vrijdag 24 mei 2019

Nany werd gehospitaliseerd: barst in heupbeen

Na onze brunch belde ik mijn moeder Nany op haar vaste telefoon. Ze gaf niet thuis. Ik probeerde nog eens op haar mobieltje. Ze antwoordde niet. Ik begon me zorgen te maken (ze mocht toch geen trappen doen?) en belde naar broertje. Die vertelde me dat Nany door een vroegere buur naar het ziekenhuis was gebracht om foto's van haar bekken te laten maken. Ze had immers nog te veel pijn.

Iets later kreeg ik een sms van Nany: ze vertoont een barst in haar heup en moet zeker een week in het ziekenhuis blijven (platte rust) om daarna stilaan opnieuw te beginnen stappen. Daarna een telefoontje van broertje om te vragen of ik al meer wist, een telefoontje van Nany zelf die erg tegen die week opziet (tja, niksen is niets voor haar) en die me vroeg sommige mensen te waarschuwen.

Tussendoor deden we nog een paar boodschappen, heeft Roger verder gemaaid in de wei, heb ik nog wat schoongemaakt en gekookt. Weer met kliekjes iets ineengeflanst in de wok. Het bleek heel lekker!

Eigen foto
Het was heel mooi weer vandaag maar daar heb ik niet kunnen van genieten. Roger heeft, vermoed ik, voldoende beweging gekregen.

Ik heb ook eindelijk gebeld naar vriendin Liliane maar die nam ook niet op. Dan maar een mailtje gestuurd: eerst wilde ik volgende week met haar afspreken, maar of we dat kunnen uitstellen tot in juli... want volgende week wordt weer heel druk!

donderdag 23 mei 2019

Over het huishouden en... doodgaan

Roger heeft nog uren aan het maaien van onze wei besteed vandaag: hij heeft zeker meer dan voldoende beweging gekregen; en ik ook, vermoed ik, met het verder schoonmaken.

Dus geen wandeling, ook al omdat Roger pijn had aan een teen. Jicht? Hij heeft de laatste weken immers weer geregeld cava gedronken en ik heb sinds een paar jaar de link gelegd tussen cava en jichtaanvallen bij Roger.

Hij vroeg zich deze ochtend af of hij een Colchicine-pilletje zou slikken.
'Waarom probeer je jouw homeopathische korreltjes niet?', stelde ik hem voor.
'Zouden die helpen nadat ik pas koffie heb gedronken?'
'Dat heb je pas gedaan maar dat doe je dan maar even niet na het innemen', antwoordde ik.
En hij liet die korreltjes smelten onder zijn tong. Het hielp, want, zoals ik al schreef, hij bracht vandaag uren in de wei door.

Terwijl ik schoonmaakte en de wasmachine enkele keren liet draaien, belde ik naar mijn moeder Nany. Ik wist dat ze gisterenavond met broertje, schoonzusje en hun dochters naar 40-45 zou gaan kijken en wilde weten of ze ervan genoten had.

Ze had het prachtig gevonden... maar had bij het verlaten van de zaal een laatste trap gemist, was gevallen en had zich bezeerd. Gelukkig had ze niets gebroken. Er was wel een dokter aan te pas gekomen die haar had aangeraden voorlopig geen trappen te doen.
'Ik zit dus opgesloten in mijn flat', klaagde ze. Dat is voor haar heel erg, dat weet ik!

Heel even dacht ik: "o nee, misschien moeten we haar gaan halen (dat zou weer drie uur over en weer rijden betekenen) maar... we krijgen bezoek overmorgen, en volgende week is ook al zo druk bezet, wanneer vinden we dan de tijd om haar terug naar huis te rijden?"

En dan besefte ik dat haar naar hier brengen geen zin heeft; hier moet ze immers ook trappen doen. In feite is haar flat voor haar nu de ideale plaats. Tenminste als ze voldoende etenswaren in huis heeft, maar dat is het geval, verzekerde ze me (we hebben immers vorige maandag samen boodschappen gedaan).

Ons avondmaal bestond uit kliekjes (onder andere linzensoep van vorige maandag), meloen en kaas.
En daarna keken we samen naar een aflevering van "Le sang de la vigne".  Ik vond die heel goed!

Tussen al die activiteiten door keek ik ook naar weer een getuigenis van iemand die een poosje in coma lag en die na het ontwaken veel te vertellen had over een soort kosmisch bewustzijn dat ze ervoer tijdens die coma.

Ervaring die mij herinnert aan de enkele keren dat ik me één voelde met het hele universum!
Is het ook dat wat op mijn "Nononc" wachtte?

woensdag 22 mei 2019

Vincent Lambert

Roger wist niet over wie ik het had toen ik vorig weekend absoluut naar het journaal wilde luisteren om te weten of Vincent Lambert passieve euthanasie zou ondergaan. Ikzelf volgde de zaak echter al jaren. Volgens de nieuwsberichten van vorige zaterdag zouden de zorgen stopgezet zijn.

Over vandaag valt niet veel te vertellen, tenzij werkjes als snoeien, gras maaien in de wei en schoonmaken jullie bijzonder interesseren.

Tussendoor las ik onder andere wel dit, over Vincent Lambert. Ik ga grotendeels akkoord met de brief van die arts. Het is niet omdat iets wettelijk toegelaten is, dat het ook goed is op moreel gebied.

En zopas lees ik dan weer dit. Vincent Lambert zou dus toch nog in leven worden gehouden.

dinsdag 21 mei 2019

Over babysitten, dansles en rommel

Na onze brunch heeft Roger nog een paar uur besteed aan het snoeien terwijl ik wat opruimde en zo.

Daarna reden we naar de school van de kindjes (in het Leuvense) waar Eva weer de eerste was die naar ons kwam toegelopen. Ze toonde ons een dikke buil op haar voorhoofd. Meteen kwam haar juf ons vertellen dat Eva gebotst had met een jongetje tijdens het spelen. Dat jongetje stond toevallig vlak bij ons en vertoonde een al even dikke buil. Tja, dat gebeurt met spelende kinderen.

'Ik zag jullie al staan in de rij voor de bel ging', vertelde Eva ons. Ze bedoelt natuurlijk de rij wachtende ouders en grootouders voor het poortje naar de speelplaats. Kort daarna kwamen ook Matthias en Elena aan.

"Thuis" moesten we ons weer haasten om niet te laat in de dansles van Elena te komen. We waren wel iets te laat. Terwijl Roger zich op het terras installeerde met Matthias en Eva, hielp ik Elena snel naar binnen.
Eva was niet tevreden. Ze zei (en op de duur riep ze) dat ze binnen wilde zitten. Ik liet even mijn autoriteit gelden en dat tieren heeft niet lang geduurd. Het terras van die dansschool is immers veel overzichtelijker dan het interieur én er zitten veel minder mensen - en het was vrij mooi weer. Vermits Eva echt nog moet in het oog gehouden worden, is het daar veel gemakkelijker voor mij.

Terwijl Roger ik weet niet welke artikels las op zijn gsm, speelden Eva, Matthias en ik "1000 kilometer" en daarna kwamen er twee jongetjes met hen spelen. Ik vermoed dus dat daarom Eva naar binnen wilde: ze wist waarschijnlijk dat ze daar enkele vriendjes zou ontmoeten. Weer was ik blij dat we op dat terras zaten. Ik kon al die kinderen heel gemakkelijk in de gaten houden, wat binnen veel moeilijker zou zijn geweest. Helaas heb ik daardoor deze keer praktisch niets gezien van de dansles zelf.

Toen we "thuis" kwamen, moest dochterlief meteen gaan lesgeven. Ik kreeg als opdracht aardappelen te koken... en restjes (boontjes en vlees) van vorige zondag op te warmen. De kinderen installeerden zich voor de televisie en ik dekte de tafel enzovoort.

Eigen foto
Toen ik de groenten en het vlees wilde opwarmen, wist ik niet hoe ik de nieuwe microgolf aan de praat zou krijgen. Ik haalde er Roger bij maar die wist het ook niet.

Ondertussen werd het later dan 19 uur en net toen ik had besloten dan maar alles in een pan op te warmen, kwam schoonzoon thuis die de klus klaarde.

We gingen aan tafel... en nog tijdens het avondmaal kwamen ineens de buurtjes Lionel en Millie eraan. Omdat "onze" kindjes nog niet klaar waren met eten, begonnen de buurtjes onder elkaar te spelen... en, de speelkamer, die zo mooi was opgeruimd toen wij deze middag aankwamen (ik uitte toen nog tegenover dochterlief mijn bewondering voor hun zo snel opruimen van het huis na dat eerste communiefeest), werd in een mum van tijd omgetoverd tot één grote rotzooi.

Toen Elena, Matthias en Eva eindelijk hadden gegeten en mochten gaan spelen met de buurtjes, hebben Roger en ik maar afscheid genomen. Schoonzoon kon hun toilet wel aan... maar wat beklaag ik hem als hij deze avond nog die speelkamer in orde wilde brengen!

maandag 20 mei 2019

Over tenten en reizen

We hopen binnenkort nog eens naar Frankrijk en Spanje te kunnen gaan.

'Maar deze keer nemen we onze Hollandse tent mee,' zegt Roger, 'want ik word echt te oud voor die Quechua-tenten waar we op handen en knieën moeten in en uit kruipen'.
Hij heeft gelijk: zelfs ik (bijna zes jaar jonger dan hij) kruip de laatste jaren met enige moeite uit onze slaaptent.

Ik weet het: ik had destijds bezwaren tegen die Hollandse tent. Dat het opstellen bijna een uur duurt. En dat de tent niet dichtgaat met ritssluitingen maar met drukknopen, waardoor er altijd openingen blijven waarlangs ongedierte kan binnendringen (ik herinner me dat ik al over dat bezwaar sprak met de verkoper toen we de tent kochten in 1992 en ik weet dat ondertussen hun nieuwe tenten wel zijn uitgerust met ritssluitingen).

Maar... die tent heeft ook veel voordelen. Ze is heel ruim (er is meer dan voldoende plaats om te slapen en te leven voor 4 personen) en je kunt er in rechtstaan. Dus ging ik meteen akkoord. De tent is immers zo groot en overzichtelijk dat ik gemakkelijk elke avond even snel kan checken of er ongedierte is in gedrongen.

Alleen met de tijd die het opstellen vraagt, zit ik nog in: na een lange reis is het niet prettig daar nog een uur te moeten aan besteden.

Langs de andere kant: ik heb op campings vaak de installatie van campers of caravans geobserveerd en telkens duurde dat veel meer dan een halfuur tot zelfs langer dan één uur.

Deze avond keek ik op mijn pc-scherm nog eens naar de vlog van het reizende gezin, zoals ik ze noem. Wel, die plannen nu van Panama naar Mexico te reizen met een "daktent". Bovenop de auto dus. Dat lijkt me helemaal onpraktisch! Zodra die tent is opgesteld kun je de auto toch niet meer gebruiken!?

En... eigenlijk stel ik me dezelfde vraag over campers. Je kunt daarmee, nadat je geïnstalleerd bent, toch niet meer rondrijden? Dat moet ik volgend weekend eens vragen aan vrienden die met een camper reizen (en die we dan op bezoek krijgen)!

Laatste dag met Nany

Deze nacht heerlijk geslapen in de kamer van Hendrik. Toch, beweert Nany, is ze even vaak opgestaan als vorige nacht.

Na ons ontbijt maakte ik linzensoep klaar terwijl Nany vertelde onder andere over de oorlog, haar veelvuldige verblijf bij haar grootouders in Hoksem, over vroeger in Matadi en over haar vele vrienden.

Nadat we linzensoep hadden gegeten, gingen we samen boodschappen doen, waarna we Nany terug naar het Antwerpse brachten. Ondanks een paar files vrij vlot verkeer in het gaan maar ontzettend druk in het terugkomen. Niet aangenaam die E 313! Maar kom, Nany leek tevreden over haar weekend.


zondag 19 mei 2019

Eerste communie van Elena

Gisterenmiddag haalden we Nany naar hier. Ze was zo mooi gekleed dat ik spontaan mijn bewondering uitriep, maar ja, ze had zich dan ook al voorbereid op de eerste communie van Elena vandaag: mijn moeder is veel koketter dan ik!

Onderweg naar Haspengouw stelde ze voor eerst iets te gaan drinken op een terras. Het werd weer de tuin van Stephane Malais in Heks waar we genoten van een wijntje door Stephane zelf gemaakt (en voor Roger een Orval). We hadden veel geluk, want kort nadat we thuis aankwamen, begon het hevig te regenen en zelfs even te onweren.

Ik maakte nog eens alu gobi klaar en mama vond het duidelijk heerlijk. Ondertussen babbelden we (afijn, wij luisterden vooral).
Rond 22 uur stelden we haar voor samen te kijken naar "Le baron de l'écluse", een film die Roger en ik zeker drie keer gezien hebben maar deze keer ook met veel plezier bekeken. Nany bleek hem ook goed te vinden. Kort daarna ging zij slapen. Roger en ik bleven nog een poosje op.

Deze ochtend had ik de indruk dat ik niet geslapen had. Nany had me al vaak verteld dat ze zo dikwijls moet opstaan 's nachts maar dit is de eerste keer dat ik het echt meemaakte (de vorige keren was Nany hier samen met Hendrik en Debby, sliepen Roger en ik op de kamer van Hendrik - die niet in orde is - en Hendrik en Debby op de kamer van dochterlief, waar wij gewoonlijk slapen en vorige nacht dus ook sliepen). Vanop de kamer van Hendrik hoor ik niet wat er op de gang naar de badkamer gebeurt, vanop de kamer van dochterlief wel. En echt, tussen 6 en 9 uur ben ik zeker acht keer midden in een slaapcyclus wakker geworden van getrappel op de gang. Misschien straks opnieuw gaan slapen op de kamer van Hendrik?

Na een snel ontbijt reden we naar het Leuvense, waar we in de kerk (waar die eerste communie zou plaatsvinden) Zeger en de ouders van schoonzoon ontmoetten (dochterlief, schoonzoon en hun kinderen hebben we niet gezien, die hadden waarschijnlijk voorbehouden plaatsen). Hendrik en Debby zou Roger iets over 13 uur afhalen aan het station van Leuven.

Na de mooie mis (hoewel... ik heb bijna niets verstaan van wat de pastoor vertelde, maar de kindjes zongen prachtig, dat wel!) reden we allemaal (per auto of fiets) naar het huis van dochter en schoonzoon. Roger zette Nany en mij af en reed meteen verder naar het Leuvense station.

Weer hadden we ontzettend veel geluk, want we konden het aperitief op het terras gebruiken (kort daarna, terwijl we binnenshuis aan tafel zaten, heeft het gestortregend).

Het werd een heel mooi feest. Dochterlief had weer haar creativiteit en inventiviteit aangesproken om de tafel en het huis te versieren; de ouders, zus, schoonbroer en neven (van wie één met een mooi en lief vriendinnetje) van schoonzoon en wij waren heel blij elkaar nog eens te ontmoeten; Elena, Matthias en Eva genoten volop van de feestsfeer (en Elena van haar cadeautjes uiteraard), en het eten was weer superlekker (ik heb trouwens te veel gegeten).  Heel aangename conversaties met Maria en Michel (ouders van onze schoonzoon), vrij intieme conversaties met Elena die zich eigenlijk nog steeds afvraagt wat "christelijk zijn" in feite inhoudt, veel gelachen tijdens conversaties met Hendrik en Zeger, kortom, een heel aangename dag.

Hierbij enkele sfeerbeelden (geen foto's in de kerk, want er werd gevraagd er geen te maken):













Eigen foto's




Foto's Roger
We waren terug thuis iets over 22 uur en Nany was duidelijk heel moe: ze is praktisch onmiddellijk gaan slapen.