vrijdag 21 februari 2020

Over syntaxis en onderwijs

O ja, gisteren ben ik vergeten Karel te zeggen dat ik minstens één boek van Jos Vandeloo goed vond... en kon hij mij geen antwoord geven op mijn vraag over vervoegde werkwoorden waarna je een "te" moet zetten voor een infinitief.

Karel is germanist en gaf vroeger les Duits en Nederlands. 'Ik ben niet echt een taalkundige,' zei hij, 'en ik probeerde altijd de lessen syntaxis tot een minimum te herleiden'.

Oké, dat is waarschijnlijk de reden waarom ikzelf zo weinig heb geleerd over Nederlandse spraakkunst: leraars die het zelf niet echt wisten omdat ze de taal intuïtief correct spraken.

Voor mij, als Franstalig (geworden) meisje, was dat echter niet vanzelfsprekend toen ik, na Congo, had gekozen voor een Nederlandstalige school: ik heb zelf "mijn" grammatica moeten "maken" en zeker wat betreft die syntaxis; de Nederlandse zinsbouw is immers heel verschillend van de Franse!

Maar kom, die syntaxis heb ik me uiteindelijk min of meer toegeëigend, alleen weet ik nog steeds niet precies, na al die jaren, wanneer ik wel of niet "te" moet zetten voor een infinitief!

Uiteraard dacht ik dat Google uitkomst zou brengen en vandaag ging ik even op zoek... en viel ik op dit. Niet te doen, die regels, inderdaad!

Wat een verschil met Frans waar de grammatica (ik denk onder andere aan Grevisse die ik "uit het hoofd" moest leren en die ik, met mijn slecht geheugen, heel gemakkelijk onthield omdat alles zo logisch leek) gewoon zegt: dit is de regel en dat zijn de uitzonderingen!

Naar de Standaard

De zon scheen en het leek niet te koud. En... we wilden al een poosje iets kopen in de Standaard.
'Waarom gaan we nu niet?' stelde ik na een paar huishoudtaken voor, 'als we de auto aan de rand van de stad parkeren heb je meteen voldoende beweging gekregen'.

We reden dus naar Sint-Truiden, parkeerden de auto aan de rand van de stad en liepen naar het centrum. Het was inderdaad niet echt koud maar er stond weer zo'n koude wind! Onderweg hield Roger af en toe halte om de etalage van een of andere winkel te bekijken maar over het algemeen liep hij weer zo snel dat ik moeite had om hem te volgen.

Op de Grote Markt was het kermis en het viel me op dat die veel minder lawaai produceerde dan destijds de Sinksenfoor in Antwerpen. Op straat kwamen we geregeld goed geluimde keuvelende mensen tegen en weer dacht ik bij mezelf dat ik wel zou kunnen wonen in die stad.

In de Standaard waren de boeken die ik zocht (ik wil ze binnenkort cadeau geven aan de schoonmoeder van dochterlief) niet voorradig maar men bestelde ze meteen voor ons. Volgende week moeten we dus teruggaan. Ik kocht nog snel een paar thrillers voor de schoonvader van dochterlief en we verlieten de winkel (nadat we even geaarzeld hadden of we het nieuwe boek van Jeroen Brouwers zouden kopen maar uiteindelijk besloten we dat toch maar niet te doen, want we hebben nog veel kosten voor de boeg).

We liepen terug naar de auto... maar dat was tegen de wind in en hoogst onaangenaam. Toen we de auto bereikten, tintelden mijn oren pijnlijk!

'We zullen nog even rondlopen in de Kringwinkel,' stelde Roger voor. En daar liet hij zich wel verleiden door een boek over politiek (ze zijn daar immers veel betaalbaarder).
Ikzelf heb een boek van Lambert Swerts in mijn handen gehad, weer in de rekken gelegd, weer eruit gehaald, erin gebladerd, weer neergelegd, aan Roger doorgegeven, die, bijna tegelijk met mij, zei: '2 euro voor een boek dat zo gehavend is, is wel bijzonder duur'. (We bedoelden "voor in een Kringwinkel" uiteraard).
We kochten het dus niet. En reden naar huis waar ik nog een half uurtje met Nany belde.

Die zich heel gelukkig voelde: ze had haar middag doorgebracht bij tante José, met wie ze onder andere, bij een paar glazen wijn, herinneringen had opgehaald.

Terwijl ik na het avondeten afwaste, bedacht ik dat ik dat boek van Lambert Swerts (dat is de vader van Emmy Swerts zaliger) wel had moeten kopen: het ging over verschillende Limburgse auteurs, waaronder Lod Lavki.

Nog steeds geen nieuws van onze aannemer... en er wordt alweer (misschien?) een storm verwacht dit weekend!😒

donderdag 20 februari 2020

Van "De Brug" naar de "Engelenburcht"

Afspraak in het Leuvense met vriend Karel vandaag. Zoals meestal gingen we samen met hem eten in "De Brug" in Herent. Weer heel lekker, niet te duur maar te copieus voor Roger en mij (niet voor Karel).




Terwijl we daar bijpraatten, begon het opnieuw te regenen en te waaien: weer geen wandeling! In de plaats reden we naar de "Engelenburcht" in Tildonk, waar we nog wat dronken en verder praatten tot ongeveer 17 uur. Geregeld zaten we daar helemaal alleen, wat niet onaangenaam was (het is er heel rustig en gezellig)

Eigen foto's

Foto gemaakt door Karel
We brachten uiteindelijk Karel terug naar zijn flat en reden naar Haspengouw in de gietende regen, langs een heel drukke E40.

Onderweg dacht ik nog aan Karel die deze avond niet meer, zoals vroeger, zijn dag zou kunnen vertellen aan Colette.
Over die eenzaamheid klagen veel weduwnaars/weduwen die we kennen... en ik vroeg me af of Roger en ik ons in hun geval even eenzaam zouden voelen. In het naar huis rijden hebben we immers geen drie zinnen uitgewisseld. Nee, niet omdat we boos waren op elkaar, gewoon omdat we niets speciaals meer te zeggen hadden!
Nu, het is niet omdat we allebei weinig praten dat ik graag snel afscheid zou willen nemen, integendeel!😉

woensdag 19 februari 2020

Verjaardag van mijn Nononc zaliger

Roger was naar Heks, om te helpen spullen van Heemkunde Groot Heers in te pakken voor de verhuizing.

Ondertussen typte ik nog bladzijden uit mijn vroegere dagboeken over.
Vandaag kwam ik aan het huwelijk van "Nononc" met mijn tante-vriendin Françoise op 6 mei 1967. Toevallig is vandaag ook de dag dat Nononc 81 jaar zou zijn geworden!

Maar Nononc verjaart niet meer, sinds zijn 79 jaar heeft de tijd geen vat meer op hem. In gedachten zie ik hem al lachen daar, aan de andere kant: 'Nu is er nog maar 9 jaar verschil tussen ons!'

dinsdag 18 februari 2020

Vertaling van Carrefour

Boodschappen vandaag en, hoewel het niet echt koud was, geen wandeling daarna wegens weer een  veel te koude wind.

Wel vlak voor het avondeten een half uur rondgelopen met de telefoon aan mijn oor en naar Nany geluisterd die nog steeds heel blij is in dat rusthuis.

Na het avondmaal enkele mails beantwoord, waaronder een paar van Hendrik. Hij schreef me onder andere over een Carrefour-vertaling die voor nogal wat hilariteit zorgde op Twitter" ("Google heeft nog veel werk voor de boeg met zijn vertaaldienst", kon je onder andere lezen).

Hendrik had echter, na die hetze, de vertaling door Google laten maken... en die was zo goed als perfect.

Ik antwoordde hem dat ik een poosje geleden hetzelfde had gelezen als hij... en hetzelfde als hij gedaan.

Ik liet de tekst vertalen door Google én door Deepl. Allebei gaven ze een bijna perfecte vertaling (en de enige fout bij de twee automatische vertalingen was dat ze het woordje "we" vergaten... maar dat ligt aan de Franse zinswending)!

Hieronder een foto van de originele vertaling van Carrefour (gekregen van Hendrik):


En dit is de vertaling van Google (ook gekregen van Hendrik):


Geef toe, het resultaat valt enorm mee! Er werd zelfs rekening gehouden met de context, wat de oorspronkelijke vertaler niet deed!

Eigenlijk had ik daarover al vroeger moeten bloggen! Maar ja, blijkbaar was ik het vergeten... of wilde ik het onbewust negeren?
Want goed nieuws is dat niet echt voor ons beroep! Ik heb immers al opgemerkt dat die automatische vertaaldiensten ook heel goede resultaten leveren bij veel ingewikkeldere teksten!

maandag 17 februari 2020

Reclame voor de KVLS: schrijven in groep

Dat is eigenlijk niets voor mij maar de KVLS biedt het aan (ik kopieer hieronder de uitnodiging die ik daarvoor een poosje geleden kreeg):

"Nieuw! Schrijven in groep
De leden van KVLS kunnen eens per maand in het wondermooie Prinsenhof hun pennen slijpen en hun inspiratie laten opborrelen. We schrijven in groep, stil en elk voor zich, aan onze gedichten, onze columns, onze vuistdikke trilogie, het maakt niet uit. Vergelijk het met het hippe Slow Reading, maar dan qua schrijven.
Na een tot anderhalf uur leggen we de pennen neer of laten we het toetsenbord los, en bespreken we in groep het resultaat. Uiteraard met respect voor eenieders creatie: opbouwende kritiek en feedback dus.
We denken dat het leuk zal zijn, en een meerwaarde kan betekenen voor onze literaire ontwikkeling.
Waar: Kasteel Prinsenhof, Prinsenhoflaan 21, Kuringen
Data: donderdag 5 maart 2020 om 18.30h; donderdag 2 april 2020 om 18.30h
Tegen een luttele vergoeding zijn water, koffie en gebak verkrijgbaar.
Inschrijven bij Edith Oeyen, edithoeyen@telenet.be."


Als het iemand van mijn schrijvende kennissen interesseert, en je hebt de minste link met Limburg, word gerust lid van de KVLS zodat je kunt deelnemen aan die gezellige schrijfsessies in dat kasteel!

Nee, ik ben niet aan het zwanzen (sorry, Antwerps woord, denk ik): ik kan me heel goed inbeelden dat sommige schrijvers nood hebben aan een aparte plek om te schrijven, net zoals sommige schilders een apart atelier moeten hebben.

Ik had geantwoord aan Edith, de voorzitster van de KVLS, dat op commando schrijven niets voor mij is. Oké, dat doe ik wel met vertalingen en redactiewerk (waar ik ook heel fel kan van genieten) maar dat betekent nog niet dat ik in mijn vrije tijd graag op één bepaalde dag en één bepaalde plaats graag ga schrijven samen met andere mensen.

Nee, geef me maar mijn hoekje in onze werkkamer waar ik mijn inspiratie wel zal volgen (of niet) en enkel wanneer het me echt past.

Ik probeer het mij in te beelden, wat dat betekent, in dat kasteel een avondje gaan schrijven. En ik merk dat ik het me eigenlijk niet kan inbeelden.

Ik ben zelf het liefst helemaal alleen als ik schrijf (nu ook: Roger is al gaan slapen, al hindert mijn liefje me praktisch nooit... daarom onder andere zijn we zo graag samen, vermoed ik) en ik vrees dat ik in dat kasteel alleen schrijvende mensen zou zitten te observeren!

Ik weet echter dat veel mensen daar helemaal anders over denken, en echt, schrijvende vrienden, het volstaat dat je een link met Limburg hebt en een boek of tekst (desnoods in eigen beheer, in een tijdschrift of online) hebt gepubliceerd om lid te worden van de KVLS en in groep te kunnen schrijven!

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik voel dat die formule niets voor mij is! O ja, ook heel belangrijk: ik kan nog steeds niet schrijven zonder ondertussen te "dampen" en ik vrees dat we in dat kasteel wel zoetigheden krijgen aangeboden maar niet mogen roken!

Zorgen

Nog steeds vrij veel rukwinden vandaag en daarbij regen en hagel. En... vorige nacht zijn er enkele dakpannen weggewaaid, merkten we. Daarbij las ik dat we volgend weekend al een volgende storm mogen verwachten...

We konden de aannemer nog niet bereiken (ik weet het, hij heeft het superdruk). Maar die daken zouden zo snel mogelijk moeten hersteld worden.

Roger en ik vroegen ons vandaag af of het de moeite is die lelijke vrijgekomen muur achteraan onze tuin te laten "kaleien". Dat kost heel veel! Misschien, opperde ik, is het verstandiger er en klimplant tegen te laten groeien?

Sinds we mijn moeder hebben helpen verhuizen (ik geef toe, Roger en ik hebben niet veel gedaan) en we Paul B. bezochten, vragen we ons steeds vaker af hoe lang wij nog hier kunnen blijven wonen. Roger is nu 76, Paul B. is 80 en woont al 5 jaar in dat rusthuis.

Als we ooit verplicht zijn te verhuizen, zullen we dit huis moeten leegmaken (en als we hier kunnen blijven wonen tot aan ons overlijden, zullen daarna de kinderen daarvoor moeten zorgen).
We (vooral Roger, inderdaad) hebben zoveel verzameld dat we zelf niet goed weten hoe aan dat leegmaken te beginnen, laat dus staan dat de kinderen het zullen weten.

Ik stel al een hele tijd aan Roger voor samen systematisch van zolder tot kelder na te gaan wat we echt willen behouden... maar ik voel heel goed aan dat hij eigenlijk nog helemaal geen zin heeft om afscheid te nemen van al zijn "verzamelde schatten"!

Uiteraard maakten we weer geen wandeling vandaag: veel te nat,  te veel wind, hoewel niet echt koud. Deze avond moest Roger wel echt😊 naar de huisarts (routineonderzoek).