woensdag 16 oktober 2019

Is tijd een illusie?

Bij wijze van ontspanning wilde ik deze avond kijken naar (jawel, weer een Franstalige - maar er wordt veel Engels gesproken) documentaire van Arte over de "tijd".

Hendrik en Zeger hadden me al vaker gesproken over het relatieve van de tijd maar eerlijk gezegd, ik begreep er niet zo heel veel van.
Deze avond vond ik die documentaire even boeiend als telkens die uitleg van onze zonen... maar weer vind ik het zo moeilijk te begrijpen (tja, ik zei het al, ik heb veel te weinig uren wetenschap gekregen op school).

Wat ik al wel begrepen heb: beweging zou de tijd vertragen. Eigenaardig is dan dat ik juist het tegenovergestelde meen te voelen: als ik weinig doe, weinig over en weer loop, als mijn leven heel rustig is, lijkt de tijd voor mij trager te gaan.

Ik ben ongeveer in de helft van de documentaire maar ik denk dat ik morgen pas naar de andere helft kijk. Veel te moeilijk voor mij (maar wel heel intrigerend).

Ik ben natuurlijk heel moe (8 A4-bladzijden vertalen - plus nog wat lectuur, enkele huishoudtaken, enkele bladzijden uit vroegere dagboeken overtypen en een uurtje werken voor de werkgroep WO I-II - kruipt niet in je koude kleren). Morgen begrijp ik misschien meer van die "tijd"?

Bernadette en Juan Masondo zijn terug thuis van een bezoek aan haar zoon in Frankrijk, las ik in een mail van haar deze avond laat.
Ik heb haar heel snel geantwoord dat ik morgen meer zal schrijven. Roger had de indruk dat ze niet zo heel lang niet meer had gemaild... en ik dan weer dat het een eeuwigheid geleden is dat ik nog nieuws van haar kreeg.

Subjectief gezien is tijd dus zeker heel relatief! Maar dat heeft waarschijnlijk niets te maken met fysica?

Dagje vertalen

Tijdens onze brunch stelde ik vast dat er vertaalwerk was aangekomen.
Drie A4-bladzijden. Ik begon er aan nog voor Roger klaar was met eten.
Nadat de tekst geleverd was, terwijl ik de keuken opruimde en veegde, kwamen er twee andere teksten van elk één bladzijde aan.
Die waren pas geleverd toen er weer een job van twee bladzijden aankwam.
En pas had ik die vertaling geleverd of ik kreeg weer één bladzijde aan.
Vruchtbare dag met interessant en afwisselend werk dus en het verdiende geld zal welkom zijn om binnenkort Sinterklaas te helpen!
Wat zou het fijn zijn als ik elke week, of zelfs om de twee weken, zo'n drukke vertaaldag beleefde!

Ik was net op tijd klaar met dat vertaalwerk om voor het avondeten te zorgen.
Een lasagne-recept maar dan met licht gegrilde sneetjes aubergine in de plaats van lasagne. Bij de eerste happen dacht ik 'nee, dat is het toch niet' maar na een poosje, toen ik afgeleerd had om de smaak van pasta te verwachten, vond ik het eigenlijk heel lekker. Roger trouwens ook.
Voor herhaling vatbaar dus!

Voor een wandeling was er vandaag geen tijd... maar het heeft dan ook heel veel geregend.

dinsdag 15 oktober 2019

De tijd vliegt

Een doodgewone, frisse, regenachtige dag vandaag. De rest van de boodschappen gedaan, opgeruimd, een eekhoorntje gadegeslagen in de tuin (eekhoorns, hoe schattig ook, zijn niet Rogers favoriete dieren: ze stelen onze noten), vroegere dagboekbladzijden overgetypt, gewerkt voor de werkgroep WO I-II... en heel veel aan jou gedacht, lieve (tante) Françoise.
Vandaag was immers ook de eerste verjaardag van het heengaan van mijn "Nononc", jouw  echtgenoot!

Mijn moeder Nany verschillende keren aan telefoon gehad. Onder andere om me eraan te herinneren dat het al één jaar geleden is (alsof ik die dag ooit zou vergeten). 'Wat vliegt de tijd,' zei ze, 'al één jaar!'

Ja, de tijd vliegt, zeker als je hem probeert vol te proppen met afspraken, telefoontjes, nog meer afspraken en verplichtingen. Blijkbaar ken ik weinig mensen die, net zoals ik, begrijpen dat de tijd veel trager gaat als je hem niet volpropt (maar ik geef toe: ook wij maken het te druk).

Had het van mij afgehangen, ik had vandaag met niemand contact opgenomen om zo volop op te kunnen gaan in de wat tragere dag vol herinneringen en toe te geven aan de nostalgische gevoelens die me overstelpten!

Wat niet betekent, integendeel, dat ik niet heb gedacht aan en meegeleefd met al de anderen die Nononc missen, of aan/met degenen die een andere geliefde missen! Alleen is het gesproken woord dikwijls machteloos en nutteloos. Ach, nu spreek ik weer echt als de niet graag pratende Jessy die ik ben!

Over praten gesproken! In een ander telefoontje had Nany het over het feit dat ze vandaag lang met "oncle" Gusty had gebeld en dat die had opgemerkt dat Roger bijzonder zwijgzaam was vorig weekend.
Roger is altijd vrij zwijgzaam maar inderdaad: toen viel het echt op.
Ik dacht dat ik de reden daarvoor doorhad en vandaag beaamde hij mijn vermoeden.

Het heeft weer te maken met de (vermeende) suprematie van Franstaligen. Gusty (hoewel van Vlaamse afkomst) en Chantal zijn Franstalig (net zoals ik vroeger). Gusty echter spreekt nog vrij goed Nederlands en nicht Chantal doet dat ook helemaal niet slecht (ik kan het weten: ik heb haar enkele jaren geleden lessen Nederlandse conversatie gegeven via de telefoon en ze deed dat prima).

Wel: we bevonden ons toen in Vlaanderen, waren met 6 Nederlandstaligen en 2 Franstaligen... en er werd de hele tijd Frans gesproken. Echt normaal is dat niet in een zogenaamd drietalig land!

maandag 14 oktober 2019

Zalig weer!

Het is even mooi weer als rond deze tijd 42 jaar geleden, al zal het deze keer niet zo lang duren als toen: vanaf morgen wordt het al kouder.

We zouden onze wekelijkse uitgebreide boodschappen doen maar, na de eerste winkel en nadat hij er zich van had vergewist dat we alles in huis hadden voor ons avondeten, stelde Roger voor de rest van de boodschappen uit te stellen en vandaag gewoon nog wat rond te lopen in Borgloon.

Na de wandeling besloten we iets te drinken in de tuin van Stephane Malais. Wat was het daar zalig: lekkere Orval voor mij, een Chimay voor Roger, kwakende kikkers in de vijver, een haan die af en toe kraaide en de zon die langzaamaan plaats maakte voor de schemering.

Orval een beetje te snel ingeschonken in een Chimay-glas



Eigen foto's
Deze avond hebben we nog gewerkt voor de werkgroep WO I-II.


zondag 13 oktober 2019

Oudjes-reünie

Hendrik werd vandaag 42 jaar! Dat begint al te tellen, jongen! 😉
Nee, we hebben het niet gevierd (ik heb hem wel even gebeld): hij en Debby hebben genoten van een weekendje onder elkaar.

Voor ons was het ook een heel aangenaam weekend. Gewandeld (in Borgloon, en deze keer nogal lang), gelezen, genoten van het mooie weer enzovoort maar vooral...

Een ontmoeting met mijn oom Gusty (jongste broer van mijn vader zaliger) en zijn dochter Chantal. Bij Nany, in aanwezigheid van zus Bie, broertje en schoonzusje.

"Oncle" Gusty is 88 jaar geworden in maart. Hij is dus 2 maand ouder dan Nany en dat merk je: hij geraakte de trappen naar mijn moeders flat niet meer op.
We gingen dus maar samen iets drinken en daarna eten (heel lekker en niet te duur) in brasserie Vijverhof. Onze oom ziet niet meer goed, hoort niet meer goed en stappen of lang op een stoel zitten zijn voor hem ook al serieuze uitdagingen. Nany is onlangs over een vloerkleed gestruikeld in haar flat (broertje beloofde binnenkort al haar vloerkleden weg te doen), is weer gevallen en heeft deze keer haar oog en haar been bezeerd.
En nicht Chantal (59 jaar volgende week) is zo goed als doof (maar wat een praktische - wel heel dure - toestellen bestaan er tegenwoordig: ongelooflijk hoezeer zij daardoor geholpen wordt).
Roger, zus en ik behoren ook al tot de categorie "ouderen", enkel broertje en zijn vrouw ontsnappen er voorlopig nog aan.

Het werd dus eigenlijk een "oudjes"-reünie.
Veel gesproken over vroeger en over onze overledenen (Gusty heeft zijn vrouw verloren toen Chantal 13 maanden oud was en is de enige nog in leven van de kinderen van mijn grootouders van vaderskant, Bie treurt nog steeds om het plotse verlies van haar echtgenoot vorig jaar, mama sprak over haar broer, mijn "Nononc", die overmorgen al een jaar geleden van ons heen ging, en Chantal vertelde hoe ze enkele jaren geleden het overlijden van haar dochter van een jaar of 16 verwerkte).
Maar er werden ook blije herinneringen opgehaald zodat het uiteindelijk toch nog een heel blij weerzien werd.

Toen we deze middag naar het Antwerpse reden, was het echt te doen op de E 313... maar in het terug naar huis rijden hebben we er meer dan 2 uur over gedaan!

vrijdag 11 oktober 2019

Evolutie en "analfabetisme"

Uiteraard vertel ik hier niet alles over mijn leven maar ik probeer wel, ik geef het toe, de indruk te wekken dat ik hier mijn dagboek reproduceer. Niet dus, integendeel.

In feite was deze blog eerst een manier om aan alle vrienden en familieleden, die ik van het bestaan van de blog op de hoogte bracht (dat zijn ze niet allemaal), onze nieuwtjes te vertellen zodat ik niet ettelijke keren hetzelfde moest herhalen.

Nog iets later besefte ik dat ik hier meer kwijt kon dan gewoon familienieuwtjes en vond ik er een uitweg voor mijn frustraties, onder andere over het (niet meer willen) publiceren bij kleine uitgeverijen.

Dit alles om te zeggen dat ik in mijn echte dagboek (ik schrijf altijd eerst hier en daarna kopieer ik dat in mijn dagboek en voeg er aan toe wat niet voor iedereen bedoeld is) iets had toegevoegd aan vorige post dat misschien iedere oudere kan interesseren.

Ik had Nany aan telefoon. Die klaagde over het feit dat tegenwoordig alles via de computer moet gaan en dat zij daar niets van kent.

Ik zei haar dat veel mensen die zelfs ouder zijn dan zij (ik denk hier onder andere aan onze vrienden Roger Beeckman en André, allebei ouder dan 90 jaar) wel hebben leren omgaan met informatica. En, dat toen ik haar de kans gaf er zelf in te stappen, ze die kans heeft geweigerd en me mijn cadeau heeft teruggegeven.
Ze reageerde weer: 'Het was te ingewikkeld voor mij!'
Waarop ik zei: 'Herinner je, vroeger wilde je geen gsm! Je vond dat echt overbodig maar... je kreeg er ooit een cadeau en heel snel kon je niet meer zonder. Je verwijt zelfs mensen dat ze hun gsm niet bij zich hebben als je ze wilt bereiken!'.
'Ja maar,' antwoordde Nany, 'een computer is toch nog moeilijker! En...wat met al die mensen die hun job verliezen én met al die oude mensen zoals ik die niet weten hoe ze bijvoorbeeld moeten een overschrijving doen met de computer?'

Ze heeft natuurlijk gelijk (al heb ik haar weer proberen uit te leggen dat voor haar het probleem is dat ze had geweigerd op tijd de evolutie te volgen, wat ze moeilijk vond toe te geven).

Ik zei haar trouwens: 'Waarom heb je nooit computerlessen willen volgen?' (ik weet dat die in haar woonplaats werden gegeven).
'Omdat ik in andere zaken was geïnteresseerd', was haar antwoord.
'Ja maar, je moest toch doorhebben dat het op die manier zou evolueren?', probeerde ik nog.

Maar nee, blijkbaar helemaal niet! En Nany stelt zich dus heel veel vragen over de evolutie: wie zal er nog werk vinden in de toekomst?

Ik heb haar maar niet verteld dat ik vrees voor mijn eigen job!

Ik vrees immers echt dat vertalers binnenkort nog heel weinig werk zullen hebben. Voor mezelf vind ik het niet heel erg, gezien mijn  leeftijd, voor jongere vertalers wel.
Maar tegelijk sta ik vol bewondering voor de steeds betere automatische vertalingen!
Dat is de evolutie immers!

Maar mijn oude moeder Nany behoort blijkbaar wel tot de nieuwe analfabeten, jammer genoeg!

Ach, als het even snel blijft evolueren, ik misschien ook op haar leeftijd!

Over soldaten en zieke kinderen

We waren deze avond weer aan het werken voor de werkgroep WO I-II. Het is echt vrij moeilijk werk en nu en dan nam ik een pauze om iets anders te lezen.

Tijdens een van die lectuurmomenten viel ik op een tekst waarin beweerd werd dat kinderziekten de immuniteit van (gezonde) kinderen een boost geven. Het is niet de eerste keer dat ik zoiets lees, integendeel.
Weer vroeg ik me af waarom dan alle kleine kinderen worden gevaccineerd tegen die voor hen meestal ongevaarlijke ziekten die ze zelfs sterker zullen maken en waarom die vaccinatie niet enkel wordt aangeboden aan minder gezonde kinderen die wel gevaar lopen bij kinderziekten (en/of kinderen uit andere contreien die veel gevoeliger zouden zijn voor die ziektes) én aan volwassenen die de ziektes niet hebben gekregen tijdens hun kindertijd (want voor volwassenen zouden die ziekten veel gevaarlijker zijn).

En dan werkte ik voort aan de gescande militaire documenten uit de gemeente.

Maar ineens... besefte ik dat als kinderen in deze tijd alle kinderziekten moeten doormaken die wij en onze kinderen kregen, vrouwen niet meer zouden kunnen gaan werken! Hoeveel weken per jaar heb ik immers destijds niet thuis gezeten met een ziek kind!
Een buitenshuis werkende vrouw kan zich dat niet meer permitteren... en grootmoeders werken vaak ook nog buitenshuis tegenwoordig.