vrijdag 20 juli 2018

C'est cool, même génial en fait parce que du coup... ben, voilà...

Het blijft kurkdroog: we snakken hier echt naar een beetje regen. Onderweg naar Sint-Truiden vandaag merkte ik dat de meeste weiden eruit zien zoals in het zuiden van Spanje!

Maar ik wilde het eigenlijk over iets anders hebben. De laatste tijd sprak, las en hoorde ik vrij veel Frans. Het valt me steeds meer op dat die mensen altijd maar meer (en eigenlijk zonder reden en om niets te zeggen) tussenwerpsels gebruiken ("du coup", "voilà", "en fait", "déjà",...) en hun zinnen niet meer afmaken.
De zin die ik als titel gebruik, heb ik al enkele keren bijna letterlijk gehoord (in de titel overdrijf ik enigszins, toegegeven): 'C'est génial (of "cool") parce que, ben voilà' (het is geniaal - bedoeld wordt "fantastisch" - omdat, wel, zoals ik zopas zei -"het is geniaal" ).
En dan die gewoonte tegenwoordig om heel veel woorden af te korten in Franstalige gesprekken: petit-déj (petit-déjeuner), ordi (ordinateur), appart (appartement), fanta (fantastique), cata (catastrophe), ...
De (spreek)taal is duidelijk aan het evolueren!

donderdag 19 juli 2018

Ik ben droevig en blij

Net voordat neef (in de betekenis van "cousin") Yves aankwam, een mail van "mijn zieke". Met  slecht nieuws dat me heel droevig maakte.

Daarna kwam Yves aan, met een fles wijn en duizenden herinneringen.

Hij heeft onze grootouders (van vaderskant voor mij, van moederskant voor hem) veel langer en beter gekend dan ik (die immers 6 jaar in Matadi doorbracht). Ik maakte van de gelegenheid gebruik om te informeren naar bepaalde familiedetails (vooral over onze - "gecompliceerde" zoals Yves zelf zegt - grootmoeder Renwa), we wisselden nieuwtjes (leuke en minder leuke) uit, lachten vaak en aten een eenvoudig maal.

Daarna trotseerden we de hitte om Yves de hoeve Renwa in Horpmaal te tonen en om een mooie wandeling in Heks te maken, gevolgd door een bezoekje aan De Horne in Vechmaal (eerst wilden we iets gebruiken bij Stephane Malais maar die bleek gesloten).

Yves verliet ons na nog een eenvoudig avondmaal. Ik heb oprecht genoten van de gezellige middag... maar bleef achter met dat intense verdriet waarmee de dag begon!

P.S. Yves vertelde me dat, waar hij meestal woont in Frankrijk, de temperatuur de vorige dagen opliep tot 37°C in de schaduw!

woensdag 18 juli 2018

Op reis met een caravan

We hebben er ooit een gehad. Ik denk in 1983 gekocht en, als ik me goed herinner, voor een habbekrats verkocht na 2000, nadat we ze al jaren niet meer gebruikten; omdat Roger dat niet aangenaam rijden vond, wat ik begrijp. Ikzelf vond die manier van reizen toen al ongelooflijk luxueus.

Maar... ik keek deze avond, bij wijze van ontspanning, naar dit.
Ik wist niet dat de huidige caravans zo geperfectioneerd waren! Oké, dat soort caravan is niet interessant voor onze manier van reizen maar ik begon toch te dagdromen.

Hier gaat het uiteraard over een moderne manier van zwerven. Dat soort leven is nu voor ons onmogelijk (te veel verplichtingen tegenover kinderen en kleinkinderen en andere familieleden die absoluut niet zouden begrijpen dat we op onze leeftijd nog aan zulk avontuur beginnen... en waarschijnlijk Roger die zou tegenstribbelen).

Maar... heel lang geleden, nog voor de geboorte van onze oudste (Hendrik dus), droomde ik al van zo'n leven.

Was ik toch maar een generatie later geboren (met al de mogelijkheden van nu!) Als ik nu de leeftijd had van onze kinderen, ik zou het er op wagen!

O ja, maar, als ik dat had gedaan op hun leeftijd, dan zouden onze kinderen er misschien niet zijn! 😒

Ondertussen gelezen dat het weer beter gaat met "mijn zieke"!

Duister

De laatste dagen doen we zoals bijna iedereen: overdag de gordijnen dichthouden. Het houdt de warmte een beetje tegen (jammer dat we geen buitenluiken meer hebben: Roger heeft destijds de oude, versleten luiken afgenomen met de bedoeling er zelf nieuwe te maken, maar dat is er nooit van gekomen) maar het is hier nu zo onaangenaam duister overdag!

dinsdag 17 juli 2018

Bijna ruzie met Roger

Terwijl ik deze ochtend opnieuw de salon en de keuken een beetje onder handen nam (overmorgen weer bezoek), ging Roger in het Leuvense naar weer een familieberaadslaging in verband met een ziek familielid (nee, het gaat niet over "onze zieke', noch over "mijn zieke").

Normaal gezien is Roger dan terug rond 13:15 uur en heeft hij mij gebeld vlak voor zijn vertrek uit het Leuvense. Deze keer was hij er nog niet om 14 uur en ik had ook nog geen telefoontje van hem gekregen.
Zelf durfde ik hem niet op te bellen: misschien was de vergadering deze keer uitgelopen?

Om 14:10 uur waagde ik het toch hem te bellen: het leek me absoluut niet meer normaal.
Roger bevond zich, met zijn broer, bij een van zijn zussen!
Boos dat ik was! Had Roger mij niet even daarvan kunnen op de hoogte brengen? Sinds zijn laatste  longembolie ben ik immers altijd bang als hij niet op tijd terug is!

Roger probeerde me wijs te maken dat hij had proberen te bellen maar dat dit om de een of andere reden niet lukte. Toen ik hem er echter aan herinnerde dat hij met zijn smartphone kon bellen, sms'en en mailen, en mij dus wel had kunnen bereiken als hij dat echt wilde, moest hij toegeven dat hij het vergeten was.

Ik begrijp dat hij zo opging in het gesprek met zijn zus en broer dat hij mij vergat te verwittigen* maar toch: hij weet dat ik me altijd zorgen maak als hij laat is!
De rest van de dag was ik dus vrij slecht gezind!

En dan, iets later, een mail van de echtgenote van "mijn zieke". Hij werd weer opgenomen in het ziekenhuis. Met een serieuze bronchitis deze keer. Het houdt maar niet op, de miserie daar! Dat bericht verbeterde mijn humeur niet echt!

O ja, nog steeds geen regen gezien en buurvrouw Marie-Claire, die ik even sprak deze ochtend, vertelde me dat ze ergens had gelezen dat we binnenkort de 40°C zullen halen - ik denk dat ik ondertussen deze avond haar bron heb gevonden! -  Ik hoop oprecht van niet!

* Ik weet dat ik hier "waarschuwen" zou moeten schrijven volgens de regels maar naar mijn gevoel vroeg ik vandaag een "verwittiging" en geen "waarschuwing"!

maandag 16 juli 2018

'Hoera, enkele druppels!'

Dat mailde zus Bie me deze avond!

Het was inderdaad weer een heel warme dag (hier tot iets meer dan 30°C in de schaduw) en de droogte wordt zichtbaar.
In onze tuin blijft het relatief groen dankzij de vele bomen maar het gras groeit niet meer zienderogen, wat voor Roger natuurlijk een pluspunt is. Tuinen met een echt gazon en minder bomen worden echter alsmaar woestijnachtiger.
En de hitte blijft in de huizen hangen (wij hebben geluk: behalve de keuken, waar gekookt wordt, en de werkkamer, waar onze pc's staan - het zijn wel de twee kamers waar we het vaakst zitten - blijven we binnenshuis net onder de 26°C).

Bij mijn moeder Nany is het erger: ze zegt dat de temperatuur daar constant rond de 30°C schommelt. Toen ik haar deze middag nog eens belde, vertelde ze me dat ze contact zou opnemen met haar cardioloog.

Later vernam ik via mijn zus Bie dat die arts zei dat de hypotensie van Nany te wijten is aan de te hoge temperatuur. Een medicijn (ik veronderstel het bloeddrukverlagend medicament) werd voorlopig afgeschaft.

En ondertussen zou het al beter gaan met Nany, vertelde Bie me in de mail waarin ze ook juichte om die enkele druppels regen.

Kort daarna kreeg ik een "plop" te horen op mijn smartphone. Het zou hier ook gaan regenen. Ik haalde de droge was binnen die ik deze ochtend nog had opgehangen en Roger verhuisde enkele kampeerstoelen van het terras naar het poortgebouw.

Helaas, het is nu iets over middernacht en er is nog steeds geen druppel gevallen!

zondag 15 juli 2018

Jammer van al die herinneringen

Telkens als mijn vriend dit weekend herinneringen ophaalde aan vroeger en ik hem vroeg waarom hij nooit notities had gemaakt of een dagboek bijgehouden, antwoordde hij dat toch niemand zou naar zoiets vragen. Dat vond ik erg jammer.
Maar toen bleek, tijdens het gesprek, dat hij, bijvoorbeeld, tijdens een reis wel notities maakte. Ik zei hem dat die me erg zouden interesseren, waarop hij antwoordde dat ik ze na zijn dood wel te lezen zou krijgen.
Ik hoop dat hij gelijk heeft en dat zijn echtgenote niet doet zoals hijzelf een hele poos geleden heeft gedaan met mijn brieven!

Van ongeveer 1975 tot iets na 2003 correspondeerden we per ouderwetse brief met elkaar. Zijn brieven heb ik bewaard en tot een tiental jaar geleden bewaarde hij mijn brieven ook, dat wist ik.

Op een zeker moment, al terwijl ik mijn dagboeken was aan het overtypen, vroeg ik hem naar mijn brieven. Ik had immers het plan opgevat om onze (zeer interessante) briefwisseling over te typen.

Toen gaf hij toe dat hij bezig was zijn briefwisseling te verbranden (opruimen tegen dat hij zou sterven dus; hij is trouwens nog altijd bezig zijn - ontzettend - vele boeken van de hand te doen, zodat zijn kinderen niet te veel last krijgen met alles opruimen na zijn overlijden). Hij had nog een paar van mijn brieven niet verbrand en die kreeg ik terug. Veel te weinig echter om die jarenlange correspondentie te reconstrueren!

Toen hij gisterenavond (na het slapengaan van zijn vrouw) mij beloofde dat ik ooit die notities zou krijgen, dacht ik terug aan mijn grootmoeder Renwa van vaders kant. Zij had me beloofd dat ik ooit haar correspondentie met haar verloofde (die later mijn grootvader werd) zou erven. Helaas, dat had ze blijkbaar alleen tegen mij gezegd en toen ze overleed, vertelde mijn oom Ludo (haar oudste zoon) mij dat hij "uit respect" al de brieven, die hij had gevonden, had verbrand.

Ongeveer hetzelfde heb ik meegemaakt toen Marcel Inghels, onze pastoor in Matadi, overleed. Zijn overste had bij hem brieven van mij gevonden (die hij trouwens voor een deel letterlijk citeerde in zijn homilie op de uitvaart). Maar... toen ik daarna vroeg naar die brieven (die van Marcel Inghels gekregen had ik immers allemaal bewaard) vertelde hij me dat hij die "uit respect" had verbrand!😒