Weer een beetje feest

Het was "kindjesdag" en deze avond kwamen, buiten Zeger, ook Hendrik en Debby, die toevallig in de buurt waren, eten bij dochterlief en schoonzoon. Hoe oergezellig was dat, om nog eens allemaal samen (heel lekker) te tafelen (weliswaar na hun studie voor Elena en Matthias en na haar dansles voor Eva). Maar dat het veel werk betekende voor schoonzoon en dochterlief, besef ik maar al te goed! Bedankt, kinderen!

Helaas, het naar huis rijden was minder prettig: ondanks de zomertijd was het al donker. Eerst brachten we Debby en Hendrik weg, en daarna, in het naar huis rijden, vergiste Roger zich weer van afslag, waardoor we minstens een halfuur verloren!

Van pech naar een feestelijke zondag!

Eva nam vandaag deel aan de Lowlands Open Cheer-competitie in Nederland.  Haar ouders en nonkel Zeger vergezelden haar maar Elena en Matthias, die volop in hun examenperiode zitten, bleven thuis. Of Roger en ik ze konden gaan gezelschap houden, had dochterlief ons gevraagd.

Toen we hier echter wilden vertrekken, startte de auto niet: batterij plat. We belden Touring en na een paar uurtjes wachten, werd dat probleem opgelost,  Gelukkig zijn de kindjes nu al groot, zodat ik deze keer niet panikeerde. Ik belde Elena die me zei dat ze dan zelf wel pasta zou koken en saus opwarmen.

Toen Roger en ik tegen 15 uur eindelijk daar aankwamen, was het hoog tijd om aan de bereiding van de beloofde pannenkoeken te beginnen (met de hulp van Matthias voor het deeg en de hulp van Zeger, die ondertussen, samen met dochterlief, schoonzoon en Eva, was thuisgekomen, voor het bakken). Eva had een zilveren medaille behaald maar Zeger vond dat ze een gouden had verdiend (wat ik graag geloof als het uit Zegers mond komt).

We hebben van de pannenkoeken gesmuld en daarna, terwijl de groten verder gingen studeren en Zeger, Eva en ik samen een gezelschapsspel speelden, zorgden dochterlief en schoonzoon voor een heerlijk avondmaal. 

Dat werd dus, na een aperitief, weer smullen van kip en lamsvlees met sla en frietjes, en daarbij heel lekkere wijn. Het leek echt feest!

Greet en Antwerps

Ik had vandaag nog eens een heel lang telefoongesprek met Antwerpse vriendin Greet. 

Eigenaardig dat ze net vandaag belde, want ik had pas nog fel aan haar gedacht, nadat ik in mijn vroegere dagboeken had gelezen dat we op 14 oktober 1981 voor de allereerste keer met elkaar in gesprek raakten aan de schoolpoort - en dat gesprek later bij mij thuis (op weg naar haar werk) voortzetten bij een paar kopjes koffie.

We hadden het echter ook over veel minder leuke herinneringen en nieuwtjes, en over haar “Antwerpse” tongval (die haar soms wordt verweten). Daarna ging het over (het verdwijnen van) dialecten, en ze vertelde me dat ze aan het “dialect” van Antwerpenaars kan horen uit welke wijk van de stad ze komen. Er zijn, naargelang de wijk, blijkbaar grote verschillen - die niet-Antwerpenaren zoals ik niet horen.

Lekker!

Het was weer een vrij luie dag. Hoewel... ik heb wel nog een vijftiental bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini, veel gelezen (onder andere dit artikel over een "goocheltruc van Iran" - het artikel is in het Frans, maar met één rechtermuisklik kun je het in uitstekend Nederlands laten vertalen). 

Maar ik heb vooral ook heel lekker gekookt op deze luie dag! Ik moest immers enkele restjes verwerken en bedacht daarmee een wokgerecht. Dat werd een soort nasi goreng, met 1/2 kop gekookte rijst, 1 rode paprika, 1 dikke ui, 2 knoflookteentjes, 100 gram diepvrieserwtjes, 200 gram hespenblokjes, 100 gram garnalen,  1 eetlepel sojasaus en een scheutje oestersaus, en daar bovenop een omelet in reepjes gesneden. En het resultaat was gewoon heerlijk!

Uit een oud dagboek

Ik lees vandaag in mijn vroegere dagboeken (die ik laat overtypen door AI) dat Hendrik me op 1 september 1981 zei: "God heeft me zo gemaakt dat ik altijd nadenk, dat ik mezelf constant vragen stel". 

Hij was toen nog net geen 4 jaar en nu lijkt me dat een heel merkwaardige uitspraak voor zo'n peuter! Ik herinnerde het me niet en ik vraag me af welke andere interessante uitspraken van de kinderen ik nog ga tegenkomen in die dagboeken. 

Het probleem is natuurlijk wel dat ik steeds minder tijd voor mezelf kreeg telkens er een kindje bijkwam, en het dus mogelijk is dat ik geen tijd meer vond om zulke interessante details te noteren!

Al een beetje lente

Het was vandaag nog eens boodschappendag. Eigenlijk hadden we niet zo heel veel nodig en toch was de inhoud van ons boodschappenwagentje voor de zoveelste keer duurder dan de vorige week. Gezien de huidige prijs van brandstof reden we ook niet - zoals we eerst van plan waren - nog een beetje rond in de streek "voor de leute". Een beetje jammer wel, want je merkt dat de lente eraan komt.

Voor de rest werd het dus een doodgewone dag, met wat lectuur en zo. O ja, ik heb ook geluisterd naar een heel interessant interview met professor Raoult over zijn nieuwe boek. Een wetenschappelijk en filosofisch betoog met veel humor maar ook veel kritiek op de overheid, het onderwijs, de farma-industrie. Het is opnieuw in het Frans, maar de automatische vertaling van het transcript valt heel goed mee.

En na ons avondmaal zagen we tientallen vleermuizen vliegen in de tuin. Eigenaardig dat we die nooit te zien krijgen als de kindjes hier zijn!

Een bijna ideale zondag

Ondanks de chaotische toestand in de wereld en de onzekere toekomst vond ik het vandaag een bijna ideale zondag (alleen de kinderen en kindjes erbij zou nog zaliger zijn geweest). Lectuur (onder andere "De andere krant"), een interessant (hoewel niet optimistisch) gesprek met dokter Perronne en nog eens een door Hendrik gemaakte video van een "Think Poets"-optreden.  

Deze avond, nadat ik nog een twintigtal bladzijden uit vroegere dagboeken had laten overtypen door AI, voor een eenvoudig maar lekker maal gezorgd (een restje spinazie en kikkererwten met een gebakken ei, gevolgd door linzensoep). 

Een verdiende Maigret

Ik wilde vandaag nog een paar dingen doen in het huishouden (onder andere de wasmachine laten draaien), maar ik vond er geen tijd voor. Roger was immers bezig met zijn boekhouding voor Heemkunde Groot Heers en was op een foutje gestoten. Of ik dat wilde nakijken. 

Ik heb daar enkele uren aan besteed, maar vond de oorzaak van de fout niet. Gelukkig kon ik een beroep doen op secretaris Ludo D., die meteen opmerkte waar Roger zich had vergist.

Daarna vond ik het te laat om nog wat anders te doen dan koken. Het werd deze avond nog eens spinazie met kikkererwten en zalm (maar ik had vandaag paprika aan de groenten toegevoegd en dat bleek een uitstekend idee). 

En nu heb ik een film verdiend, vind ik: waarschijnlijk nog eens een Maigret (die uiteraard herinneringen aan onze vroegere tv-avonden zal oproepen)!

Wat ik bewonder en wat me stoort

Vandaag heb ik Roger zo goed als verplicht “iets te doen” aan zijn rommel in het poortgebouw. Ik heb zelf bijna niet geholpen (veel te bang om nog eens te struikelen over iets dat daar rondslingert). Uiteraard is dat poorthuis nog helemaal niet opgeruimd, maar er staat al wel één doos klaar met spullen voor het containerpark. Al het glas zit nu ook in één doos, terwijl het daarvoor overal verspreid lag.

De kruiwagens, de emmers, de hakselaar (over de poten waarvan ik in april 2024 struikelde) en alle andere toestellen die daar onterecht rondslingeren, liet ik maar staan. Ik begreep dat ik, nu ik niet meer in staat ben het zelf grondig onder handen te nemen, in dat poortgebouw hoogstens een beetje orde kan laten brengen,  maar meer niet.

Later op de avond keek ik met veel bewondering naar een reportage over een dakloos koppel dat dertig jaar geleden in het park van het kasteel van Versailles leefde. Ik bewonderde hun moed, hun vastberadenheid, hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar en voor hun dieren, hun gastvrijheid en hun gebrek aan oppervlakkig conformisme.

En ik herinnerde me dat het non-conformisme van Roger destijds ook een rol heeft gespeeld in mijn beslissing om met hem verder door het leven te gaan.

Maar waarom erger ik me nu dan zo fel aan zijn rommel? Omdat die te veel plaats begint in te palmen? Of omdat ik zelf een beetje te conformistisch ben geworden?

Iets opzoeken vroeger en nu

Na onze dagelijkse portie huishoudtaken stelde Roger me deze video voor, over Jeanne d'Arc. Het is niet de eerste keer dat ik hoor of lees dat ze niet zou verbrand zijn, en ik herinnerde me zelfs dat de allereerste keer dat ik die bewering las, in een artikel van Alex Marut zaliger was. Verschenen, dacht ik, in Oostland. 

Omdat ik sinds 2011 alle drukproeven van Oostland op mijn pc heb, zocht ik er daar dus naar maar nee, blijkbaar heb ik dat artikel van Alex elders gelezen. Heel waarschijnlijk in het tijdschrift "Heemkunde Limburg" dat niet meer bestaat. Maar een tekst terugvinden in tientallen nummers van een papieren tijdschrift is geen sinecure: ik begon er gewoon niet aan!

En weer besefte ik hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om iets op te zoeken. Als ik dat vergelijk met onze vroegere opzoekingen voor boekbesprekingen, spreekbeurten, opstellen, verhandelingen, en zelfs later de licentiaatsthesis!

Deze avond, na het journaal en voor het nog laten overtypen van een tiental vroegere dagboekbladzijden door Gemini, nog even gekeken naar dit heel interessante gesprek op  "Tocsin" (Nederlandse vertaling is mogelijk via de instellingen onderaan). Een beetje angstaanjagend allemaal!

"Allez dan"

Vandaag was het onze wekelijkse boodschappendag. Omdat ik vrij snel klaar was met de geplande boodschappen, terwijl Roger wat treuzelde (eigenlijk genoot hij van het “shoppen”), begon ik de klanten rondom mij te observeren. Daarbij viel me iets merkwaardigs op. Praktisch telkens wanneer twee bekenden elkaar tegenkwamen, ontstond er een ultrakorte conversatie, in de trant van:

"Maar zie daar…! Ça va?" "Ça va!" "Allez dan."

Aan de woordkeuze merk je dat we op de grens van Wallonië wonen, maar dat was niet wat me het meest opviel. Wat me trof, was het gebrek aan echte interesse voor elkaar. Ik vroeg me af of iemand voor wie het níét goed gaat, het aandurft om op zo’n bijna automatische vraag eerlijk te antwoorden: "Nee, ça ne va pas."?

Over "ou" en "au"

Het was weer "kindjesdag" vandaag. Vlak na de thuiskomst van Elena en Matthias reden Roger en ik Eva naar haar dansles. Dochterlief zou haar gaan halen na haar eigen dagtaak en wij reden dus meteen terug naar huis. Ik had verwacht dat ik nog zou moeten zorgen voor een vieruurtje voor Matthias en Elena, maar die waren al heel druk aan het studeren zodat ik zelf ook maar begon te lezen.

En dan kwam Zeger eraan. We praatten wat over onze bezigheden maar ook over een taalkundig detail waar Zeger zich vorige keer vragen over stelde. Ik had ondertussen een beetje gezocht en had deze uitleg gevonden over de etymologie van woorden met de klank "ou" of "au". Een heel interessante uitleg en het klopt dat je in bepaalde dialecten nog een verschil hoort tussen "ou" en "au" (we vroegen aan Roger om sommige woorden in zijn Limburgs dialect uit te spreken en het verschil viel echt op).

Dochterlief en Eva kwamen thuis, Elena en Matthias hielden op met studeren, schoonzoon kwam ook thuis, de tafel werd gedekt, we aten spaghetti en bleven nog tot vrij laat interessante conversaties voeren,  onder andere over methodes om vreemde talen te leren

Wat André zaliger en ik niet doorhadden

Terwijl ik luister naar debatten over vrouwen die “meer moeten werken”, herinner ik me wat mijn vriend André zaliger ooit zei: “Dikwijls gaan vrouwen uit werken om te kunnen betalen wat er nodig is om hun gratis werk in huis te vervangen zodat ze kunnen “gaan werken”. Ze moeten een beroep doen op een schoonmaakster, kinderopvang, kant en klare maaltijden, strijkdienst, enzovoort en heel vaak moet er een tweede voertuig gekocht worden.”  

Hoewel ik een hekel had aan het huishoudwerk waar ik toen voor zorgde en eigenlijk liever was gaan lesgeven of zo, gaf ik hem volkomen gelijk en ben ik pas terug gaan lesgeven omdat Roger zijn job zo beu was “als koude pap” - wat niet betekende dat hij mijn werk in het huishouden overnam, daarvoor heb ik een poosje een werkvrouw betaald maar vooral “dubbel gewerkt” (thuis en voor/op school).

Maar wat André en ik toen blijkbaar niet doorhadden: zodra werk betaald wordt, wordt het plots interessant voor de staat!

Edgar Cayce

Ik las gisteren in mijn vroegere dagboeken dat ik in 1981 vernam dat een vroegere "huisgenoot" (hij - een  student geneeskunde -, Roger, Seany, Dirk Lambrechts en ik huurden toen samen een huis in Leuven) zich later, als arts, soms liet leiden door mediums en alternatieve therapieën voorstelde aan zijn patiënten. 

Toen we hem nog eens ontmoetten in mei 1981, vertelde ik hem over Cayce (over wie ik in die tijd veel had gelezen) en hij antwoordde me dat hij soms ook de raadgevingen van die "ziener" durfde te volgen. 

Dat ik dat gisteren herlas, is op zich een onbenullig detail, want mijn dag bestond uit veel andere, vaak veel minder aangename, taken dan dat overtypen van vroegere dagboeken. 

Maar wat wel weer eigenaardig is: 's avonds laat zocht ik een beetje ontspanning op YouTube, en wat wordt me daar als eerste voorgesteld? Een video over de voorspellingen van Edgar Cayce voor deze tijd!

Vroeger aan tafel

Een familiemaaltijd zoals ik ze me herinner, dat zag ik deze avond in een filmpje dat ik als ontspanning bekeek. Lekker eten, lekkere wijn, boeiende gesprekken… maar waar ik het meeste heimwee naar kreeg, was de vader (of de oom?) die rustig van zijn pijp geniet aan tafel.

Want dat mag niet meer.

Vier generaties

Kijk eens wat Hendrik me deze avond opstuurt: een filmpje gemaakt door AI op basis van een foto gemaakt kort na zijn geboorte, met "Nany" bij mijn "marraine". 

Een verjaardag, een bezoek en een monografie

Vandaag bezochten we wel schoonzus L. in het rusthuis. Samen met haar zaten we een paar uurtjes in de cafetaria (en niet op het binnenplein zoals ik vorige week van plan was: het mooie weer lijkt voorbij). Er zat vrij veel volk en we hadden last van het geroezemoes rondom ons: de conversatie werd vrij moeilijk. Toen zuster A. even verscheen aan onze tafel voor een babbeltje, besefte ik echter dat het ook een beetje aan ons ligt. Haar begreep ik vrij goed, maar ze spreekt dan ook met veel luidere stem dan Roger, L. en ik.

Onderweg naar het rusthuis in het Leuvense, had ik een telefoontje gekregen van Jan Gerits. Dat de laatste monografie van 2025 en het eerste nummer van 2026 nog deze maand samen zullen verschijnen, op voorwaarde dat ik snel de tekst van dat eerste nummer, die Jan me een van deze dagen zou mailen, kon nalezen (het exemplaar van december 2025 zou nagelezen worden door de echtgenote van de auteur Bert Stoffels, een germaniste).  Wat ik uiteraard beloofde.

En deze avond, na ons snel avondmaal, kreeg ik de bewuste tekst aan, die ik zopas heb nagelezen. Het wordt weer een boeiend verhaal, over Bartholomeus Jan Meus uit Bree.

Vandaag wordt mijn zusje 73 jaar! Proficiat, Bie!

Toch nog een mooie dag

Ik moest vandaag opruimen, de salon schoonmaken, een boodschappenlijst opstellen (en natuurlijk eerst een weekmenu bedenken), vuilniszakken gaan halen op de gemeente en uiteindelijk koken (groentesoep en boeuf Stroganoff). Behalve dat koken niet echt een boeiend programma! 

En toch werd het uiteindelijk een mooie dag: enkele herinneringen aan onze kinderjaren uitgewisseld met zus Bie, een berichtje van Jopie over Koen en een telefoongesprek met Koen zelf die vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd; een dankbericht van Frans De Peuters dochter met een prachtig gedicht van Frans... 

En deze avond op YouTube een filmpje dat Hendrik had gepost: Debby die gedichten voordraagt op "Think Poets".

Een avondgesprek

 Een gesprek met Roger aan tafel gisterenavond. Ik zal geen namen geven, want ik wil niemand complexen of schuldgevoelens bezorgen, maar het ging ongeveer zo:

- Heb je nog nieuws van A?
- Nee, al lang niet meer. Ze antwoordt niet meer op mijn mails.
- Eigenaardig. Misschien moet je haar man contacteren?
- Dat heb ik gedaan, maar hij antwoordt ook niet. Maar ja, hij is veel ouder dan zij. Ik heb wel van X gehoord dat ze allebei heel vergeetachtig zijn geworden.
- Eigenaardig… Zou B nog leven? We horen toch ook niets meer van haar?
- Inderdaad. Ik weet dat ze zich na het overlijden van haar echtgenoot wat heeft teruggetrokken. Ze heeft me nog een paar berichten gestuurd, maar sinds ongeveer twee jaar niets meer.
- Denk je dat haar kinderen ons zullen verwittigen als ze overlijdt? Ze is al ouder dan negentig, niet?
- Ze moet nu ongeveer vierennegentig zijn. Ik denk wel dat haar kinderen het ons zullen laten weten als ze sterft. Dat hoop ik toch! Heb jij nog nieuws van C?
- Nee, al lang niets meer. Maar ja, die wordt ook al heel oud, hè?
- Erg, hè, al die vrienden van wie we niets meer horen?
- Ik denk dat het onvermijdelijk is. We wonen allemaal zo ver van elkaar. Heb je trouwens nog iets gehoord van D?
- Nee, nog zoiets: die mailde vroeger heel geregeld en ineens niets meer.
- Zou hij overleden zijn? Hoe oud is hij nu? En zou zijn vrouw eraan denken je iets te laten weten als hij er niet meer is?
- Ik weet het niet… Misschien is hij dement geworden.
- Misschien… Wie weet. Erg is dat.

Ja, ik vind het erg. Onze vrienden zijn verspreid over zowat heel Vlaanderen (en zelfs daarbuiten), en we beginnen steeds meer te voelen dat die afstand zijn gevolgen heeft.

Maar het moeilijkste is eigenlijk dat je het niet weet: zijn ze ziek geworden, dement, overleden? 

Wat slikken we eigenlijk?

Ik belde vandaag nog eens met Koen (het gaat goed met hem maar hij is nog heel moe). Het werd dus een vrij kort gesprek. 

Het viel mij op dat hij, evenals Karel (die het vorige woensdag ook even had over zijn medicatie) en net zoals zoveel andere mensen die ik ken, niet echt wist welke medicijnen hem worden voorgeschreven of toegediend. Sommige mensen hebben me zelfs al gezegd dat het hen niet interesseert, dat ze gewoon slikken wat de dokter hen voorschrijft omdat ze alle vertrouwen in hem hebben.

Dat heb ik altijd eigenaardig gevonden. Als je etenswaren koopt, kijk je toch ook naar de ingrediëntenlijst om te weten wat je gaat eten, of niet? En bovenaan de bijsluiter van elk medicijn staat toch ook duidelijk dat je die aandachtig moet lezen voor je het medicijn inneemt?

Mijn leven herbeleven?

Ik heb even moeten aandringen, maar vandaag (nee, niet gisteren) heeft Roger eindelijk die boekhouding afgewerkt. Met een klein beetje hulp van mijnentwege om helemaal op het einde de oorzaak van een heel kleine maar heel vervelende fout te achterhalen (ik heb daar wel veel tijd in gestoken 😉). 

Daarna, buiten onze wekelijkse boodschappen, het klaarmaken van ons eenvoudig avondmaal en de afwas, heb ik eindelijk nog eens tijd gevonden om een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken te laten overtypen door Gemini. Dat doet die echt ongelooflijk goed! 

Ik zit nu in 1981 (het jaar dat Zeger geboren is, maar ik ben nog niet zwanger - of weet het nog niet) en we gaan vaak mijn zieke "oudoom Theofiel" bezoeken in Drongen. Ik herinner me dat hij uiteindelijk is overleden kort voor de geboorte van Zeger. 

Het herlezen van die dagboeken (want ik herlees uiteraard telkens de door AI overgetikte teksten) geeft me echt de indruk mijn leven te "herbeleven"!

Planning met voorbehoud

Met vriend Karel reden we vandaag nog eens naar De Brug in Herent. Tijdens ons lekkere etentje praatten we bij, wisselden we nieuwtjes uit, haalden herinneringen op, enzovoort. 

Nadat we Karel weer thuis hadden afgezet, waren we eerst van plan schoonzus L. te bezoeken. Maar na een telefoontje dat ze te moe was om bezoek te ontvangen, reden we meteen terug naar huis.

Omdat er tijd vrijkwam, plande ik eindelijk nog eens te telefoneren met straatgenote V. Roger stelde voor ondertussen de auto (ook eindelijk) naar de carwash te brengen. Daarna zou hij, na een snel avondmaal, verder werken aan de boekhouding van Heemkunde Groot Heers. Ik beloofde hem desnoods te helpen.

Ik had V. bijna een uur aan de lijn. Omdat Roger nog niet terug was van de carwash, dekte ik alvast de tafel voor het avondeten. Een dik halfuur later was hij er nog steeds niet. Nog een kwartier later begon ik me toch wat zorgen te maken en belde ik hem op. Hij bleek op zijn gemakje rond te kuieren in een warenhuis op de steenweg naar Sint-Truiden. Eigenlijk had ik het kunnen raden: ik weet dat Roger van shoppen houdt.

Toen hij uiteindelijk thuiskwam, hebben we snel gegeten. Maar nu, na de afwas, vind ik het zelf te laat voor dat boekhouden. Of Roger er nog aan begint, zullen we nog zien.

Het is lente, denk ik

Het was prachtig weer tijdens onze “kindjesdag”!
“Het is lente, denk ik,” zei Eva terwijl ze een appel at en ik haar Frans overhoorde op het terras. “Ik blijf op het terras studeren,” besloot Elena later, toen ze thuiskwam en Eva met haar mama naar de dansles vertrok. Matthias at snel een appel, maar trok zich daarna toch terug op zijn kamer om te studeren.

Tegen 17:30 uur begon het wat af te koelen en gingen we naar binnen. “Gaan we niet buiten zitten?” vroeg Zeger toen hij aankwam, maar 16 °C vonden wij toch wat te fris. We schoven twee soorten gratin in de oven en praatten bij tot Eva en haar mama terugkwamen van de dansles. De tafel werd gedekt, schoonzoon kwam ook thuis, en we gingen samen aan tafel om te genieten van twee heerlijke gegratineerde schotels: één met spinazie en één met savooikool.

Zoals steeds werd het een heel gezellige maaltijd, met veel boeiende gesprekken, tot Roger en ik besloten terug naar Haspengouw te rijden - en deze keer braaf de omleidingen in Borgworm te volgen.

En ik kwam weer thuis met een geschenk: dochterlief had opnieuw een mouwloos, omkeerbaar vestje voor mij genaaid!