Edgar Cayce

Ik las gisteren in mijn vroegere dagboeken dat ik in 1981 vernam dat een vroegere "huisgenoot" (hij - een  student geneeskunde -, Roger, Seany, Dirk Lambrechts en ik huurden toen samen een huis in Leuven) zich later, als arts, soms liet leiden door mediums en alternatieve therapieën voorstelde aan zijn patiënten. 

Toen we hem nog eens ontmoetten in mei 1981, vertelde ik hem over Cayce (over wie ik in die tijd veel had gelezen) en hij antwoordde me dat hij soms ook de raadgevingen van die "ziener" durfde te volgen. 

Dat ik dat gisteren herlas, is op zich een onbenullig detail, want mijn dag bestond uit veel andere, vaak veel minder aangename, taken dan dat overtypen van vroegere dagboeken. 

Maar wat wel weer eigenaardig is: 's avonds laat zocht ik een beetje ontspanning op YouTube, en wat wordt me daar als eerste voorgesteld? Een video over de voorspellingen van Edgar Cayce voor deze tijd!

Vroeger aan tafel

Een familiemaaltijd zoals ik ze me herinner, dat zag ik deze avond in een filmpje dat ik als ontspanning bekeek. Lekker eten, lekkere wijn, boeiende gesprekken… maar waar ik het meeste heimwee naar kreeg, was de vader (of de oom?) die rustig van zijn pijp geniet aan tafel.

Want dat mag niet meer.

Vier generaties

Kijk eens wat Hendrik me deze avond opstuurt: een filmpje gemaakt door AI op basis van een foto gemaakt kort na zijn geboorte, met "Nany" bij mijn "marraine". 

Een verjaardag, een bezoek en een monografie

Vandaag bezochten we wel schoonzus L. in het rusthuis. Samen met haar zaten we een paar uurtjes in de cafetaria (en niet op het binnenplein zoals ik vorige week van plan was: het mooie weer lijkt voorbij). Er zat vrij veel volk en we hadden last van het geroezemoes rondom ons: de conversatie werd vrij moeilijk. Toen zuster A. even verscheen aan onze tafel voor een babbeltje, besefte ik echter dat het ook een beetje aan ons ligt. Haar begreep ik vrij goed, maar ze spreekt dan ook met veel luidere stem dan Roger, L. en ik.

Onderweg naar het rusthuis in het Leuvense, had ik een telefoontje gekregen van Jan Gerits. Dat de laatste monografie van 2025 en het eerste nummer van 2026 nog deze maand samen zullen verschijnen, op voorwaarde dat ik snel de tekst van dat eerste nummer, die Jan me een van deze dagen zou mailen, kon nalezen (het exemplaar van december 2025 zou nagelezen worden door de echtgenote van de auteur Bert Stoffels, een germaniste).  Wat ik uiteraard beloofde.

En deze avond, na ons snel avondmaal, kreeg ik de bewuste tekst aan, die ik zopas heb nagelezen. Het wordt weer een boeiend verhaal, over Bartholomeus Jan Meus uit Bree.

Vandaag wordt mijn zusje 73 jaar! Proficiat, Bie!

Toch nog een mooie dag

Ik moest vandaag opruimen, de salon schoonmaken, een boodschappenlijst opstellen (en natuurlijk eerst een weekmenu bedenken), vuilniszakken gaan halen op de gemeente en uiteindelijk koken (groentesoep en boeuf Stroganoff). Behalve dat koken niet echt een boeiend programma! 

En toch werd het uiteindelijk een mooie dag: enkele herinneringen aan onze kinderjaren uitgewisseld met zus Bie, een berichtje van Jopie over Koen en een telefoongesprek met Koen zelf die vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd; een dankbericht van Frans De Peuters dochter met een prachtig gedicht van Frans... 

En deze avond op YouTube een filmpje dat Hendrik had gepost: Debby die gedichten voordraagt op "Think Poets".

Een avondgesprek

 Een gesprek met Roger aan tafel gisterenavond. Ik zal geen namen geven, want ik wil niemand complexen of schuldgevoelens bezorgen, maar het ging ongeveer zo:

- Heb je nog nieuws van A?
- Nee, al lang niet meer. Ze antwoordt niet meer op mijn mails.
- Eigenaardig. Misschien moet je haar man contacteren?
- Dat heb ik gedaan, maar hij antwoordt ook niet. Maar ja, hij is veel ouder dan zij. Ik heb wel van X gehoord dat ze allebei heel vergeetachtig zijn geworden.
- Eigenaardig… Zou B nog leven? We horen toch ook niets meer van haar?
- Inderdaad. Ik weet dat ze zich na het overlijden van haar echtgenoot wat heeft teruggetrokken. Ze heeft me nog een paar berichten gestuurd, maar sinds ongeveer twee jaar niets meer.
- Denk je dat haar kinderen ons zullen verwittigen als ze overlijdt? Ze is al ouder dan negentig, niet?
- Ze moet nu ongeveer vierennegentig zijn. Ik denk wel dat haar kinderen het ons zullen laten weten als ze sterft. Dat hoop ik toch! Heb jij nog nieuws van C?
- Nee, al lang niets meer. Maar ja, die wordt ook al heel oud, hè?
- Erg, hè, al die vrienden van wie we niets meer horen?
- Ik denk dat het onvermijdelijk is. We wonen allemaal zo ver van elkaar. Heb je trouwens nog iets gehoord van D?
- Nee, nog zoiets: die mailde vroeger heel geregeld en ineens niets meer.
- Zou hij overleden zijn? Hoe oud is hij nu? En zou zijn vrouw eraan denken je iets te laten weten als hij er niet meer is?
- Ik weet het niet… Misschien is hij dement geworden.
- Misschien… Wie weet. Erg is dat.

Ja, ik vind het erg. Onze vrienden zijn verspreid over zowat heel Vlaanderen (en zelfs daarbuiten), en we beginnen steeds meer te voelen dat die afstand zijn gevolgen heeft.

Maar het moeilijkste is eigenlijk dat je het niet weet: zijn ze ziek geworden, dement, overleden? 

Wat slikken we eigenlijk?

Ik belde vandaag nog eens met Koen (het gaat goed met hem maar hij is nog heel moe). Het werd dus een vrij kort gesprek. 

Het viel mij op dat hij, evenals Karel (die het vorige woensdag ook even had over zijn medicatie) en net zoals zoveel andere mensen die ik ken, niet echt wist welke medicijnen hem worden voorgeschreven of toegediend. Sommige mensen hebben me zelfs al gezegd dat het hen niet interesseert, dat ze gewoon slikken wat de dokter hen voorschrijft omdat ze alle vertrouwen in hem hebben.

Dat heb ik altijd eigenaardig gevonden. Als je etenswaren koopt, kijk je toch ook naar de ingrediëntenlijst om te weten wat je gaat eten, of niet? En bovenaan de bijsluiter van elk medicijn staat toch ook duidelijk dat je die aandachtig moet lezen voor je het medicijn inneemt?

Mijn leven herbeleven?

Ik heb even moeten aandringen, maar vandaag (nee, niet gisteren) heeft Roger eindelijk die boekhouding afgewerkt. Met een klein beetje hulp van mijnentwege om helemaal op het einde de oorzaak van een heel kleine maar heel vervelende fout te achterhalen (ik heb daar wel veel tijd in gestoken 😉). 

Daarna, buiten onze wekelijkse boodschappen, het klaarmaken van ons eenvoudig avondmaal en de afwas, heb ik eindelijk nog eens tijd gevonden om een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken te laten overtypen door Gemini. Dat doet die echt ongelooflijk goed! 

Ik zit nu in 1981 (het jaar dat Zeger geboren is, maar ik ben nog niet zwanger - of weet het nog niet) en we gaan vaak mijn zieke "oudoom Theofiel" bezoeken in Drongen. Ik herinner me dat hij uiteindelijk is overleden kort voor de geboorte van Zeger. 

Het herlezen van die dagboeken (want ik herlees uiteraard telkens de door AI overgetikte teksten) geeft me echt de indruk mijn leven te "herbeleven"!

Planning met voorbehoud

Met vriend Karel reden we vandaag nog eens naar De Brug in Herent. Tijdens ons lekkere etentje praatten we bij, wisselden we nieuwtjes uit, haalden herinneringen op, enzovoort. 

Nadat we Karel weer thuis hadden afgezet, waren we eerst van plan schoonzus L. te bezoeken. Maar na een telefoontje dat ze te moe was om bezoek te ontvangen, reden we meteen terug naar huis.

Omdat er tijd vrijkwam, plande ik eindelijk nog eens te telefoneren met straatgenote V. Roger stelde voor ondertussen de auto (ook eindelijk) naar de carwash te brengen. Daarna zou hij, na een snel avondmaal, verder werken aan de boekhouding van Heemkunde Groot Heers. Ik beloofde hem desnoods te helpen.

Ik had V. bijna een uur aan de lijn. Omdat Roger nog niet terug was van de carwash, dekte ik alvast de tafel voor het avondeten. Een dik halfuur later was hij er nog steeds niet. Nog een kwartier later begon ik me toch wat zorgen te maken en belde ik hem op. Hij bleek op zijn gemakje rond te kuieren in een warenhuis op de steenweg naar Sint-Truiden. Eigenlijk had ik het kunnen raden: ik weet dat Roger van shoppen houdt.

Toen hij uiteindelijk thuiskwam, hebben we snel gegeten. Maar nu, na de afwas, vind ik het zelf te laat voor dat boekhouden. Of Roger er nog aan begint, zullen we nog zien.

Het is lente, denk ik

Het was prachtig weer tijdens onze “kindjesdag”!
“Het is lente, denk ik,” zei Eva terwijl ze een appel at en ik haar Frans overhoorde op het terras. “Ik blijf op het terras studeren,” besloot Elena later, toen ze thuiskwam en Eva met haar mama naar de dansles vertrok. Matthias at snel een appel, maar trok zich daarna toch terug op zijn kamer om te studeren.

Tegen 17:30 uur begon het wat af te koelen en gingen we naar binnen. “Gaan we niet buiten zitten?” vroeg Zeger toen hij aankwam, maar 16 °C vonden wij toch wat te fris. We schoven twee soorten gratin in de oven en praatten bij tot Eva en haar mama terugkwamen van de dansles. De tafel werd gedekt, schoonzoon kwam ook thuis, en we gingen samen aan tafel om te genieten van twee heerlijke gegratineerde schotels: één met spinazie en één met savooikool.

Zoals steeds werd het een heel gezellige maaltijd, met veel boeiende gesprekken, tot Roger en ik besloten terug naar Haspengouw te rijden - en deze keer braaf de omleidingen in Borgworm te volgen.

En ik kwam weer thuis met een geschenk: dochterlief had opnieuw een mouwloos, omkeerbaar vestje voor mij genaaid!

Gesprek met Michel Onfray

Deze avond heb ik nog gekeken naar de film  "Marina" (heel mooi) en daarna een gesprek met Onfray gevolgd, dat Roger me had aangeraden. 

Heel interessant: het ging eerst over politiek in het algemeen, over euthanasie in Frankrijk, en daarna over "Les Pensées" van Pascal. En "Le pari de Pascal", en zijn idee van “divertissement”: hoe mensen zich voortdurend bezighouden om niet geconfronteerd te worden met hun sterfelijkheid. 

Ik herken dat “zich bezighouden” bij veel vrienden. “Zo voel ik dat ik leef”, zeggen ze mij dan. 

Eigenaardig genoeg ervaar ik het volle leven net meer wanneer het rustig is rondom mij, wanneer ik het niet constant druk heb.

Over ouder worden

Het was weer een vrij luie dag. Ik keek onder andere naar dit interessante interview met dokter Fouché, 's avonds maakte ik nog eens niertjes klaar voor Roger (een omelet met tomaten voor mij) en ik belde eindelijk nog eens met vriend Koen. 

Ik telefoneer niet vaak, uit schrik ongelegen te komen. Maar, omdat Bernadette al een poosje niets meer laat horen, mailde ik even naar Jopie om nieuws. En Jopie raadde me aan naar Koen te bellen. Wat ik dus deed. 

We hadden het niet over de aanval op Iran of politiek in het algemeen, maar over herinneringen aan vroeger en over onze gezondheid.  Volgende week ondergaat Koen immers een vrij ernstige ingreep in Ronse. Tot enkele jaren geleden zou Roger spontaan voorgesteld hebben hem daar te gaan bezoeken, maar die tijd is voorbij: Roger rijdt niet meer zo ver. 

"Ik rij ook niet graag meer ver", zei Koen, waarop we even filosofeerden over het ouder worden in het algemeen. "Niet leuk", vond Koen, en ik herinnerde hem eraan dat het alternatief "jong sterven" is, waarop we terugdachten aan onze vriend Dirk Lambrechts, die al op 62 jaar overleed.

Ik beloofde Koen hem volgende week nog eens te bellen.

Opruimen mondt uit in nostalgie

Vandaag waren we iets ijveriger dan gisteren! 😉

Maar deze avond wilde ik een beetje orde scheppen in de foto's op mijn pc... en ik bleef meer dan een uur kijken en luisteren naar foto's uit mijn kinderjaren in Congo die Hendrik me ooit liet becommentariëren. Daarna viel ik op een map "Dirk Lambrechts" en zag daar onder andere ook foto's van onze eerste ontmoeting, in aanwezigheid van Dirk, met Colette, de overleden partner van onze vriend Karel. Onlangs had ik pas door AI de bladzijden uit mijn dagboek over die eerste ontmoeting laten overtypen: uiteraard bleef ik ook bij die foto's hangen. 

Na een poosje wilde ik toch verder "opruimen" en viel ik op een reeks foto's van mijn kozijns (volle neven), de zonen van mijn tante Béatrice. Omdat de oudste zoon, Yves, me onlangs een paar foto's van zijn moeder (tante Béatrice dus) en van onze grootmoeder had gemaild, dacht ik dat deze foto's hem wel zouden interesseren en mailde ik ze hem door.

En nu is het al bijna slaaptijd en besef ik dat ik deze avond niets anders heb gedaan dan naar foto's kijken en me weer laten overweldigen door nostalgie. 

Ik was lui vandaag

Heel lui zelfs (nee, ik schaam ik me daar niet voor!) 

Nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI, even gemaild met, onder andere, zus Bie, een beetje gelezen, veel zitten dagdromen, een rest soep en varkenswangetjes van zondag opgewarmd, en na ons avondmaal afgewassen. 

Roger was niet veel actiever dan ik maar heeft wel al afspraken gemaakt voor binnenkort met vriend Karel en schoonzus L. 

En deze avond heb ik nog naar het  journaal gekeken en nu ga ik nog even luisteren naar deze arts die, omdat hij (terecht, denk ik volgens zijn uitleg) weigerde zich te conformeren tijdens de covidperiode, gedurende drie jaar geschorst werd door het "Ordre des Médecins".

O ja, nog heel even over die soep: ik had vorige zondag bloemkoolsteeltjes en -bladeren én een rest rucola in een soep bij elkaar geflanst en eerlijk, dat werd een opvallend lekkere soep!

Omleiding

We gingen nog eens naar het Leuvense om de kindjes na school op te vangen. We wisten dat er in Borgworm omleidingen waren en vertrokken dus iets vroeger dan anders om Eva zeker op tijd te kunnen oppikken.

Voor de rest verliep de dag zoals andere keren: vieruurtje, lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen vlak nadat Elena en Matthias waren thuisgekomen, deze keer terug naar “huis” rijden (dochterlief zou Eva na de dansles ophalen), koffie of thee drinken met Elena. En avondeten zodra iedereen weer thuis was. Alleen kon Zeger er deze keer niet bij zijn.

We reden terug naar Haspengouw en werden in Borgworm via een omleiding gestuurd. Roger miste een afslag, dacht dat hij dan wel zelf de weg naar Oleye zou vinden. We reden wat verloren over donkere veldwegen, kwamen uiteindelijk weer in Borgworm terecht en volgden deze keer gedwee de omleiding.

Anderhalf uur na ons vertrek kwamen we thuis aan. Heel moe - vooral Roger. In het donker rijden kost hem tegenwoordig meer energie, zeker als hij de weg niet van buiten kent.

Over Ikea gesproken

Over IKEA gesproken: eigenlijk wilde ik dit eerst toevoegen aan mijn post over het korte verblijf van de kindjes, maar uiteindelijk vond ik dat ongepast.

Gisteren vonden we op onze stoep, vlak voor de haag, een heel groot stuk verpakkingsplastic van IKEA, waarin blijkbaar een matras van 140 cm had gezeten.

Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat een van onze buren daar een matras heeft gekocht en de verpakking gewoon op onze stoep heeft gesmeten. Wij mochten vervolgens die plastic oprapen en in een vuilniszak steken. En die zak was daarmee meteen vol. Wilde de boosdoener soms één vuilniszak uitsparen?

Dat voorval maakte me echt kwaad. Ik weet uiteraard niet op wie van mijn buren ik mijn boosheid moet richten - al zijn er enkelen, onder wie Marie-Claire, die ik sowieso niet verdenk.

Beste mensen, als jullie een vuilniszak willen uitsparen, vraag er ons dan gewoon één. Maar verplicht ons alsjeblieft niet om jullie verpakkingsmateriaal te verwerken.

Eekhoorntjes

We hadden al lang geen eekhoorntjes meer gezien in onze tuin. Maar deze ochtend, tijdens het ontbijt, riep Matthias plotseling: "Daar, eekhoorntjes!" en inderdaad, daar waren ze weer! Terug uit hun winterrust? 

Ik vergat het te vertellen, maar tijdens de rest van ons ontbijt bleven we de beestjes gadeslaan en dat vonden de kindjes heel boeiend. En ik ook!

Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!

Een verjaardag, een lezing en een trein

Vandaag zou mijn "Nononc" 87 jaar zijn geworden! 

Ik wilde eigenlijk eindelijk die rommel van Roger naar het containerpark brengen, maar we kregen er de tijd niet voor. Heel binnenkort komen de kindjes immers even logeren en dus moesten hun twee kamers en de keuken (ondanks de aanwezige rommel) eventjes onder handen worden genomen. Daarbij moest ik nog koken en gingen we deze avond naar een heel interessante lezing aangeboden door Heemkunde Groot Heers. Jeroen Rappé kwam spreken over de (gevlochten) kornoeljehagen die je in deze streek vrij dikwijls ziet. Het was echt boeiend en... gezellig dankzij het weerzien met veel kennissen (Jos, Ludo, Michel, Elie, Georges, Jos, Jean-Pol enz.).

En ik denk dat ik deze dag ga eindigen met een film: nog eens "Un soir, un train" van Delvaux, naar de roman "De trein der traagheid" van Johan Daisne.

Toekomstige euthanasiewet in Frankrijk

Ik hoor hier (op "Tocsin") dat die toekomstige euthanasiewet in Frankrijk nog "liberaler" dreigt te worden dan bij ons:  op slechts drie dagen is alles "volbracht", de dokter mag de familie (ouders, echtgenoot) niet informeren over de bedoelingen van zijn (soms heel jonge of depressieve) patiënt, derden (familieleden, vrienden) mogen niet tussenkomen in het nemen van de beslissing, enzovoort. 

Zeggen dat ik me al zoveel vragen stelde bij de Belgische euthanasiewet!  Ik hoor ook dat in Frankrijk voor (letale) sedatie vaak hetzelfde middel wordt gebruikt als voor euthanasie (ik weet uiteraard niet of dat bij ons ook het geval is). En je hoort er ook over het gebruik van Rivotril in rusthuizen tijdens de sanitaire crisis. 

Frans Depeuter overleden

Deze ochtend vonden we een doodsbrief in de brievenbus: Frans Depeuter is vorige zaterdag overleden. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, we hadden hem al een hele tijd niet meer ontmoet, maar toch schrokken we (we hadden immers geen kranten gelezen dit weekend)! Sic transit...

Werk voor de boeg

Rogers computer is klaar (weliswaar vandaag nog met veel hulp op afstand van Hendrik). Hendrik zorgde ook voor een heel plezante screensaver: door AI gemaakte tekeningen op basis van foto’s van Roger en mij; als ik er eentje te pakken krijg, post ik die hier wel eens!

Nu wacht Roger veel werk, onder andere het bijwerken van de boekhouding voor Heemkunde Groot-Heers. En mij helpen opruimen, want zijn rommel is er nog steeds… en zelfs nog groter geworden!

Doodmoe maar heelhuids thuis!

Vandaag zouden we Rogers nieuwe computer gaan halen bij Hendrik en Debby. Op het laatste nippertje twijfelden we even, want er werd sneeuw voorspeld. Maar als we het uitstelden, moesten we minstens tot volgende zondag wachten (Roger wil niet naar het Antwerpse rijden door de week).

Uiteindelijk waagden we het erop. Hendrik en Debby wonen gelukkig al lang niet meer in het centrum van Antwerpen (daar durft Roger al helemaal niet meer te rijden) en, mits niet te veel treuzelen, konden we vóór de verwachte sneeuwval weer thuis zijn.

We kwamen goed op tijd aan. Hendrik legde Roger de nodige zaken uit (ondertussen mocht ik nog enkele gedichten van Debby lezen en echt, ik vind ze heel goed). Maar helaas: vroeger dan verwacht werden we verrast door de sneeuw.

We namen snel afscheid en reden heel voorzichtig terug naar Haspengouw. De sneeuw bleef maar vallen, we reden heel traag (en deden meer dan twee uur over het traject) en kwamen doodmoe maar heelhuids thuis aan. Waar ik meteen voor ons avondmaal zorgde (een restje preisoep en daarna niertjes voor Roger en een restje gratin voor mij).

Roger is nu een dutje aan het doen (die autorit was echt te vermoeiend voor hem; hij zei trouwens dat hij het nooit meer waagt als er sneeuw wordt aangekondigd). Zodra hij wakker wordt, help ik hem zijn nieuwe pc te installeren.

La Chapelle d'Angillon

Je zou echt zeggen dat YouTube me heel goed kent: deze avond kreeg ik een bezoek aan het kasteel van La Chapelle d'Angillon voorgesteld. Het geboortedorp van Alain Fournier dat we een paar keer hebben bezocht (maar het kasteel zelf hadden we nooit bezocht). 

Het kasteel herbergt ook een museum over Alain Fournier: ik ga nu kijken (en genieten van die "digitale uitstap", daar ben ik zeker van).

Jan Gerits en de Limburgse monografieën

Ik probeerde al enkele dagen Jan Gerits te bereiken (aan telefoon of via e-mail) maar ik kreeg geen respons. Ik maakte me dus weer zorgen en overwoog nog eens contact op te nemen met Jo Corstjens. Deze middag echter antwoordde Jan meteen aan de telefoon en we hingen een goed halfuur aan de lijn. 

Jan is boos, en met reden, vind ik: de Limburgse monografie van december vorig jaar, die geschreven zou worden door Bert Stoffels, is nog steeds niet klaar! De eerste monografie van dit jaar moet volgende maand al verschijnen en daarvoor had Jan gerekend op Jo die er een zou wijden aan Alex Marut. Jo geraakt echter ook niet klaar en dus zal Jan waarschijnlijk een monografie, die hij al klaar had voor juni 2026, in maart laten verschijnen. 'Maar dat betekent waarschijnlijk dat ik ze dit jaar weer allemaal moet schrijven,' klaagde Jan.

Langs de andere kant vertelde hij me enthousiast over enkele weinig bekende schrijvers aan wie hij graag nog een monografie zou wijden. Dat schrijven is voor Jan heel zijn leven, dus stelde ik hem voor eventueel, als hij echt geen andere auteurs vindt voor de monografieën, er zelf nog een tweetal per jaar te  schrijven. Hij zou erover nadenken.

Te snel!

2026 lijkt me pas begonnen en toch is het vandaag al 12 februari en hoor en lees ik al overal over Sint-Valentijn, carnaval en het krokusverlof (vastenverlof mag men niet meer zeggen).  En zag ik daarstraks in de "Action" (waar we even waren om een nieuwe koptelefoon voor mij te kopen) al heel veel paasversieringen.

Voor mij ging 2025 veel te snel voorbij en nu lijkt de tijd nog sneller te gaan (hoewel ik probeer hem te "vertragen" door niet te veel verplichtingen aan te nemen). Wat is er gaande? Word ik alleen maar heel oud?

Na het journaal terug naar vroeger

Na onze boodschappen vandaag deed ik niet veel meer in het huishouden, buiten koken (gerookte zalm gevolgd door gemarineerd lamsvlees met knolselderpuree). 

Deze avond wilde ik op VRT MAX kijken naar het avondjournaal en heel toevallig viel ik daarna op een interview met de muzikant Tcha Limberger, de zoon van Vivi, een vriend van Koen De Cauter. Vivi en Koen kwamen vroeger geregeld naar de "Blauwe Schuit" in Leuven. 

Dirk Lambrechts kookte toen in dat restaurant, en Seany en ik dienden er afwisselend op. De avonden met Koen en Vivi eindigden altijd met muziek (gespeeld door Koen, Vivi en Dirk) tot 's morgens.

Ik vertelde Roger over dat interview op "Touché" (dat we vorige zondag hadden gemist), denkende dat het bij hem ook herinneringen zou oproepen. Maar, hoewel hij ook regelmatig tot heel laat in de "Blauwe Schuit" bleef hangen, was hij  blijkbaar nooit aanwezig op dat soort muzikale nachten. 

"Pakketje aangekomen"

Toen we deze avond thuiskwamen na het "kindjeszitten", vond ik een mail van Hendrik: "Pakketje aangekomen".

Hendrik heeft een nieuwe pc gekocht voor Roger, zelfs goedkoper dan we verwachtten! Binnenkort gaan we die halen (maar eerst terugbetalen natuurlijk! 😀)

Heel fel bedankt, jongen!

Kort of lang haar?

De meisjes waren onlangs naar de kapper geweest en vroegen me of ik ze liever zag met lang of (relatief) kort haar. Ik wist het echt niet, ik vond de twee kapsels wat hebben. Maar toen stelden we dezelfde vraag achtereenvolgens aan Roger (hun opa) en Zeger (hun oom) en allebei antwoordden ze heel spontaan dat ze lang haar mooier vinden.

Eigenlijk had ik dat antwoord verwacht, besefte ik terwijl ik het hoorde. Maar waarom ik het verwachtte, weet ik niet. 

Verveling?

Het was weer kindjesdag. Weer ging Eva met haar mama naar de dansles, weer dronken we koffie of thee met Elena, weer ging Matthias meteen studeren nadat hij een appeltje had gegeten, weer kwam Zeger met ons eten: opnieuw een heel lekkere wokschotel.

Elena had veel werk voor school; te veel, vond ze. Matthias klaagde niet, maar was vrij lang bezig met studeren. Eva was vrij snel klaar met haar schoolwerk, maar besteedde, zoals zo vaak, een groot deel van de avond aan haar danslessen. We spraken nog over het verhaaltje dat ze ooit begon te schrijven (en waarvoor ze maar geen tijd vindt om eraan verder te schrijven). Ik probeerde haar uit te leggen dat je een (lang) verhaal niet kunt schrijven in heel korte, niet-aaneengesloten stukjes tijd, dat je daarvoor langere periodes zonder andere verplichtingen, afspraken of bezigheden nodig hebt. Maar dat leek ze niet te (willen) geloven! Want, zo legde ze me uit, ze heeft graag dat haar vrije tijd wordt opgevuld met op voorhand vastgelegde handelingen en afspraken, anders is ze bang zich te vervelen.

Ik heb de indruk dat dit voor veel mensen geldt, terwijl ik juist enorm kan genieten van wat zij “verveling” noemen.

De kast die me vrije tijd gaf!

We haalden de voorbije dagen dus ons werk in en kochten onder andere kaarsen (in de hoop dat we ze niet snel zullen nodig hebben). Toen ik die wilde opbergen in de keukenkast waarin ik mijn kookboeken bewaar, merkte ik dat de vrije ruimte in die kast volgestouwd was met spullen van Roger (oude fototoestellen, koord in allerlei maten en diktes, tubes lijm, oude brillen, dozen met punaises, oude pennen, losse brillenglazen,  geheimzinnige kokers, sigarenkokers, lege sigarendozen, heel oude pijptabak, enzovoort).  Ik heb al die zaken eruit gehaald en Roger gevraagd alles te sorteren (soort bij soort te leggen, en na te gaan wat mag weggesmeten worden en wat niet). Hij was daar vandaag nog steeds mee bezig (weliswaar niet constant) en zolang al die rommel in de keuken lag, kon ik die onmogelijk schoonmaken zoals op mijn programma stond.

Ik kreeg dus een zee aan vrije tijd en daar heb ik bewust van genoten! Onder andere met dit!

Zeven uur zonder stroom

We hadden pas onze werkkamer schoongemaakt en waren aan het twijfelen of we ook de salon onder handen zouden nemen. Eén kamer per keer is meestal meer dan voldoende voor mijn rug, maar als Roger wilde stofzuigen, kon ik misschien nog wel stof afdoen in de zitkamer.

Helaas, op dat moment viel de elektriciteit uit. We stelden dat werk dus toch uit en gingen lezen in afwachting dat de storing zou verholpen zijn. Twee uur later zaten we nog steeds zonder stroom en waren er al een hele poos werken bezig aan de elektrische bedrading in de straat. De laatste keer dat we een elektriciteitspanne hadden, namen we ons voor zo snel mogelijk kaarsen en petroleum te kopen, maar dat hadden we natuurlijk weer uitgesteld en dus nog niet gedaan.

Ondertussen begon de zon onder te gaan, werd het stilaan donkerder… en ook kouder in huis, en uiteindelijk heb ik bij het licht van een zaklamp een wokgerecht klaargemaakt, dat we bij kaarslicht aten (het was heel lekker). We zagen dat huizen in een zijstraat weer licht hadden, maar wij bleven in de duisternis zitten.

De afwas heb ik laten staan tot morgen. We probeerden wat te lezen, maar bij het licht van de weinige kaarsen die we nog hebben, bleek dat onmogelijk.

Tegen 21 uur leken de werken op straat afgelopen, maar hadden we nog steeds geen licht en dus gingen we ervan uit dat de werklieden morgenochtend zouden verder werken en dat we tot dan zonder stroom zouden zitten.

En net toen Roger voorstelde dan maar samen al een biertje te drinken, ging het licht weer aan en startte onze verwarming weer! Ik heb snel gecontroleerd of onze diepvrieswaren geen schade hadden geleden, maar dat leek oké.

Zeven uur hebben we zonder stroom gezeten en dan snap je pas hoe afhankelijk we daarvan zijn! Maar ik heb ook geleerd dat we onze voornemens moeten nakomen en niet moeten uitstellen wat we meteen kunnen doen. We gaan dus zo snel mogelijk kaarsen en petroleum kopen!

P.S. 6/2/2026: we hebben vandaag het nodige gekocht!

Vergadering gemist, ketel gered

Eerste vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. En wij moesten ons al verontschuldigen: we verwachtten de gasinstallateur.

Gisterenavond begaf onze centrale verwarming het immers alweer. Gelukkig hebben we een houtkachel, een elektrisch vuurtje en plaids, zodat we niet echt kou hebben moeten lijden (er is wel wat stof geproduceerd).

Ik was ervan overtuigd dat we deze keer de gasketel zouden moeten laten vervangen (die is al bijna dertig jaar oud), maar gelukkig kon de gasinstallateur het probleem opnieuw verhelpen. Hij waarschuwde er wel voor dat onze ketel het niet heel lang meer zal uithouden.

Warme familiedag

Toen we deze middag "thuis" kwamen met Eva, begon ze meteen aan haar schooltaken, zodat ze voor de dansles nog tijd genoeg zou hebben voor een spelletje "Lama".  We konden twee partijtjes spelen voor dat haar mama haar naar het Heilig Hartinstituut zou rijden. Ik heb de spelregels niet echt begrepen maar we hebben veel gelachen!

Dochterlief bleek weer iets nieuws voor mij genaaid te hebben: een prachtig omkeerbaar mouwloos vestje.

Na het vertrek van dochterlief en Eva kwamen Matthias en Elena kort na elkaar thuis. Elena droeg hetzelfde vestje als ik (ook door haar mama gemaakt natuurlijk). Er werd even verteld over school, Matthias toonde me een spel dat hij had gedownload en ging dan studeren, Elena zette koffie en thee, en begon vervolgens ook aan haar schoolwerk. Daar was ze nog mee bezig toen Zeger aanbelde. Eindelijk was hij nog eens vrij op een maandagavond en kon hij dus met ons mee-eten. Zeger had een gezelschapsspel voor de kindjes bij zich (maar tijd om het te spelen was er niet).

Schoonzoon kwam thuis en begon het avondmaal voor te bereiden terwijl Matthias, Elena en Zeger samen praatten en grapten. Dochterlief en Eva kwamen thuis van de dansles en we konden aan tafel gaan om te genieten van een heerlijk Spaans gerecht.

Terwijl we later terug naar huis reden, kreeg ik een mail van Hendrik: hij heeft waarschijnlijk een goede pc voor Roger gevonden!

O ja, en ik mag "L'éventail de Séville" verder laten vertalen voor de kindjes!

Nostalgie

We moesten vandaag bier kopen en gehakt voor mijn gevulde courgette en paprika van deze avond. Daarna reden we ook nog wat rond in de streek. We kwamen door holle wegen van waaruit wandelpaden vertrokken die we vroeger vaak hadden "gedaan" en die we waarschijnlijk nooit meer zullen bewandelen. We waren even in het mooie Kerniel, waar Roger zijn kinderjaren doorbracht, we reden langs het vroegere huis van zijn nicht Jeannine zaliger, en herinnerden ons onze vele bezoeken aan haar, we waren ook eventjes in Mettekoven en dachten uiteraard terug aan Boudewijn Knevels. Kortom, het werd een heel nostalgische zaterdag.

Deze avond, na onze (heel lekkere) gevulde groenten, had ik helemaal geen zin om verder te werken aan die vroegere dagboeken (dat zou immers mijn nostalgische gevoelens alleen maar voeden). Ik zocht dus een ontspannende film en YouTube stelt me "Le boucher" ("de slager") voor. Uit de jaren 70 van vorige eeuw en het speelt zich af in de Dordogne: nostalgie zal waarschijnlijk weer van de partij zijn? 

Toch ga ik nu kijken, want het lijkt boeiend! 

AI schrijft mee

Gisterenavond heb ik nog een eerste hoofdstuk van dat boek laten vertalen door AI. Het resultaat zou ik niet uitstekend noemen, maar wel heel goed. Ik heb zelf nog een paar wijzigingen aangebracht (ik vond de vertaling iets te letterlijk — maar ik geef toe: het is een literaire tekst en die zijn het moeilijkst te vertalen zonder de ziel ervan te verraden).

Ik heb aan dochterlief gevraagd of ze denkt dat de kindjes geïnteresseerd zouden zijn en, als het antwoord positief is, laat ik de rest van dat boek vertalen. Zelf herlees ik het op die manier voor de tigste keer, en ik merkte gisteren dat ik er nog steeds even fel van genoot.

Ik heb vandaag ook weer ongeveer dertig bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini. Hendrik had me gewaarschuwd dat ik het niet op deze manier moest doen en toch deed ik het: twee keer vlak na elkaar een vijftiental bladzijden “aanbieden ter verwerking”.
De eerste bundel werd praktisch foutloos overgetypt. De tweede bundel daarentegen… Ik herkende mijn eigen schrijfsels niet meer! AI had gewoon verder op de vorige bladzijden gefantaseerd en kwam met een verhaal af dat inderdaad logisch kon volgen op wat ik daarvoor had geschreven, maar dat een heel andere kant uitging dan mijn eigen verhaal! Ik verweet het “hem” en “hij” antwoordde dat hij merkte dat ik hem had betrapt op “fantaseren”!

Ik sloot de sessie af en een poosje later gaf ik Gemini (in een nieuwe sessie dus) diezelfde tweede bundel om over te typen, en toen ging het weer bijna foutloos!

O ja, ik zou het nog vergeten te vermelden: Roger is inderdaad aan een nieuwe computer toe!

Over kapotte pc's en nieuwe projecten

Roger is naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers. Ik weet niet precies wat ze daar aan het bespreken zijn, maar ik vrees dat Roger er moet aankondigen dat zijn pc weer kapot is! Voor zijn vertrek bleken de muis en het toetsenbord immers niet meer herkend te worden door zijn computer. Hij gaat zijn pc deze avond laat herstarten maar Hendrik had gewaarschuwd dat hij zich moest voorbereiden op de aankoop van een nieuwe pc. Ik vermoed dat het moment gekomen is.  Hendrik zal zich bezig houden met die aankoop en ondertussen zal Roger weer aangewezen zijn op zijn smartphone. En opnieuw verplicht papieren boeken en kranten lezen.

Buiten enkele huishoudtaken heb ik vandaag vooral enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini. Dat gaat ongelooflijk vlot: vandaag werden zo'n 30 geschreven bladzijden verwerkt (overgetypt en door mij nagelezen - Gemini maakt praktisch geen fouten).

Nu dat zo vlot gaat, denk ik soms aan een ander project. Al enkele jaren zoek ik voor Elena en Eva naar een Nederlandse vertaling van "L'éventail de Séville" van Paul-Jacques Bonzon. Het boek zou ooit in het Nederlands zijn vertaald, maar die vertaling is nergens meer te vinden. Als ik de tekst (ik heb dat boek, dat ik nog in Congo las, altijd bewaard) nu eens scande en liet vertalen door AI?  

Genoegens en twijfels

Het was vandaag weer boodschappendag. Deze keer reden we naar Sint-Truiden en terwijl we daar even in de stad rondliepen, vond ik het jammer dat we nooit meer een "terrasje doen". Ja, ik weet het, het is winter (maar er zijn verwarmde terrassen) maar de voornaamste reden is dat Roger helemaal geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, en dat we koffie, thee of water op café een beetje duur vinden voor wat het is. Als je vanaf volgend jaar ook niet meer mag roken of dampen op een caféterras, zal voor mij de lol er ook volledig af zijn!

Deze avond heb ik nog een rijke tajineschotel voor twee dagen klaargemaakt en na ons avondmaal, heb ik de kranten online doorgenomen. In "De andere krant" viel ik op dit heel interessante artikel. Waarin ik onder andere lees dat  "onder meer risico's voor zwangere vrouwen en patiënten met auto-immuunziekten waren niet onderzocht. Beide groepen moesten maar gewoon de proef op de som nemen". Ik herinner me dat een eerste arts mij daarvoor had gewaarschuwd maar dat later andere artsen, met wie ik te maken kreeg omwille van mijn polyartritis, beweerden dat die prik absoluut veilig was!

En nu is het tijd om te genieten van een "Maigret"! 

Kindjesdag

Een groot deel van deze "kindjesdag" werd exclusief aan Eva besteed. We pikten haar op terwijl ze van school naar huis liep, we werkten samen aan haar Frans en WO, en net toen Elena en Matthias binnenkwamen, reden Roger en ik Eva naar de dansles.

Elena en Matthias zouden even alleen zijn tot dochterlief rond 17 uur thuis zou komen. En wij reden naar de parking van het Heilig Hartinstituut, vanwaar we door de wirwar van weggetjes en pleintjes naar het danslokaal liepen. Dat lokaal bevindt zich in een kelder, waar Eva na een paar kusjes naartoe liep. Deze keer zouden Roger en ik blijven wachten tot het einde van de dansles. Dat deden we in de grote hal waar de trap naar de kelder en een trap naar een zwembad op de verdieping op uitkomen. Ik was bang dat het er koud zou zijn (en wilde daarom eerst terug naar de auto lopen) maar die hal was lichtjes verwarmd en met onze jas aan was de temperatuur er echt te doen. Daarbij, zoals Roger opperde: naar de auto lopen en terugkomen zou al te veel tijd gevergd hebben.

We zaten daar dus een uur te lezen (ik in een boek over Afrika en Roger in een boek van Ivo Hermans) tot iets over 18 uur Eva weer te voorschijn kwam.

In het duister liepen we terug naar de auto en toen voelde het heel koud aan. 'Mijn handen zijn bevroren', klaagde Eva.

"Thuis" was de tafel al gedekt en wachtte een heerlijk wokgerecht op ons. Matthias maar vooral Elena hadden veel te vertellen. Na het eten, bij nog een kopje koffie of thee, liet Elena me nog nieuwe zelf geschreven gedichtjes lezen, toonde dochterlief me nieuwe stofontwerpen en maakte Eva voor mij een kleurrijke bladwijzer.

Hulp van Hendrik

Deze avond nam Hendrik nog eens mijn computer vanop afstand over om mijn nieuwe back-upschijf in te stellen.

En… hij heeft dat verdwenen dagboek weer tevoorschijn getoverd!

Think Poets

Ik wist dat Debby (en ook Hendrik, al zou hij geen gedichten voordragen) vorige woensdag deelnam aan de poëzieavond "Think Poets" in hun buurt. Hoewel we welkom waren, zijn we er niet naartoe gegaan. Op een weekdag rijdt Roger immers helemaal niet graag naar het Antwerpse. 

Debby had me eerder al enkele van haar gedichten laten lezen en ik was oprecht onder de indruk. Ondertussen had ik vernomen dat de avond echt een succes was... maar deze avond wachtte mij nog een verrassing.

Nadat ik die bladzijden uit mijn dagboeken had gerecupereerd, zocht ik een beetje afleiding op YouTube, en wat wordt me daar plotseling voorgesteld? Filmpjes van Hendrik, waaronder dit waarin Debby voordraagt.

Zo was ik er toch een heel klein beetje bij, bedankt, Hendrik!

Stommiteit

Door een stommiteit (ik weet echt niet hoe ik het gedaan heb) ben ik vandaag een zestigtal overgetypte dagboekbladzijden kwijtgeraakt. Een ramp, was mijn eerste reactie, maar dankzij Gemini valt het gelukkig mee. Ruim de helft van die bladzijden was handmatig overgetypt, maar nu ik AI gebruik, gaat het allemaal veel sneller. Op anderhalf uur tijd heb ik al een volledige maand aan dagboeknotities gerecupereerd.

Over onze hersenen en ons bewustzijn

We hadden het erover met Maj deze middag: wordt ons bewustzijn voortgebracht door onze hersenen, of capteren onze hersenen een zelfstandig bewustzijn? Ik vertelde haar dat sommige wetenschappers beginnen te twijfelen, maar door mijn gebrek aan eruditie kon ik daar natuurlijk geen voorbeelden van geven.

Je zou bijna beginnen denken dat mijn pc mijn gedachten kan lezen! Deze avond laat wordt me toevallig (?) een filmpje voorgesteld waarin de mentalist Fabien Olicard het precies over dat debat heeft. Het is (opnieuw) in het Frans maar de Nederlandse ondertitels (die je kunt krijgen via de instellingen) zijn heel degelijk. 

Maj bezoeken

We gingen vandaag eindelijk nog eens op bezoek bij Maj. Het werd een heel aangenaam, blij en warm weerzien. We hadden elkaar veel te vertellen en genoten samen van een paar biertjes in de cafetaria (die “Grand Café” heet).

Opnieuw viel me op hoe aangenaam dat rusthuis is, zeker in vergelijking met de twee andere rusthuizen die ik regelmatig bezoek of bezocht. Maj woont niet meer op de grote kamer die ze deelde met haar echtgenoot Charlie zaliger, maar haar nieuwe stek is al even ruim, persoonlijk en gezellig ingericht, met een zithoek en een goed gevuld boekenrek. Net zoals bij Nany (bij mijn schoonzus mis ik dat) zijn er overal zithoekjes waar mensen samen zitten te keuvelen. De algemene sfeer is heel warm, bijna huiselijk zelfs. Je voelt dat bewoners en bezoekers elkaar meestal kennen. De “Grand Café”, de cafetaria, is bijzonder aangenaam. En Maj zegt dat het eten ook meevalt.

Zonder auto is dit rusthuis echter bijzonder moeilijk te bereiken vanuit Antwerpen of Leuven. Jammer, want als ik een “eindstation” mocht kiezen, zou dit mijn voorkeur genieten. Alleen zouden we Hendrik en Zeger waarschijnlijk bijna nooit meer ontmoeten als we daar woonden.

Over granen en kippen en zo

Vandaag was het boodschappendag en... Roger kreeg deze avond eindelijk zijn niertjes met sherry. Ik eet niet graag niertjes en maakte me dus een omelet met de rest van de groenten van gisteren. Bijzonder lekker was dat, ik denk nog lekkerder dan die niertjes! 

Vandaag wordt Matthias echt 13 jaar! Ik veronderstel (ik moet hem straks nog bellen) dat er ten huize dochterlief een van zijn lievelingsgerechten, namelijk pasta met pesto, op het menu stond! 😊

Over pasta, niertjes, eieren en voedsel in het algemeen gesproken: ik had al gelezen over de aanpassing van de voedingsdriehoek in de Verenigde Staten en nu kreeg ik er deze video over voorgesteld. De spreker vertelt dat hij al meer dan10 jaar voorstander is van zulk dieet! Ikzelf pleit daar al zeker 12 jaar voor, na lectuur van het boek van Verburgh, waarin de auteur uitlegt dat te veel koolhydraten op het menu zorgen voor obesitas en ontstekingen (en dus ook voor chronische ziekten - wat zou ontkend worden door de Belgische Hoge Gezondheidsraad). Ik werd en word om die mening nog steeds uitgelachen (behalve door sommige mensen, waaronder mijn broertje die aan de lijve heeft ondervonden wat een koolhydraatarm dieet met je lichaam doet).

Ondertussen heb ik even met Matthias gebeld: er stond daar geen pasta op het menu, wel kip! Ik merk dat vlees in de nieuwe Amerikaanse voedselpiramide als belangrijker wordt beschouwd dan granen en dat lijkt me normaal, zeker als het gaat om vlees van dieren die gegraasd hebben en dat dus gezond vet bevat (en voor de vegetariërs: merk op dat de driehoek ook een kom rijst met rode bonen bevat als vleesvervanger). 

Ik hoop zo dat binnenkort ook hier "ontstekingsremmende voeding" de norm wordt! 

Rustdag

We maakten er vandaag bewust een rustdag van! Buiten het koken, afwassen en een heel klein beetje opruimen, heb ik niets gedaan dan lezen, enkele dagboekbladzijden laten overtypen door Gemini (echt, ik sta versteld van zijn prestaties!) en, omdat ik me toch wat aan het amuseren was met "hem", vroeg ik hem een tekening te maken van die foto die dochterlief onlangs van ons beiden liet maken. Het resultaat mag er zijn, vind ik!

En dan, terwijl ik zo'n beetje rondhing op YouTube, viel ik ineens op filmpjes van onze vroegere buurjongen René zaliger! Zusje, broertje en zussen en broer van René, kijk bijvoorbeeld eens naar dit filmpje! Het zal veel herinneringen oproepen!

Verjaardagen vieren

Om 15.30 uur haalden we vandaag Hendrik en Debby af aan het station van Leuven, om samen door te rijden naar dochterlief en schoonzoon. Elena, Matthias en Eva vierden immers hun respectievelijke 15e, 13e en 10e verjaardag. De familie van schoonzoon en Zeger waren al ter plaatse.

Cadeautjes werden uitgepakt; lekkere hapjes, heerlijke wijn en pastagerechten volgden elkaar op. Er werd gezellig gepraat, gespeeld en gelachen tot vrij laat. De ouders van schoonzoon vertelden ons ook over het lepradorp Fontilles in Spanje, waar Roger en ik nog nooit van hadden gehoord.

Tegen 21.30 uur brachten we Debby en Hendrik terug naar het station, vanwaar ze naar het Antwerpse zouden sporen, en reden wij terug naar Haspengouw.

 

Verschuivingen

We zullen pas morgen weten of we al dan niet niertjes kunnen krijgen! Ik vrees dat, wanneer we die begeerde niertjes eindelijk zullen hebben, ze rechtstreeks de diepvriezer in zullen gaan!

Deze avond vond het Nieuwjaars etentje van Heemkunde Groot Heers plaats. Dit jaar hadden we ons niet  ingeschreven omdat deze week voor ons al druk genoeg was (en daarbij, het voor dit jaar gekozen restaurant serveert naar onze mening niet de beste kost). Dat bleek een geluk, want zo konden we ons deze avond tegoed doen aan het witloof en de hamburgers die we gisteren niet opgegeten kregen. Wat ik voor vandaag had gepland verschuift dan naar morgen, enzovoort. En die niertjes, die zal ik dan maar inpassen in een menu voor volgende week of zo.

Vandaag heb ik, tussen enkele huishoudtaken door, een achttal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini. Het is ongelooflijk hoe snel dat nu gaat, dat overbrengen van handgeschreven bladzijden naar mijn getypte dagboekbestanden!

P.S. 17/1/2026 Roger heeft zijn niertjes maar zal ze pas dinsdag te eten krijgen!

Geen niertjes, wel sherry voor Rogers verjaardag

Roger had eergisteren nog eens niertjes besteld voor vandaag. Hij wordt immers 82 jaar en dat zouden we een beetje vieren met een van zijn lievelingsgerechten, "niertjes al Jerez". Hij bracht na onze brunch enige tijd door met het beantwoorden van wenskaarten, mailtjes, telefoontjes en berichtjes, maar dan konden we de bestelde niertjes gaan halen. 

Helaas, de bestelling lag niet op ons te wachten. Waaraan het lag (vergetelheid of geen niertjes voorradig?) weten we niet, want de slager van het warenhuis was niet meer te bereiken. Morgenochtend pas kan Roger hem telefonisch om meer uitleg vragen. 

Ik stelde de ontgoochelde Roger voor om dan maar een ander gerecht te kiezen voor het avondmaal. En zo komt het dat we thuiskwamen met zalm belle vue, hamburgers en witloofstronken.

Thuis schonken we ons een glas sherry in, waarvan we genoten met olijven en droge worst terwijl we een uil hoorden roepen in de wei. 

Daarna smulden we van de zalm belle vue met vers boord... om vast te stellen dat we helemaal geen honger meer hadden voor de hamburgers en het witloof!

Oud(er) worden

Na onze brunch en na school belde ik even naar Elena die vandaag 15 jaar wordt. Ze was pannenkoeken aan het eten en deze avond ging ze op restaurant met haar papa, mama, broer en zus. En verder maakte ze plannen voor een feestje met enkele klasgenoten. Ouder worden is duidelijk nog leuk op die leeftijd.

Ik probeerde daarna tevergeefs onze vriend Roger Beeckman te bereiken: hij werd vandaag immers 97 jaar! Ik viel echter op zijn vrouw Lily die me niet herkende.

Na de middag reden Roger en ik naar schoonzus L. Eigenlijk moest ik dringend beginnen schoonmaken maar we vonden dat dit bezoek voorrang moest krijgen (vorige week durfden we er immers niet naartoe te rijden). De cafetaria van het rusthuis bleek opnieuw gesloten. Of beter gezegd: je kon er gaan zitten maar er niets gebruiken bij gebrek aan bediening. We zaten daar dus twee uurtjes... meestal zwijgend: L. is geen prater en wij zijn dat ook niet. 

In de regen, die al bijna de hele dag uit de lucht viel, reden we later naar huis. Net toen we aan ons avondmaal wilden beginnen, kregen we een telefoon van Roger Beeckman. 'Ik heb de 97 jaar bereikt!' was het eerste wat hij zei, waarna hij uitlegde waarom hij zo laat terugbelde. Hij was naar een dansoptreden gaan kijken in het rusthuis. Hij vertelde verder over hun leven daar en daaruit bleek dat ouder worden op die leeftijd niet zo leuk meer is. Gaan slapen en opstaan op commando, opnieuw verplicht eten wat de pot schaft, in zijn geval niet meer kunnen lopen of lezen. Maar gelukkig bleek hij nog bijzonder goed bij zijn hoofd voor zijn leeftijd (wat voor zijn echtgenote minder het geval zou zijn: 'ik ben het hoofd en zij de benen', zei Roger).

Dan was het hoog tijd om te eten en daarna, na een snelle afwas, was ik te moe om nog te beginnen schoonmaken. En morgen komt daar ook niets van, want dan is het mijn Roger die een jaartje ouder wordt! 

Twinning

Ik ken dat woord nog niet zo lang, maar vandaag klopte het helemaal. Dochterlief en ik droegen toevallig allebei een coltrui met hetzelfde motief- door haar ontworpen en door haar genaaid, uiteraard!

Ze liet Elena een foto van ons maken:

Een warme lekkere "kindjesdag"

Het was weer "kindjesdag". Eva pikten we op terwijl ze in de regen van school naar huis liep. Dochterlief was nog thuis en we gaven haar een back-upschijf met onze familiefilmpjes (die Hendrik lang geleden had gedigitaliseerd). Ze leek er heel blij mee (Zeger, jouw zus gaat ze kopiëren, waarna jij die back-upschijf kunt lenen).

Daarna begonnen Eva en ik aan haar schooltaken (Frans onder andere) vooraleer dochterlief haar naar de dansles bracht. 

Elena en Matthias kwamen thuis, we praatten een beetje over onder andere hun plannen voor hun verjaardag, Elena zorgde voor een kopje thee of koffie en daarna gingen ze studeren. Roger en ik bleven in de living lezen, onder andere het interview met Maj in De Standaard, dat onze dochter ons gegeven had. 

Vorig weekend had mijn vriendin en vroegere klasgenote Denise mij al een link gestuurd naar dat interview, maar we konden het niet lezen wegens een betaalmuur. Terwijl ik het interview aan het lezen was, kwam er een mail van Maj binnen: dat we zeker welkom zijn (en ik heb aan Roger gevraagd zo snel mogelijk even bij haar langs te gaan).

En dan kwam schoonzoon thuis, die zorgde voor ons avondeten. Kort daarna kwamen Eva en dochterlief terug van de dansschool en gingen we aan tafel om te smullen van warm worstenbrood en appelbollen. Dat heeft gesmaakt (maar vanaf nu let ik opnieuw op mijn "dieet", want gisteren en vandaag had ik weer fel pijn in mijn enkels).

Tegen 20:30 uur verlieten we de kinderen, maar Roger kreeg eerst nog een heel mooi kaartje voor zijn verjaardag!

Hulp van Hendrik en Gemini

Hendrik is weer naar huis. Roger is tijdelijk uit de nood geholpen (maar hij heeft dringend een nieuwe computer nodig; Hendrik beloofde daarvoor te zorgen).

En mij heeft Hendrik iets nieuws geleerd. Hij heeft onze scanner aangesloten op mijn pc. Als ik nu mijn handgeschreven dagboekbladzijden scan en daarna aan Gemini vraag om die over te typen, krijg ik na enkele seconden een praktisch foutloze getypte tekst die ik kan toevoegen aan mijn overgetikte dagboeken (wat ChatGPT niet zo goed deed). Ongelooflijk handig is dat!

Hendrik biedt hulp

Hendrik is hier dit weekend (zonder Debby die andere verplichtingen had) om de pc van Roger na te kijken. Na uren werk hoopt hij die computer opnieuw zo goed als gebruiksklaar te krijgen... maar hij raadt Roger toch aan om zo snel mogelijk een nieuwe te kopen.

Terwijl de mannen met die computer bezig waren, zorgde ik voor lekkere gerechten (boeuf stroganoff, osso bucco). En ondertussen blijft het heel koud en er valt nog steeds sneeuw. 

Sneeuwplezier?

We wilden vandaag eindelijk nog eens schoonzus L. bezoeken (en in het voorbijgaan even mijn brief aan Eva posten) maar de weersomstandigheden waren zo slecht dat we maar zijn thuis gebleven. Eva mailde me over haar sneeuwplezier met haar broer Matthias; ikzelf kan duidelijk helemaal niet meer genieten van de winter!

Brieven en columns

De postbode bracht gisteren een brief* van Eva, met daarbij enkele door haarzelf mooi versierde blaadjes briefpapier! De bedoeling is duidelijk, en ik antwoordde haar al vandaag in een brief, geschreven op een van die versierde bladen. Heel romantisch... maar nu moet die brief nog op de post geraken!

Vandaag kreeg ik ook een mail van Maj, met een link naar haar allerlaatste column in De Standaard. Weer iets dat voorgoed voorbij is! Ik veronderstel dat de laatste woorden "kom gerust langs, u bent welkom" ook voor ons bedoeld zijn en vroeg dus aan Roger om binnenkort eindelijk eens een bezoekje te brengen aan Maj!

* Ik ontdekte de brief pas toen we thuiskwamen na onze korte "kindjesdag".

Sneeuw

Het was maar een heel korte “kindjesdag”! Het had gesneeuwd en er werd nog meer sneeuw verwacht. De hoofdwegen waren gelukkig vrijgemaakt, maar onderweg was het soms toch moeilijk rijden door de vallende sneeuw.

We pikten Eva op terwijl ze van school kwam. “Thuis” bewonderden we de sneeuwpop die de kinderen gisteren hadden gemaakt, zorgde ik ervoor dat Eva wat fruit te eten kreeg en begonnen we aan haar schoolwerk. Al om 16:30 uur reden we Eva naar haar dansles. Net toen kwamen Elena en Matthias thuis. Vandaag waren ze niet met de fiets maar met de bus gekomen, vandaar dat ze iets later dan anders waren. Ik liet hen dus zelf voor hun vieruurtje zorgen.

We reden Eva naar het Heilig Hartinstituut en vergezelden haar, in de kou en de sneeuw, van de parking naar de dansschool. Net toen we weer bij de auto aankwamen, kreeg ik een telefoontje van dochterlief om te zeggen dat zij, zoals afgesproken, Eva na de dansles zou afhalen.

Wij reden daarna rechtstreeks terug naar Haspengouw, met een stoofschotel die we uit de koelkast van dochter en schoonzoon hadden mogen meenemen en waarvan we deze avond heerlijk smulden.

Het werd dus een bijzonder korte “kindjesdag”, maar we wilden het niet riskeren om later nog gladde wegen te moeten trotseren: het begon immers opnieuw te sneeuwen terwijl we naar huis reden.

1984

Het is koud, te koud! Zelfs de sneeuw die gisteren en eergisteren viel, kan die kou voor mij niet meer goed maken: ik hou duidelijk niet van de winter!

We doen dus weinig, enkel het hoogstnodige, en lezen veel (vooral Roger wiens pc nog niet is hersteld). 

Vandaag wilde ik nog eens "1984" van Orwell lezen, en toen gebeurde er weer iets eigenaardigs. Nadat ik naar het journaal had gekeken op mijn scherm, stelde YouTube me het volgende voor: een bespreking van dat boek! Kan YouTube nu ook al mijn gedachten lezen? Uiteraard ben ik niet gaan zoeken naar ons exemplaar van "1984" maar begon ik te kijken en dat ga ik nu verder doen, want het is heel interessant!

Luie dagen

Het is heel koud, er wordt sneeuw verwacht, op de radio heeft men het voortdurend over die verschrikkelijke brand in Zwitserland, en wij blijven knusjes binnen: filmpjes kijken, lezen, vroegere dagboeken overtikken, koken en over en weer mailen met Eva. Roger heeft het boek over een reis door Afrika uit, ik kreeg het toevallig in handen en begon het zelf te lezen. Niet bijster goed geschreven maar wel vrij boeiend. 

Het zijn dus vrij luie dagen maar dat is niet erg. O ja, en vorige nacht heb ik weer een bijzondere droom gehad: Rogers nicht Jeannine kwam op bezoek en zei me dat ze helemaal niet dood was: "Voor jullie ben ik misschien wel overleden, maar ik leef nog!".