zaterdag 17 november 2018

Sinterklaas is in het land

Ik vergat daarnet te vertellen dat ik vandaag mijn belofte aan de "kindjes" hield en eigenlijk vooral daardoor die wandeling vergat!

Ik heb dus gekeken naar de aankomst van Sinterklaas in Antwerpen. Eigenlijk moet ik op zulke momenten altijd even de moeite doen om me weer kind te voelen. Het lukte deze keer weer... maar af en toe vroeg ik me toch serieus af of je als kind het zo leuk vindt om zo "voor de zot" te worden gehouden!

Ik had echt het gevoel dat ikzelf, vanaf een jaar of vijf-zes, heel die bedoening nogal nep zou gevonden hebben: een "professor in de Sinterklaaskunde" die niet kan vermenigvuldigen, Sinterklaas die slecht kan lezen en daarvoor moet worden bijgestaan door Zwarte Piet, ...
Maar misschien vergis ik me en word ik echt te oud?

Lectuur vooral

Vandaag nog gewassen en verder schoongemaakt (je weet wel, één kamer per keer) en... vergeten dat we waren uitgenodigd op een wandeling in Borlo. Nu, ik had niet echt toegezegd (en het was vrij koud) maar toch...

Voor de rest vooral veel lectuur, op papier en op gsm-scherm (de koran onder andere).  En... op het grote scherm van mijn pc op twee boeken gevallen die ik graag zou lezen. Het eerste was me al voorgesteld in een ander interview (en echt, ik zocht er niet naar: dit interview werd me zomaar voorgesteld). Het tweede boek kende ik niet maar benadert, denk ik, mijn visie over euthanasie en abortus.

vrijdag 16 november 2018

Et puis voilà...

Ze kunnen het niet laten, de Fransen, hun gesprek te doorspekken met "et puis voilà".

Het was een vrij rustige dag: nog wat schoongemaakt (je weet wel: één kamer per keer omwille van mijn rug), getelefoneerd met Nany die me vertelde dat er bij haar een hardnekkige mist hing (terwijl hier de zon scheen), een wandelingetje in Sint-Truiden voor het avondmaal.

Na dat avondmaal beantwoordde ik enkele mails en daarna keek ik naar deze vlog. Op zich een interessante vlog die meestal gaat over kinderopvoeding, grotendeels steunend op de Montessori-methode.

Maar... wat kunnen Franstaligen toch breedsprakig zijn! En... als ze niet meer weten hoe ze hun zinnen nog langer kunnen maken, dan voegen ze er hier en daar "et puis voilà" aan toe!

Roger vergelijkt dat met wat zijn ouders soms deden als ze "op z'n Frans" wilden praten: dan zeiden ze vaak "Qu'est-ce que je vous".
Ikzelf heb ooit, via de telefoon, lessen conversatie Nederlands gegeven aan een Franstalige nicht (in de betekenis van "cousin"). Telkens debiteerde ze me van die ellenlange zinnen met heel veel overbodige woorden, en als ik haar zei dat het veel eenvoudiger mocht, vroeg ze me: 'Is dat dan niet onbeleefd, zo direct zijn?'

donderdag 15 november 2018

Een heel ontroerende verrassing na de boodschappen

Uitgebreide boodschappen vandaag en dat vergt toch enkele uurtjes: ik hoop dus dat Roger voldoende beweging kreeg.
In de winkels lagen zoveel aantrekkelijke, niet te dure kant en klare wildgerechten dat ik zin kreeg om er een te kopen. Helaas, een blik op de ingrediënten deed me snel van gedacht veranderen: overal zat te veel glucose, dextrose en andere suikers in, plus de verkeerde vetten (maïs-, zonnebloem- of palmolie). Al die olies bevatten immers, in verhouding tot omega-3 vetzuren, te veel omega-6 vetzuren en dat is nefast voor onder andere onze bloedvaten. Ik weet het, commentaargevers: roken (niet tabak op zich) heeft hetzelfde effect! 

Toen we na enkele uren weer thuis kwamen, vonden we (na het wegbergen van de gekochte waren) in de brievenbus een briefje: op de post wachtte een "pakje" op ons.

Wij dus naar de post, heel nieuwsgierig, want we hadden niets besteld. De postbeambte overhandigde ons een groot pak, komende van (tante)Françoise.
Toen had ik al een vermoeden (omdat ik iets in die richting gelezen had op haar blog).
En ja hoor, het waren twee dikke fotoalbums. Fotoalbums van Nononc met praktisch allemaal foto's van voor hij Françoise kende (en ook foto's die mijn moeder Nany hem destijds had opgestuurd vanuit Congo).

Ik was zo ontzettend ontroerd! Ik heb de foto's verschillende keren bekeken.
In tegenstelling tot mijn vader (Roger heeft die zijn foto's allemaal gescand maar voor data en locaties moest hij een beroep doen op mijn oudste en dus niet altijd betrouwbare herinneringen omdat er niets bij de foto's stond en dat ze ook al niet chronologisch waren ingeplakt),  schreef Nononc er telkens een datum en een locatie bij. Wat een schat aan herinneringen doet Françoise mij daar cadeau!

Roger heeft beloofd al die foto's ook te scannen en, gezien de aanwijzingen waar Nononc ze al van heeft voorzien, zal het "benoemen" van de foto's veel minder werk vragen dan destijds met onze foto's uit Congo.

Dus, zus Bie, broertje en zelfs jij, lieve Françoise, binnenkort kun je elke foto (terug)krijgen die je interesseert (ik zal het geheel tegen dan wel delen via dropbox of iets dergelijks).

Maar... ondertussen, mondje dicht tegenover Nany hé! De volgende keer dat we haar bezoeken, reserveer ik haar die verrassing: albums van Nononc met oude foto's van haar broer en moeder zaliger (en zelfs een paar van haar heel jong verongelukte vader), van haarzelf, mijn zus en ik als baby, al lang geleden overleden familieleden en zoveel meer (de jongste album eindigt met een paar foto's van het huwelijk van Nononc en Françoise)!

Bedankt, Françoise ! Je kunt niet beseffen hoe blij je mij hebt gemaakt!

woensdag 14 november 2018

De test

Deze ochtend uitvaart van de moeder van een buur. Een mooie, serene ceremonie.

Na het middageten en het schoonmaken van onze werkkamer (vorige week had ik immers praktisch niets gedaan in het huishouden) wandelden we een beetje op begraafplaatsen in de buurt. Ze zijn mooi versierd in deze periode en de herfstkleuren maken ze nog meer rustgevend.

Terwijl we op die kerkhoven rondwandelden (en Roger de overledenen telde die dezelfde familienaam droegen als hij - het zijn er veel), dacht ik aan wat ik onlangs ergens gelezen had over het boek "Le test" van Stéphane Allix.

Blijkbaar herinnerde Google zich dat ik dat onlangs met veel interesse had gelezen, want, toeval of niet, zonder te zoeken, viel ik na het avondeten meteen op dit interview met de auteur.
Heel interessant interview met een journalist die zichzelf heel rationeel noemt. Zijn visie over wat er gebeurt na de dood verschilt enigszins van de mijne maar zijn houding tegenover de dood lijkt fel op de mijne.

O ja, sorry, maar het is weer in het Frans.

dinsdag 13 november 2018

Over dagboeken onder andere

Ik heb deze avond verder vroegere dagboeken van mij zitten overtypen en nalezen.
Ik vind het zelf heel verwonderlijk maar ik herlees (en overtyp) die dagboeken graag, al doen de herinneringen dikwijls pijn.

Ik heb het bijvoorbeeld in die dagboeken heel vaak over mijn "Nononc" (nu zaliger), veel vaker dan over de jongens die "achter mij liepen" zoals we toen zeiden (én waar ik me toen helemaal niet bewust van was).

Ja, voor mij was die oom als een grote broer! En wat mis ik hem! Uiteraard hadden we niet meer elke dag contact met elkaar nadat hij, samen met (tante) Françoise naar de andere kant van het land verhuisde, maar hij was er nog via internet als je wilde communiceren!
Nu is dat niet meer mogelijk, want hij zit aan de overkant!

Wat mis ik je, mijn lieve Nononc!

Elena, Matthias, Eva en Sinterklaas

Om 15:15 uur haalden we de kindjes af aan de school. Onderweg naar "huis" hadden ze me van alles te vertellen, onder andere dat Sinterklaas volgende zaterdag in het land aankomt.
Elena vertelde me ook dat Eva tijdens de middagspeeltijd in slaap was gevallen op de speelplaats en dat ze nadien door een leerkracht naar de klas moest worden gedragen!

Thuis deed Elena haar danstenue aan, pakte ik fruitsap, koekjes en gezelschapsspelletjes in, gingen de kindjes snel naar toilet en daarna vertrokken we naar de dansles.

Terwijl Elena danste, kregen wij het gezelschap van Warre die blijkt een goede vriend geworden te zijn van Matthias. De koekjes werden verdeeld maar de gezelschapsspelen werden niet uitgehaald. De kindjes verkozen de hele tijd naar de  dansende meisjes te kijken (we hadden dan ook een heel strategische plek daarvoor gevonden). Af en toe riep schattige Eva wel heel luid: 'Ik hou van jou, oma!'


Na de les reden we terug naar "huis" waar Elena haar huiswerk maakte terwijl de anderen even speelden en naar televisie keken. Matthias had zich uiteraard weer verkleed in Sinterklaas.

Goed gevonden, dat "gedichtje" over "ei". Ik herinner me niet dat onze eigen kinderen ooit zoiets hebben gehad 


En... Eva had zich comfortabel geïnstalleerd in haar poppenwagen.

Dochterlief kwam thuis nadat de kindjes, hun papa en wij al hadden gegeten... en bleek een verrassing voor mij te hebben genaaid: een vroeg verjaardagscadeau, namelijk een prachtige, praktische, grote tas vol onderverdelingen.

Eigen foto's
We verlieten de kindjes nadat ik hen had beloofd te proberen via het internet de aankomst van de Sint bij te wonen volgende zaterdag.