaken besteedt.
Mijn moeder Nany zocht allerlei tegenargumenten, zoals dat niet elke kamer elke week hoeft schoongemaakt te worden...

En ik antwoordde dat zoiets hier nu ook al niet het geval is: aan het ritme van één kamer per dag geraak ik helemaal niet rond op één week! Integendeel, als ik na 9 dagen eindelijk aan het poortgebouw toe ben, zijn we al twee weken of meer verder (ik maak immers niet schoon op zaterdag, zondag, babysitdag, noch wanneer we een afspraak hebben voor de hele dag) en wordt het echt tijd om de eerste kamer weer onder handen te nemen.

Kleiner gaan wonen? Ik weet het, Nany zou heel graag hebben dat we ons huis verkopen en een appartement kopen in haar buurt. Maar... wij wonen zo graag in Haspengouw, we vinden de meeste mensen hier zo vriendelijk en op een appartement zouden we (en zeker Roger) maar moeilijk gedijen. En het laatste waar we aan denken is opnieuw naar het Antwerpse te verhuizen.

Dit alles gezegd zijnde, ik blijf toch een hekel hebben aan dat schoonmaken!

dinsdag 20 februari 2018

Telefoneren

Omdat ik al een poosje niets meer hoorde van onze vrienden Liliane en Paul (naar de Nieuwjaarsreceptie van de gemeente zijn wij dit jaar niet gegaan omdat toen de kleintjes hier waren) belde ik vandaag toch zelf vriendin Liliane op (nadat ik eerst tevergeefs Nany had proberen te bereiken en Oostland helemaal had nagelezen).

De (begrijpelijke) reactie van Liliane was: 'Wat bel jij ons op, jij die een hekel hebt aan telefoneren!'
Misschien moet ik wat minder rondbazuinen dat ik een hekel heb aan de telefoon? Want het is in feite genuanceerder dan dat: ik ben bang mensen lastig te vallen... en word zelf soms lastig gevallen terwijl ik al mijn aandacht nodig heb voor bijvoorbeeld een vertaling.
Maar kom, we hingen toch een half uurtje aan de lijn en spraken af elkaar volgende week te ontmoeten.

Daarna, na onze boodschappen en een korte vertaling, nog even contact gehad met de moeder van Debby. Ze lijkt me heel sympathiek!

Maar... ik vergat daarna (uiteraard, want typisch voor mij) nog eens te proberen Nany te bereiken...

maandag 19 februari 2018

Dubbelgangster

Toen we daarstraks bij de ouders van onze schoonzoon waren, kregen onze gastheren tijdens het aperitief even bezoek van een buurvrouw (die kwam vertellen dat ze grootmoeder was geworden). Wel, toen die buurvrouw binnenkwam, dacht ik even onze lieve buurvrouw Marie-Claire te herkennen!

Later, aan tafel, vertelde ik dat en Roger bleek het ook meteen opgemerkt te hebben ('Daar kon je niet naast kijken hé', zei hij).