dinsdag 5 juli 2022

Over het huishouden en zo

Nany vertelde me vandaag aan telefoon dat er vier mensen in quarantaine zitten op haar gang en dat er vandaag een persoon overleden is. Of dat overlijden een gevolg was van "de ziekte", zoals zij Covid 19 noemt, wist ze wel niet maar 'Vanaf 90 jaar kun je dat wel verwachten hé, dat iemand doodgaat!'  Toen ik haar zei dat er ook veel mensen overlijden voor ze 90 jaar zijn, vond ze dat "uitzonderingen"! Ze klaagde ook even dat broertje haar gisteren niet was komen bezoeken. Dat hij zondag was geweest, was ze vergeten maar toen ik het haar herinnerde, wist ze ineens wel weer dat ze waren gaan wandelen (zij in een rolstoel) en een terrasje hadden gedaan. Ik zei dat hij noch wij (en wij zeker niet gezien de afstand tussen haar en ons en de prijs van brandstof) elke dag op bezoek kunnen komen, dat we ook nog ons werk en andere verplichtingen hebben. 

"Werk" is voor Nany altijd iets geweest dat de mensen "tussendoor" verplicht doen op kantoor of in een fabriek om geld te verdienen en ze heeft nooit echt beseft dat je daar vaak heel moe van wordt. Het "echte" labeur was voor haar het huishouden (en ergens geef ik haar gelijk in die zin dat zulk werk ondergewaardeerd wordt terwijl het eigenlijk levensnoodzakelijk is - ik heb het hier uiteraard niet over "huishoudfanaten"). Dus voegde ik er aan toe dat de mensen ook nog hun huishouden te beredderen hebben. Terwijl ik het zei, besefte ik dat ik dat huishouden hier de laatste dagen nogal op z'n beloop laat omdat ik met andere, interessantere zaken bezig ben (onder andere met het herlezen en bespreken van het boek van Jan Gerits). 

Later, toen we onze boodschappen wilden gaan doen en ik zag wat Roger weer allemaal verzameld heeft in het poortgebouw (waar de auto ook staat), zonk de moed me in de schoenen. Het opruimen van dat poorthuis lijkt wel dweilen met de kraan open! Ik denk dat ik heel binnenkort weer moet zorgen voor een ouderwetse huishoudplanning. 

Maar wat heb ik toch een hekel aan dat huishouden! 

zondag 3 juli 2022

Over onderwijs en literatuur

Vandaag onder andere een mail gekregen van mijn vroegere klasgenote en vriendin Denise die me vraagt of ik niet zou proberen een of ander tijdschrift een recensie te laten schrijven over het boekje van Elena. Misschien is dat een goed idee maar... kan ik daar als oma op aansturen? Tenslotte, ook al ben ik "objectief" in bewondering voor het werk van mijn kleindochter, ik ben toch sowieso een beetje "subjectief"?

Ik kreeg ook een mail van Jan Gerits: of ik een bespreking wil maken van zijn jongste boek (over zijn Andreia zaliger) voor Oostland. Dat wil ik wel doen maar dus zal ik het boek opnieuw moeten lezen: je leest een boek op een andere manier uit louter interesse dan wanneer je het wilt bespreken, vind ik. Daar begin ik dus morgen aan.

En deze avond stelde Roger me voor naar een podcast over het onderwijs te luisteren. Wat ik dan ook met veel interesse deed. Een boeiende conversatie over de malaise in het onderwijs, de rol van de ouders en enkele "taboe" onderwerpen zoals de achteruitgang in het begrijpen van (zelfs) gewone, eenvoudige Nederlandse teksten en het verlagen van de lat op elk gebied. Niet echt hoopgevend allemaal! Ik denk dat ik het nooit gezegd heb hier, maar bij mij kriebelde het soms: ik kreeg af en toe zin om weer Frans te gaan onderwijzen (en ik beeldde me dan in, steunend op een wandelstok voor een klas 😊, wat mijn "ambitie" telkens afremde) maar nee, na wat ik de laatste tijd allemaal verneem over het onderwijs denk ik dat ik het niet meer zou aankunnen!

zaterdag 2 juli 2022

Schrijnende getuigenissen

Wat een rustige en rustgevende zaterdag (ik geniet daar echt van)! Nany toonde zich goed gezind aan telefoon hoewel ze geen  bezoek verwacht dit weekend (maar ze had veel te vertellen over haar medebewoners - en dat ze veel te vertellen heeft, betekent dat ze veel contact heeft gehad met haar rusthuisburen).

Deze avond echter viel ik op deze veel minder aangename video. Een bijeenkomst van slachtoffers en nabestaanden van slachtoffers van bijwerkingen van "het" vaccin in Parijs. Schrijnende getuigenissen hoorde ik daar! Het ging uiteraard onder andere over geschorste verzorgenden, vrouwen met menstruatieproblemen maar er kwamen ook nabestaanden van overleden slachtoffers aan het woord die onder andere vertelden over advocaten die ze aanspraken na het overlijden van bijvoorbeeld hun kind of echtgenoot, over het achterhouden van het dossier door justitie, over de mainstreammedia die weigeren te spreken of te schrijven over hun ervaringen. Ik werd er echt niet goed van!

Dus ga ik nog even iets heel rustgevends doen (lectuur of meditatie?) voor het slapengaan, nadat ik een paar mails heb beantwoord! 

vrijdag 1 juli 2022

Verjaardagsfeest bij Ivo Hermans?

Onlangs kregen Bernadette, Koen (via Jopie, want Koen heeft geen e-mail) en ik een uitnodiging van Ivo Hermans om dit jaar wel onze verjaardag te vieren bij hem (wat we vorig jaar al wilden doen maar wat niet gelukt was). 

Vandaag een nieuwe mail: Ivo heeft Koen kunnen bereiken en, als ik het goed begrijp, zal hij een datum in november (we verjaren respectievelijk op 22 en 23/11) voorstellen. We gaan dan wel niet "op restaurant", want Ivo zal gratis voor ons - en onze partners, dus ook Juan en Roger - koken. Wat een prettig en lekker vooruitzicht!  

donderdag 30 juni 2022

Alles (of toch bijna) valt in het water

We hadden bezoekplannen voor het weekend maar weer kunnen ze niet doorgaan: andere verplichtingen voor sommigen, besmettingen, ziektes, kortom alles valt in het water. Ook Nany, die we planden zondag te bezoeken, zal wat langer dan voorzien moeten wachten op ons bezoek. Ik heb onze en haar vrienden Lily en Roger ervan op de hoogte gebracht en we hebben een nieuwe afspraak gemaakt. 

Uiteraard gaan wij ons daarom niet vervelen maar het is jammer.

Vandaag vernomen (van dochterlief en Eva die ook even aan telefoon kwam - de twee anderen waren buiten aan het spelen) dat de kindjes alle drie heel goede resultaten hebben behaald en dat ze volop beginnen te genieten van hun vakantie. We zullen ze wel nog niet ontmoeten de eerste weken en dus moet ik nog een poosje wachten op het boekje van Elena. Haar meester, vriendinnen en Matthias hebben al wel een exemplaar gekregen en Matthias heeft het in één ruk uitgelezen, zo spannend vond hij het! 

woensdag 29 juni 2022

Proefpersoon

Toen ik naar Nany belde vandaag dacht ze nog steeds dat ze naar "een andere maar toch dezelfde kamer was verhuisd". En weer vroeg ze zich af of de persoon die ze vandaag verwachtte de kamer zou vinden. Die bezoekster, een vroegere buurvrouw van Nany, ken ik vrij goed, want vroeger ontmoette ik haar af en toe als we Nany gingen bezoeken op haar flat. Ze kwam de kamer van Nany binnen tijdens ons telefoontje en Nany gaf ze mij even door. 

Ik vernam dat die buurvrouw al meer dan 13 jaar aan dezelfde aandoening lijdt als ik en bijna drie jaar hetzelfde medicijn als ik slikte zonder heel opvallend resultaat. Toen werd haar voorgesteld mee te doen aan een studie over een nieuw medicijn, dat tien jaar zou duren. Dat medicament bleek bij haar meteen aan te slaan. Sinds kort is de studie afgerond en zij slikt het medicijn verder maar het is nog zo duur op de markt dat het praktisch nooit wordt voorgeschreven (zij kan het kopen aan een heel sterk gereduceerde prijs - 12 euro in plaats van 1000 euro per maand). Hoewel de officiële prijs voor ons onbetaalbaar zou zijn, was ik heel fel geïnteresseerd en ik vroeg haar dus hoe dat medicijn heet. Dat wist ze jammer genoeg niet (wel eigenaardig, vind ik maar ja, misschien gaat het er zo aan toe als je proefpersoon bent?).

Ik weet dus dat er een nieuw, voorlopig nog heel duur, medicament op de markt is, maar niet hoe het heet. Jammer.

Toen ik Nany weer aan telefoon kreeg, had die haast om onze conversatie te beëindigen: ze had immers heel veel te vertellen aan haar vroegere buurvrouw!

dinsdag 28 juni 2022

Ik begin Nany's denkwijze een beetje te begrijpen

Tijdens mijn telefoongesprek met Nany deze middag vertelde ze me dat ze vandaag het bezoek verwachtte van de dochters van "tante" José (wat ik wist) en dat ze zich zorgen maakte: zouden die dames haar nieuwe kamer vinden?

Want Nany "was weer verhuisd". Ik luisterde met veel aandacht naar haar verhaal over die "verhuizing" en begon heel veel zaken van vroeger te begrijpen. Deze keer was het na het middageten dat ze besefte dat ze verhuisd was, nadat ze de "straat" (de gang - blijkbaar noemen de bewoners die gangen vaak "straten" onder elkaar) naar haar "huis" (haar kamer) niet meteen vond. Ze wist nog dat ze de "tram" had moeten nemen (ondertussen heb ik uit andere conversaties begrepen dat men daar al grappend de lift een "tram" noemt, misschien een beetje zoals hier in Vlaanderen wordt gezegd dat je de "tram naar bed neemt" als je daarvoor de trap moet opgaan). Maar dan was er iemand die haar had begeleid en haar op een zeker moment op de naam van de "straat" wees waar ze inliepen.  Hij had gezegd: 'Herken je die naam niet?' (de gangen hebben namen in het rusthuis). Nee, Nany herkende de naam niet maar 'je weet, ik onthoud heel slecht de laatste tijd hé!'. En dan kwam ze in een "huis" terecht dat helemaal was zoals haar vroeger "huis", met alle foto's op dezelfde plaats en allemaal dezelfde meubels, hoewel ze dus op een andere verdieping was. Men had dus al haar spullen verhuisd en gemaakt dat haar nieuwe "huis" er precies hetzelfde uitzag als het vroegere.

Ik stelde haar gerust; de dochters van "tante" José zouden haar zeker vinden (en dat is gelukt, las ik deze avond op hun FB-pagina😀).

Ik denk dat Nany verdwaald is geraakt in de gangen van het rusthuis, de lift heeft genomen, door een personeelslid naar haar kamer is begeleid en daardoor weer in de war was. Ik heb ook het gevoel dat het feit dat men daar onder elkaar sommige zaken al grappend anders benoemt ("tram" voor "lift", "straat" voor "gang", "restaurant" voor "eetkamer", "living" voor zithoek in de kamer, "huis" of "appartement" voor kamer, ...) haar nog meer in de war brengt. 

Maar kom, het was een blije Nany die ik zag op de foto die de dochter van "tante" José postte op FB: