zaterdag 28 maart 2020

Over telefoontjes en zo

Persoonlijk telefoneer ik niet zo graag maar vandaag hadden we met dochterlief afgesproken dat ik haar rond 18 uur zou opbellen, zodat ik nog eens met de kindjes kon praten (met hen kan ik immers nog geen mails uitwisselen).

Daar keek ik wel naar uit. Helaas, de verbinding tussen onze mobieltjes (dochterlief en schoonzoon hebben geen vaste telefoon meer) bleek heel slecht vanuit onze keuken, zoals zo vaak. En vanuit "dieper" in huis hoefde ik het al helemaal niet te proberen!

Voor 18 uur hebben we het vrij druk gehad (nee, "druk" is overdreven maar ons leven is over het algemeen zo rustig geworden door dat virus!).

Eindelijk Lily Beeckman kunnen bereiken aan telefoon. Ze leek zo blij dat ik belde... dat we heel lang praatten.

Ik nam me weer voor een beetje vaker mensen op te bellen... al is het wel niet gemakkelijk te onthouden wie daar wel of niet van gediend is.
Ik weet van sommige mensen dat de telefoon bij hen enkel dient voor een dringende afspraak of bericht, niet om te keuvelen (Zeger is daar een goed voorbeeld van, die eigenschap heeft hij trouwens van zijn ouders geërfd).

Dus belde ik naar mijn moeder Nany (ik weet dat zij heel graag babbelt). Weer had ze veel te vertellen, een halfuur lang.

Daarna kregen we zelf een telefoontje. Van vriend Karel. Hij lijkt niet te veel af te zien van de "opsluiting", vertelde mij Roger (die een klein halfuur met hem sprak).

Ikzelf kreeg een tekst voor Oostland aan ter nalezing. Tof verhaaltje en weer die uitdaging waar ik van hou: een tekst corrigeren zonder mijn eigen stijl op te dringen (oei, niet dat ik hoog oploop met mijn stijl, ik bedoel: zonder de zinswendingen te fel te veranderen).

Ook een wandeling gemaakt nadat ik was uit de wasmachine te drogen had gehangen. Weer gewoon rond ons mooie dorp, want die voor mij pijnlijke ijskoude aanhoudende wind wilde ik niet weer trotseren in open veld.

Deze keer leek heel ons dorp wel op wandel. Uiteraard overdrijf ik weer: we hebben een vijftiental mensen ontmoet, wat echter niet weinig is voor een dorp met ongeveer 300 inwoners! We begroetten elkaar telkens maar probeerden allemaal duidelijk afstand te houden. De straten/wegen rondom ons dorp zijn echter soms zo smal en zonder voetpad dat, als bijvoorbeeld twee stellen elkaar kruisen, de aangeraden anderhalve meter nauwelijks kan in acht genomen worden. En... eerlijk gezegd, ik vraag me al een hele poos af of een virus één à twee meter niet gemakkelijk overbrugt!

De wandeling voerde ons weer even langs kasseien en dat voel ik weer aan mijn voet!

En dan aten we linzensoep (een kliekje, maar toch twee volle borden elk). Na het telefoontje met dochterlief, schoonzoon en de kindjes, wilde ik nog rauwkost en koud varkensgebraad serveren maar noch Roger noch ik hadden nog honger.

Dan maar verder gekeken naar dit. Een interview met een fysicus die zegt wat ik al jaren denk: dat onze hersenen een (deel van?) "eeuwig bewustzijn" capteren.

Interview dat ik in "deeltjes" heb bekeken door al die telefoontjes. Nu ook alle mails zijn beantwoord, ga  ik rustig naar het einde van dat interview kijken!

vrijdag 27 maart 2020

Voorzorgen

Deze ochtend kregen we via de post een pakje van dochterlief: vier zelf gemaakte mondmaskers. En mooie!


Jouw pakje kwam net op tijd aan, meisje, want we zouden vandaag nog eens boodschappen doen... en eerlijk gezegd, al was het rustig in de winkels, de klanten namen niet echt de 1,5 meter afstandsregel in acht, vond ik. We waren trouwens niet de enigen die een masker droegen.
Heel fel bedankt dus, dochter van ons!

We reden ook langs de drankwinkel waar we bier kochten en waar ik een oproep kreeg van onze Matadi-vrienden Beeckman: ze konden Nany niet bereiken aan telefoon. Ik beloofde terug te bellen zodra ik thuis was.

Daarna moesten we naar de apotheker voor mijn oogdruppels. Die had ik gisteren telefonisch besteld (want ik weet dat ze die vaak niet in voorraad hebben).

En dan reden we naar huis. Toen ik de gekochte spullen begon op te ruimen, stelde Roger zich ineens weer vragen.
Onze maskertjes had ik al bij de vuile was gedaan (hoewel die uiteraard niet "vuil" zijn na die paar winkels). Onze wegwerphandschoenen had ik in de vuilnisbak gesmeten en we hadden onze handen gewassen. Maar... mochten we nu al die gekochte waren met onze blote handen aanraken?

Roger googelde even. Wat in de koelkast moet, zo snel mogelijk opbergen, kreeg hij ergens aangeraden. Dat deden we. Plastic verpakkingen meteen verwijderen of die spullen een dagje laten staan. We kozen voor een dagje laten staan, want als we  plastic verwijderden, moesten we waarschijnlijk weer onze handen wassen voor we groenten en fruit opborgen?
En ik had mijn gsm vastgenomen met die handschoenen aan toen Beeckman belde, de deur van de keuken daarmee opengedaan, en was ik niet aan mijn gezicht gekomen? Moest ik niet alles ontsmetten?

Inderdaad, als dat virus je moet hebben, zal het je krijgen. Je kunt je onmogelijk tegen elk mogelijk besmettingsgevaar wapenen!

Dus zei ik tegen Roger dat ik vind dat we voorzichtig genoeg zijn en dat hij iets positiever moest proberen te denken.

Beeckman heb ik niet meer kunnen bereiken na onze boodschappen: ik kreeg constant de bezettoon...
Nany heb ik wel gesproken. Ze had een hele tijd doorgebracht in de binnentuin van het rusthuis en had daar enorm van genoten. Maar... ze was blijkbaar vergeten haar gsm daar mee naartoe te nemen!

donderdag 26 maart 2020

Over telefoontjes, video's en moeders aan de haard

Telefoontjes van Hendrik, Nany en Wiemla vandaag.

Hendrik belde voor een babbeltje en om even mijn  pc van op afstand over te nemen... teneinde er een heel persoonlijk cadeautje op te laden.

Nany belde deze avond nadat ze niets van mij had gehoord vandaag (ik had drie keer tevergeefs naar haar gebeld). Ze hadden een verrassingsoptreden gekregen van een plaatselijke muziekband. Die speelde en zong liedjes op de parking van het rusthuis en de bewoners konden vanuit ramen daarvan genieten. Nany was weer heel enthousiast, ook over haar "wandelingen" in de gangen van het rusthuis en haar ontmoeting met buren.

Wiemla belde deze avond, na het eten. Ze klonk minder angstig, hoewel ze zich nog steeds zorgen maakt over "onze" kinderen (Hendrik en Debby) die in hun buurt geen park hebben waar ze even kunnen wandelen.
Ze gaf ook af op kennissen van haar die nog steeds familiefeestjes organiseren waar jonge kinderen, ouders en grootouders samenkomen. Tja, sommige "bevolkingsgroepen" begrijpen nog steeds niet wat er gaande is, maar eerlijk gezegd, ik had dat niet verwacht van de bevolkingsgroep waar Wiemla het over had.

Opvallend is wel dat onze streek, en dan zeker Sint-Truiden zo fel getroffen wordt door "het virus". Kan het iets te maken hebben met het asielcentrum waarvan de bewoners nog steeds de hele dag op stap mogen?

Ik begrijp mensen die sociaal contact belangrijker vinden dan al die maatregelen (in feite is Nany ook zo iemand  - hoewel... ze geeft nu toe dat het goed is dat haar rusthuis al zo vroeg bepaalde maatregelen nam) maar ze brengen wel andere mensen in gevaar!

Buiten al die telefoontjes was het een rustige dag. Ik herhaal dat ik tijdens het telefoneren meestal rondloop: waarschijnlijk heb ik voldoende beweging gekregen. Of dat ook voor Roger geldt, weet ik niet, want geen wandeling vandaag. Na die felle wind van de laatste dagen voel ik iets als een beginnende verkoudheid (en Roger niest soms).

Mails beantwoord, gelezen en gekeken naar enkele video's... en deze avond naar "De afspraak" (niet op tv, we hebben immers geen televisie, maar op mijn pc-scherm, via VRT-nu).

Vrij interessant (en, vriendin Denise, ik vraag me ook af wat er morgen zal beslist worden over de toegelaten afstand bij het fietsen) maar ik stelde me toch een heel serieuze vraag bij die uitzending.

Namelijk, toen men het had over het probleem van ouders die nu thuis zitten met hun kinderen! In normale omstandigheden maken ze toch hetzelfde mee tijdens de vakanties? Tenzij ze de kinderen naar de grootouders of vakantiekampen sturen natuurlijk! En vroeger waren "moeders aan de haard", die nu geen pensioen krijgen, toch bijna constant geconfronteerd met de aanwezigheid van de kinderen?

Ikzelf ben, tussen kort voor de geboorte van dochterlief en het tijdstip waarop Zeger naar het eerste leerjaar ging, thuisgebleven om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Die tweede bezigheid was echt tegen mijn zin maar, vermits ik niet buitenhuis ging werken, verdiende ik het geld niet om iemand anders te betalen voor die karwei.
De opvoeding van de kinderen, daar heb ik daarentegen heel graag voor gezorgd, al heeft dat soms de nodige stress met zich meegebracht en was het vaak heel vermoeiend!
En tijdens de schoolvakanties probeerde ik even veel tijd te maken voor die kindjes als voordat ze naar school gingen!

O ja, Hendrik,  dat ik er niet constant was voor jou tussen je drie maand en anderhalf jaar, kwam niet omdat ik toen nog niet had besloten eerst voor mijn kinderen te zorgen... maar omdat een school vlakbij ons had aangedrongen opdat ik bij hen Franse les zou komen geven. En ik moeite heb met "nee" zeggen!

Maar ik gaf toen maar halftime les en op de uren dat ik niet thuis was, werd je opgevangen door Nany, "tante Betsy" (de schoonzus van "tante Jose ) of jouw oma (de mama van Roger).

woensdag 25 maart 2020

Jammer van die koude wind!

Een telefoontje van Hendrik, een telefoontje naar Nany (die niet meer klaagt sinds ze weer mag gaan praten met haar buren) en enkele mails: dat was het op gebied van sociaal contact vandaag.
Ik kreeg dus veel tijd voor lectuur en om vroegere dagboeken over te typen.

We wilden ook onze dagelijkse wandeling rond het dorp maken maar het werd een heel korte uitstap: weer stond er een hele koude wind!!
Jammer, want de zon schijnt krachtig, in de tuin horen en zien we geregeld een specht, de pruimelaars beginnen te bloesemen en ik hoor bijen zoemen.
En, terwijl ik deze avond afwaste, keek ik uit op een mooie zonsondergang:

Eigen foto
Morgen krijgen we weer zulke koude wind, hoorde ik!



dinsdag 24 maart 2020

Nany

We maakten ons klaar voor een wandeling (gewoon rond het dorp) en Roger zei: 'Je hebt nog niet naar jouw moeder gebeld!'
'Nee,' antwoordde ik, 'ik wacht tot ze minstens een berichtje stuurt, want ik weet dat ze straks wat te vertellen zal hebben.'

We waren pas weg of ik kreeg dat bericht.
Zodra we weer thuis waren, belde ik haar op.

Mijn vriendin en vroegere klasgenote Denise had me immers verteld dat ze aan de balie van het rusthuis (ja, ik weet het, tegenwoordig heet dat een woonzorgcentrum) een pakje voor Nany zou afgeven, met fruit en chocola.
Dat pakje had mijn moeder pas aangekregen en dat had haar zo veel plezier gedaan!

maandag 23 maart 2020

Typisch Roger

Ik heb zopas "Hair" uitgekeken en echt, ik vond het prachtig en triestig!

Dat zei ik dan ook tegen Roger en hij antwoordde: 'Goed voor jou maar daarom hoef ikzelf die film nog niet prachtig te vinden, hé?'
Dat antwoord is typisch voor hem!

Hij heeft die film wel nog nooit bekeken, laat staan de musical die eraan vooraf ging. Hij kent alleen de muziek maar houdt er niet van.
Ik wel: al sinds de jaren 70 van vorige eeuw fascineerde die me!

Een drukke maandag

Nee, niet omwille van allerlei verplichtingen, gewoon omdat de dag zo vol zat dat ik niet alles kon doen wat ik wilde.

Na enkele huishoudtaakjes (nee, weer niet gestreken) belde ik met Nany. Ze begint zich duidelijk te vervelen, krijgt wel veel telefoontjes van mensen die met haar keuvelen en vertelt me over dat babbelen, maar heel veel valt daar blijkbaar niet over te zeggen, dus heel lang duurde ons gesprek niet.

Daarna (en nadat ik enkele mails en berichtjes had beantwoord) maakten we een wandeling rond het dorp. Weer hebben we niemand ontmoet. We zijn niet de velden in getrokken, want er stond nog een vrij koude wind. Mijn voet, die deze ochtend minder pijn deed, was weer pijnlijk na de wandeling... maar ik had dan ook weer op kasseien gelopen (en daar kan vooral mijn rechter doorgezakte voet blijkbaar niet tegen). Roger herhaalt dat ik schoenen met dikkere zolen moet aantrekken... misschien heeft hij gelijk.

Na nog wat lectuur warmde ik de rest van de soep van gisteren op. Daarna begon ik alu gobi klaar te maken. Alu gobi betekent aardappelen en bloemkool.
We eten over het algemeen geen aardappelen meer maar vorige woensdag, tijdens de boodschappen, wilde ik er wel enkele kopen om dit gerecht te kunnen bereiden. Helaas, we vonden er nergens meer: de hamsteraars hadden immers alles opgekocht. Toen bedacht ik dat ik misschien zoete aardappelen kon gebruiken (daarom voegde ik gisteren aan mijn gerecht al zoete aardappelen toe: ik gebruikte ongeveer dezelfde kruiden als vandaag en wilde zien of die zoete patat ook zou passen in alu gobi).

Gisteren was het resultaat echt lekker, vandaag minder: ik denk dat ik toch een voorraadje aardappelen zal moeten inslaan.

Dat recept voor bloemkool en aardappelen heb ik niet zelf verzonnen (al heb ik er wel gehaktballetjes aan toegevoegd) en dus keek ik even in mijn Indiaas receptenboekje naar de verhouding tussen de ingrediënten.

En... in onze kast met kookboeken zag ik een kookboekje staan waarvan ik niet wist dat ik het had:


Ik weet echt niet waar ik het gehaald heb of van wie ik het gekregen heb, maar het is een boeiend boekje, vol verhalen en leuke weetjes over de Franse keuken. Terwijl ons hoofdgerecht sudderde, heb ik er de hele tijd zitten in lezen!

Na de afwas, het opruimen van de keuken, een uurtje lectuur op papier (uiteraard met op mijn tong smeltende bittere chocola) en weer even vroegere dagboeken overtypen, stelde Roger voor samen te kijken naar een aflevering van "Father Brown". Boeiend en ontspannend!

En nu... ga ik in mijn eentje verder kijken naar de film "Hair". In mijn eentje omdat dat echt niets voor Roger is, en "verder kijken" omdat ik vandaag, in plaats van te strijken, al met veel plezier én afschuw naar een deel had gekeken (in mijn eentje dus).