Als het geen leven wordt

Ik hoorde vandaag op de radio over de panorama-uitzending van deze avond met bovengenoemde naam, over laattijdige zwangerschapsonderbrekingen. En ik vond het intrigerend omdat de omroepster tijdens haar interview met de reporter stelde dat vrouwen die zulke ingreep lieten uitvoeren die dus niet aanvoelden als een abortus, maar als het overlijden van hun kind. Volgens mij heeft abortus sowieso als gevolg het overlijden van een kind (“in spe” als je per se wilt dat een foetus nog geen kind is) dus vond ik die uitspraak zeer eigenaardig. Is het werkelijk al zover gekomen dat doorsneemensen bij het woord “abortus” niet meer denken aan het kind dat dood gaat???

En ik dacht ook terug aan iets wat Zeger, Hendrik en ik ons eens afvroegen. Als je in bepaalde (erge, maar wie bepaalt wat erg is?)gevallen tot de dag voor de geboorte de foetus mag laten doden, waarom dan niet na de geboorte?

Ook de titel van de uitzending intrigeerde me. Ik herken wel de woordspeling (“Het is geen leven!” in de betekenis van “alles gaat slecht”), maar hoor toch ook de insinuatie dat pas na de geboorte het leven begint.

Deze avond surfte ik dus even naar deredactie.be en keek op mijn pc naar de uitzending.

In feite was ik blij verrast door de teneur ervan: de reporter stelde veel kritische vragen. En ik vernam dus dat, jawel, een kind (een foetus?) dat geboren werd met een serieuze afwijking soms werd gedood na de bevalling. Eerst wordt het naar de “palliatieve zorgen” gebracht en daar krijgt het zoveel pijnstillers dat het rustig “inslaapt”.

De uitzending was heel ontroerend, omdat het vooral ging over ouders die om hun op die manier of door een late abortus overleden kind treurden.

Maar… Ik kreeg de indruk dat in bepaalde gevallen (zoals bij het syndroom van Down) ze abortus min of meer opgedrongen kregen. Omdat onze maatschappij geen tijd of geld meer wil besteden aan zulke mensen? Ik ken anders enkele “mongooltjes” die een heel simpel, maar gelukkig leven leiden! Het gaat over volwassene “mongooltjes” die uiteraard in een instelling verblijven. En dat kon de vader van een van de “vermoorde” foetussen uit de uitzending niet aan: het idee dat zijn zoon in een instelling zou eindigen. Dacht hij toen vooral aan zijn zoon of aan zichzelf?

Ik probeer nooit mensen te beoordelen, en begrijp volkomen dat het voor sommigen niet te doen is om een gehandicapt kind groot te brengen. Maar ik blijf zitten met het wrange idee dat onze maatschappij die ouders bijna dwingt tot abortus. Eén van de geïnterviewde gynaecologen gaf trouwens toe dat de vraag naar abortus serieus is gestegen de laatste jaren.

Een andere versprak zich dan weer (en de lapsus sprak voor zich): hij veroordeelde de “palliatieve-pijnstillers-methode” om van pasgeboren gehandicapte baby’s af te geraken en zei: ‘Dat is kindermoord, een heel ander misdrijf!’.

Let op het “ander misdrijf”! Is het dan zo dat het geweten van mensen toch soms opspeelt door voor een serieuze lapsus te zorgen als ze de “progressieve” toer willen opgaan?

Ik hoorde dat zelfs kleurenblindheid kon maken dat de ouders het kind lieten weghalen. Omdat zijn leven geen kwaliteit zou krijgen. Mogen we dan in onze maatschappij echt zelf bepalen of iemand anders zijn leven  voor hem kwaliteit heeft?