dinsdag 17 september 2019

Koken

De vertaling is geleverd en ik heb bij wijze van ontspanning nog even gekeken naar "Je t'aime etc.".

Rond 17 uur had ik het vertaalwerk even onderbroken om te koken. Ik doe dat graag maar deze keer had ik toch weer het gevoel dat ik als vrouw nooit kan "doorwerken" omdat ik ook voor die huishoudelijke taken moet zorgen. Maar kom, het was koken en niet schoonmaken.

Wat ik heb klaargemaakt is het gevolg van een vraag van Roger vorige donderdag bij dochterlief. We aten toen wortels en erwtjes. Roger vroeg ineens: 'Zouden wortels en kikkererwten bij elkaar passen?'
Wat mij eraan herinnerde dat bij de groenten die je geeft bij couscous vaak wortelen, courgette, paprika, enzovoort... en kikkererwten horen.

Dat bracht me op een idee: deze avond liet ik een paprika, een dikke wortel, een ui, twee teentjes knoflook, een beetje gezeefde tomaten en 250 gram stoofvlees sudderen met wat kruiden. Heel gemakkelijk, want terwijl het eten gaarde, kon ik verder vertalen.
Eerst wilde ik er couscous bij serveren maar dat bleek overbodig.

We aten eerst een restje van gisteren (dat nog lekkerder bleek dan gisteren) en besloten geen couscous klaar te maken omdat we dan waarschijnlijk het gerecht van vandaag niet zouden op krijgen.

Terwijl ik ons "voorgerecht" at (dus het kliekje van gisteren) viel me weer op dat in die bereiding die zoete aardappel helemaal niet meer te zoet proefde. Misschien moet ik nog meer gerechten proberen klaar te maken met zoete aardappelen?

Toetsenbordperikelen

Gisterenavond had ik mijn glas omgestoten. Een deel van de inhoud viel op mijn (heel oud) toetsenbord dat nu "naar de vaantjes is".

Vandaag zouden we dus een nieuw toetsenbord kopen. Helaas, we vonden er geen meer met een DIN-stekker. Uiteindelijk kochten we er een met een USB-stekker plus een adapter.

Net op het moment dat we vaststelden dat het niet bleek te werken, kwam er een (dringende) vertaling aan. Uiteraard wilde ik de job niet weigeren, het geld kunnen we immers goed gebruiken (we hebben vernomen, dankzij de afrekeningsfactuur voor elektriciteit en gas, dat we vanaf oktober  50 euro meer betalen per maand - en toch hebben we niet meer verbruikt).

Roger stelde voor dat ik op zijn pc zou werken... maar zonder toetsenbord kon ik de mail en de te vertalen tekst niet naar zijn pc doorsturen. Dat deed ik dan maar met mijn smartphone.

En ik begon te vertalen op de pc van Roger... Maar wat ergerde ik me aan zijn rommel! Mijn schrijftafel is ook niet leeg maar die van Roger slaat echt alles!

Ik was zo fel aan het grommelen op die rommel dat Roger besloot het nieuwe toetsenbord direct op een USB-poort van mijn pc aan te sluiten... En toen werkte het wel.

Ik mailde de al gedeeltelijk vertaalde tekst terug naar mijn pc. En typte daarna verder op mijn nieuwe toetsenbord. De vertaling is niet echt moeilijk maar de tekst is nogal lang en morgen hebben we een afspraak, waardoor ik nu toch nog een klein uurtje verder moet werken als ik de tekst op tijd wil leveren.

We moeten nu wel zo snel mogelijk een poortsplitter kopen, want ik heb geen enkele USB-poort meer vrij op mijn pc!

Ik werk nog even voort!

maandag 16 september 2019

"De premier" onder andere

Roger wilde naar de "Action"  vandaag. Voor grote afsluitbare dozen, om er in het poortgebouw de nieuwe notenoogst in te bewaren zodat er geen eekhoorns, muizen (of ratten?), motten of welke dieren dan ook aan geraken.

Hoewel ik over het algemeen niet graag shop, kom ik graag in die winkel. En... in het voorbijgaan zag ik er deze keer, voor enkele euro's,  een zwarte blouse liggen die ik meteen in ons mandje legde. Ik wilde immers al lang zoiets kopen... maar er naar op zoek gaan was dan weer te veel voor mij!


Daarna maakten we, ondanks de dreigende lucht, onze dagelijkse wandeling in Borgloon. Waar steeds meer winkels verdwijnen. Jammer, want het is een aangenaam stadje om te kuieren.

Weer hadden we heel veel geluk: het begon pas te regenen toen we terug thuis waren.

Na ons avondeten en nog een beetje lectuur was het tijd om verder te kijken naar "De premier".

Maar misschien moet ik eerst noteren wat we aten. Ik had immers weer iets in elkaar geflanst met zaken die we nog in huis hadden en - hoewel het iets te veel vocht bevatte: volgende keer doe ik er minder bouillon in - bleek het resultaat weer heel lekker. Ik bakte een venkelknol, een ui, een zoete aardappel (alle drie in blokjes verdeeld), 200 gram spekblokjes en twee teentjes look aan in olijfolie en liet alles daarna een poosje sudderen in een beetje bouillon waar ik peper, kurkuma en koriander aan toevoegde.

En dan "De premier". Spannend, akelig (ik heb af en toe in mezelf moeten herhalen: het is maar film, Jessy!) maar het einde vond ik wat te abrupt.
Roger zei: 'Alsof het geld op was'. Ik dacht: 'Alsof de tijd op was, want anders hadden ze er een televisieserie moeten van maken'.

zondag 15 september 2019

Dag van de landbouw

Tijdens een telefoontje met mijn moeder Nany deze middag vond ik het ineens jammer dat we zo ver van elkaar vandaan wonen.

Wij waren immers van plan een wandeling te maken in de buurt van de kapel van Helshoven, daar ook een hoeve te bezoeken, die haar poorten opende in het kader van "Dag van de landbouw", en er  misschien iets te drinken.

Nany had geen enkel plan voor vandaag en zou niemand ontmoeten, wat zij heel onaangenaam vindt. Als ze in de buurt woonde, hadden we haar even kunnen oppikken, met een glas wijn installeren aan een tafeltje op een van de geïmproviseerde terrassen van die hoeve (ze zou er wel in gesprek zijn geraakt met andere bezoekers) terwijl wij even wandelden en daarna, na nog een gezamenlijk glaasje, haar terug naar huis kunnen brengen.

Maar we gingen dus met z'n tweetjes naar die hoeve. Alleen het rondlopen op de fruitplantages ervan verschafte Roger voldoende beweging... en we kregen daar bovenop een uitleg over fruitteelt, gegeven door een stadsgids van Borgloon. Heel interessante uitleg over bijvoorbeeld de problemen van de fruitsector, het bestrijden van schadelijke insecten door het inzetten van"goedaardige" insecten, het gebruiken van netten of kanonnetjes tegen de hagel, enzovoort. Jammer dat ik zo'n slecht auditief geheugen heb: ik had er liever een tekst over gelezen.






Eigen foto's
Daarna wilden we er iets drinken maar ten eerste was er zoveel volk dat er weinig plaats overbleef, ten tweede vonden we er een glas wijn nogal duur. We besloten naar Stephane Malais in Heks te rijden (en onderweg stelde ik nogmaals vast in welke mooie regio we wonen), waar we in de tuin genoten van het prachtige weer, een biertje (voor Roger) en een witte wijn (voor mij).

Eigen foto
Dan was het tijd om te komen koken (een geïmproviseerd wokgerecht met kabeljauw, paprika, ui, look, broccoli, kurkuma, curry, sojasaus, sherry en quinoa).

Na het avondmaal (mijn gerecht bleek heel lekker) en een uurtje lectuur voor mij begonnen we samen te kijken naar "De premier". We hebben de helft van de film gezien: de andere helft is voor morgen. Ik moet immers even bekomen, zo eng, zo akelig! Zo spannend ook, dat wel, daarom kijken we morgen voort.

Ik weet het, ik moet leren me niet te vereenzelvigen met personages uit een film of een boek. Maar als het boek goed geschreven of een film goed gemaakt, kan ik niet anders.

Nu moet ik nog een paar mails beantwoorden en zou ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken willen overtypen.

zaterdag 14 september 2019

De Premier

Ik keek nog naar een "Father Brown" samen met Roger deze avond. Roger herinnerde zich dat we de boeken ook hebben (ik wist het niet). Hij zocht ze en blijkbaar hebben we alle verhalen, soms zelfs dubbel. Als ik er ooit de tijd voor vind, lees ik ze.

Daarna heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt (wat ben ik blij dat ik dat dagboek al die jaren heb bijgehouden: niet alleen herinneren die bladzijden me aan hoe ik me voelde als meisje van bijna 17 jaar, maar ik krijg ook prachtige herinneringen te lezen aan Marraine en Nononc).
Jammer dat ik als kind in Congo nog geen dagboek kon bijhouden. Ik heb wel, zodra ik als kind kon schrijven, sommige zaken genoteerd en voor de rest geprobeerd zoveel mogelijk te onthouden, en dat allemaal verwerkt in mijn eerste roman (Zoals de zee een zandkasteel) die jammer genoeg uitverkocht is (en de uitgeverij bestaat niet meer).

Na een poosje typen had ik echter zin in wat anders (ik word immers te nostalgisch van die dagboeken). Ik herinnerde me dat Hendrik me de film "De premier" had aangeraden... en begon ernaar te kijken op mijn pc-scherm (ik wist immers dat Roger geen zin had om nog naar een film te kijken).

Na ongeveer 20 minuten tot en met suspense vertelde ik aan Roger waar ik mee bezig was... en hij kreeg zin om mee te kijken.
Dat doen we dan maar morgen (ik vind het niet erg om die 20 minuten film opnieuw te zien en veel gezelliger als we samen kijken).

Kerniel

Het was prachtig weer vandaag! We besloten nog eens rond te wandelen in Kerniel. Niet de lus kerk-klooster, maar gewoon rondlopen in het dorp. Terwijl Roger vertelde over zijn kinderjaren daar, wat ik altijd boeiend vind. Kon ik zelf maar eens terug naar Matadi en Soyo!

In het terug naar huis gaan, wilde Roger toch even langs het klooster rijden om iets te gebruiken in "De Vallei van Colen". Helaas, dat bleek sinds begin september gesloten. 'Geen goed teken," zei Roger,  'als ze al in september sluiten'. Ik vrees dat hij gelijk heeft!

We hebben jammer genoeg geen foto's gemaakt.

vrijdag 13 september 2019

Zo laat nog?

Het was een rustige dag (wat hou ik daarvan!) met veel huishoudtaken (wat haat ik dat!) maar geen wandeling (geen tijd).

Ook een lang telefoongesprek met Nany aan wie ik vertelde wat er gaande was in de streek van Dénia, waar haar kleinzoon verbleef, wat ze tijdens ons gesprek niet leek te horen of te begrijpen, maar, zoals ik later las in een mail van zus Bie, naderhand wel door leek te hebben.

Dochterlief, naar wie ik ook mailde na het bericht dat mijn neef me gisteren stuurde, heeft nog niet geantwoord... Ik veronderstel dus dat haar schoonouders niet te veel schade hebben geleden (ik weet dat dochterlief na haar lessen haar pc, smartphone en het internet graag helemaal uitschakelt maar als Maria en Michel echt problemen hebben ondervonden ten gevolge van het noodweer, had dochterlief er wel iets over gehoord, vermoed ik).

Ik merkte vandaag dat in de tuin heel veel kweeperen aan het rijpen zijn. Zo jammer dat we er niets meer mee doen! Ik heb veel zin om ze gratis weg te geven... maar ik vrees dat, net  zoals vorig jaar, niemand van onze vrienden de moeite zal doen om ze te komen halen (onze vrienden wonen bijna allemaal te ver van hier vandaan en wij kunnen ze niet aan huis leveren). De vrienden uit deze streek zijn meestal ook niet geïnteresseerd, want ofwel hebben ze zelf een kweepeerboom, ofwel vinden ze, zoals wij, het bereiden van kweepeergelei veel te bewerkelijk. Ik weet dat er andere bereidingen bestaan maar altijd komt er suiker aan te pas. Jammer, want we hebben vorig jaar honderden kilo's kweeperen moeten wegsmijten! We hebben immers nog heel veel bokalen kweepeergelei (heel lekker maar ik eet er heel weinig van tegenwoordig).

Na ons avondeten (gegratineerde venkel met spekblokjes na een groentesoep) waren we, na voor mij een uurtje lectuur op papier, elk met onze eigen zaken bezig op onze pc. Rond 22 uur vroeg ik aan Roger of hij naar een film of zo wilde kijken en hij antwoordde me dat hij op zijn pc een of ander politiek debat ging volgen. Dat vond ik oké en ik hield me verder met mijn eigen zaken bezig (lectuur, dagboeken overtypen, mails beantwoorden, en natuurlijk even op You Tube rondhangen).

Het werd 01:15 uur (dus zijn we eigenlijk 14 september), ik wilde net naar bed gaan maar ineens vraagt Roger me: 'Kijken we nog samen naar een aflevering van "Father Brown"?
'Zo laat nog?' antwoordde ik.
'Oké, je hebt duidelijk geen zin,' zei Roger, 'dan zullen we maar gaan slapen zeker?'

De ontgoocheling droop zo af van zijn antwoord (en eigenlijk had ik ook wel zin om samen met hem naar Father Brown - heel ontspannend! -  te kijken) dat ik hem bijna dwong alles klaar te zetten in de bibliotheek voor een korte televisieavond. En uiteraard moesten we na die aflevering nog even napraten!

Wat heb ik toch een eigenaardige echtgenoot! Overdag praat hij bijna niet en om 1 uur 's nachts wordt hij spraakzaam.

Maar ja, ik heb Roger in 1969 op een nacht ontmoet en meteen viel me op dat die vriend (hij is tot 1975 een gewone vriend gebleven) afwisselend heel stil kon zijn en heel  spraakzaam.

donderdag 12 september 2019

Babysittten.

We gingen vandaag nog eens "babysitten" (het woord dekt echt de lading niet meer).

Elena, Eva en Matthias hadden alle drie evenveel te vertellen toen we ze in het Leuvense van school haalden.

Roger wilde meteen onze tent (die nog steeds in de tuin stond opgesteld) afbreken maar ik vroeg  hem te wachten tot dochterlief zou thuiskomen, zodat ik hem kon helpen. Nu wilde ik eerst met de kindjes bezig zijn.

Ze aten wat fruit en een koekje, dronken wat, we speelden, Matthias maakte zijn huistaak, ze vertelden me over school, Elena toonde me de mooie rok die haar mama had genaaid van een stofje dat ze van Wiemla had gekregen. Dat rokje zou Elena morgen aandoen: ze is dan uitgenodigd op een "fuif".




Eigen foto's
Toen de kindjes buiten gingen spelen (het weer is opvallend zacht, zelfs deze avond nog, met een zuiderbriesje) stelde ik vast dat Roger in zijn eentje de tent had afgebroken.
Dochterlief kwam thuis, we zorgden voor het avondeten, ik vertelde haar dat ik deze middag van Hendrik had vernomen dat zijn vroegere (hij woonde niet meer bij Hendrik) lieve kater Mormel vandaag overleden is.

Schoonzoon kwam thuis, we aten, wisselden wat nieuwtjes uit en Roger en ik namen uiteindelijk afscheid om terug naar Haspengouw te rijden.


Eigen foto's
Thuis kreeg ik een berichtje van mijn neef, de zoon van zus Bie. Hij en zijn Sarah zitten momenteel in Dénia... en daar zou een tornado serieus huis hebben gehouden. Eigenaardig dat schoonzoon daar niets had over gezegd: zijn ouders verblijven op dit moment ook in Dénia.

Maar ja, we hadden vandaag geen tijd om kranten of wat dan ook te lezen: pas na het berichtje van mijn neef las ik online dat die streek inderdaad geteisterd wordt door noodweer!

woensdag 11 september 2019

Astrologie

Astrologie heeft me altijd geboeid... al moet ik toegeven dat ik er bijna niets van ken.

Nu viel ik deze avond (na een doodgewone dag: huishouden, wandeling, halfuurtje strijken, telefoontje met moeder en broertje én mails over en weer met zus over die veranderingen die op til zijn, filmpje - "Meet the parents" - met Roger, lectuur, enzovoort) toch op een vlog van een astroloog.

Ik keek naar een eerste vlog, was zo geboeid dat ik naar een tweede keek, dan naar een derde. En ik heb me geabonneerd.

Alleen ben ik nu al op zoveel YouTube-kanalen geabonneerd dat ik de tijd niet meer vind om ze allemaal te volgen! 😕

dinsdag 10 september 2019

Glycatie

Ik kwam die term al vaak tegen in Franstalige teksten.

Hoewel ik doorhad dat het een heel ongezond fenomeen is, begreep ik tot nu niet heel goed waar het over ging. Ik wist wel dat het een resultaat was van te veel suiker, frieten of chips eten of zelfs barbecueën (maar, zo had ik ergens gelezen, het vlees eerst een poosje laten marineren, zou helpen tegen die glycatie).

Vandaag moest ik er weer wat over opzoeken (jawel, soms moet ik geneeskundige termen - en zelfs meer dan "enkele woorden" - vertalen). Uiteraard zocht ik weer in het Frans.

Deze avond echter besloot ik eindelijk eens naar de Nederlandse term te googelen.

En weet je wat? Ik kwam allereerst terecht op de site van de apotheek van broertje. Daar las ik dit.

Dat me niet echt bevredigde om eerlijk te zijn, waardoor ik verder googelde en op deze vrij interessante uitleg viel. Ik las er over hoe glycatie (een chemische reactie) ontstaat en hoe het zorgt voor onder andere een snellere veroudering, eventuele vaatproblemen en zelfs kan uitmonden in diabetes (maar dat had ik uiteraard al vaker op Franstalige sites gelezen). 

Wat ik op die laatste site niet las, was hoe bijvoorbeeld frieten eten ook kan leiden tot glycatie (wat ik vroeger al wel had gelezen, maar dan weer in het Frans). Ik weet dat het iets te maken heeft met acrylamide maar het fijne ervan ken ik niet. En heb ik niet meteen gevonden deze avond (en nu zoek ik niet verder: ik moet nog enkele mails van vrienden beantwoorden).

Maar eerst nog even dit. Ik moest, na al dat opzoeken, terugdenken aan het laatste bezoek van broertje. Toen legde hij mij uit hoe hij op zes maanden tijd 20 kilo was vermagerd zonder honger te lijden.

Hij vertelde me toen ook dat hij nog maar zelden bier dronk omdat de glycemische index van bier vrij hoog ligt. Dat klopt, heb ik onlangs ergens gelezen, maar de glycemische lading ervan is zo laag dat, ondanks de hoge glycemische index, bier weinig invloed zou hebben op de bloedsuikerspiegel (ik hoop het, want ik drink graag bier). Broertje vertelde me toen ook dat hij categoriek weigert suiker in al zijn vormen te eten als hij bij mensen op bezoek is. Hij weigert gewoon aardappelen, brood, rijst, deegwaren, gebak, ... te eten.

En ik bewonder hem daarvoor. Zelf durf ik dat niet. Vorige zondag heb ik bijvoorbeeld weer een beetje rijst gegeten, net zoals de dag ervoor in onze gevulde paprika's. Maar kom, ik hoef geen 20 kilo te vermageren...

En nu ga ik echt naar mijn mailbox!

The Egg

Hendrik stuurde me het filmpje waar ik gisteren over sprak: https://www.youtube.com/watch?v=h6fcK_fRYaI&feature=youtu.be

Veel kijkplezier!

maandag 9 september 2019

Opzoekwerk

Na wat opruimwerk terwijl de wasmachine draaide, reden we tegen 13 uur naar de  gemeentelijke administratie van Heers.
Daar zouden we, samen met Elie, Michel, Georges en Benny (leden van de werkgroep WO I - II) de gemeentelijke militiedossiers van 1933 tot en met 1944 uitpluizen.

We hebben gewerkt tot iets voor 17 uur, het was boeiend werk en Roger is zelfs het dossier van zijn vader en zijn oom tegengekomen. Ikzelf zag in het voorbijgaan het dossier van een Renwa uit Horpmaal uit 1916. Omdat dat jaar ons niet aanbelangde, kon ik er niet lang bij stilstaan en ik ben zelfs de voornaam van die soldaat vergeten (jammer, anders kon ik hem opzoeken in de stamboom) maar dat betekent dus wel dat in 1916  al een Renwa in Horpmaal woonde (Renwa is de familienaam van mijn grootmoeder van vaderskant).

We zoeken naar mogelijke oud-strijders van Wereld Oorlog II. Uiteraard zijn we nog helemaal niet klaar: we werken binnenkort verder. Het is echt aangenaam werken: om te beginnen brengen Georges, Elie en Benny een scanner met zich mee, wat maakt dat we niets hoeven over te typen. De mannen werken goed door, en, al worden er tussendoor soms plaatselijke nieuwtjes uitgewisseld, roddelen heb ik ze nooit horen doen!

Thuis zorgde ik daarna voor een eenvoudig avondmaal (seldersoep met noten - ik had een rest selder over van onze osso bucco van vrijdag, gevolgd door een gehaktbroodje - rest van zaterdag - met broccoli).

Na nog wat lectuur op papier gekeken naar het wekelijks praatje van Crèvecoeur. Ik weet het, weer in het Frans.
Maar... ik ben wel verplicht mijn Frans te onderhouden! De laatste tijd praat ik die taal met bijna niemand meer (zelfs met moeder, broertje en zus Bie zijn we overgestapt van Frans naar Nederlands).

Deze keer bood Crèvecoeur een eerste middel aan om conditionering (door bijvoorbeeld de overheid) te doorgronden. Hij raadde aan het basispostulaat (een niet bewezen ponering - ik weet niet of dat woord bestaat, ik bedoel het "poneren"dus) van een redenering altijd in vraag te stellen.
Hij gaf enkele voorbeelden van postulaten die (soms pas na eeuwen) fout zijn gebleken:

- De aarde is het centrum van het universum (nu weten we dat het niet zo is)
- De observator heeft geen invloed op het geobserveerde (tegengesproken door de kwantumfysica).
- Het bewustzijn is een product van onze hersenen (men begint zich af te vragen of onze hersenen  niet delen van een algemeen bewustzijn capteren - een vraag die ik me al lang stel)
- Er bestaat maar één God (als er al een god bestaat uiteraard: eigenlijk een ander postulaat).

Dat laatste deed me terugdenken aan een heel interessant tekenfilmpje waar Hendrik ons liet naar kijken, ik denk vorige vrijdag.  Ik had hem gevraagd mij de link ernaar door te sturen maar dat is hij blijkbaar vergeten. Jongen, als je dit leest, zorg je daar nog even voor? Alvast heel fel bedankt!

Uiteindelijk keken Roger en ik naar de voorlaatste aflevering van Bancroft. Spannend!

Het was opvallend fris vandaag (ik heb een trui aangetrokken, en sokken) maar men belooft ons opnieuw enkele warmere dagen binnenkort.

zondag 8 september 2019

Druk weekend met onder andere Hendrik

We haalden Hendrik vrijdagavond af aan het station van Sint-Truiden. Debby was naar haar eigen ouders.
Na onze osso bucco regelde Hendrik nog allerlei zaken op onze pc's en daarna volgde een heel lange en boeiende praatavond en -nacht (of toch een gedeelte ervan).

Zaterdag maakten we een korte wandeling in Sint-Truiden, kochten nog het een en ander, bereidde ik gevulde paprika's en keken we 's avonds samen naar "I, robot". Ik vond die film heel goed.
Tussendoor kreeg ik nog telefoontjes van Nany en broertje. Er zijn belangrijke veranderingen op til maar daarover later.

Deze middag reden we samen naar de ouders van  Debby waar we de verjaardag van haar vader Jef zouden vieren. Veel volk: buiten Wiemla, Jef en Debby, de twee broers en de schoonzus van Debby, een zus, een nicht en een aangetrouwde neef van Jef, een groot deel van de (zeer uitgebreide) familie van Wiemla. En twee o zo schattige baby's van ongeveer dezelfde leeftijd: een vijf maanden oud neefje van Debby  (in de betekenis van "cousin": een zoontje van haar oom) en haar zes maanden oude nichtje (in de betekenis van "niece": het dochtertje van haar broer).

We konden nog een hele poos in de tuin zitten waar alleen enkele wespen de pret probeerden te bederven. Rond 17 uur trokken we naar binnen waar we lekker aten en dronken. En praatten en veel lachten. Een heel gezellig feest.

Foto van Debby
Rond 20 uur brachten we Debby en Hendrik naar het station van Heist op de Berg, van waaruit zij naar het Antwerpse zouden sporen, en reden wij terug naar huis.

Waar we nu gaan genieten van een heel rustige avond na al die gezellige drukte! Op ons programma staat geen film of televisieserie deze keer, wel wat lectuur en nog enkele bladzijden uit mijn jeugddagboeken overtypen. En vooral stilte! 😉Mails beantwoorden stel ik ook even uit tot morgen, vrienden!

donderdag 5 september 2019

Je t'aime etc.

Om deze avond te eindigen met veel plezier weer eens gekeken naar dit televisieprogramma.
Het is in het Frans, het gaat over liefde en seks maar ik word daar vrolijk van! En dus geniet ik ervan!

Rugpijn

Ik heb al een poosje rugpijn (gevolg van schoonmaken uiteraard). Toch wilde ik vandaag de kamer van Hendrik onder handen nemen (met de hulp van Roger, gelukkig). Onze oudste logeert binnenkort immers weer even hier. Zonder Debby die dan bij haar ouders zal zijn.

Nadat mijn rug even gerust had (nee, niet bij een wandeling, want het regende vrij vaak, wel bij het kopen van vlees voor het weekend), wilde ik het poortgebouw (oppervlakkig) onder handen nemen.
'De stoep is dringender', zei Roger. 'Dat zien de buren, het poorthuis zien ze niet'.

Dit is de allereerste keer tijdens mijn leven met Roger dat ik hem hoor rekening houden met wat anderen zouden denken! Ikzelf vond het poorthuis veel dringender, maar ja, het werd dus de stoep (wat Roger voldoende beweging gaf!).

Uiteraard zorgde de felle rugpijn daarna dat ik niet meer de moed opbracht om nog verder schoon te maken!

Volgde dus een beetje lectuur, een telefoontje met Nany en een over en weer reageren op een vroegere post van mij. Mijn laatste reactie heb ik geformuleerd in de post hiervoor.

Ik vraag me wel nog steeds af wie het was die anoniem reageerde op die post over vaccinaties (ik denk aan bepaalde mensen die ik ken hoewel de stijl niet echt overeenkomt met hun manier van schrijven). Ik kan moeilijk geloven dat een voor mij onbekende lezer zo tekeer gaat over en zich zoveel aantrekt van een onwetenschappelijk, eigenlijk vrij onbenullig en niet zo heel interessant  artikeltje!
"Anoniem" is dus, denk ik, iemand die ik ken (en dat vind ik persoonlijk erg:  "anoniem" had me gewoon kunnen mailen in dat geval! Maar ja, dan gaf hij/zij - ik denk aan een "zij" - haar of zijn identiteit prijs. En dat wilde "anoniem" duidelijk niet).

Na het avondmaal nog een telefoontje van V. om ons te bedanken voor het ophalen van L. gisteren. Een heel aangenaam gesprek werd het!
En daarna uiteraard verder gekeken naar Bancroft. Echt spannend!

Ik denk of ben niet anders...

dan anderen, en het is waar, ik ben de eerste om het te betreuren, ik heb weinig wetenschappelijke kennis. (Als je de link volgt, lees dan vooral de reacties).

En dus heb ik, net zoals anderen nood hebben aan informatie op een ander gebied, vooral nood aan informatie op dat gebied. Dat homeopathie bijvoorbeeld niet wetenschappelijk bewezen is, neemt voor mij niet weg dat ik er graag over lees... omdat het eigenaardig genoeg toch soms (onder andere bij mij) werkt. Placebo-effect? Mogelijk maar dan wil ik weer graag meer lezen over het placebo-effect.

Dat de aluminium in de vaccins niet gevaarlijk is, zoals de "reageerder" me liet lezen, wil ik wel geloven... maar dan lees ik weer bij de Franse dokter Joyeux dat (in Frankrijk althans) de hoeveelheid aluminium in vaccins voor baby's wel een probleem zou kunnen stellen.

Vermits ik zelf geen wetenschappelijke scholing heb gekregen (jammer dat je in de Grieks-Latijnse zo weinig uren wetenschap kreeg) vind ik het normaal dat ik niet meteen dit of dat geloof maar verder zoek.

Heb ik het recht om dat allemaal op te zoeken of moet ik, zoals men mij in deze reacties "vriendelijk" aanraadt, maar "bij mijn leest" blijven? En dus liefst alleen "zeveren over Franse literatuur"? Ten eerste is dat niet echt mijn "leest", want mijn eindverhandeling ging over taalkunde, ten tweede zou dat heel nefast zijn voor mijn vertalingen, als ik alleen daarover zou lezen en/of schrijven.

Ik beslis dus dat ik mag blijven lezen en kijken naar alles wat me interesseert en daarover mag zeveren als ik dat wil vermits ik niet pretendeer wetenschappelijke teksten te schrijven en ik niemand verplicht mijn gezever te lezen.

woensdag 4 september 2019

Vaccinaties

Ik wilde eigenlijk gaan slapen maar viel toen toevallig op dit. Dat een deel van een antwoord geeft op vragen die ik me al lang stel.
Die apotheker durft het immers aan het nut van vaccinatie in vraag te stellen.

Gefragmenteerde vergadering

Vandaag om 14 uur vergadering van de werkgroep WO I-II.
Roger en ik moesten jammer genoeg al om 14:30 uur de vergadering verlaten.
Gisterenavond kregen we immers een telefoontje van straatgenoot T.
Hij vertelde ons dat hij zich had vergist: de bedoeling was niet dat we zijn kleinzoon L. om 15:55 uur zouden afhalen zoals hij ons eerst had gevraagd, wel om 14:55 uur.

We reden naar Tongeren waar we op het immense terrein van die school (Pibo) meteen een parkeerplaats vonden, we gingen naar het onthaal waar ons werd verteld dat de leerlingen pas om 15:05 uur zouden vrij zijn en besloten ondertussen een wandelingetje te maken op het terrein.

We herinnerden ons dat we jaren geleden al eens in die school waren beland tijdens een wandeling. Weer vonden we het gebouwencomplex enorm uitgebreid en boeiend.

Iets over 15:05 uur kwam L. eraan, die ons meteen herkende. We reden met hem naar Heers en zetten hem af bij zijn grootouders. Onderweg was L. vooral bezig met zijn smartphone maar ik vroeg hem toch of hij dan geen vrije middag had op woensdag. Blijkbaar niet.

Nadat we nog even naar L. en zijn oma V. hadden gewuifd, reden we terug naar de vergadering waar we om 15:30 uur aankwamen.

Elie was zo vriendelijk voor ons de voornaamste genomen beslissingen door te nemen. Vanaf volgende week maandag verrichten we vooral opzoekingswerk, wat wel boeiend wordt, vermoed ik.

Iets over 16 uur was de vergadering afgelopen. We reden naar huis waar ik eerst een mail van zus Bie beantwoordde en daarna even belde met mijn moeder Nany (mijn vader is 43 jaar geleden overleden op 4 september). Nany had het echter vooral over haar vermoeidheid van de laatste dagen... en over de trappen naar haar flat die haar beginnen parten te spelen. Ze moet nu op de eerste verdieping even op adem komen voor ze verder naar haar tweede verdieping klimt. Ze hoopte dat het voorbijgaand zou zijn maar ik begin te vrezen dat ze echt te oud wordt voor een flat zonder lift!

Ook nog even gechat met Wiemla. Jef, haar echtgenoot, verjaart vandaag.
Ze vertelde me echter ook dat een jeugdvriend van haar kinderen (dus ook van Debby) zelfmoord had gepleegd  ten gevolge van zijn echtscheiding. Vreselijk!

Na ons avondmaal (groentesoep, courgette met ui, look, basilicum en rozemarijn en lamsvlees), nog een wasje en een uurtje lectuur keek ik met Roger naar de eerste aflevering van "Bancroft". Spannend: ik denk dat we morgen verder zullen kijken!

dinsdag 3 september 2019

Spinnen

Ik had gisteren de salon en de bibliotheek (vrij oppervlakkig) schoongemaakt. En vond daar heel veel spinnenwebben!
Vandaag, na de boodschappen en een klein uur boekhouden en mails beantwoorden voor mij, namen we samen de salon onder handen (wat ging dat snel zeg!) en daar hingen weer in alle hoekjes (en het zijn er veel) spinnenwebben.

Daarna heb ik uren gewerkt voor de KVLS (de drukproeven voor het jongste nummer van Oostland nagelezen),  kliekjes opgewarmd voor ons avondmaal, een beetje gelezen en samen met Roger gekeken naar een aflevering van Endeavour.

Maar... zopas ging ik naar de keuken waar ik een Westmalle wilde halen... en betrapte er weer een spin die haar web aan het weven was. Ik zal ze maar even laten doen!

maandag 2 september 2019

De eerste schooldag

Elena, Matthias en Eva zagen het helemaal zitten deze ochtend! En om 16 uur vertelden Elena en Eva me enthousiast over hun eerste schooldag aan telefoon. Matthias wilde niet aan telefoon komen en ik vraag me dus af of hij even enthousiast was.

De kindjes gaan naar school vertrekken (foto dochterlief)
Wijzelf maakten een wandeling rond Mettekoven nadat we het bezoek kregen van T. zonder zijn echtgenote V. maar wel met kleinzoon L. die we binnenkort van school zullen afhalen. We kennen L. immers niet en T. kwam hem even voorstellen.

Na nog een paar boodschappen (we wilden vis kopen voor het avondmaal maar kochten uiteindelijk mosselen die Roger deze avond bereidde) reden we dus naar Mettekoven. Het werd, zoals altijd daar, een mooie wandeling... maar wat heb ik last van mijn gewrichten de laatste tijd!

Eigen (slechte) foto

In Frankrijk is het ook "la rentrée" en dus kon ik eindelijk kijken naar een nieuwe aflevering van "Je t'aime etc", een televisieprogramma dat ik voor de vakantie vaak bekeek op mijn pc. Ik word daar echt goed gezind van. Het gaat over seks en liefde, en wordt doorweven met weetjes over boeken, films, muziek, toneel enz. en veel humor.

Na onze mosselen (ze waren lekker) en een uurtje lectuur, samen met Roger gekeken naar een aflevering van "Endeavour".

En zopas gekeken naar een nieuwe vlog van Jean-Michel Cohen (is het voor hem ook "la rentrée"?).

Hij is een Franse arts en voedingsdeskundige die tot niet lang geleden in zijn vermageringsdiëten vooral aanraadde minder vet te eten.
Deze keer had hij het over suikervrije of -arme diëten en... over het feit dat meer dan 50 gram zuivere suiker (in snoep, ijsjes, gebak, suikerklontjes, frisdranken, suiker toegevoegd aan bereidingen, ...) per dag de kans op kanker heel fel doet toenemen. Meteen een antwoord op de vraag die ik me onlangs stelde!

Maar... dan begrijp ik echt niet waarom mijn Nononc voor zijn overlijden werd aangeraden geen alcohol meer te drinken (of toch, dat begrijp ik wel in zijn geval: pancreaskanker) maar hem niets werd gezegd over snoepen. En Nononc at veel ijsjes op het einde!

Ik bedenk ineens dat de dokters waarschijnlijk wisten dat hij gauw zou overlijden... Maar waarom dan wel suiker toelaten en niet bijvoorbeeld de Tripel Westmalle die hij zo graag dronk? Omdat ze zelf liever ijsjes aten dan Trappist dronken, die artsen?

zondag 1 september 2019

Aangenaam rustige maar vrij koele zondag

Het was veel kouder (tot 21°C) en ook relatief rustig vandaag.

Wandelingetje in Sint-Truiden waar Roger met een maat had afgesproken en daarna voor ons beiden een koffie of thee in "ons cafeetje".

Hendrik en Debby besloten gisteren de feestelijkheden vandaag verder te zetten (ze hadden immers nog zoveel lekkers over), de ouders van Debby (die er gisteren niet konden zijn) zouden komen en ook nog een paar vrienden.

Wijzelf hadden een andere afspraak.
Weliswaar voor maar eventjes maar ik vermoed dat Roger, evenals ik, heeft genoten van deze rustige zondag. De reis naar het Antwerpse is trouwens niet goedkoop met de huidige brandstofprijzen!
Ik ben wel benieuwd of het even gezellig was als gisteren ten huize Debby & Hendrik!

O ja, ik wil het nog even hebben over enkele leuke anekdotes die ik gisteren niet vertelde. Elena vond dat ik een heel mooie bloes aanhad. Ze kon haar oren niet geloven toen ik haar vertelde dat ik die kocht voor het huwelijk van mijn broertje, zo'n 25 jaar geleden!
En op een bepaald moment maakte Eva een tekening voor mij. Dat deed ze in de salon terwijl de volwassenen allemaal buiten zaten. Ik ging kijken naar wat ze deed en zij (3 jaar en 8 maanden) tegen mij: 'Ga maar zitten bij de grote mensen, oma, dan wordt de tekening een verrassing voor jou!' (de zoveelste verrassing gisteren dus!).
En er was Matthias die me toevertrouwde dat hij (in tegenstelling tot Elena die "niet kan wachten" - ze gebruikt die uitdrukking vaak: die moet ze hebben van de schoonfamilie van dochterlief, want wij gebruiken die eigenlijk nooit - tot de eerste schooldag) een beetje nerveus is: hij gaat morgen naar het eerste leerjaar!

Morgen wil ik de kindjes rond 16 uur opbellen om te vragen hoe die eerste schooldag verliep!

O ja, vandaag belde ik ook naar mijn moeder Nany. Ze had echt nood aan een babbel, dat hoorde ik wel!

Ik heb mijn "niet spraakzaam zijn" duidelijk niet van haar geërfd maar van mijn vader! Hij was ook geen prater, behalve als hij wat gedronken had😉... of wanneer hij serieus kon discussiëren.

Wat heb ik trouwens het "debatteren" gemist tussen zijn overlijden en de volwassen staat van onze kinderen (die alle drie ook onderlegd zijn in logica en me zelfs geregeld overtroeven!). 

zaterdag 31 augustus 2019

Verrassingen

We moesten voor ons doen vroeg opstaan vandaag: iets over 11 uur werden we verwacht bij mijn vriendin Jeannine in het Antwerpse. Ze schenkt immers haar droogkast aan Hendrik en Debby en wij zouden het toestel gaan ophalen.
Hendrik wachtte al op ons bij haar.

Hoewel Jeannine en ik geregeld communiceren via e-mail was het weerzien een bijzonder moment nadat we elkaar ongeveer drie jaar niet meer in levende lijve hadden ontmoet! We praatten wat bij, Hendrik en Roger brachten de droogkast naar de auto en voor we vertrokken, beloofde Hendrik dat hij ons eens samen zou uitnodigen. Dat zou heel leuk zijn!

Ik vind het vaak jammer dat ik onze enkele vrienden uit Antwerpen nog zo zelden zie maar ik vond de stad vandaag zo ontzettend druk dat ik me weer gelukkig prees dat we voor Haspengouw hebben gekozen in 1999.  Zelfs toen we even parkeerden pal voor ons vroegere huis (om te telefoneren naar Hendrik en hem te vragen samen met Jeannine een parkeerplaatsje vrij te houden in de drukke straat van deze laatste) kreeg ik helemaal geen zin om terug naar Antwerpen te keren!

Jeannine had een verrassing voor ons, of beter gezegd voor onze kleinkinderen: knuffels, boeken, speelgoed, een prachtige badjas, ... Heel fel bedankt, Jeannine! De kindjes waren heel blij!

Want, dat was de tweede verrassing : ze hebben die geschenken vandaag al gekregen!

We gingen eerst boodschappen doen met Hendrik. We zouden immers bij hem en Debby eten. Hendrik kocht ontzettend veel, zo veel dat ik me vragen begon te stellen. Ik vernam dat we zouden barbecueën op hun binnenpleintje... en dat er nog ander volk zou zijn.

Toen we thuis kwamen, was Debby slaatjes aan het klaarmaken. Terwijl ik haar hielp, een biertje dronk en me afvroeg hoe Hendrik en Roger die droogkast in de badkamer op de tussenverdieping zouden krijgen, werd er aan de deur gebeld: dochterlief, schoonzoon, Elena, Matthias en Eva. Nee, Zeger kwam niet (maar ik wist dat hij het dit weekend heel druk heeft).

Blije begroetingen, de kindjes o zo blij met de verrassingen vanwege mijn vriendin (ik heb hen uitgelegd van wie ze komen hoor, lieve Jeannine), aperitief, barbecue met heel lekker vlees, bijgerechten en wijn, en daarbij nog het bezoek van twee heel toffe vrienden van Hendrik en Debby... die samen met Hendrik zorgden dat de droogkast op haar (zijn? ik voel echt niet aan of een Nederlands woord mannelijk of vrouwelijk is) plaats stond nog voor ik iets in de gaten had.

Het nieuwe huis van Hendrik en Debby heeft zijn eerste toets met glans doorstaan! Om te beginnen hebben zoon en schoondochter het heel mooi en gezellig ingericht, en ten tweede, ondanks het vrij warme weer vandaag (tot 31°C in het Antwerpse) was het er echt te doen... en op de "binnenkoer" was het supergezellig vertoeven tot heel laat!

vrijdag 30 augustus 2019

Kankerbehandeling

Jawel, deze avond las ik onder andere verder in de blog die ik onlangs ontdekte. De blogster schrijft goed en de inhoud van haar schrijfsels is meestal interessant.

Als ik goed heb onthouden is ze nu (ik bedoel waar ik gekomen ben met mijn lectuur, niet op dit tijdstip want ze is overleden) al een negental keren geopereerd op twee en half jaar tijd (en ik weet dat ze binnen een dik jaar zal overleden zijn). Ze blijft vechten en... afzien van al die behandelingen, nog veel meer dan van haar eigenlijke ziekte.

En ik stelde me weer vragen bij de behandeling van kanker. Is het altijd zinvol? Was het in haar geval zinvol? Zou ze misschien langer geleefd hebben als er niets anders ondernomen werd dan desnoods pijnbestrijding?

Ik stel me de vraag omdat ik weet (eerlijker: omdat ik heb gelezen... maar waar was dat weeral?) dat kankerbehandeling vaak steunt op "experimenteren" en dat ik, toen mama (dat is mijn schoonmoeder) stierf, eigenlijk blij was dat ze niet eerder behandeld werd.

Ze overleed in 1991, op 72 jaar, aan uitgezaaide baarmoederkanker. Nee, ik lieg, ze is niet overleden aan de gevolgen van die huidkanker, wel aan de gevolgen van de operatie. Dat ze een dokter aansprak over haar problemen lag aan het feit dat een uitzaaiing haar gezicht lelijk maakte. Het was dus oorspronkelijk alleen een esthetisch probleem voor haar.

Toen werd vastgesteld dat die uitzaaiing kwam van een primaire tumor in de baarmoeder herinnerde ik me dat mama al langer dan tien jaar soms vage buikpijn had, daar nooit had willen voor consulteren... en daardoor waarschijnlijk is gevrijwaard van alle pijn en ongemakken die gepaard gaan met kankerbehandeling.

Dit is natuurlijk maar één voorbeeld van een niet behandelde kanker en echt oud is mama niet geworden. Maar als, zoals ik vermoed, die primaire kanker al van voor haar 60 jaar aanwezig was, heeft ze toch, zonder behandeling, nog langer geleefd dan de meeste mensen wier kanker behandeld wordt!

Glycemische index en glycemische lading

We wandelden vandaag in stilte (dat doen we meestal) de lus Klein-Gelmen, Mettekoven, Klein-Gelmen. Een groot deel van het pad was fel dichtgegroeid en er waren weer heel veel insecten.

Terwijl ik de insecten van mij afsloeg dacht ik terug aan de blog van die jong aan kanker overleden vrouw. Ze schreef op een bepaald moment dat haar oncoloog haar had aangeraden suiker, melk en "witte koolhydraten" te vermijden. Ik vermoed dat ze met dat laatste wit brood, witte pasta, rijst en aardappelen bedoelde.
En... ik vroeg me af waarom niet elke oncoloog dat zijn patiënten aanraadt. Niet dat het bij die vrouw veel heeft geholpen (het is wel zo dat al bij de ontdekking van haar tumor er uitzaaiingen aanwezig waren)... maar misschien kan het geen kwaad al die suikers preventief te vermijden, vermits een tumor zich voedt met suiker en we naar het schijnt allemaal kankercellen in ons lichaam hebben.

Daarna stelde ik me vragen over het berekenen van de glycemische lading. Ik weet ondertussen dat die belangrijker is dan de glycemische index maar had nog nergens gevonden hoe je die precies berekent.

Na het avondeten (zuurkool, waarbij we sinds lang elk nog een kleine aardappel aten) ging ik op zoek en... ik heb het gevonden. Het is een heel interessante les waarin die berekening uit de doeken wordt gedaan, alleen jammer genoeg weer in het Frans.

De formule om de glycemische lading te berekenen is: (glycemische index maal koolhydraten per portie) gedeeld door 100.

O ja, en ik vergat nog te vertellen dat ik elders (ik heb even gezocht, het was hier) las dat een glycemische lading onder de 10 laag is en dus zeker oké en een GL boven de 19 hoog is en dus te vermijden.

donderdag 29 augustus 2019

Kermis en zoete aardappelen

We brachten vandaag eindelijk de boeken die ik wil wegdoen naar de Kringwinkel... maar Roger kocht er een nieuw tweedehandsboek. We kunnen het blijkbaar niet laten!

Daarna wandelden we wat in Sint-Truiden. Het is er kermis. Ik was het vergeten maar had het moeten weten: had onze tabakshandelaar ons niet gezegd dat hij daarom de winkel sloot deze week?
De muziek, het lawaai, het volk en de geuren haalden herinneringen op aan de Sinksenfoor in Antwerpen, elk jaar de minst aangename periode voor ons. "Minst aangenaam" is trouwens een eufemisme! Het waren telkens ronduit vreselijke weken daar in de buurt van de Zuiderdokken!

In Sint-Truiden was de kakofonie wel iets minder erg, had ik de indruk. En het viel ons op hoeveel schietkramen er stonden!

Net toen ik later thuis begon te koken, belde onze straatgenote V. (die onlangs ziek was geweest). Of we binnenkort in hun plaats haar kleinzoon van school kunnen afhalen. Gelukkig moeten we die dag niet zelf babysitten, dus dat lukt wel. We hebben die middag wel een vergadering van de werkgroep WO I-II maar dan moeten we die maar wat vroeger verlaten.

Ik kookte voort. Ik had deze avond, voor na de groentesoep, lamsvlees met spitskool voorzien. En ik zou proberen daar een zoete aardappel bij te serveren. Eerst had ik die (kleine) zoete aardappel gekookt. Ik begrijp het niet goed: de glycemische index daarvan ligt zoveel lager dan die van aardappelen en toch was die zoete aardappel veel sneller gaar... en smaakte hij mierzoet.

Te zoet voor ons, dus bedacht ik iets dat heel goed meeviel. In een wok bakte ik in koolzaadolie een in reepjes gesneden halve spitskool samen met een gesnipperde ui en twee teentjes knoflook. Daar voegde ik een koffielepel kurkuma, een koffielepel curry, vrij veel peper, een scheutje sojasaus en de gekookte zoete aardappel aan toe. En het resultaat bleek heel lekker!

Na een uurtje lectuur op papier (nog steeds Shantaram) keken Roger en ik nog naar een aflevering van "Father Brown". Ik vind die serie echt ontspannend!

Daarna, terwijl ik in de keuken een glaasje rosé ging halen, hoorde ik in de wei een uilskuiken! 

woensdag 28 augustus 2019

Naar Tongeren

Ik stelde voor onze wandeling in Tongeren te maken vandaag, de stad waar een grootvader van mij opgroeide.
We wandelden er een dik uur rond, bezochten even de mooie basiliek waar een fototentoonstelling liep maar, hoewel de temperatuur was gedaald, vond ik het nog kleverig warm. Echt onaangenaam.




Het is hier te vochtig, dat is het probleem zoals Zeger me daarstraks mailde. Hij schreef ook: 'Dat de wereld maar snel opwarmt zodat het hier een woestijn wordt, dat heb ik veel liever'.
Ja, dat is droger... maar in een woestijn groeit niet veel...

Nany, met wie ik even belde, vond het helemaal niet te warm. Wat kan zij daar toch goed tegen!

Deze avond viel ik per toeval op een blog van iemand die twee jaar geleden overleed aan kanker. Nog een jonge vrouw... die ik uiteraard niet ken maar van wie ik de blog toch uitgebreid begon te lezen. Vijf dagen voor haar overlijden postte ze nog een blog! Confronterend!

dinsdag 27 augustus 2019

Domein Nieuwenhoven

'Maken we geen wandeling vandaag?', vroeg Roger me na enkele huishoudtaken.
'Met deze hitte gaan wandelen lijkt me geen goed idee', reageerde ik (we haalden hier immers de 34°C in de schaduw vandaag!)
'Maar... misschien in een bos. Nieuwenhove bijvoorbeeld', drong Roger aan.
Dat vond ik wel een goed voorstel.

Het was daar opvallend stil. We hoorden alleen geregeld een eikel vallen en er floten zelfs helemaal geen vogels. We herinnerden ons dat we ooit hadden gelezen dat, naarmate de zomer vordert, vogels steeds minder gaan zingen. Deze avond, na het eten, zocht ik daar nog eens wat over op en viel ik op deze interessante site.

We ontmoetten ook amper vier andere wandelaars, het was relatief fris in de schaduw van de bomen, kortom, het werd een heel aangename wandeling.


Eigen foto's
Omdat we zo weinig mensen tegenkwamen, dachten we dat het café 't Kelshof gesloten zou zijn maar na een klein uur bleek dat we ons vergisten. Daar zaten immers wel mensen.
Op het terras bestelden we een Chimay voor Roger en een witte wijn voor mij.

Daar is het dat ik besloot deze avond gevulde courgettes klaar te maken. Ik had oorspronkelijk voor vandaag vleesbrood met courgettes voorzien maar bedacht ineens dat een gegratineerd gerecht wellicht lekkerder zou zijn.

Dus aten we deze avond, na groentesoep, courgettes, eerst gevuld met gehakt, quinoa, ui, look, dragon, het gehakte vruchtvlees van de courgettes en wat gepelde tomaten, en daarna met een beetje geraspte kaas gegratineerd in de oven.

Heel lekker (maar we zijn wel wijs uit de keuken gebleven zolang de oven werkte): wat een hitte!

Ik had wel te doen met Nany en Zeger in wier flats het echt heet kan worden bij zulke temperaturen. En... ik vroeg me af of het nieuwe huis van Debby en Hendrik zulke hitte "goed verdraagt"! Misschien moet ik even informeren?

O ja, deze avond bakte Roger eindelijk nog eens speltbrood (de laatste keer dat we vers brood kochten was op de Molenfeesten in Rotselaar). Dat brood was lekker maar, vind ik, minder lekker dan wat Roger bakt.

Eigen foto

Ik eet heel weinig brood sinds ik het boek van Verburgh en zijn raadgevingen volg. Maar... toen ik de geur van het door Roger versgebakken brood opsnoof, dacht ik er meteen aan hem morgenochtend te vragen om een eitje te bakken (wat hij graag doet en dat ik dan eet met een sneetje versgebakken brood).

Dat gaat smaken (ik besef ineens dat ik sinds de molenfeesten nog geen brood heb gegeten)!

maandag 26 augustus 2019

Bedelaars

Wekelijkse boodschappen vandaag. Eerst bij Lidl, voor chocolade met 85% cacao en cheddarkaas.

Voor de winkel stond een bedelaar, die in het Frans vroeg: 'Un peu d'argent pour que je puisse manger s'il vous plaît ?'
Ik ging als eerste de winkel binnen, en omdat ik nooit geld bij me heb, kon ik hem niets geven. Iets na mij kwam Roger de winkel binnen. Terwijl ik naar chocolade zocht (er was er weer geen met voldoende cacao, dus die hebben we nog eens bij Colruyt moeten kopen), vroeg ik aan Roger of hij iets had gegeven aan die bedelaar.
'Zeg, die was nog jong genoeg om fruit te gaan plukken!'
'Ja... maar je moet de weg kennen natuurlijk. Hij sprak alleen Frans en ik weet niet of ik hier, alleen die taal sprekende, zou weten waartoe ik me moet wenden'.
'Je hebt gelijk,' antwoordde Roger, 'ik zal hem iets geven in het buitengaan'.

Dat deed hij voor we naar de Aldi reden (sommige zaken uit die winkel vind ik lekkerder, in interessantere porties verkocht en/of goedkoper dan bijvoorbeeld bij Lidl, Colruyt of Delhaize).
Daar stond ook een bedelaar voor de winkel... die zei: 'Un peu d'argent pour que je puisse manger s'il vous plaît ?'

'Dat bedelen gaat dus duidelijk van een bende uit', stelden Roger en ik op hetzelfde moment hardop vast. Uiteraard kreeg die man niets.

Na onze aankopen in die winkel reden we naar Colruyt voor onder andere bittere chocola. Er stond een bedelaar in de buurt van de ingang... en de rest raden jullie wel zeker?

En dat was onze enige wandeling vandaag: we haalden 32°C in de schaduw, vrij warm dus.

Kranten en radio spreken over een derde hittegolf en doen alsof dat heel uitzonderlijk is.
Eigenaardig genoeg hoor of lees ik nergens iets over de langdurige hitte van de zomer 2018!

Crèvecoeur en Vithoulkas

Ik vergat gisteren te vertellen dat Crèvecoeur, net zoals ik, homeopathie ontdekte via een bevriende arts... en de boeken van Vithoulkas! Crèvecoeur is een wetenschapper. Hij beweert dat je homeopathie kunt verklaren aan de hand van quantumfysica.

zondag 25 augustus 2019

Jean-Jacques Crèvecoeur en Castañeda

Jean-Jacques is nog iemand die ik volg op You Tube.

Ach, ja, ik besef ineens dat jullie je afvragen of het feit dat ik zit te schrijven en van alles te bekijken compatibel is met een "gezellig" weekend "onder ons".

Jawel, want Roger en ik hebben weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen (en toen ik nog boeken schreef, moest hij het wel avonden zonder een woord van mij stellen, net zoals ik, toen hij ons Antwerpse huis verbouwde, avonden zonder een woord van hem moest doorbrengen). En toch zijn we heel graag samen!

Maar terug naar Crèvecoeur.

Ik zag en hoorde zopas, in zijn laatste vlog, dat zijn ogen werden geopend door onder andere Castañeda van wie hij de boeken las.

Helemaal aan het begin van mijn leven met Roger las ik ook verschillende boeken van die auteur. Die me ook heel veel in vraag deed stellen!

Na 20 dagen vasten

Nee, niet ik heb 20 dagen gevast, integendeel...

Ik volg wel op You Tube iemand die ten dode was opgeschreven (terminale kanker) en die nu al maanden (jaren? Ikzelf volg hem nog maar een paar maanden) overleeft dankzij onder andere autophagie (ik weet niet of dat de juiste term is in het Nederlands, ik bedoel het Engelse autophagy) en door af en toe echt te vasten.

Vandaag hoorde ik hem zeggen dat hij het vasten opgeeft op de 21ste dag. Omdat hij heeft ingezien dat te lang vasten te veel kwalijke gevolgen met zich meebrengt, die vaak onomkeerbaar zijn.

Het is wel weer in het Frans.

Het bos in Rukkelingen

We haalden de 31°C in de schaduw vandaag. Heel warm dus. Daarom besloten we onze dagelijkse wandeling te maken in het bos van Rukkelingen.

Daar liepen we heel lang in de schaduw maar het was vrij vaak klimmen en met dit weer betekent dat zwoegen. In tegenstelling tot de vorige keren dat we daar waren, kwamen we vandaag vijf wandelaars tegen. Meestal ontmoeten we daar niemand en ik vroeg me onderweg nog af hoe het komt dat het pad niet overwoekerd is met zo weinig wandelaars.
Er waren wel heel veel insecten!

Wat ik echter vergeten was (het was heel lang geleden dat we nog daar wandelden), is dat de lus die we maakten ons verplicht een dik halfuur in volle zon te lopen.

Later, na de soep en terwijl zalm met paprika's, ui, look, rozemarijn en olijfolie in de oven gaarde, belde ik even (dat wil zeggen een halfuurtje) met mijn moeder Nany, die weer heel veel te vertellen had. Zij vond het helemaal niet te warm!

Morgen zouden we de 32°C halen in deze contreien!

zaterdag 24 augustus 2019

Na het leveren van mijn vertaling heb ik blijkbaar een vriendin geshockeerd

De (hopelijk voorlopig) laatste vertaling is geleverd... en we hebben vandaag zelfs tijd kunnen maken voor een wandeling in het Vinne in Zoutleeuw. Het water stond nog iets lager dan vorige keer maar, hoewel wij dachten dat het meer werd leeggepompt, las ik deze avond dat die plannen voorlopig niet doorgaan. Het lage waterpeil zou aan de droogte liggen.
Het was er wel op het randje van te warm (30°C in de schaduw en meestal liepen we in de zon). En de volgende dagen worden nog warmer naar het schijnt.

Daarna wilden we iets gaan drinken in de tuin van Stephane Malais in Heks, maar die bleek gesloten. Dan maar naar huis gereden.
'We zullen deze avond voor het eten een glas sherry drinken, met olijven', suste ik Roger voor ik de vertaalde tekst nog één keer nalas en daarna mailde naar de klant.

Helaas, dat aperitiefje vergat ik helemaal toen ik het eten had klaargemaakt. Eigenlijk aperitieven wij  praktisch nooit als we onder elkaar zijn, hoewel dat wel behoorde tot de (weekend- en feest-) gewoontes van mijn ouders.
In Rogers familie werd er nog minder vaak geaperitiefd... vandaar misschien dat hij zich mijn belofte ook niet herinnerde.

Vlak voor we samen gezellig naar een film zouden kijken (jawel, met een glas Westmalle bij de hand), chatte ik even met een vriendin. Chatten is niet wat ik het liefste doe, ik vind het immers al bijna even dwingend als telefoneren, maar er zijn nu eenmaal mensen die alleen op die manier willen communiceren.

Ze klaagde dat ze al enkele dagen niets had gehoord van haar (gehuwde) zoon. Op mijn antwoord dat ik soms een paar weken niets hoor van mijn volwassen zonen en dochter, omdat die nu een eigen leven hebben en wel nog wat anders te doen hebben dan met hun mama te chatten of te bellen, reageerde ze niet meer. Waarschijnlijk heb ik haar dus weer geshockeerd!

Volwassen kinderen leren loslaten is moeilijk, dat heb ik zelf ondervonden (jawel, ik heb het "lege nest syndroom" heel bewust meegemaakt), maar ik denk dat het heel belangrijk is. Die kinderen zijn immers niet onze eigendom!

vrijdag 23 augustus 2019

Huiselijkheid

Wat een gezellige, bijna uitsluitend huiselijke dag!

Terwijl ik verder vertaalde, maakte Roger pruimenmoes. Hij had immers te veel pruimen geplukt: als hij die niet verwerkt, kunnen we de grootste hoop wegsmijten. Ik weet het, in pruimenmoes zit suiker maar Roger voegt daar nog geen 2% suiker aan toe (en toch blijft onze moes jaren goed).





Eigen foto's
Daarna hebben we gezorgd dat Roger zijn dagelijkse beweging kreeg: in Sint-Truiden, waar we na de wandeling nog een glas witte wijn dronken in "ons" cafeetje.

Na het avondmaal (groentesoep gevolgd door rode bonen met hespenblokjes in een tomatensaus met kruiden en veel ui en look) stond ik voor een moeilijke keuze.

Ofwel werkte ik nog enkele uren voort en kunnen we morgen naar de jaarlijkse uitreiking van de Nestorprijs in Herentals, ofwel hield ik voor vandaag op met werken en gaan we er morgen niet naartoe.

Onlangs vroeg Frans Depeuter me nog in een mail of we dit jaar wel komen (vorig jaar zijn we er niet naartoe gegaan omdat we het plotse overlijden van mijn schoonbroer moesten verwerken).

Ik had geantwoord dat we er in principe zouden zijn... behalve als ik nog te veel werk had.

Ik denk dat het dat zal worden. Hadden Roger en ik ons immers niet voorgenomen enkele dagen heel egoïstisch alleen onder elkaar door te brengen? Dat ik dan enkele uren moet werken, vindt Roger immers helemaal niet erg. We zijn geen praters en genieten gewoon van het bij elkaar zijn terwijl ieder met zijn eigen zaken bezig is.

En op die manier (dus vandaag niet verder werken, morgen wel nog enkele uren besteden aan de vertaling) kunnen we straks ook nog gezellig samen naar een film kijken.

O ja, vandaag toch de tijd gevonden om even met Nany te bellen. Die zich nu al zorgen maakt over het bezoek van oom Gusty en nicht Chantal in oktober. Ze wilde gewoon een broodmaaltijd serveren maar mijn broertje leek dat niet goed genoeg te vinden. Ik eerlijk gezegd ook niet, want weer te veel granen met een hoge glycemische index (eigenlijk spreekt men nu over de "glycemische lading", wat de "glycemische index" ietsje nuanceert). Ik raadde haar aan een soep te maken (ik heb al lang de indruk dat Nany niet graag meer kookt maar een soepje is toch te doen?) en daarna eventueel brood en toespijs. Voor mensen zoals broertje en ik zal die soep waarschijnlijk wel voldoende zijn!

donderdag 22 augustus 2019

Eindelijk tijd gevonden en gemaakt om "onze zieke" te bezoeken

Deze vertaling is minder dringend dan gewoonlijk. Dus besloten we vandaag tijdens een pauze eindelijk op bezoek te gaan bij "onze" familiezieke. Ik zou haar eigenlijk niet meer zo mogen noemen, want ziek is ze niet meer: ze heeft alleen last van de gevolgen van een "ziekte".

Het werd een lange pauze: over en weer is het ongeveer anderhalf uur rijden (onder andere via die afschuwelijke E313), voeg dat bij twee uurtjes in haar gezelschap en je weet dat ik drie en half uur pauzeerde.

Maar... ze leek zo blij ons te zien dat ik me meteen schuldig voelde omdat we niet eerder waren gegaan. Ik weet dat ik voldoende excuses heb, maar in haar geval kan ik zelfs niet even bellen of mailen om te zeggen dat ik het te druk heb.

Want communicatie met haar was nog steeds enkel mogelijk via gezichtsuitdrukking en aanrakingen. Ze zegt wel meer woordjes na, je voelt dat ze van alles wil vertellen maar... we verstaan haar niet.

En toch... op de duur leer je ook die gebaren en gelaatsuitdrukkingen zo goed mogelijk interpreteren.
Haar echtgenoot, die er aan kwam toen we een halfuurtje daar waren, gaf  me gelijk voor praktisch elke interpretatie. En de laatste was, nadat ik heel aandachtig had gekeken naar de gebaren en zo van "onze zieke", dat ze volgens mij wilde dat we samen met haar zouden eten. Er een "feestje" van maken dus.
Ze treuzelde trouwens om van haar eigen eten te proeven, maakte telkens opnieuw dezelfde gebaren, en op de duur dacht ik door te hebben dat ze zich zorgen maakte omdat wij geen eten kregen. Haar echtgenoot legde haar uit dat we daar niet mogen eten en ik maakte haar duidelijk dat ons eten thuis op ons wachtte, dat we zouden vertrekken en dat ik dat eten enkel in de microgolf hoefde te schuiven.

Ik beloofde wel dat we niet meer zo lang zouden wachten voor we nog eens op bezoek komen (nu was het geleden van in mei, als ik me goed herinner... ja, dat klopt, zie hier!).

We reden terug naar Haspengouw waar de magnetron voor ons avondmaal zorgde en waar ik, na nog een beetje werk, mij afvroeg of we volgende keer niet met "onze zieke" en haar echtgenoot ergens samen kunnen gaan eten. Ik zal eens moeten informeren bij haar man.

Echtgenoot die ik heel fel bewonder! Ikzelf vind het bij elk bezoek vreselijk dat ze "opgesloten is in haar lichaam", dat communiceren met die vrouw, die ik heel graag zie, zo moeilijk is, maar hij wordt daarmee elke dag geconfronteerd!

woensdag 21 augustus 2019

Pauzeren

Ik nam zes pauzes vandaag. De eerste van een uur om de badkamer onder handen te nemen, de tweede om gedurende drie kwartier met Roger een wandeling te maken in Borgloon, de derde om te koken en de vierde om even wat op te ruimen in mijn deel van onze werkkamer.

Ik heb geprinte vertalingen van meer dan 25 jaar geleden weggesmeten (of bij het kladpapier gelegd - op de blanco achterkant kunnen de kindjes nog tekenen).

Eigen foto
In die tijd hadden we al een pc maar nog geen internet. De vertalingen werden meestal op diskettes aan de klant geleverd. Als de klant geen pc had - wat toen nog vaak het geval was - werden de vertalingen gefaxt en moest ik ze dus eerst printen en werden ze na het faxen overgetypt door de klant. Ik vraag me af hoeveel fouten dat als gevolg heeft gehad!

Ik vertaalde toen ook vanuit het Engels, het Spaans en het Duits en ik herinner me hoe ik telkens op dat Duits zwoegde! Tijdens onze humaniora kregen we immers maar een uur Duits per week en later, in de romaanse filologie, was er uiteraard geen spoor van Duits. Spaans leerde ik wel aan de universiteit (ik heb zelfs een poosje avondlessen Spaans gegeven tijdens mijn licenties).

De derde pauze gebruikte ik dus om te koken (alu - of aloo - gobi, maar zonder de aloo - aardappelen dus - wat eigenlijk enorm meeviel) en de vijfde om Roger te vergezellen die nog eens pruimen wilde plukken langs de weg naar Mettekoven.

Deze keer leken ze rijp. Terwijl hij plukte, bleef ik in de auto zitten met mijn boek en... merkte ik zelfs niet dat hij op een bepaald moment van de ladder viel. Erg, vind ik dat: ik ga mee omdat ik bang ben dat er iets ergs zou gebeuren en dan, omdat ik toch niet  pluk, zit ik te lezen en heb zelfs niet in de gaten dat hij problemen heeft. Gelukkig heeft hij enkel een paar schrammen opgelopen en zich niet echt bezeerd.

De zesde pauze is net voorbij: we keken samen nog naar een aflevering van "Father Brown". Heel ontspannend.

En nu ga ik nog even verder vertalen. Ik ben echt blij dat er wat werk binnenkomt, niet alleen omdat ik heel graag vertaal, ook omdat we het geld goed kunnen gebruiken.

Er is vandaag immers iemand langsgekomen van "Natuur en bos Haspengouw" om te kijken naar de bomen in onze wei (ik dacht dat ze morgen zou komen). Er werd ons afgeraden (of was het verboden? het was niet echt duidelijk) de bomen te laten kappen. Naar het schijnt zijn zulke dikke en hoge essen vrij zeldzaam... en in deze tijd ook zelden zo gezond als die van ons. Dat betekent wel dat we ze waarschijnlijk zullen moeten laten snoeien... en dat is ontzettend duur!

In feite nam ik vandaag dus zeven pauzes, besef ik, want ik heb ook even gepraat met die mevrouw van "Natuur en bos Haspengouw". Gezegd dat we het geld niet hebben om geregeld enkele duizenden euro's te besteden aan dat laten snoeien, gevraagd of we geen subsidies kunnen krijgen (eenmalig misschien wel)... en mij afgevraagd of we de wei dan misschien moeten verkopen.

dinsdag 20 augustus 2019

Vertalingen

Om 21:40 uur heb ik die vertaling van een goede 30 bladzijden (in het Frans wordt dat altijd een paar bladzijden meer, zo breedsprakig zijn ze daar 😊) geleverd, en ondertussen heb ik nog ander (aangekondigd) werk aangekregen.
Maar daar begin ik pas morgen aan, nadat ik eindelijk nog eens de badkamer fatsoenlijk onder handen heb genomen.

Ik hoop maar dat de geleverde vertaling oké is, want er was één woord waarover ik erg heb zitten twijfelen: leggings.
Nee, de vertaling ging niet over mode maar zijdelings kwamen er termen over kleding in voor.

Een legging is iets dat ik niet kende toen ik nog Frans sprak. En ik vond via google ook niet meteen de juiste term ervoor in het  Frans. Ik vond "jambières", "collants", en uiteindelijk ook gewoon "leggings". Dus gebruikte ik dat woord maar, vermits ik al heb opgemerkt dat Fransen ook steeds vaker - ondanks de Academie - Engelse termen gebruiken.

In feite vraagt elk te vertalen woord evenveel aandacht en ik ben dus heel moe (maar ik vind die vermoeidheid na een dag vertalen vrij aangenaam).

Al de energie en tijd, die ik in die vertaling stak, heeft wel tot gevolg dat onze enige gezamenlijke beweging vandaag bestond uit uitgebreide boodschappen doen.

Roger heeft daarna wel nog gewerkt in de wei, en ik heb gekookt (ons avondmaal bestond uit groentesoep, zoals praktisch elke dag, en daarna selder met gehaktballetjes op de wijze van mijn "marraine", maar deze keer zonder aardappelen, wat bleek nog lekkerder te zijn!)

Bij wijze van ontspanning beantwoordde ik eindelijk enkele mails die al lang op een antwoord wachtten, typte ik nog één bladzijde uit mijn tienerdagboeken over en keken Roger en ik samen naar een aflevering van Father Brown.

maandag 19 augustus 2019

Wat hou ik van mijn job!

Ik had na onze brunch de wasmachine laten draaien en de keuken nog eens serieus onder handen genomen (niet de binnenkant van de kasten of ik was vier uur in plaats van twee uur bezig geweest), ik had naar Nany gebeld in verband met een ontmoeting die ik wil organiseren met mijn oom Gusty en zijn dochter Chantal, ik had uiteindelijk naar die nicht gebeld die akkoord ging met de voorgestelde datum, daarna had ik de was te drogen gehangen en het was iets later dan 14 uur geworden.

Ik zei net tegen Roger dat we de wekelijkse boodschappen even zouden uitstellen omdat ik nog voldoende in huis had en dat hij maar moest nadenken over een te maken wandeling terwijl ik even mijn mails zou checken toen er een vertaalopdracht binnenkwam.

32 bladzijden deze keer! De laatste tijd waren dat een bladzijde of twee als het al niet enkele regels waren, of gewoon een reeds (automatisch) vertaalde tekst die ik even moet nalezen. Ik was dus heel blij!

En ik begon meteen te vertalen. Het was niet al te moeilijk, interessant (toch jammer dat ik daar niets mag over zeggen, want ik heb weer iets bij geleerd) en ik voelde dat ik, net zoals toen ik nog veel vertaalwerk kreeg, echt opga in dat werk. Dan kan het mij niet meer schelen dat ik in de ogen van veel vrouwen een slechte huisvrouw ben omdat ik niet graag schoonmaak, dan hoor ik zelfs niet wat Roger tegen mij zegt, dan geniet ik van elk detail in een zin en ook van de verschillende manieren om dat in het Frans weer te geven, kortom, ik voel me als een vis in het water (ik weet niet waarom net deze vergelijking bij mij opkwam! 😊).

Maar... na een paar uur vertalen voel ik wel dat ik echt even moet pauzeren. En besefte ik vandaag dat Roger zijn beweging niet had gekregen. Dus stelde ik een wandeling voor. Blijkbaar was Roger daarop aan het wachten, want hij stelde meteen voor naar Kortessem te rijden en daar een bos in te wandelen. Dat deden we dus... en, hoewel Roger beweert dat we daar al ooit waren, ik herkende niets. Na een halfuur wandelen vroeg ik al om terug naar huis te rijden, want ik wilde verder werken aan die vertaling. Roger leek dat niet zo leuk te vinden en dat begrijp ik. Maar hij had zijn beweging gekregen en ik had nog zoveel werk voor de boeg!

Toen we thuiskwamen, was het eigenlijk tijd om te koken. Ik zorgde dus eerst voor ons avondmaal (groentesoep gevolgd door lamsvlees met broccoli, ui, look, rozemarijn en basilicum).
Terwijl Roger daarna de keuken opruimde, vertaalde ik verder.

De job is ook niet echt heel gemakkelijk maar ik vertaal gewoon heel graag.
Zeggen dat ik gisteren nog dacht dat het bijna voorbij was voor mij, de "vertaalperiode" (onder andere omwille van de automatische vertalingen natuurlijk, maar ook omwille van mijn leeftijd en het feit dat ik minder beschikbaar ben dan vroeger).

zondag 18 augustus 2019

Gezellige middag met dochterlief en de kindjes

We haalden deze middag Zeger af in het Leuvense, reden daarna naar dochterlief en schoonzoon waar Roger me afzette en schoonzoon oppikte. Zij zouden Debby en Hendrik gaan helpen meubels in elkaar zetten en nog enkele spulletjes verhuizen.

Ik bleef bij dochterlief en de kindjes.
Eva en Matthias toonden me fier hun nieuwe boekentas.
Iets later bracht hun mama Matthias naar het verjaardagsfeestje van een vriendje.
Elena, Eva en ik tekenden, speelden even, tussen twee regenbuien door, verstoppertje in de tuin. Elena - 8 jaar en half - toonde me de You Tubekanalen die ze volgt, liet me naar de liedjes luisteren die ze graag hoort,  maar wilde niet met Eva en mij kindermonopoly spelen: het kind in Elena is duidelijk aan het wijken.

Dochterlief ging even "mediteren" tijdens het tuinieren... en ik bedacht dat als ze het naaien geërfd heeft van mijn moeder Nany, ze de liefde voor tuinieren duidelijk van mijn vader heeft!

We aten pannenkoeken, waarna dochterlief Matthias afhaalde bij zijn vriendje.
Matthias (op de fiets), Eva en ik maakten een wandelingetje tot aan de "wei met de paarden"... waarin geen paarden stonden, terwijl dochterlief spaghetti bereidde.

Later keek Elena tv en speelden Matthias, Eva en ik nog monopoly (en het viel me op dat Eva - 3 jaar en half - al echt rekent: zo moest ze op een bepaald moment 3 euro betalen, ze had er vijf in haar hand, en zei: 'ah ja, dan moet ik er 2 wegleggen').

We aten en terwijl de kindjes daarna samen naar tv keken, had ik boeiende gesprekken met dochterlief: over de opvoeding van de kindjes, over de volgende kleren die ze plande te naaien, over haar toekomstige lessen, over hun voorbije reis.

En toen kreeg ze een  telefoontje van haar echtgenoot: onze mannen waren eindelijk op komst. Er werd  spaghetti bij gekookt. Roger, Zeger en schoonzoon kwamen aan en aten, we dronken nog een glas heel lekkere wijn, de mannen vertelden over het werk vandaag, over het nieuwe huis van Debby en Hendrik dat ze alle drie leken te appreciëren.

De kindjes werden te slapen gelegd en rond 22:40 uur vertrokken Roger en ik naar Haspengouw nadat we Zeger vlak bij zijn studio hadden afgezet.






Eigen foto's
Zeger had gelezen dat ik een poosje "alleen met Roger" wilde zijn en vroeg me waarom we dan niet even op reis gaan. Ik dacht er over na... maar toen herinnerde ik me dat we volgende donderdag nog een belangrijke afspraak hebben in verband met de bomen in onze wei ... én dat de gevolgen van die afspraak (kappen of snoeien) weer zoveel kosten met zich mee zullen brengen dat een reisje op dit moment jammer genoeg niet zo'n goed idee is.

Toen we hier om 23:40 uur uit de auto stapten, vond ik het echter zo koud... dat ik het niet meer zo jammer vond dat we niet op reis kunnen.
Alleen met z'n tweetjes thuis is immers ook heel gezellig!

zaterdag 17 augustus 2019

Molenfeesten

Deze middag had Marieke Karel en ons nog eens uitgenodigd voor de Molenfeesten in Rotselaar. Deze keer waren ook F. en R. uit Herentals erbij, die we al jaren niet meer hadden ontmoet. Het deed deugd ze eindelijk weer te zien.

Zoals steeds had Marieke heerlijk gekookt en waren de conversaties meestal boeiend... maar ik heb voor de zoveelste keer opgemerkt dat ik de laatste tijd heel moe word van "small talk", en vooral (huis)vrouwen kennen daar iets van.
Als de conversaties over het huishouden gaan, boeien ze me zo weinig (en krijg ik toch zulke complexen omdat ik merk dat vrouwen daar nog steeds zoveel belang aan hechten en ik weet dat ik op dat gebied eigenlijk tekort schiet) dat ik mijn energie zo uit mij voel vloeien.

Het miezerde de hele dag maar toch gingen we zoals gepland naar de molen die vroeger toebehoorde aan de grootouders van Karel en zijn broer Dirk zaliger.
Terwijl Marieke, F. en R. een rondleiding volgden, bleven Karel, Roger en ik op het binnenplein zitten, en praatten er over Karels herinneringen aan zijn kinderjaren en de molen. Er was opvallend minder volk dan vorig jaar... en toch leek er mij meer ambiance te zijn dan onlangs op het feest in Sint-Truiden. Maar misschien lag dat gewoon aan het feit dat we vergezeld waren door vrienden... en dat er heel veel jong volk was.

Na nog een ijsje bij Marieke (je ontsnapt nergens aan die zoetigheden: ik kon toch niet zeggen dat ik er geen wilde?) namen F. en R. afscheid van ons met de belofte niet meer zo lang te wachten voor we elkaar terugzien, praatten Karel en wij nog even bij met Marieke en haar echtgenoot die toen net thuiskwam van een optreden met zijn muziekband.

Marieke gaf ons versgeplukte druiven en bessen uit haar tuin mee!

Ondertussen vond in het Antwerpse de eigenlijke verhuizing van Debby en Hendrik plaats. Binnenkort gaan Roger, Zeger en schoonzoon nog even helpen de laatste spullen te verhuizen en meubels in elkaar te zetten. Ik ga dan niet mee naar het Antwerpse omdat ik in het Leuvense blijf om te passen op Elena en Eva, onder andere terwijl dochterlief Matthias bij een vriendje afhaalt.

En daarna... plan ik heel egoïstisch enkele dagen alleen met Roger door te brengen: ik heb er echt nood aan!