dinsdag 16 juli 2019

Spiritualiteit

Ik had, na een vrij drukke dag, nog een paar mails moeten beantwoorden, maar ik vond er de tijd niet voor: sorry, vrienden!
Dat maakt volgens mij het  verschil uit tussen "chatten" en "mailen" (kindjes, zeg me als ik me vergis). Op een mail hoef je niet meteen te antwoorden, een chatbericht veronderstelt dat je vrij snel zult antwoorden.

Het was, ondanks alles, weer een vrij drukke dag (huishouden, vertaling, koken - o ja, ik maakte linzensoep klaar maar deze keer, op aanraden van Roger, zonder aardappelen... en we vonden ze op die manier nog veel lekkerder dan anders - en een paar telefoontjes, onder andere met Nany die weer van haar leven ging genieten deze middag en morgen, en met Hendrik, maar daarover later meer) maar zopas vond ik nog de tijd om online te kijken naar een uitzending over nonnen en monniken.

Die uitzending duurt iets meer dan 2 uur en is in het Frans. Dus... klik maar niet op de link als je denkt dat je het niet zult begrijpen en/of appreciëren!
Ikzelf heb er echt van genoten, want... het kloosterleven heeft me altijd al aangetrokken, om dezelfde reden als de meeste kloosterlingen die optraden in dat programma.

Alleen jammer dat je in een klooster niet mag roken, en, veronderstel ik, ook niet mag "dampen"!😅

Geluk voor het grijpen

We reden vandaag naar de autokeuring en ik had, voor als we lang zouden moeten aanschuiven, een van de boeken bij die onze vrienden Liliane en Paul ons onlangs gaven. "Geluk voor het grijpen" ("Try giving yourself away") van David Dunn.
We moesten praktisch niet aanschuiven maar ik begon er toch in te lezen. Je had gelijk, Paul... het is niet goed. Er staan heel vanzelfsprekende zaken in, aan elkaar geregen door nietszeggende en bladvullende voorbeelden.

Later heeft Roger nog een poosje gras staan maaien in onze wei... en onze bosmaaier heeft het begeven. Misschien wordt het tijd om aan een zitmaaier te denken? Heel duur, maar dat maaien gaat Roger geen jaren meer volhouden, vrees ik!😒

Terwijl ik dit schrijf, krijg ik een mail binnen van een goede vriend (ik schreef al vaak over hem maar voorlopig geef ik zijn identiteit niet prijs). Heel slecht nieuws, heeft hij!

maandag 15 juli 2019

Literatuur

Het boek van Emmanuel Carrere heb ik uit. Heel interessant, gruwelijk maar ook intrigerend. En je vraagt je af of die Romand echt inziet wat hij aangericht heeft, zoals hij nu beweert, of misschien weer aan het liegen is. Zeggen dat hij onlangs is vrijgekomen: angstaanjagend!

Het was koud vandaag (maximum 19°C). In een wandeling had ik geen zin maar Roger heeft voldoende beweging gekregen: na onze uitgebreide boodschappen heeft hij nog in de tuin gewerkt en de stoep zo onkruidvrij mogelijk gemaakt. Ikzelf heb alleen ons terras een beetje schoongemaakt (en weer eens opgemerkt hoe ontzettend veel mieren daar huizen tussen de tegels). Veel zin om ze te verdelgen heb ik niet.

Deze avond, nadat we hadden gekeken naar de laatste aflevering van "Father Brown" die we hebben, was ik aan het bedenken dat er in deze tijd toch een mogelijkheid moest bestaan om boeken online uit te geven (en niet op papier dus) - ik zeg nu wel "boeken" maar mag men nog spreken over "boeken" als er geen papier meer aan te pas komt? "Verhalen" dus.

Ik zocht een beetje en viel op dit.
Interessant maar nog niet ideaal voor mij.

Ik schreef gisteren immers dat ik nu weet dat ik minder goed schrijf dan ik ooit dacht (in feite, en eigenlijk wist ik het al lang, ben ik veel minder goed in het Nederlands dan in het Frans). Als ik het goed heb begrepen, zet je jouw eigen schrijfsels op die Sweek zonder dat iemand anders ze eerst beoordeelt (tenzij je zo verstandig bent jouw schrijfsel eerst door andere, meer competente mensen te laten lezen natuurlijk).

Ikzelf ken niemand die in staat is me echt goede raad te geven om mijn schrijfsels te verbeteren (behalve onze kinderen die heel taalgevoelig zijn maar die hebben het nu zo druk dat ze niet zouden lachen als ik geregeld bij hen afkwam met na te lezen teksten).

Hoewel... ik ken wel enkele auteurs die me zouden kunnen "coachen"... maar die zijn natuurlijk druk hun eigen creativiteit aan het botvieren.

En toch lijkt die "Sweek" me interessant voor enkele bevriende auteurs die volgens mij terecht in eigen beheer (of bij heel kleine uitgeverijen) uitgeven (omdat ze heel goed schrijven en desondanks geen fatsoenlijke uitgever vinden). Ik denk hier onder andere aan de KVLS-leden Daniël Depireux en Luis Ruiz die (volgens mij) echt talent hebben.


zondag 14 juli 2019

Over uitgeverijen onder andere

Iemand vroeg me deze avond in een mail waarom ik geen boek meer wilde uitgeven.

Ik denk dat mijn antwoord ineens kan dienen voor alle vrienden die me ooit dezelfde vraag hebben gesteld... en voor mijn "collegae schrijvers" die ooit bij een kleine uitgeverij of in eigen beheer iets uitgaven.

Volgens mij hopen die kleine uitgevers dat je jouw werk zult verkopen aan vrienden en kennissen... die meestal niet anders durven dan jouw vers verschenen boek te kopen. Of ze het daarna lezen is natuurlijk de vraag!

Als je het nieuwe boek een beetje "officieel" presenteert, kan er iets komen over te staan in een plaatselijke of provinciale krant... maar verder reik je zelden.

In feite vraagt men je zelf te leuren met jouw geschriften! Want als schrijver van het "tweede circuit" (zoals we onszelf noemen) geraak je heel zelden binnen bij grote uitgeverijen.

Onze vriend Dirk Lambrechts is het gelukt voor zijn eerste boek... maar hij bekende ons zelf dat hij goed bevriend was met iemand die veel te zeggen had in de uitgeverij... en dat hij beweringen uit zijn boek heeft moeten aanpassen aan de geest van zijn (vrij linkse) uitgever.

Boudewijn Knevels heeft op dat gebied ook heel even veel geluk gehad. Zijn twee (of drie?) wensboeken kreeg hij uitgegeven bij (als ik me niet vergis) "The House of books" maar de roman, die hij daarna schreef, moest hij weer zelf promoten via een "presentatie" en het "leuren met zijn eigen boeken".

Ik ben er vroeger in "getrapt", in het goedkeurend antwoord van kleine uitgevers. Ik dacht dat ik goed schreef (en dat was een dwaling, dat weet ik nu). Jammer genoeg ken ik "schrijvers" die op dat gebied ook dwalen en die blijven uitgeven!

Dus nee, ik geef niets meer uit... al vind ik het soms jammer van de verhalen die door mijn hoofd spelen.
Maar mensen verplichten mijn boeken te lezen (en daar komt het dus op neer bij kleine uitgevers - en misschien ook bij grotere?)  nee, daar doe ik liever niet meer aan mee!



"L'adversaire" van Emmanuel Carrere

Ik moest eigenlijk ons terras een beurt geven vandaag maar het is zondag hé, en dan is slaafs werk verboden, of niet?

Dus werd het vooral lectuur. Ik begon te lezen in dat boek geleend van Chantal en André en kon niet meer ophouden.

Eigen foto
Auteur reconstrueert het leven van Jean-Claude Romand. Een waar gebeurd verhaal dus, en goed geschreven. Spannend maar akelig!

Toen Roger tussen twee regenbuien door een wandelingetje voorstelde in "Hof ter Biest", stemde ik wel toe. Daar bleek een "invasie" van Sikhs aan de gang te zijn. We vernamen dat ze daar vandaag hun jaarlijks  Kadabbi-tornooi hielden.

Nog een glaasje wijn in "ons" cafeetje maar eigenlijk had ik haast om verder te lezen. Wat ik deze avond dan ook deed na het eten... tot we samen nog keken naar een aflevering van "Father Brown".

Zalig, zo'n zondag zonder verplichtingen gezellig onder ons tweetjes!

zaterdag 13 juli 2019

Greet

Terwijl ik vandaag het poortgebouw aan het vegen was, hoorde Roger (die aan zijn pc zat maar net klaar stond om mij te komen helpen) de telefoon rinkelen. Hij nam op en kwam me de telefoon geven.

Greet was aan de lijn.

Ik heb haar ontmoet in Antwerpen, aan de poort van de school waar onze kinderen naartoe gingen.

We praatten soms met elkaar en omdat ze werkte in onze buurt, liep ze op de duur met mij mee naar ons huis. Ik nodigde haar een paar keer thuis uit voor een kopje koffie nog voor ze naar haar werk zou verder lopen, en stilaan werden we vriendinnen.

Ze vertelde me over haar problemen, ze hield soms onze twee en later drie kinderen bij als Roger en ik echt niet konden ontkomen aan een afspraak; wij hielden haar zoon bij om dezelfde redenen én als ze ziek was.

Want ze is serieus ziek geworden, nadat wij wel eens samen met haar, haar echtgenoot, zoon en onze kinderen een prachtig weekend in hun huisje aan zee meemaakten, heeft een echtscheiding "ondergaan" rond dezelfde periode en heeft kort nadien haar huidige echtgenoot ontmoet.

Wij verhuisden naar Haspengouw, zij ging wonen bij haar tweede echtgenoot in Deurne (in het Antwerpse). Met haar nieuwe echtgenoot kwam ze enkele keren op bezoek en wij aten een paar keer bij hen.

Maar... Greet schrijft niet graag en dus "verwaterde" onze vriendschap (want ik ben dan weer iemand die niet graag telefoneer).

Daar had ze het onder andere over vandaag aan telefoon.
Ze haalde zoveel herinneringen op aan de tijd toen onze jongens (haar zoon en "onze"Hendrik) in dezelfde klas zaten, ik werd er zo nostalgisch van dat ik met veel plezier drie kwartier naar haar luisterde en pas veel later dan voorzien verder begon te werken aan het poortgebouw en haar spontaan zei: 'Bel nog maar eens gauw... en we zullen binnenkort afspreken'.

Maar wanneer afspreken met ons zo drukke leven???

Zwevende kapel

Nadat we het poortgebouw een beurt hadden gegeven en toch nog vier stuks teruggenomen hadden uit de stapel weg te geven boeken reden we naar de Kringwinkel in Sint-Truiden waar we ze allemaal mochten afgeven. We gingen de Kringwinkel even binnen maar ik verbood mezelf naar de aangeboden boeken te kijken! 😅

Daarna, en omdat het niet meer regende, stelde Roger voor iets te drinken op het binnenplein van Heirbaan 66. Deze keer zaten we er niet alleen: er waren enkele gezelschappen die onder elkaar begonnen te praten over de "Tour de France".

En... toen herinnerden we ons dat Liliane en Paul ons hadden gesproken over een "zwevende kapel" daar vlakbij (in de buurt van de "galg"). Daar hadden we nog niet van gehoord en hadden we ook nog niet ontdekt (we wandelen in die buurt meestal aan de andere kant, achter de kapel van Helshoven richting Tjenneboom).

Wij daar dus naartoe. En het was indrukwekkend.


Eigen foto's
Aan een picknicktafel vlak bij de galg zat een stel te picknicken. Zo gezellig! 'Jammer dat wij dat nooit meer doen', zei ik tegen Roger die eigenlijk niet zo'n zin leek te hebben in een picknick.

Geen tijd gevonden vandaag om verder boeken te sorteren. Na ons avondmaal (groentesoep, lamsvlees en courgette) las ik eindelijk mijn "Maigret" van Simenon uit. Morgen begin ik in één van de boeken die onze vrienden uit de Ardennen ons leenden.
En, nadat ik daarna nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken had overgetypt, keken we nog naar een aflevering van "Father Brown".

Nu ga ik nog een paar mails beantwoorden en dan even de kranten online doornemen.
O ja, ik heb online ook ontdekt dat er in Leuven inderdaad een optreden plaatsvond van "A la Rum".