Drukke "kindjesdag"

Eva pikten we weer op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was zwaar beladen: ze had immers een spreekbeurt gegeven en had allerlei documenten bij zich. Thuis begon ze meteen te studeren terwijl ze een appel at. Na een halfuurtje was ze al klaar en we speelden een spelletje. Toen kwamen na elkaar Elena en Matthias thuis. Bij een appel of een sinaasappel vertelden ze over hun weekend, de jeugdbeweging, de school en hun plannen voor de volgende dagen en weken. Elena zette koffie voor Roger en thee voor mij en ging dan studeren, gevolgd door haar broer.

Dochterlief kwam thuis, Eva kleedde zich om en werd door haar mama naar de dansles gebracht. Toen deze laatste terug thuis was, zorgden we samen al voor een deel van het avondmaal: we kookten aardappelen en maakten soep. Dan was het 18:30 uur geworden: tijd voor Roger en mij om Eva te gaan halen. We reden naar de ons welbekende parking, liepen naar het Heilig Hartinstituut, vonden er heel gemakkelijk de "Stella Maris"-zaal (een andere zaal dan op maandag) en konden nog net het einde van de dansles meemaken.

Met Eva liepen we terug naar de parking, trotseerden we het drukke avondverkeer en kwamen we tegen 19:45 uur thuis aan.  Dochterlief en schoonzoon waren toen naar de "ouderavond" in de school van Elena en Matthias. Roger mixte de soep en, met de hulp van Eva, zette ik broccoli op het vuur, bakte de gekookte aardappelen en zalm in olijfolie. 

We hadden net soep gegeten toen dochterlief en schoonzoon terug thuiskwamen. Ze schoven bij aan tafel en tot 21 uur genoten we samen van een heel lekker avondmaal. 

Nutriscore

Onlangs vroeg Elena me of een product met een goede Nutriscore automatisch ook gezond is. Ik probeerde haar uit te leggen dat er veel gebreken zijn aan die Nutriscore (suikervrije cola krijgt bijvoorbeeld een hogere score dan olijfolie!). 

Maar het was moeilijk om uit te leggen waarom die Nutriscore niet oké is. Onlangs dacht ik daar nog over na, want ik weet dat veel mensen daar nog op vertrouwen. En deze avond viel ik - weer heel toevallig - op een min of meer duidelijke, hoewel wat te korte, uitleg over de tekortkomingen van die Nutriscore.

De lijst ingrediënten lezen blijft dus aangewezen! 

Tussen rust en bezorgdheid

Geen enkele verplichting vandaag, ik hoefde zelfs niet te koken, want we hadden pompoensoep en gevulde courgettes van gisteren over. 

Roger kreeg nieuws van ons ziek familielid in Spanje: het lijkt de goede kant op te gaan. En ik had een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits. Hij maakt zich echt (en terecht, denk ik) zorgen voor zijn Limburgse monografieën. Hij stelde zelfs voor dat ik opnieuw de lay-out zou verzorgen en eventueel op zoek zou gaan naar een andere drukker. Hoewel ik hem gelijk geef dat het zo niet verder kan, moei ik me niet graag met de uitgave van die monografieën. Dat is immers de taak van die vereniging en ik wil daar zeker geen ruzie over veroorzaken!

Ik heb echter ook veel tijd aan mezelf, of eerder aan mijn vroegere dagboeken kunnen besteden: vandaag heb ik niet minder dan 35 bladzijden laten overtypen! Kleine Zeger begint nu te kruipen, Hendrik en zijn zusje beginnen vriendjes thuis uit te nodigen en we hebben twee katten, Attila en Isidora, die geregeld ruzie maken.

Zo typisch!

We moesten vandaag gehakt kopen voor mijn gevulde courgettes van deze avond, en bier. Ik stelde voor ook even naar het containerpark (iets verderop) te rijden om daar eindelijk de rommel uit het poortgebouw te deponeren.

Maar... de doos vol rommel bleek praktisch leeg! Roger had er alles uitgehaald waarvan hij dacht dat hij er nog iets kon mee aanvangen. Uiteindelijk bleven er drie spulletjes over, en, gezien de huidige brandstofprijs, vond ik het te gek om daarvoor naar het containerpark te rijden. 

Vergis ik me als ik de indruk had dat Roger opgelucht was met mijn besluit (en niet enkel omwille van de uitgespaarde brandstof)? 😉

Loslaten of bewaren?

Het zijn gewone dagen, er gebeurt niets speciaals, maar ik geniet van die rust, van het feit dat ik tijd heb om na te denken, herinneringen op te halen, ...

Onlangs herinnerde ik me mijn enkele "mystieke ervaringen". Deze avond val ik weer heel toevallig op dit filmpje van "Amédée", waarin hij het ook heeft over dat soort ervaringen (en over het universele bewustzijn waar wij een deel van zouden zijn). De video is in het Frans, de Nederlandse vertaling (via de instellingen onderaan) is niet perfect maar kan er door. 

Diep in mezelf ga ik akkoord met de leer van die Amédée, weet ik dat het ultieme geluk te vinden is in onthechting, maar ik weet ook dat ik nog te veel belang hecht aan het verleden, aan mijn herinneringen! En dus ga ik nog enkele vroegere dagboekbladzijden laten overtypen door Gemini! 😉

Alles weer in orde

Vandaag heb ik Jan Gerits wel kunnen bereiken: ik had me nodeloos zorgen gemaakt. Gisteren was er een telefoonstoring, werkte zijn televisie niet en geraakte hij niet op het internet. Dat werd deze ochtend door de verpleger (en niet een verpleegster, zoals ik dacht) opgelost. Jan maakt het goed, is nog steeds aan het schrijven maar maakt zich ook zorgen over het niet verschijnen van de jongste Limburgse monografieën (de tekst ligt nog bij de vormgever).

Maar kom, ik was gerustgesteld. En deze avond, na de boodschappen en een paar huishoudtaken, kon ik met een gerust geweten genieten van een avondje poëzie (gepresenteerd door Debby en gefilmd door Hendrik).

En ik denk dat ik straks voor de zoveelste keer ga kijken naar Le Grand Meaulnes!

Zorgen

Ik weet dat het te vroeg is om me zorgen te maken, maar toch...

Vandaag wordt Jan Gerits 94 jaar. Ik probeerde hem te bellen, uiteraard om hem te feliciteren, maar terloops wilde ik hem ook vragen hoe het zit met de monografieën (die van december vorig jaar en van maart zijn nog steeds niet verschenen). Ik kon Jan niet bereiken, ik kreeg constant - echt een paar uur aan één stuk - de bezettoon.

Ik stuurde hem dus maar een mail waarop ik nog geen antwoord heb gekregen. Op zich niets om zich zorgen over te maken maar... Stel je voor dat Jan weer gevallen is (bijvoorbeeld terwijl hij telefoneerde) en dat hij bewusteloos op de vloer ligt. Ik weet dat hij door de week 's morgens een verpleegster op bezoek krijgt, dus dan wordt hij gevonden, maar ondertussen... ?

Reünie

Toen we deze dag hadden geprikt, wisten we nog niet dat dit weekend die dansoptredens zouden plaatsvinden. Ik vreesde dus even dat het te druk zou worden voor ons, maar na een heel rustige dag gisteren, was ik heel blij vandaag mijn broertje, zusje, schoonzusje, neven en nichten weer te zien in De Horne. Het werd opnieuw een heel gezellige middag, met veel humor en herinneringen, terwijl we genoten van een heerlijk menu:

Spumante met een aspergesoepje 

Salade van groene en witte asperges, zalmplakjes, waterkers, croutons en yuzu 

Geconfijte lamsbout met tajinegroentjes en sarladaise aardappeltjes

Of 

Zeebaars uit de oven met zuiderse groentjes en geplette aardappel met Guérandezout 

Pavlova met rode vruchten en Amarenakersen-ijs 

Koffie of thee

Volgend jaar doen we het opnieuw, zei iedereen, maar misschien op een iets latere datum, want vandaag haalden we amper 15°C.

Zorgen en mooie momenten

Gisterenavond vernam Roger dat een familielid ernstige gezondheidsproblemen heeft. Uiteraard maakten we ons zorgen, ook omdat we hem zeker niet kunnen gaan bezoeken (hij woont in Spanje, en Roger vindt tegenwoordig zelfs onze andere “familiezieke” al te ver wonen…).

Toch werd het vandaag nog een hele mooie dag. Dat dansoptreden van Eva vindt dit weekend plaats en wij gingen naar de eerste vertoning kijken (dochterlief had ons heel laat op de hoogte gebracht en ik had eigenlijk vorig weekend vrijgehouden, in de veronderstelling dat het optreden toen zou plaatsvinden).

Het werd een prachtige voorstelling (jammer dat we geen foto’s mochten maken), in het mooie decor van de Leuvense schouwburg. Na het optreden dronken we nog even iets in de foyer, samen met de kindjes, Zeger, dochterlief, schoonzoon en zijn ouders, op de gezondheid van Geert en zijn moeder, die allebei deze week verjaren. We konden er ook even Eva feliciteren, die zich al ging klaarmaken voor de voorstelling van deze avond.

Verboden woorden

Tijdens de vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag hadden we het terloops over het al dan niet nog mogen gebruiken van bepaalde woorden (zigeuner, neger, gehandicapte, dik, mongool, enzovoort). Dat gesprek duurde echt maar heel even, want we hebben weer flink doorgewerkt aan onze soldatendossiers. 

Maar het eigenaardige is dat YouTube me later een filmpje over hetzelfde thema voorstelde! Best grappig (als het niet ook een beetje triestig was: alsof een ander woord gebruiken iets verandert aan de essentie)!

Leuk toeval op een rustige zondag

We waren vandaag uitgenodigd op een verjaardagsfeest maar we konden niet gaan (dacht ik). Het werd dus - behalve enkele mailtjes over en weer met Eva die morgen ook een verjaardag viert, namelijk van haar papa - een opvallend rustige zondag. 

Buiten veel niezen en hoesten (tja, ik heb blijkbaar een verkoudheid zitten), werd het een beetje lectuur, nog foto's sorteren en een tiental bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen, en dan, deze avond na het eten, weer een eigenaardig toeval.

Ik wilde al lang nog eens een film zien met Line Renaud. En wat stelt YouTube me weer voor deze avond? Deze film (Petits arrangements avec ma mère). 

Een weekend cadeau!

Ik herinnerde me dat we vorig jaar, rond deze tijd, naar een dansoptreden van Eva gingen kijken. Omdat ik vermoedde dat er dit jaar rond deze tijd ook zo'n voorstelling zou zijn, had ik dit weekend helemaal vrij gehouden (op onze leeftijd voelt één sociale afspraak per weekend meer dan voldoende). 

Ik vergiste me echter: er is dit jaar inderdaad weer een optreden van de dansschool van Eva, maar niet dit weekend. Dat betekent dat het onverwacht een heel rustig weekend wordt. En daar kan ik echt van genieten! 

Planning in de war maar toch een fijne dag

Vandaag hebben onze achterburen L. en P. (en soms Roger) verder gewerkt in de tuin en in de wei. Eigenlijk stond op mijn programma "keuken schoonmaken" maar met die mannen die binnen en buiten liepen met vuile schoenen, had dat weinig zin. Dan maar eindelijk die vriendin gebeld, lekker gekookt (kabeljauw met prei en room) en verder de afbeeldingen op mijn pc gerangschikt.

En vermits, zoals elke vrijdag, YouTube me een "Maigret" voorstelt, ga ik me nu een Chimay inschenken en gezellig genieten van "Le client du samedi".

Nog even uitstellen...

Ik had een vriendin beloofd haar deze week te bellen... en ik heb daar vandaag - donderdag - nog steeds geen tijd voor gevonden. 

Het was boodschappendag en toen we thuiskwamen troffen we buurjongen L. en zijn vader P. die pas hadden aangebeld. Ze kwamen het gras in onze tuin maaien (en hier en daar een beetje de struiken en bomen snoeien). Terwijl Roger eerst een praatje met hen voerde, daarna een beetje rustte, borg ik onze boodschappen op en dan was het hoog tijd om een paar dringende mails te beantwoorden, en vervolgens koffie te zetten.

L. en P. kwamen koffie drinken, we praatten over hun werk en de studies van L. en een beetje over politiek, en toen ze vertrokken moest ik dringend ons avondmaal beginnen te bereiden. Na de maaltijd zei Roger tegen mij: "Nu kun je toch bellen naar jouw vriendin?" maar het was toen journaaltijd en ik vermoedde dat ik zeer ongelegen zou komen.

We wasten af en ik keek zelf naar het journaal op mijn scherm. Dat telefoontje zal ik morgen plegen, want nu ga ik even kijken naar een video die Roger me heeft aangeraden, over "Mémoires d'outre-tombe" van Chateaubriand. 

Was het Woord God of was het Woord goddelijk?

Nee, ik heb vorige nacht toch geen nachtmerries gehad maar ik heb wel heel lang wakker gelegen. Omdat ik dacht aan die uitspraak in de bijbel: "En het Woord was God" (Johannes, 1:1). Ik weet dat "het Woord" in deze context vaak wordt vereenzelvigd met Jezus, maar ik was eerder geïntrigeerd door dat "Woord", de taal, het spreken dus. Waarom ik daar midden in de nacht begon over na te denken is me ook een raadsel.

Eigenlijk dacht ik er overdag niet meer aan... maar toen ik een paar minuten geleden een beetje ontspanning zocht op YouTube, werd me dit voorgesteld! Hoe kan dat weer? Ik had zelfs nog geen tijd gevonden om te schrijven over die nachtelijke bedenkingen, en zelfs met Roger had ik daar nog niet over gesproken. 

Ik ga nu kijken maar ik heb al begrepen dat er sprake is van een mogelijke verkeerde vertaling. Wel boeiend!

Lentedag

Geen nachtmerries vorige nacht, deze keer had Jim Le Veilleur gelukkig (voorlopig?) geen gelijk en het was prachtig lenteweer vandaag! We bezochten nog eens schoonzus L. en samen met haar haalden we herinneringen op aan overleden familieleden.  Maar jammer genoeg bleven we weer binnen zitten in plaats van te genieten van de zon op het binnenplein van het rusthuis.

Rustige dag (en akelige dromen?)

We hadden van dochterlief en schoonzoon de overschot van zondag meegekregen en van die groentjes en dat lamsvlees hebben Roger gisteren en vandaag gegeten. Koken hoefde dus niet, en de boodschappen heb ik ook nog even uit kunnen stellen. Ik heb deze week nog enkel de wasmachine aan het werk gezet en voor de rest (behalve die was te drogen hangen) mijn gewrichten en mijn rug laten rusten. 

Op Paasdag hadden de jongens mij aangeraden naar "The Fly" te kijken en dat deed ik deze avond. Ze hadden gelijk: knap gemaakt maar zo akelig (ik hoop dat ik er niet van droom)!

Ik keek deze avond ook nog eens naar de "voorspellingen" van Jim le Veilleur (die al vaak juist bleken). Ik hoop dat hij deze keer geen gelijk krijgt!

Te veel lekkers

Ik schrijf de laatste tijd niet veel: niet alleen mijn enkels en tenen, mijn knieën en heupen, maar ook mijn polsen en vingers doen al een poosje serieus pijn.

Het is mijn eigen fout, dat weet ik: de laatste weken heb ik te veel suiker (dessertjes), snelle koolhydraten en (soms wel heel lekkere!) frietjes en andere gefrituurde waren gegeten. Ik ga mezelf dus weer streng op dieet zetten tot aan onze afspraak met mijn neven, nichten, broer en zus. Het is immers dat (beter letten op wat ik eet) of medicamenten slikken met echt schrikwekkende bijwerkingen!

Het was Pasen

Hendrik was al hier sinds gisterenavond (Debby was naar haar ouders) en dus werd het, na onze linzensoep, weer een heel gezellige en lange avond!

Vandaag werden we verwacht bij dochter en schoonzoon, waar Zeger en Debby (door haar ouders gebracht) ook al op ons wachtten. En weer was het feest, Paasfeest. De kindjes aarzelden wel even: vierden we de hemelvaart of de verrijzenis van Jezus?

We genoten weer volop van het samenzijn, de lekkere hapjes, de wijn en het heerlijke diner (met traag gegaarde lamsbout), de spelletjes, de paaseitjes bij de koffie, en onze leuke en vaak grappige gesprekken. Maar op een zeker moment herinnerden onze kinderen zich de paaswaken van onze vroegere pastoor Louis Soetewey  en ook ik kreeg heimwee naar die prachtige misvieringen. 

Vriendschap, heimwee en sojasaus

Roger moest naar de apotheker en omdat het rusthuis in Heers ongeveer op de weg ernaartoe ligt, vroeg ik hem eerst even Maj te gaan bezoeken. Maj wordt volgende week 80 en geeft binnenkort een groot verjaardagsfeest, maar die dag zijn wij helaas niet vrij.

Maj was niet op haar kamer; we vonden haar in het "Grand Café" van het rusthuis, waar ze druk de verjaardagfestiviteiten aan het bespreken was met een vriendin. Roger en ik bleven dus niet lang.

Daarna reden we verder naar de apotheek en stopten we op de terugweg nog even bij een winkel. Brandstof wordt zo duur dat je onnodige kilometers probeert te vermijden, en ik had geen sojasaus meer.

Ik wachtte in de auto terwijl Roger snel die sojasaus zou gaan kopen, en kreeg intussen opnieuw telefoon van Antwerpse vriendin Greet. Ze heeft de laatste tijd blijkbaar last van heimwee en zei me alweer hoe jammer ze het vindt dat ik uit Antwerpen ben vertrokken. Een gevoel dat ik heel goed ken - ik mis ook veel vroegere vrienden - maar waar niets aan te doen is: ik ga zeker niet terug naar Antwerpen verhuizen.

Terwijl Greet haar hart uitstortte, begon ik Rogers afwezigheid toch wat lang te vinden. En toen hij eindelijk, na mijn telefoongesprek, eraan kwam, bleek dat hij allerlei dingen had gekocht die we niet echt nodig hebben, maar de sojasaus was vergeten!

Moet ik er nog aan toevoegen dat ik heel slecht gezind was?

Tussen soldatendossiers en vrouwentaken

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. We hebben heel goed verder gewerkt aan de soldatendossiers, maar er ligt nog veel werk voor de boeg! Na de vergadering en een snelle boodschap, moest ik weer terugkeren naar mijn "vrouwenrol" terwijl ik eigenlijk een paar websites wilde bezoeken waarover we het tijdens de vergadering hadden gehad: er moest immers gewassen worden, de tafel gedekt en gekookt. 

Gisteren had ik al gefoeterd op die "vrouwentaken": terwijl een vriendin me een uur aan één stuk aan telefoon vertelde over al haar problemen, moest ik ondertussen wel zorgen voor ons avondeten. Ik zeg het vaak: ik ben er praktisch zeker van dat ik in een vorig leven een man was die neerkeek op die vrouwentaken. En dat ik daarom in deze incarnatie al die taken moet uitvoeren waar ik een hekel aan heb (oké, dat laatste geldt inderdaad niet voor het koken, maar deze avond werd het een heel eenvoudig maal: groentesoep gevolgd door gerookte zalm met gemengde sla).  

Na ons avondmaal en de afwas kon ik eindelijk die websites gaan verkennen. Het ging over dit "geoloket" van Tongeren (jammer dat er nog niet zoiets bestaat voor Heers), en deze website over begraafplaatsen (zelfde opmerking). Heel interessant!

Weer een beetje feest

Het was "kindjesdag" en deze avond kwamen, buiten Zeger, ook Hendrik en Debby, die toevallig in de buurt waren, eten bij dochterlief en schoonzoon. Hoe oergezellig was dat, om nog eens allemaal samen (heel lekker) te tafelen (weliswaar na hun studie voor Elena en Matthias en na haar dansles voor Eva). Maar dat het veel werk betekende voor schoonzoon en dochterlief, besef ik maar al te goed! Bedankt, kinderen!

Helaas, het naar huis rijden was minder prettig: ondanks de zomertijd was het al donker. Eerst brachten we Debby en Hendrik weg, en daarna, in het naar huis rijden, vergiste Roger zich weer van afslag, waardoor we minstens een halfuur verloren!

Van pech naar een feestelijke zondag!

Eva nam vandaag deel aan de Lowlands Open Cheer-competitie in Nederland.  Haar ouders en nonkel Zeger vergezelden haar maar Elena en Matthias, die volop in hun examenperiode zitten, bleven thuis. Of Roger en ik ze konden gaan gezelschap houden, had dochterlief ons gevraagd.

Toen we hier echter wilden vertrekken, startte de auto niet: batterij plat. We belden Touring en na een paar uurtjes wachten, werd dat probleem opgelost,  Gelukkig zijn de kindjes nu al groot, zodat ik deze keer niet panikeerde. Ik belde Elena die me zei dat ze dan zelf wel pasta zou koken en saus opwarmen.

Toen Roger en ik tegen 15 uur eindelijk daar aankwamen, was het hoog tijd om aan de bereiding van de beloofde pannenkoeken te beginnen (met de hulp van Matthias voor het deeg en de hulp van Zeger, die ondertussen, samen met dochterlief, schoonzoon en Eva, was thuisgekomen, voor het bakken). Eva had een zilveren medaille behaald maar Zeger vond dat ze een gouden had verdiend (wat ik graag geloof als het uit Zegers mond komt).

We hebben van de pannenkoeken gesmuld en daarna, terwijl de groten verder gingen studeren en Zeger, Eva en ik samen een gezelschapsspel speelden, zorgden dochterlief en schoonzoon voor een heerlijk avondmaal. 

Dat werd dus, na een aperitief, weer smullen van kip en lamsvlees met sla en frietjes, en daarbij heel lekkere wijn. Het leek echt feest!

Greet en Antwerps

Ik had vandaag nog eens een heel lang telefoongesprek met Antwerpse vriendin Greet. 

Eigenaardig dat ze net vandaag belde, want ik had pas nog fel aan haar gedacht, nadat ik in mijn vroegere dagboeken had gelezen dat we op 14 oktober 1981 voor de allereerste keer met elkaar in gesprek raakten aan de schoolpoort - en dat gesprek later bij mij thuis (op weg naar haar werk) voortzetten bij een paar kopjes koffie.

We hadden het echter ook over veel minder leuke herinneringen en nieuwtjes, en over haar “Antwerpse” tongval (die haar soms wordt verweten). Daarna ging het over (het verdwijnen van) dialecten, en ze vertelde me dat ze aan het “dialect” van Antwerpenaars kan horen uit welke wijk van de stad ze komen. Er zijn, naargelang de wijk, blijkbaar grote verschillen - die niet-Antwerpenaren zoals ik niet horen.

Lekker!

Het was weer een vrij luie dag. Hoewel... ik heb wel nog een vijftiental bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door Gemini, veel gelezen (onder andere dit artikel over een "goocheltruc van Iran" - het artikel is in het Frans, maar met één rechtermuisklik kun je het in uitstekend Nederlands laten vertalen). 

Maar ik heb vooral ook heel lekker gekookt op deze luie dag! Ik moest immers enkele restjes verwerken en bedacht daarmee een wokgerecht. Dat werd een soort nasi goreng, met 1/2 kop gekookte rijst, 1 rode paprika, 1 dikke ui, 2 knoflookteentjes, 100 gram diepvrieserwtjes, 200 gram hespenblokjes, 100 gram garnalen,  1 eetlepel sojasaus en een scheutje oestersaus, en daar bovenop een omelet in reepjes gesneden. En het resultaat was gewoon heerlijk!

Uit een oud dagboek

Ik lees vandaag in mijn vroegere dagboeken (die ik laat overtypen door AI) dat Hendrik me op 1 september 1981 zei: "God heeft me zo gemaakt dat ik altijd nadenk, dat ik mezelf constant vragen stel". 

Hij was toen nog net geen 4 jaar en nu lijkt me dat een heel merkwaardige uitspraak voor zo'n peuter! Ik herinnerde het me niet en ik vraag me af welke andere interessante uitspraken van de kinderen ik nog ga tegenkomen in die dagboeken. 

Het probleem is natuurlijk wel dat ik steeds minder tijd voor mezelf kreeg telkens er een kindje bijkwam, en het dus mogelijk is dat ik geen tijd meer vond om zulke interessante details te noteren!

Al een beetje lente

Het was vandaag nog eens boodschappendag. Eigenlijk hadden we niet zo heel veel nodig en toch was de inhoud van ons boodschappenwagentje voor de zoveelste keer duurder dan de vorige week. Gezien de huidige prijs van brandstof reden we ook niet - zoals we eerst van plan waren - nog een beetje rond in de streek "voor de leute". Een beetje jammer wel, want je merkt dat de lente eraan komt.

Voor de rest werd het dus een doodgewone dag, met wat lectuur en zo. O ja, ik heb ook geluisterd naar een heel interessant interview met professor Raoult over zijn nieuwe boek. Een wetenschappelijk en filosofisch betoog met veel humor maar ook veel kritiek op de overheid, het onderwijs, de farma-industrie. Het is opnieuw in het Frans, maar de automatische vertaling van het transcript valt heel goed mee.

En na ons avondmaal zagen we tientallen vleermuizen vliegen in de tuin. Eigenaardig dat we die nooit te zien krijgen als de kindjes hier zijn!

Een bijna ideale zondag

Ondanks de chaotische toestand in de wereld en de onzekere toekomst vond ik het vandaag een bijna ideale zondag (alleen de kinderen en kindjes erbij zou nog zaliger zijn geweest). Lectuur (onder andere "De andere krant"), een interessant (hoewel niet optimistisch) gesprek met dokter Perronne en nog eens een door Hendrik gemaakte video van een "Think Poets"-optreden.  

Deze avond, nadat ik nog een twintigtal bladzijden uit vroegere dagboeken had laten overtypen door AI, voor een eenvoudig maar lekker maal gezorgd (een restje spinazie en kikkererwten met een gebakken ei, gevolgd door linzensoep). 

Een verdiende Maigret

Ik wilde vandaag nog een paar dingen doen in het huishouden (onder andere de wasmachine laten draaien), maar ik vond er geen tijd voor. Roger was immers bezig met zijn boekhouding voor Heemkunde Groot Heers en was op een foutje gestoten. Of ik dat wilde nakijken. 

Ik heb daar enkele uren aan besteed, maar vond de oorzaak van de fout niet. Gelukkig kon ik een beroep doen op secretaris Ludo D., die meteen opmerkte waar Roger zich had vergist.

Daarna vond ik het te laat om nog wat anders te doen dan koken. Het werd deze avond nog eens spinazie met kikkererwten en zalm (maar ik had vandaag paprika aan de groenten toegevoegd en dat bleek een uitstekend idee). 

En nu heb ik een film verdiend, vind ik: waarschijnlijk nog eens een Maigret (die uiteraard herinneringen aan onze vroegere tv-avonden zal oproepen)!

Wat ik bewonder en wat me stoort

Vandaag heb ik Roger zo goed als verplicht “iets te doen” aan zijn rommel in het poortgebouw. Ik heb zelf bijna niet geholpen (veel te bang om nog eens te struikelen over iets dat daar rondslingert). Uiteraard is dat poorthuis nog helemaal niet opgeruimd, maar er staat al wel één doos klaar met spullen voor het containerpark. Al het glas zit nu ook in één doos, terwijl het daarvoor overal verspreid lag.

De kruiwagens, de emmers, de hakselaar (over de poten waarvan ik in april 2024 struikelde) en alle andere toestellen die daar onterecht rondslingeren, liet ik maar staan. Ik begreep dat ik, nu ik niet meer in staat ben het zelf grondig onder handen te nemen, in dat poortgebouw hoogstens een beetje orde kan laten brengen,  maar meer niet.

Later op de avond keek ik met veel bewondering naar een reportage over een dakloos koppel dat dertig jaar geleden in het park van het kasteel van Versailles leefde. Ik bewonderde hun moed, hun vastberadenheid, hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar en voor hun dieren, hun gastvrijheid en hun gebrek aan oppervlakkig conformisme.

En ik herinnerde me dat het non-conformisme van Roger destijds ook een rol heeft gespeeld in mijn beslissing om met hem verder door het leven te gaan.

Maar waarom erger ik me nu dan zo fel aan zijn rommel? Omdat die te veel plaats begint in te palmen? Of omdat ik zelf een beetje te conformistisch ben geworden?

Iets opzoeken vroeger en nu

Na onze dagelijkse portie huishoudtaken stelde Roger me deze video voor, over Jeanne d'Arc. Het is niet de eerste keer dat ik hoor of lees dat ze niet zou verbrand zijn, en ik herinnerde me zelfs dat de allereerste keer dat ik die bewering las, in een artikel van Alex Marut zaliger was. Verschenen, dacht ik, in Oostland. 

Omdat ik sinds 2011 alle drukproeven van Oostland op mijn pc heb, zocht ik er daar dus naar maar nee, blijkbaar heb ik dat artikel van Alex elders gelezen. Heel waarschijnlijk in het tijdschrift "Heemkunde Limburg" dat niet meer bestaat. Maar een tekst terugvinden in tientallen nummers van een papieren tijdschrift is geen sinecure: ik begon er gewoon niet aan!

En weer besefte ik hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om iets op te zoeken. Als ik dat vergelijk met onze vroegere opzoekingen voor boekbesprekingen, spreekbeurten, opstellen, verhandelingen, en zelfs later de licentiaatsthesis!

Deze avond, na het journaal en voor het nog laten overtypen van een tiental vroegere dagboekbladzijden door Gemini, nog even gekeken naar dit heel interessante gesprek op  "Tocsin" (Nederlandse vertaling is mogelijk via de instellingen onderaan). Een beetje angstaanjagend allemaal!

"Allez dan"

Vandaag was het onze wekelijkse boodschappendag. Omdat ik vrij snel klaar was met de geplande boodschappen, terwijl Roger wat treuzelde (eigenlijk genoot hij van het “shoppen”), begon ik de klanten rondom mij te observeren. Daarbij viel me iets merkwaardigs op. Praktisch telkens wanneer twee bekenden elkaar tegenkwamen, ontstond er een ultrakorte conversatie, in de trant van:

"Maar zie daar…! Ça va?" "Ça va!" "Allez dan."

Aan de woordkeuze merk je dat we op de grens van Wallonië wonen, maar dat was niet wat me het meest opviel. Wat me trof, was het gebrek aan echte interesse voor elkaar. Ik vroeg me af of iemand voor wie het níét goed gaat, het aandurft om op zo’n bijna automatische vraag eerlijk te antwoorden: "Nee, ça ne va pas."?

Over "ou" en "au"

Het was weer "kindjesdag" vandaag. Vlak na de thuiskomst van Elena en Matthias reden Roger en ik Eva naar haar dansles. Dochterlief zou haar gaan halen na haar eigen dagtaak en wij reden dus meteen terug naar huis. Ik had verwacht dat ik nog zou moeten zorgen voor een vieruurtje voor Matthias en Elena, maar die waren al heel druk aan het studeren zodat ik zelf ook maar begon te lezen.

En dan kwam Zeger eraan. We praatten wat over onze bezigheden maar ook over een taalkundig detail waar Zeger zich vorige keer vragen over stelde. Ik had ondertussen een beetje gezocht en had deze uitleg gevonden over de etymologie van woorden met de klank "ou" of "au". Een heel interessante uitleg en het klopt dat je in bepaalde dialecten nog een verschil hoort tussen "ou" en "au" (we vroegen aan Roger om sommige woorden in zijn Limburgs dialect uit te spreken en het verschil viel echt op).

Dochterlief en Eva kwamen thuis, Elena en Matthias hielden op met studeren, schoonzoon kwam ook thuis, de tafel werd gedekt, we aten spaghetti en bleven nog tot vrij laat interessante conversaties voeren,  onder andere over methodes om vreemde talen te leren

Wat André zaliger en ik niet doorhadden

Terwijl ik luister naar debatten over vrouwen die “meer moeten werken”, herinner ik me wat mijn vriend André zaliger ooit zei: “Dikwijls gaan vrouwen uit werken om te kunnen betalen wat er nodig is om hun gratis werk in huis te vervangen zodat ze kunnen “gaan werken”. Ze moeten een beroep doen op een schoonmaakster, kinderopvang, kant en klare maaltijden, strijkdienst, enzovoort en heel vaak moet er een tweede voertuig gekocht worden.”  

Hoewel ik een hekel had aan het huishoudwerk waar ik toen voor zorgde en eigenlijk liever was gaan lesgeven of zo, gaf ik hem volkomen gelijk en ben ik pas terug gaan lesgeven omdat Roger zijn job zo beu was “als koude pap” - wat niet betekende dat hij mijn werk in het huishouden overnam, daarvoor heb ik een poosje een werkvrouw betaald maar vooral “dubbel gewerkt” (thuis en voor/op school).

Maar wat André en ik toen blijkbaar niet doorhadden: zodra werk betaald wordt, wordt het plots interessant voor de staat!

Edgar Cayce

Ik las gisteren in mijn vroegere dagboeken dat ik in 1981 vernam dat een vroegere "huisgenoot" (hij - een  student geneeskunde -, Roger, Seany, Dirk Lambrechts en ik huurden toen samen een huis in Leuven) zich later, als arts, soms liet leiden door mediums en alternatieve therapieën voorstelde aan zijn patiënten. 

Toen we hem nog eens ontmoetten in mei 1981, vertelde ik hem over Cayce (over wie ik in die tijd veel had gelezen) en hij antwoordde me dat hij soms ook de raadgevingen van die "ziener" durfde te volgen. 

Dat ik dat gisteren herlas, is op zich een onbenullig detail, want mijn dag bestond uit veel andere, vaak veel minder aangename, taken dan dat overtypen van vroegere dagboeken. 

Maar wat wel weer eigenaardig is: 's avonds laat zocht ik een beetje ontspanning op YouTube, en wat wordt me daar als eerste voorgesteld? Een video over de voorspellingen van Edgar Cayce voor deze tijd!

Vroeger aan tafel

Een familiemaaltijd zoals ik ze me herinner, dat zag ik deze avond in een filmpje dat ik als ontspanning bekeek. Lekker eten, lekkere wijn, boeiende gesprekken… maar waar ik het meeste heimwee naar kreeg, was de vader (of de oom?) die rustig van zijn pijp geniet aan tafel.

Want dat mag niet meer.

Vier generaties

Kijk eens wat Hendrik me deze avond opstuurt: een filmpje gemaakt door AI op basis van een foto gemaakt kort na zijn geboorte, met "Nany" bij mijn "marraine". 

Een verjaardag, een bezoek en een monografie

Vandaag bezochten we wel schoonzus L. in het rusthuis. Samen met haar zaten we een paar uurtjes in de cafetaria (en niet op het binnenplein zoals ik vorige week van plan was: het mooie weer lijkt voorbij). Er zat vrij veel volk en we hadden last van het geroezemoes rondom ons: de conversatie werd vrij moeilijk. Toen zuster A. even verscheen aan onze tafel voor een babbeltje, besefte ik echter dat het ook een beetje aan ons ligt. Haar begreep ik vrij goed, maar ze spreekt dan ook met veel luidere stem dan Roger, L. en ik.

Onderweg naar het rusthuis in het Leuvense, had ik een telefoontje gekregen van Jan Gerits. Dat de laatste monografie van 2025 en het eerste nummer van 2026 nog deze maand samen zullen verschijnen, op voorwaarde dat ik snel de tekst van dat eerste nummer, die Jan me een van deze dagen zou mailen, kon nalezen (het exemplaar van december 2025 zou nagelezen worden door de echtgenote van de auteur Bert Stoffels, een germaniste).  Wat ik uiteraard beloofde.

En deze avond, na ons snel avondmaal, kreeg ik de bewuste tekst aan, die ik zopas heb nagelezen. Het wordt weer een boeiend verhaal, over Bartholomeus Jan Meus uit Bree.

Vandaag wordt mijn zusje 73 jaar! Proficiat, Bie!

Toch nog een mooie dag

Ik moest vandaag opruimen, de salon schoonmaken, een boodschappenlijst opstellen (en natuurlijk eerst een weekmenu bedenken), vuilniszakken gaan halen op de gemeente en uiteindelijk koken (groentesoep en boeuf Stroganoff). Behalve dat koken niet echt een boeiend programma! 

En toch werd het uiteindelijk een mooie dag: enkele herinneringen aan onze kinderjaren uitgewisseld met zus Bie, een berichtje van Jopie over Koen en een telefoongesprek met Koen zelf die vandaag uit het ziekenhuis ontslagen werd; een dankbericht van Frans De Peuters dochter met een prachtig gedicht van Frans... 

En deze avond op YouTube een filmpje dat Hendrik had gepost: Debby die gedichten voordraagt op "Think Poets".

Een avondgesprek

 Een gesprek met Roger aan tafel gisterenavond. Ik zal geen namen geven, want ik wil niemand complexen of schuldgevoelens bezorgen, maar het ging ongeveer zo:

- Heb je nog nieuws van A?
- Nee, al lang niet meer. Ze antwoordt niet meer op mijn mails.
- Eigenaardig. Misschien moet je haar man contacteren?
- Dat heb ik gedaan, maar hij antwoordt ook niet. Maar ja, hij is veel ouder dan zij. Ik heb wel van X gehoord dat ze allebei heel vergeetachtig zijn geworden.
- Eigenaardig… Zou B nog leven? We horen toch ook niets meer van haar?
- Inderdaad. Ik weet dat ze zich na het overlijden van haar echtgenoot wat heeft teruggetrokken. Ze heeft me nog een paar berichten gestuurd, maar sinds ongeveer twee jaar niets meer.
- Denk je dat haar kinderen ons zullen verwittigen als ze overlijdt? Ze is al ouder dan negentig, niet?
- Ze moet nu ongeveer vierennegentig zijn. Ik denk wel dat haar kinderen het ons zullen laten weten als ze sterft. Dat hoop ik toch! Heb jij nog nieuws van C?
- Nee, al lang niets meer. Maar ja, die wordt ook al heel oud, hè?
- Erg, hè, al die vrienden van wie we niets meer horen?
- Ik denk dat het onvermijdelijk is. We wonen allemaal zo ver van elkaar. Heb je trouwens nog iets gehoord van D?
- Nee, nog zoiets: die mailde vroeger heel geregeld en ineens niets meer.
- Zou hij overleden zijn? Hoe oud is hij nu? En zou zijn vrouw eraan denken je iets te laten weten als hij er niet meer is?
- Ik weet het niet… Misschien is hij dement geworden.
- Misschien… Wie weet. Erg is dat.

Ja, ik vind het erg. Onze vrienden zijn verspreid over zowat heel Vlaanderen (en zelfs daarbuiten), en we beginnen steeds meer te voelen dat die afstand zijn gevolgen heeft.

Maar het moeilijkste is eigenlijk dat je het niet weet: zijn ze ziek geworden, dement, overleden? 

Wat slikken we eigenlijk?

Ik belde vandaag nog eens met Koen (het gaat goed met hem maar hij is nog heel moe). Het werd dus een vrij kort gesprek. 

Het viel mij op dat hij, evenals Karel (die het vorige woensdag ook even had over zijn medicatie) en net zoals zoveel andere mensen die ik ken, niet echt wist welke medicijnen hem worden voorgeschreven of toegediend. Sommige mensen hebben me zelfs al gezegd dat het hen niet interesseert, dat ze gewoon slikken wat de dokter hen voorschrijft omdat ze alle vertrouwen in hem hebben.

Dat heb ik altijd eigenaardig gevonden. Als je etenswaren koopt, kijk je toch ook naar de ingrediëntenlijst om te weten wat je gaat eten, of niet? En bovenaan de bijsluiter van elk medicijn staat toch ook duidelijk dat je die aandachtig moet lezen voor je het medicijn inneemt?

Mijn leven herbeleven?

Ik heb even moeten aandringen, maar vandaag (nee, niet gisteren) heeft Roger eindelijk die boekhouding afgewerkt. Met een klein beetje hulp van mijnentwege om helemaal op het einde de oorzaak van een heel kleine maar heel vervelende fout te achterhalen (ik heb daar wel veel tijd in gestoken 😉). 

Daarna, buiten onze wekelijkse boodschappen, het klaarmaken van ons eenvoudig avondmaal en de afwas, heb ik eindelijk nog eens tijd gevonden om een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken te laten overtypen door Gemini. Dat doet die echt ongelooflijk goed! 

Ik zit nu in 1981 (het jaar dat Zeger geboren is, maar ik ben nog niet zwanger - of weet het nog niet) en we gaan vaak mijn zieke "oudoom Theofiel" bezoeken in Drongen. Ik herinner me dat hij uiteindelijk is overleden kort voor de geboorte van Zeger. 

Het herlezen van die dagboeken (want ik herlees uiteraard telkens de door AI overgetikte teksten) geeft me echt de indruk mijn leven te "herbeleven"!

Planning met voorbehoud

Met vriend Karel reden we vandaag nog eens naar De Brug in Herent. Tijdens ons lekkere etentje praatten we bij, wisselden we nieuwtjes uit, haalden herinneringen op, enzovoort. 

Nadat we Karel weer thuis hadden afgezet, waren we eerst van plan schoonzus L. te bezoeken. Maar na een telefoontje dat ze te moe was om bezoek te ontvangen, reden we meteen terug naar huis.

Omdat er tijd vrijkwam, plande ik eindelijk nog eens te telefoneren met straatgenote V. Roger stelde voor ondertussen de auto (ook eindelijk) naar de carwash te brengen. Daarna zou hij, na een snel avondmaal, verder werken aan de boekhouding van Heemkunde Groot Heers. Ik beloofde hem desnoods te helpen.

Ik had V. bijna een uur aan de lijn. Omdat Roger nog niet terug was van de carwash, dekte ik alvast de tafel voor het avondeten. Een dik halfuur later was hij er nog steeds niet. Nog een kwartier later begon ik me toch wat zorgen te maken en belde ik hem op. Hij bleek op zijn gemakje rond te kuieren in een warenhuis op de steenweg naar Sint-Truiden. Eigenlijk had ik het kunnen raden: ik weet dat Roger van shoppen houdt.

Toen hij uiteindelijk thuiskwam, hebben we snel gegeten. Maar nu, na de afwas, vind ik het zelf te laat voor dat boekhouden. Of Roger er nog aan begint, zullen we nog zien.

Het is lente, denk ik

Het was prachtig weer tijdens onze “kindjesdag”!
“Het is lente, denk ik,” zei Eva terwijl ze een appel at en ik haar Frans overhoorde op het terras. “Ik blijf op het terras studeren,” besloot Elena later, toen ze thuiskwam en Eva met haar mama naar de dansles vertrok. Matthias at snel een appel, maar trok zich daarna toch terug op zijn kamer om te studeren.

Tegen 17:30 uur begon het wat af te koelen en gingen we naar binnen. “Gaan we niet buiten zitten?” vroeg Zeger toen hij aankwam, maar 16 °C vonden wij toch wat te fris. We schoven twee soorten gratin in de oven en praatten bij tot Eva en haar mama terugkwamen van de dansles. De tafel werd gedekt, schoonzoon kwam ook thuis, en we gingen samen aan tafel om te genieten van twee heerlijke gegratineerde schotels: één met spinazie en één met savooikool.

Zoals steeds werd het een heel gezellige maaltijd, met veel boeiende gesprekken, tot Roger en ik besloten terug naar Haspengouw te rijden - en deze keer braaf de omleidingen in Borgworm te volgen.

En ik kwam weer thuis met een geschenk: dochterlief had opnieuw een mouwloos, omkeerbaar vestje voor mij genaaid!

Gesprek met Michel Onfray

Deze avond heb ik nog gekeken naar de film  "Marina" (heel mooi) en daarna een gesprek met Onfray gevolgd, dat Roger me had aangeraden. 

Heel interessant: het ging eerst over politiek in het algemeen, over euthanasie in Frankrijk, en daarna over "Les Pensées" van Pascal. En "Le pari de Pascal", en zijn idee van “divertissement”: hoe mensen zich voortdurend bezighouden om niet geconfronteerd te worden met hun sterfelijkheid. 

Ik herken dat “zich bezighouden” bij veel vrienden. “Zo voel ik dat ik leef”, zeggen ze mij dan. 

Eigenaardig genoeg ervaar ik het volle leven net meer wanneer het rustig is rondom mij, wanneer ik het niet constant druk heb.

Over ouder worden

Het was weer een vrij luie dag. Ik keek onder andere naar dit interessante interview met dokter Fouché, 's avonds maakte ik nog eens niertjes klaar voor Roger (een omelet met tomaten voor mij) en ik belde eindelijk nog eens met vriend Koen. 

Ik telefoneer niet vaak, uit schrik ongelegen te komen. Maar, omdat Bernadette al een poosje niets meer laat horen, mailde ik even naar Jopie om nieuws. En Jopie raadde me aan naar Koen te bellen. Wat ik dus deed. 

We hadden het niet over de aanval op Iran of politiek in het algemeen, maar over herinneringen aan vroeger en over onze gezondheid.  Volgende week ondergaat Koen immers een vrij ernstige ingreep in Ronse. Tot enkele jaren geleden zou Roger spontaan voorgesteld hebben hem daar te gaan bezoeken, maar die tijd is voorbij: Roger rijdt niet meer zo ver. 

"Ik rij ook niet graag meer ver", zei Koen, waarop we even filosofeerden over het ouder worden in het algemeen. "Niet leuk", vond Koen, en ik herinnerde hem eraan dat het alternatief "jong sterven" is, waarop we terugdachten aan onze vriend Dirk Lambrechts, die al op 62 jaar overleed.

Ik beloofde Koen hem volgende week nog eens te bellen.

Opruimen mondt uit in nostalgie

Vandaag waren we iets ijveriger dan gisteren! 😉

Maar deze avond wilde ik een beetje orde scheppen in de foto's op mijn pc... en ik bleef meer dan een uur kijken en luisteren naar foto's uit mijn kinderjaren in Congo die Hendrik me ooit liet becommentariëren. Daarna viel ik op een map "Dirk Lambrechts" en zag daar onder andere ook foto's van onze eerste ontmoeting, in aanwezigheid van Dirk, met Colette, de overleden partner van onze vriend Karel. Onlangs had ik pas door AI de bladzijden uit mijn dagboek over die eerste ontmoeting laten overtypen: uiteraard bleef ik ook bij die foto's hangen. 

Na een poosje wilde ik toch verder "opruimen" en viel ik op een reeks foto's van mijn kozijns (volle neven), de zonen van mijn tante Béatrice. Omdat de oudste zoon, Yves, me onlangs een paar foto's van zijn moeder (tante Béatrice dus) en van onze grootmoeder had gemaild, dacht ik dat deze foto's hem wel zouden interesseren en mailde ik ze hem door.

En nu is het al bijna slaaptijd en besef ik dat ik deze avond niets anders heb gedaan dan naar foto's kijken en me weer laten overweldigen door nostalgie. 

Ik was lui vandaag

Heel lui zelfs (nee, ik schaam ik me daar niet voor!) 

Nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI, even gemaild met, onder andere, zus Bie, een beetje gelezen, veel zitten dagdromen, een rest soep en varkenswangetjes van zondag opgewarmd, en na ons avondmaal afgewassen. 

Roger was niet veel actiever dan ik maar heeft wel al afspraken gemaakt voor binnenkort met vriend Karel en schoonzus L. 

En deze avond heb ik nog naar het  journaal gekeken en nu ga ik nog even luisteren naar deze arts die, omdat hij (terecht, denk ik volgens zijn uitleg) weigerde zich te conformeren tijdens de covidperiode, gedurende drie jaar geschorst werd door het "Ordre des Médecins".

O ja, nog heel even over die soep: ik had vorige zondag bloemkoolsteeltjes en -bladeren én een rest rucola in een soep bij elkaar geflanst en eerlijk, dat werd een opvallend lekkere soep!

Omleiding

We gingen nog eens naar het Leuvense om de kindjes na school op te vangen. We wisten dat er in Borgworm omleidingen waren en vertrokken dus iets vroeger dan anders om Eva zeker op tijd te kunnen oppikken.

Voor de rest verliep de dag zoals andere keren: vieruurtje, lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen vlak nadat Elena en Matthias waren thuisgekomen, deze keer terug naar “huis” rijden (dochterlief zou Eva na de dansles ophalen), koffie of thee drinken met Elena. En avondeten zodra iedereen weer thuis was. Alleen kon Zeger er deze keer niet bij zijn.

We reden terug naar Haspengouw en werden in Borgworm via een omleiding gestuurd. Roger miste een afslag, dacht dat hij dan wel zelf de weg naar Oleye zou vinden. We reden wat verloren over donkere veldwegen, kwamen uiteindelijk weer in Borgworm terecht en volgden deze keer gedwee de omleiding.

Anderhalf uur na ons vertrek kwamen we thuis aan. Heel moe - vooral Roger. In het donker rijden kost hem tegenwoordig meer energie, zeker als hij de weg niet van buiten kent.

Over Ikea gesproken

Over IKEA gesproken: eigenlijk wilde ik dit eerst toevoegen aan mijn post over het korte verblijf van de kindjes, maar uiteindelijk vond ik dat ongepast.

Gisteren vonden we op onze stoep, vlak voor de haag, een heel groot stuk verpakkingsplastic van IKEA, waarin blijkbaar een matras van 140 cm had gezeten.

Dat betekent dus hoogstwaarschijnlijk dat een van onze buren daar een matras heeft gekocht en de verpakking gewoon op onze stoep heeft gesmeten. Wij mochten vervolgens die plastic oprapen en in een vuilniszak steken. En die zak was daarmee meteen vol. Wilde de boosdoener soms één vuilniszak uitsparen?

Dat voorval maakte me echt kwaad. Ik weet uiteraard niet op wie van mijn buren ik mijn boosheid moet richten - al zijn er enkelen, onder wie Marie-Claire, die ik sowieso niet verdenk.

Beste mensen, als jullie een vuilniszak willen uitsparen, vraag er ons dan gewoon één. Maar verplicht ons alsjeblieft niet om jullie verpakkingsmateriaal te verwerken.

Eekhoorntjes

We hadden al lang geen eekhoorntjes meer gezien in onze tuin. Maar deze ochtend, tijdens het ontbijt, riep Matthias plotseling: "Daar, eekhoorntjes!" en inderdaad, daar waren ze weer! Terug uit hun winterrust? 

Ik vergat het te vertellen, maar tijdens de rest van ons ontbijt bleven we de beestjes gadeslaan en dat vonden de kindjes heel boeiend. En ik ook!

Over gesloten deuren en warme pannenkoeken

Deze ochtend moesten dochterlief en schoonzoon naar de uitvaart van een oom en de kindjes zouden niet meegaan. Gisteren na de middag werden ze dus naar hier gebracht. Na een snel vieruurtje (koffie, thee, koekjes en/of chocola) vertrokken schoonzoon en dochterlief weer naar het Leuvense. Elena, Matthias, Eva en wij hadden elkaar veel te vertellen voor we rond 17:30 uur naar Ikea in Hognoul reden. 

Onderweg grapte ik (ik weet echt niet waarom ik dat zei): "Stel je voor dat het restaurant in Ikea gesloten is, dan zitten we in de penarie!" En... het restaurant van Ikea bleek gesloten, tot begin maart wegens verbouwingen. 

We beraadslaagden, Roger en de kindjes vonden het een goed idee om nog eens naar dat Italiaans restaurant te gaan waar we ooit samen pizza aten. 

Onderweg daar naartoe grapte ik weer: "Ik hoop dat er plaats zal zijn, en wat doen we anders?" We besloten allemaal samen "positief te denken" maar er stonden zoveel auto's geparkeerd aan het restaurant dat ik nog eens mijn twijfel uitte. En inderdaad, er was geen plaats meer. 

Ik kreeg een ingeving: "We gaan naar huis, ik maak de pannenkoeken klaar die ik morgenmiddag wilde klaarmaken, ondertussen aperitieven we met onder andere cola en chips, en als dessert krijgen jullie, in plaats van het beloofde softijs, een vanillepudding. En ik reserveer voor morgen middag in de Winston"

De kindjes vonden dat een uitstekend idee. En het werd nog een supergezellige avond; ze genoten volop van ons (niet echt gezonde) avondmaal: cola en chips, pannenkoeken en vanillepudding.  Maar nog meer, denk ik, van de sfeer: tot heel laat vertellen, tekenen, kleuren, spelen, dagboeken bijwerken.

Na een stevig ontbijt en nog een paar uur spelen en/of lezen, reden we deze middag dus naar de Winston. Waar we deze keer een gezellige ronde tafel kregen toegewezen en waar het voor één keer niet te druk was, zodat we volop konden genieten van onze conversatie tijdens een eenvoudig maar heel lekker middagmaal.

En van daar reden we terug naar het Leuvense waar dochterlief en schoonzoon op ons wachtten.

O ja, en weet je wat? Matthias vond nog "schatten" tussen die "rommel" van Roger!

Een verjaardag, een lezing en een trein

Vandaag zou mijn "Nononc" 87 jaar zijn geworden! 

Ik wilde eigenlijk eindelijk die rommel van Roger naar het containerpark brengen, maar we kregen er de tijd niet voor. Heel binnenkort komen de kindjes immers even logeren en dus moesten hun twee kamers en de keuken (ondanks de aanwezige rommel) eventjes onder handen worden genomen. Daarbij moest ik nog koken en gingen we deze avond naar een heel interessante lezing aangeboden door Heemkunde Groot Heers. Jeroen Rappé kwam spreken over de (gevlochten) kornoeljehagen die je in deze streek vrij dikwijls ziet. Het was echt boeiend en... gezellig dankzij het weerzien met veel kennissen (Jos, Ludo, Michel, Elie, Georges, Jos, Jean-Pol enz.).

En ik denk dat ik deze dag ga eindigen met een film: nog eens "Un soir, un train" van Delvaux, naar de roman "De trein der traagheid" van Johan Daisne.

Toekomstige euthanasiewet in Frankrijk

Ik hoor hier (op "Tocsin") dat die toekomstige euthanasiewet in Frankrijk nog "liberaler" dreigt te worden dan bij ons:  op slechts drie dagen is alles "volbracht", de dokter mag de familie (ouders, echtgenoot) niet informeren over de bedoelingen van zijn (soms heel jonge of depressieve) patiënt, derden (familieleden, vrienden) mogen niet tussenkomen in het nemen van de beslissing, enzovoort. 

Zeggen dat ik me al zoveel vragen stelde bij de Belgische euthanasiewet!  Ik hoor ook dat in Frankrijk voor (letale) sedatie vaak hetzelfde middel wordt gebruikt als voor euthanasie (ik weet uiteraard niet of dat bij ons ook het geval is). En je hoort er ook over het gebruik van Rivotril in rusthuizen tijdens de sanitaire crisis. 

Frans Depeuter overleden

Deze ochtend vonden we een doodsbrief in de brievenbus: Frans Depeuter is vorige zaterdag overleden. Hij had een respectabele leeftijd bereikt, we hadden hem al een hele tijd niet meer ontmoet, maar toch schrokken we (we hadden immers geen kranten gelezen dit weekend)! Sic transit...

Werk voor de boeg

Rogers computer is klaar (weliswaar vandaag nog met veel hulp op afstand van Hendrik). Hendrik zorgde ook voor een heel plezante screensaver: door AI gemaakte tekeningen op basis van foto’s van Roger en mij; als ik er eentje te pakken krijg, post ik die hier wel eens!

Nu wacht Roger veel werk, onder andere het bijwerken van de boekhouding voor Heemkunde Groot-Heers. En mij helpen opruimen, want zijn rommel is er nog steeds… en zelfs nog groter geworden!

Doodmoe maar heelhuids thuis!

Vandaag zouden we Rogers nieuwe computer gaan halen bij Hendrik en Debby. Op het laatste nippertje twijfelden we even, want er werd sneeuw voorspeld. Maar als we het uitstelden, moesten we minstens tot volgende zondag wachten (Roger wil niet naar het Antwerpse rijden door de week).

Uiteindelijk waagden we het erop. Hendrik en Debby wonen gelukkig al lang niet meer in het centrum van Antwerpen (daar durft Roger al helemaal niet meer te rijden) en, mits niet te veel treuzelen, konden we vóór de verwachte sneeuwval weer thuis zijn.

We kwamen goed op tijd aan. Hendrik legde Roger de nodige zaken uit (ondertussen mocht ik nog enkele gedichten van Debby lezen en echt, ik vind ze heel goed). Maar helaas: vroeger dan verwacht werden we verrast door de sneeuw.

We namen snel afscheid en reden heel voorzichtig terug naar Haspengouw. De sneeuw bleef maar vallen, we reden heel traag (en deden meer dan twee uur over het traject) en kwamen doodmoe maar heelhuids thuis aan. Waar ik meteen voor ons avondmaal zorgde (een restje preisoep en daarna niertjes voor Roger en een restje gratin voor mij).

Roger is nu een dutje aan het doen (die autorit was echt te vermoeiend voor hem; hij zei trouwens dat hij het nooit meer waagt als er sneeuw wordt aangekondigd). Zodra hij wakker wordt, help ik hem zijn nieuwe pc te installeren.

La Chapelle d'Angillon

Je zou echt zeggen dat YouTube me heel goed kent: deze avond kreeg ik een bezoek aan het kasteel van La Chapelle d'Angillon voorgesteld. Het geboortedorp van Alain Fournier dat we een paar keer hebben bezocht (maar het kasteel zelf hadden we nooit bezocht). 

Het kasteel herbergt ook een museum over Alain Fournier: ik ga nu kijken (en genieten van die "digitale uitstap", daar ben ik zeker van).