dinsdag 24 april 2018

Possessieve moeders (2)

Het was een vrij rustige dag (voet laten rusten, een beetje werken, mailen, bellen naar Nany, boodschappen, enzovoort) maar deze avond zocht ik verder naar televisieuitzendingen over "possessieve moeders". De zaak intrigeert me heel fel sinds kort, vooral omdat, door observeren en vergelijken, ik heb vastgesteld dat ik inderdaad enkele possessieve moeders ken.

Ik viel op dit (waar ik uiteraard naar keek op mijn scherm). Sorry, weer in het Frans (maar ik moet die taal echt onderhouden in verband met mijn vertalingen hé) en deze keer gaat het ("gaat": tegenwoordige tijd, want ik ben nog steeds aan het kijken) over possessieve moeders én schoonmoeders en de consequenties van hun gedrag, waaronder relatiebreuken door gemis aan zelfstandigheid van de kinderen. Heel erg!

maandag 23 april 2018

Pijnlijke voet

Vorige week al (ik denk dat het donderdag was) kreeg ik tijdens het wandelen fel pijn aan mijn rechtervoet. Een gevolg, dat weet ik, van het lopen op kiezels of kasseien met te dunne zolen. Het lag dus niet aan de wandeling van die dag - hoewel, toen ging het ook even over kasseien - wel aan vroegere wandelingen (en net omdat ik al een zeurende pijn had gevoeld de vorige dagen, wilde ik toen die wandelsandalen kopen). Maar het was dus blijkbaar te laat.

Zaterdag had ik mijn loopsandalen aan maar toch voelde ik tegen het einde van onze Leuvense dag dat mijn voet nog iets meer pijn deed. Het was echter nog te doen dus wandelde ik flink voort.

's Avonds stelde Roger wel ineens vast: 'Jouw rechtervoet is fel gezwollen! Dat ligt toch niet aan jouw nieuwe sandalen?'
Ik legde hem (nogmaals) uit dat mijn doorgezakte (doortrapte?)  voeten niet tegen kasseien, kiezels enz. kunnen.

Gisteren zorgden we dat Roger zijn portie beweging kreeg in Sint-Truiden. Weer deed het een beetje pijn maar het was nog steeds te doen.

Deze ochtend echter voelde ik zelfs pijn voor ik bewoog. Dus waarschuwde ik Roger dat ik vandaag niet zou gaan wandelen. In het huishouden heb ik ook alleen het allernoodzakelijkste gedaan (heel vervelend, want aan mijn schoonmaakritme van één kamer per dag betekent één dag overslaan een hele omwenteling van mijn programma).

Pijn heb ik niet meer maar mijn voet is nog steeds vrij fel gezwollen. Ik vermoed dat ik hem nog enkele dagen moet laten rusten... en dat is heel slecht voor Rogers gezondheid (hijzelf beweegt dan immers ook te weinig!).

zondag 22 april 2018

Possessieve moeders

De mijne is het niet (al zou ze het stiekem liever zijn, vermoed ik vaak) en ik denk dat ik het ook niet ben.

Ik keek deze avond op mijn scherm naar een televisie-uitzending (ja, sorry, weer in het Frans) over possessieve moeders en ik vroeg me even af of ik dat ook ben (omdat ik jaren geleden echt last heb gehad van het "lege nestsyndroom").

Ik probeerde, naar aanleiding van die uitzending, mezelf te vergelijken met andere moeders die ik ken, en ik denk eerlijk dat ik veel minder possessief ben dan vele anderen.

Maar... als ik me vergis, zeg het me, "kindjes"!

Rustig Sint-Truiden

'Misschien moeten we vandaag wat gaan wandelen in Sint-Truiden,' stelde ik voor aan Roger, 'om van het contrast te genieten.'

Even leek het daar drukker te zijn dan anders (Erfgoeddag) maar zodra we ons wat verwijderden van de Grote Markt  bevonden we ons weer in de rustige stad die mij wel aanstaat.

Eigenlijk vind ik het heel jammer dat Leuven zo druk is geworden!

zaterdag 21 april 2018

Afspraak in Leuven

We hadden vandaag in Leuven afgesproken met Wiemla en Jef, de ouders van Debby.
Omdat we allebei "Mobile viking" zijn, kunnen Wiemla en ik elke dag desnoods een uur gratis aan de smartphone hangen met elkaar en dus hadden we op geen specifieke plek afgesproken. We zouden telefonisch contact houden.

Roger parkeerde onze Subaru in de stationsparking en ik belde naar Wiemla. 'Wij zijn op de Grote Markt,' zei ze, 'zullen we afspreken aan de ingang van de Fnac?'

Even later stonden Roger en ik op de plek van afspraak, en weer ging mijn smartphone over.
Wiemla: 'Ik ga eerst even naar het Kruidvat.'
Oké, wij dus naar het Kruidvat maar daar vonden we geen Wiemla of Jef.
Dan maar terug naar de Fnac en bellen naar Wiemla. 'We komen net aan het Kruidvat aan, maar we zullen meteen verder naar de Fnac lopen,' zei ze.
Iets later zagen we ze aankomen.

We gingen de Fnac binnen. Ik wilde uiteraard even Zeger goeiendag zeggen, maar die had het heel druk. Na een poosje meldde ik hem via een sms (ik wilde zijn gesprek niet storen) dat we later zouden terugkomen en we verlieten de winkel.

We zouden iets drinken op het vroegere Fochplein (we merkten dat de naam veranderd is maar ik herinner me de nieuwe naam niet). Met moeite vonden we een plekje voor vier: zo vreselijk druk blijkt Leuven geworden.

Na een verfrissende pint baanden we ons tussen al het volk een weg terug naar de Fnac waar we eindelijk even gezellig met Zeger konden praten nadat ik hem aan Wiemla en Jef had voorgesteld.

Daarna wilde Wiemla toch even terug naar het Kruidvat waar ze het een en ander zou kopen (en ik heb vastgesteld dat ik mijn afkeer voor shoppen misschien nog meer - "nog meer" omdat bijvoorbeeld de Action en de Kringwinkel al niet meer stoten op mijn tegenzin -  moet overwinnen: daar zijn inderdaad serieuze koopjes te doen).

Daarna kregen we weer dorst (het was zomers weer). We liepen terug richting Oude Markt, zochten en vonden uiteindelijk een plekje op de druk bezette terrassen van de Grote Markt. Wat een volk overal, ongelooflijk: ik herinner me hoe doods en stil Leuven vroeger was in de weekends en vakantieperiodes!

Om 18 uur had Wiemla gereserveerd in een Indisch restaurant in de Krakenstraat. We liepen er naartoe via de Oude Markt waar ik vroeger een poosje een "kot" huurde boven de toenmalige boekenwinkel van de uitgeverij Acco. Herinneringen en heimwee... maar op de Oude Markt was het nu nog drukker dan elders. Leuven is serieus veranderd en ik denk niet dat ik er nog graag zou wonen!

Het eten in "Namaste Tandoori" was heel lekker (en niet duur) maar uiteraard was het weer te veel voor mij. Groot voordeel: ik mocht de rest mee naar huis nemen.

Daarna gingen we nog iets drinken in de Gambrinus (weer herinneringen!) waar ze nu ook eten serveren. En uiteindelijk namen we de bus terug naar het station waar Wiemla en Jef de trein naar huis zouden nemen en wij onze auto moesten terugvinden.

Een heel gezellige dag... maar ik vond Leuven veel te druk geworden. Het was er drukker dan wat ik mij herinner van Antwerpen... en zelfs drukker dan in Madrid in september 2016!

Wiemla vertelde me dat ze van zulke drukte houdt. Ik moet toegeven dat, terwijl we op het terras van de Gambrinus van ons laatste drankje genoten, ik bedacht dat het eigenlijk een gezellige drukte was... maar toen kon ik alles als het ware "van buitenaf" aanschouwen. Terwijl zolang ik zelf tussen al dat volk moest bewegen, ik me ongemakkelijk voelde. Nee, ik hou echt niet van massa's volk!

vrijdag 20 april 2018

De geur van varkensstallen

Heel af en toe ruik ik het hier weer: de geur van varkensstallen (dat zijn de stallen die we willen laten afbreken).

Ons huis was vroeger een heel kleine boerderij met vooral, buiten waarschijnlijk één paard (er was één krappe paardenstal), varkens. We kochten het in 1993 en toen stond het al enkele jaren leeg. We zijn nu 2018, dus zijn er al een kleine dertig jaar geen varkens meer.

Het was vandaag een heel rustige dag. Enkele huishoudtaken (en voor Roger nogmaals het gras afrijden: dat groeit ongelooflijk snel tegenwoordig), een telefoontje naar mijn moeder Nany, enkele mails, een korte wandeling met daarna een biertje op het terras van hotel Ri Coëme, koken, lectuur, enzovoort. Al die tijd viel me niets bijzonders op.

Deze avond laat ging ik een Trappist halen in het poortgebouw en rook ik daar een varkensgeur komende van de varkensstallen.

Nu, het was maar een vage geur. Gelukkig trouwens, want, al heb ik veel sympathie voor varkens (echt!), mijn ademhaling kan niet tegen de verse geur van een varkensstal.

Maar... het is toch ongelooflijk hoe lang die geur daar is blijven hangen!

donderdag 19 april 2018

Op een heel warme lentedag

Ik was mijn vertaling aan het nalezen toen er een berichtje binnenkwam met vrij slecht nieuws over een familielid dat ik heel graag zie.
Gelukkig moest er praktisch niets verbeterd worden in mijn "eerste worp", want ik had moeite om mijn gedachten erbij te houden. Dat resulteerde trouwens in het feit dat ik, in plaats van het uiteindelijke bestand, het bestand in "vertaalgeheugen-formaat" opstuurde naar de klant. Maar daarover straks meer.

We reden naar de Decathlon in Sint-Truiden om er voor mij nieuwe wandelsandalen te kopen, en daarna ging ik die meteen inlopen in dat bosje in Bevingen dat uitgeeft op Fedasil. Daar was het rustig maar overal in de buurt liepen toeristen rond. Nu, ik weet dat ik egoïstisch ben: ik hou niet van drukte maar iedereen heeft het recht te komen genieten van de prachtige bloesems.

Na een wandeling van een kleine drie kwartier, besloten we een gelegenheid te zoeken voor het nakende bezoek van vriend Karel. Een gelegenheid waar het rustig is, waar je niet te duur degelijk kunt eten, en waar je liefst Westmalle Tripel kunt drinken. We probeerden eerst een taverne op de steenweg Sint-Truiden-Luik maar merkten al voor we ons  op het terras installeerden dat er te veel verkeerslawaai was. Dus reden we naar Borgloon waar we wat rondliepen tot ik op het idee kwam de taverne achter de kerk uit te proberen.

Eigen foto
Vandaag zaten er enkele toeristen (en volgens de dienster was het er daardoor vreselijk druk voor hun doen), maar de gelegenheid is heel rustig gelegen, ze serveren er Karels lievelingsbier aan een democratische prijs en er is een vrij grote keuze aan niet te dure gerechten. Komt daarbij dat je vanop het binnenterras een prachtig uitzicht hebt op de heuvels rondom Borgloon (zie foto hieronder). 
Foto Roger
Ik denk dat we daar zullen eten met Karel (en hopelijk is het even mooi weer als vandaag - we haalden 27°C - zodat we nog eens op dat binnenterras kunnen zitten), daarna misschien een wandeling naar de transparante kerk en uiteindelijk, na nog een korte wandeling, een wijntje drinken in de Vallei van Colen (als het mooi weer is, kunnen we buiten zitten en hoeven we de radio die binnen speelt, niet te horen).

Terwijl we genoten van een Vedett of een Lachouffe, kreeg ik een mail van mijn klant. Ze kon mijn vertaling niet openen. Toen besefte ik dat ik een verkeerd bestand had opgestuurd en ik beloofde haar thuis meteen het juiste te bezorgen. Toch praktisch, een smartphone!

Deze avond een telefoontje van Wiemla (moeder van Debby): over haar nieuwe werkomstandigheden (die ik heel intrigerend vond) en om af te spreken voor heel binnenkort (in Leuven: ik hoop dat ik dan ook even Zeger kan ontmoeten).