Rijke vrijdag

Gisterenavond gaf Debby een groot feest ter gelegenheid van haar verjaardag. Dochterlief en schoonzoon zouden er naartoe gaan en wij zouden dan de kindjes gezelschap houden. Vermits we toch in het Leuvense moesten zijn, bezochten we eerst schoonzus L. in de namiddag.

Daarna reden we naar dochterlief waar we uitbundig werden ontvangen door de kindjes. Er was nog tijd voor een gezamenlijk aperitief en avondmaal (met uitstekende Indiase gerechten en interessante gesprekken, onder andere over AI in het onderwijs) en daarna vertrokken de feestvierders naar het Antwerpse.

De kindjes en wij hebben dan nog enkele uurtjes spelletjes gespeeld, naar muziek geluisterd, verteld, getekend, gekleurd en bijgepraat. Zwaar verkouden Elena heeft ook een heel klein beetje gestudeerd.

Nadat de kindjes waren gaan slapen, was het lectuurtijd voor Roger en mij. Roger heeft eindelijk "Flarden" van Koen De Cauter gelezen en ik heb "Recuerdos" van Ivo Hermans diagonaal herlezen. Vooral omdat ik bepaalde passages wilde noteren (over duende en kitsch).

En... eindelijk kreeg ik een - gesproken - antwoord op een bericht van mij van Matadi-vriendin Marie-Rose (ze is slechtziende geworden en heeft het moeilijk met lezen en schrijven).

Iets na middernacht kwamen dochterlief en schoonzoon thuis, enthousiast over de fuif, en reden wij terug naar Haspengouw. 

Deze avond treedt "De Reizende Reiger" op, maar wij gaan niet kijken: na gisteren zou dat te zwaar zijn  voor Roger. Trouwens, ik vraag me af of er in dat gezellig kleine zaaltje plaats zou zijn voor mijn rollator (want parkeren moet altijd vrij ver ervandaan)?

Overlijden van Christine Cotton

Ik heb deze dagen, met de hulp van Roger, vooral huishoudelijk werk ingehaald (één kamer per dag, dus er ligt nog veel werk voor de boeg). Maar ik heb ook tijd gevonden om een vriendin gerust te stellen die in alle staten was omdat haar broer een ernstige hartoperatie moest ondergaan, ik heb even contact gehad met mijn zus en mijn tante-vriendin Françoise (de echtgenote van mijn "Nononc") die allebei met lichamelijke kwalen kampten. En ik heb deze avond geluisterd naar een uitleg van Crèvecoeur over het overlijden van Christine Cotton. Over dat overlijden vertelt Crèvecoeur details die nog erger zijn dan wat ik wist of vermoedde. Echt angstaanjagend is dat! O ja, de link naar het discours van Crèvecoeur voert je naar een privékanaal en je moet dus inloggen als je zijn uitleg wilt horen. 

Tussen stof en monografieën

Na onze snelle boodschappen vandaag (we hadden deze week niet zo heel veel nodig) was ik van plan onze werkkamer onder handen te nemen. Maar toen kwam er een telefoontje van Jan Gerits met de vraag of hij mij de tekst van de volgende Limburgse Monografie ter nalezing mocht doorsturen. Ik wist dat het vrij dringend was, en, toegegeven, ik vind dat veel interessanter werk dan schoonmaken, dus ging ik meteen akkoord.

Kort daarna kreeg ik een mail met als bijlage de tekst van een monografie over een zekere Jules Frère die ik helemaal niet kende (maar die ik nu, enkele uurtjes later, des te beter ken uiteraard).

Dat nalezen was boeiend werk... maar onze werkkamer is weer niet schoongemaakt!

Elena vertelt over "Sunneklaas"

Weer pikten we vandaag Eva op terwijl ze van school naar huis liep. Thuis at ze een appel en begon ze meteen samen met mij haar Frans te herhalen (geen danslessen meer voor volgend schooljaar). Elena en Matthias kwamen ook thuis, aten een appel of een sinaasappel en gingen op hun kamer studeren. Zeger kwam er ook aan, en een beetje later speelden hij, Eva, Matthias en dochterlief gezelschapsspelletjes terwijl Roger en ik de kranten doornamen

Tegen etenstijd was Elena ook klaar met haar studie. Aan tafel vertelde ze ons wat ze gehoord had over het "Sunneklaas"-feest op het Waddeneiland Ameland (waar ik nog nooit had van gehoord). Hoewel niet bijster vrouwvriendelijk leek het mij toch een heel vrolijke traditie!

Toen we het over de Waddeneilanden hadden, herinnerden Zeger en zijn zus zich een weekend dat we lang geleden met onze vroegere Duitse vrienden J. en G. doorbrachten op het eiland Spiekeroog. En bij mij was het weer nostalgie troef!

Foto's van Denise

Vriendin Denise stuurde me haar foto's van gisteren, waarvan ik er enkele hieronder post (nee, ik heb niet al die gebakjes opgegeten 😆) :

Een mooie herinnering aan die abdij van Park waar ik al van kinds af aan zo graag vertoefde!

Weerzien

Na bijna drie jaar hadden we vandaag om 13 uur in Leuven afgesproken met mijn vriendin en vroegere klasgenote Denise en haar vriend Walter. We pikten ze op aan het station en reden samen naar Grand Café 500. Wij hadden daar al eens gegeten met Zeger en ook één keer met Karel en we wisten dat het er heel lekker is. Dat beaamden Denise en Walter deze keer ook!

We hadden natuurlijk veel bij te praten: nieuwtjes, gezondheid, familie, bezigheden (waaronder nog steeds heel veel reizen voor onze vrienden), lectuur, en herinneringen ophalen. 

Na ons middagmaal reden we naar de abdij van Park. In de vroegere abdijmolen trakteerden Walter en Denise ons op koffie of thee met versnaperingen.

Walter en Denise bewonderden nog de prachtige site (Denise maakte enkele mooie foto's die ze me nog gaat sturen) en uiteraard vertelde ik weer over vroeger, toen ik geregeld met mijn "marraine", en soms met mijn "Nononc", naar de abdij wandelde. 

Tegen 18 uur brachten we onze vrienden terug naar het station en beloofden we elkaar dit volgend jaar te herhalen.

Lachen of wenen?

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Op een zeker ogenblik zie ik in een dossier van een verzetsstrijder, in een door hem in te vullen formulier, staan: "Voor de terdoodveroordeelden die terechtgesteld werden, opgeven: terechtgesteld den... te (plaats):"

En ik schoot onvrijwillig in de lach: alsof die terechtgestelde nog kon invullen waar en wanneer dat gebeurd is! (Uiteraard weet ik ook dat iemand anders dat zal invullen, maar zoals je dat las, gaf het echt de indruk dat de overledene dat moest doen).

Toen we na de vergadering thuiskwamen, vernam ik vlak na elkaar het overlijden van Christinne Cotton en van Magriet Hermans. Toen lachte ik niet meer!

Van poëzie tot proza

Ik denk dat ik al had verteld dat ik de gedichten van Debby erg apprecieerde en dat ik haar had aangeraden te proberen ze te publiceren? Ze dacht toen eerst aan een uitgave in eigen beheer, maar vandaag verneem ik dat ze een uitgever heeft gevonden die er werk van wil maken. Fantastisch nieuws is dat!

Roger en ik gingen vandaag naar de bibliotheek van Heers, waar we samen met Ludo D., Michel M. en bibliothecaresse Heidi moesten "jureren" voor "het Gouden Lowieke" 2026. We waren het al snel eens over wie het beste opstel had geschreven en konden dus nog even napraten over de organisatie van de prijsuitreiking binnen enkele weken.

Daarna lieten Michel en Ludo ons elk een deel van hun verzameling bewonderen: pennen(stokken) in ontelbare plaatselijke houtsoorten en prachtige wijwatervaatjes.

Ludo vertelde me ook over een Limburgse auteur die ik nog helemaal niet kende: Toni Coppers. Misschien moet ik eens een boek van hem lenen?

Gezellige zondag

De gemeente Heers trakteerde vandaag de inwoners op een zomeraperitief, Hendrik, Debby en anderen hadden een poëtische picknick georganiseerd. Maar wij hadden beloofd aan dochterlief en schoonzoon dat we zouden komen "kindjes-zitten".

En het was weer oergezellig. Samen met de kindjes zorgen voor het eten, spelen met Eva terwijl Elena en Matthias gingen studeren, bijpraten met Zeger die ondertussen was aangekomen, terwijl Eva naar een verjaardagsfeestje ging en Matthias naar de Scouts vertrok.

Gelukkig was de hitte voorbij en konden we tot de thuiskomst van dochterlief en schoonzoon op het terras zitten. Waar Zeger me een paar van zijn tekeningen toonde, die ik heel origineel vond. Ze gaven me zelfs goesting om zelf weer te gaan tekenen.

Tussen twee regenbuien

Vannacht schoten we wakker van hevige donderslagen. Ik viel al gauw weer in slaap met een vertrouwd gevoel. Roger zou langer wakker hebben gelegen.

Tussen twee regenbuien door deden we vandaag nog een paar boodschappen. Toen we terug thuiskwamen, was de temperatuur zo fel gedaald dat Roger even op ons terras ging verpozen. Ik wacht liever tot dat terras een beetje opgeruimd is: ik weet uit ondervinding dat, als ik me tevreden stel met de huidige toestand ervan, er verder niets meer zal aan gebeuren (maar ik vond het wel jammer). 

Op dit ogenblik is het weer hevig aan het onweren en regenen: morgen zal gelukkig alles opgefrist zijn!

Tijdgeest en tijdbesef

Bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers voor Roger deze avond. Ondertussen heb ik (met heel veel plezier) geluisterd naar een debat dat hij me had aangeraden. Het is eigenlijk meer een gesprek dan een debat, tussen Bart De Wever en Rik Torfs over diens boek "Tijdgeest". Ondanks de aangehaalde onderwerpen (media, wokisme, onderwijs, politiek) heel grappig, want doorspekt met humor.

Ik heb ook nog een twintigtal bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen door AI. We zijn nu in februari 1983 en ik vertel onder andere hoe ik geregeld twee jongetjes, zonen van vriendinnen, opvang na school, omdat hun mama ziek is. Wat wel een heel eigenaardig gevoel geeft, is dat ik nu weet dat een van die mama's in december 1983 zal overlijden!

O ja, deze dagen viert de KVLS haar 90 jaar. We zullen deze keer echter niet deelnemen aan de festiviteiten (te vermoeiend voor Roger).

Gelukkig was het wat frisser vandaag

Na de 33°C van gisteren leek de 27°C van vandaag aangenaam fris. Gelukkig voor Roger die absoluut de werkman wilde helpen die vandaag eindelijk kwam hakselen. Maar dan nog was dat werk eigenlijk te zwaar voor hem, dat voelde ik goed.

Omwille van dat hakselen zijn we dus weer heel vroeg opgestaan en, vermits ik voor een bepaald uur geen honger heb en helemaal nog geen zin om te beginnen werken, heb ik de eerste uren van de dag nog eens gevuld met lectuur (kranten en tijdschriften) én het kijken naar een heel boeiende reportage over het klooster van Orval.

Opruimen en luisteren

Ik besteedde een deel van deze dag aan opruimen en daarna deden mijn rug en mijn polsen zo pijn dat ik blij was dat ik niet meer moest koken. We aten deze avond immers de kliekjes van het weekend.  En vanaf morgen let ik weer strenger op mijn voeding, want vrijdag frietjes, zaterdag, gisteren en vandaag spaghetti - en wie weet welke omega 6-rijke vetstoffen in de restaurants gebruikt werden - was meer dan te veel voor mijn gewrichten.

Ik bracht dus de rest van deze weer hete dag door met lezen en met luisteren naar professor Perronne. Ik ga hier niet herhalen wat hij allemaal vertelt in dat heel interessante interview, maar hij heeft het over ziektes, geneesmiddelen en hun bijwerkingen, media, persvrijheid en censuur, manipulatie, democratie en overheid. Het is weer in het Frans, maar via de instellingen onderaan de video kun je een heel degelijke Nederlandstalige vertaling krijgen.

En dan... krijg ik deze avond na de maaltijd heel toevallig een uitnodiging om te luisteren naar een zekere oncoloog Dalgleish die ik nog niet kende. Grotendeels over dezelfde onderwerpen (oorsprong van bepaalde virussen, gevolgen van bepaalde injecties). In het Engels, met enkel Engelse ondertitels maar heel gemakkelijk te verstaan.   

En nu ga ik eindelijk nog eens enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtikken!

Weer te warm voor grote plannen

Tegen de middag (na weer een lekker ontbijt en een paar uur studeren en dagboeken bijwerken voor de kinderen), reden we vandaag naar de Winston.

Daar kregen we een tafel op het terras toegewezen en hoewel het er heel gezellig was, was het op het randje van te warm voor Roger. We hebben gesmuld, want de (niet te dure) gerechten zijn er altijd lekker én heel copieus.

Daarna reden we naar Ulbeek, waar we wilden gaan kijken naar de "PattonDrivers". We begonnen echter pas aan onze wandeling toen Roger liet blijken dat het waarschijnlijk opnieuw te zwaar was voor hem door de hitte. Dus keerden we terug naar de auto en reden we langzaam door het dorp, zodat de kinderen toch iets van de sfeer konden opvangen.

Roger stelde voor naar het klooster van Colen te rijden, in de hoop dat je daar opnieuw iets kunt gebruiken. Ik las echter op Google dat het klooster nog steeds gesloten is en stelde voor de kindjes een Brusselse wafel te trakteren in Den Teluur.

Elena, Matthias en Eva hebben duidelijk genoten van die wafel met slagroom, en Roger en ik laafden onze dorst met een flesje water.

Toen we terug thuis waren, was Roger echt aan een dutje toe. Ondertussen hebben de kindjes en ik nog een beetje gezelschapsspelen gespeeld, met alle gordijnen dicht om de hitte buiten te houden. In onze bibliotheek bleef het lekker fris, in de keuken was het nog net te doen (ongeveer 25°C), maar ik had weer te doen met mensen die op een flat of in een studio wonen!

Tegen 18.30 uur zorgde ik voor ons avondeten. Oorspronkelijk had ik, na een groentesoep, pannenkoeken voorzien, maar na de wafels van deze middag vond ik dat te veel zoetigheid. Ik serveerde daarom de rest van de soep en de spaghetti van gisteren, en dat leken de kindjes prima te vinden.

Een uurtje later reden we de kinderen terug naar dochterlief en schoonzoon. Ik werd er getrakteerd op een lekker biertje - Roger, die nog moest rijden, hield het bij water en koffie - terwijl dochterlief vertelde over hun weekend en de kindjes in de zwemvijver plonsden.

Vrij passieve uitstap

Na een stevig ontbijt, een paar uur studeren voor de kindjes en een bord groentesoep met brood, reden we deze middag naar het fort van Eben-Emael, bij een temperatuur van 31°C in de schaduw. Eigenlijk veel te warm, zeker voor Roger. Is het daarom dat enkel het heen en weer lopen van de parking naar het fort hem al zo uitputte?  

Het fort bleek jammer genoeg net gesloten. We reden dus nog wat rond in de mooie streek, bewonderden de toren van Eben-Ezer en de passerelle van Caestert. Maar we bezochten niets meer, dat leek me veiliger voor Rogers hart.

Terug thuis kregen de kindjes wat fruit en een drankje en na nog een uurtje serieuze gesprekken, genoten we van een aperitief (lees: een pilsje voor Roger en mij, een cola en chips voor de kindjes) alvorens spaghetti te eten. 

We eindigden de dag met een (veel te lang) spel "mens erger je niet" (maar we hebben wel heel veel gelachen). 

O ja, we zagen tijdens onze (vrij passieve) uitstap de hele tijd "donkere wolken" die ons een brand deden vermoeden ("bosbrand" dachten de kinderen). En deze avond las ik dat er inderdaad een brand was geweest deze middag, maar in het verpakkingsbedrijf "Hardy".

Gezellig!

De kindjes kwamen deze avond aan. Vlak na het vertrek van hun ouders, reden we naar de Ikea van Luik waar we genoten van traditionele Zweedse balletjes (en een ijsje voor de kindjes en Roger) met als extra toetje een onweerstaanbare schattige knuffel.

Thuis hebben we nog even verder bijgepraat en daarna hielden Elena en Eva hun dagboek bij terwijl Matthias even Balaxie speelde op mijn computer.

Vlierstruiken

Deze middag kreeg ik een telefoontje van buurjongen L.: hij en zijn vader zouden vandaag opnieuw komen “zagen”. Ik vroeg meteen aan Roger wat er nu weer gezaagd moest worden, en toen hoorde ik dat er nog allerlei takken in de wei lagen én dat ze de vlierstruiken onder handen zouden nemen. Dat vooruitzicht maakte me eerlijk gezegd helemaal niet blij, want ik vond die overhangende vliertakken juist zo mooi.

Volgens Roger versperden ze de doorgang van de tuin naar de wei, en bovendien, zo zei hij, besef ik toch wel hoe hard vlierstruiken kunnen woekeren? Natuurlijk besef ik dat. Maar ik vind ze zo prachtig, en in bloei ruiken ze heerlijk. Ik opperde nog dat er misschien beter eindelijk iets aan ons terras gedaan werd, want het opnieuw bruikbaar maken ervan blijkt voor Roger echt een te zware klus geworden.

Maar nee hoor: de vlierstruiken moesten weg!

Geen gazpacho vandaag

Door omstandigheden werd onze afspraak van vandaag met de hakseldienst nog eens verdaagd. Naar volgende week. Ik ben dus opnieuw "voor niets" zo vroeg opgestaan. Ik had echter de indruk dat het al iets minder koud was en daarna, tijdens onze wekelijkse uitgebreide boodschappen, voelde het eindelijk weer "lenteachtig" aan.

"We hebben dubbel zoveel betaald als andere weken," zei Roger terwijl we onze inkopen in de auto laadden. Hij had gelijk, maar dat is heel normaal: we verwachten heel belangrijk bezoek dit weekend, en hadden allerlei "speciaals" gekocht voor die gasten... met als gevolg dat Roger voor zichzelf nog wat meer van dat "speciaals" kocht. Daarenboven liet hij zich verleiden door Spaanse wijn en andere Spaanse lekkernijen. Gelukkig merkte ik op tijd op dat de aangeboden gazpacho meer water dan groenten bevatte! 😀

We aten dus geen gazpacho deze avond, wel, nog voor onze gebakken pens met erwtjes, een andere (en lekkere) soep, die ik in elkaar had geflanst met ui, een wortel, en... toch nog een restje van onze witte kool! 😋

Telefoontjes en vuile voeten

Ik heb vandaag toch maar de keuken onder handen genomen. Niet heel grondig, want te vermoeiend voor mijn rug, en wegens andere "verplichte" bezigheden. Maar goed ook dat ik er geen grote lenteschoonmaak van gemaakt heb, want ondertussen weten we dat we morgen de hakseldienst mogen verwachten (en dus dat Roger heel geregeld met vuile voeten zal binnenkomen). 

Die "verplichte" bezigheden waren vooral telefoontjes: een paar vriendinnen die me heel lang belden over hun problemen. Problemen waar ik het hier uiteraard niet ga over hebben, maar ik vraag me wel telkens af waarom die mensen mij in vertrouwen nemen terwijl ze heel goed weten dat ik absoluut niets kan doen aan het probleem. 

Terloops hadden een van die twee vrouwen en ik het ook over het ebolavirus waarvoor de media zo fel waarschuwt de laatste dagen. Hoewel ik weet dat door het toenemende mondialisme virussen zich over de hele wereld verspreiden, probeerde ik haar toch gerust te stellen door te zeggen dat Afrika wel heel ver van hier is. Jammer dat ik toen deze video nog niet had gevonden: professor Joyeux die uitlegt dat er wel remedies bestaan tegen dat virus!

De dag liep helemaal anders dan gepland

Deze morgen zou de gemeentedienst ons snoeisel komen hakselen, en dus stonden we al om 8:30 uur op, wat ongewoon vroeg is voor ons. 

Het is de laatste dagen onprettig koud voor het seizoen, maar ik schrok echt: zo vroeg 's ochtends voelt het echt nog winters aan! Uiteraard had ik zo vroeg ook nog helemaal geen honger, en de keuken beginnen schoonmaken zoals vandaag op mijn programma stond, deed ik liever na het einde van de werken. 

Het werd dus wat lummelen en lezen tot we iets voor 12 uur, vlak na onze brunch, een telefoontje kregen van de gemeente: wegens pech konden ze vandaag niet komen. Ze laten zo snel mogelijk weten wanneer ze wel komen. 

Terwijl ik me zat af te vragen of ik al dan niet de keuken zou beginnen schoonmaken, trok Roger eventjes onze weide in, en kwam hij de voorzitter van Heemkunde Groot Heers tegen. Die overhandigde hem een enveloppe voor mij: de teksten voor de literaire wedstrijd "Het Gouden Lowieke" van dit jaar.

Ik heb dan maar de volgende uren besteed aan het nalezen van die opstellen (er zijn er heel goede bij) voordat ik aan de bereiding van ons avondeten begon. 

Op ons menu voor vandaag stond, na groentesoep, wittekoolsalade met struisvogelsteaks. Nadat ik de salade had klaargemaakt, besefte ik dat ik het vlees was vergeten  uit de diepvriezer te halen! Dus aten we maar een "ajuinsstoemp" (met zoete patat) met spek als hoofdgerecht - de kool en steak zijn voor morgen.  

Witte kool

Ik had een dikke witte kool gekocht (in feite zocht ik een spitskool maar ik had er geen gevonden). Roger eet graag witte kool op z'n Vlaams, met een bechamelsaus dus - al moet ik de melk vervangen door kookvocht. Ikzelf ben niet zo zot van die bereidingswijze, dus besloot ik iets anders te proberen. Gisteren aten we dus een gratin van gehakt en witte kool, en vandaag puree van witte kool met kaassaus en worst. Heel lekker... Maar er blijft nog steeds witte kool over voor één maaltijd: ik denk dat ik morgen koolsalade zal serveren. 

En ik vermoed dat we daarna voor een paar weken geen witte kool meer zullen kunnen zien!

"Niets doen" en AI

Ik heb genoten van twee dagen zonder enige verplichting (ik hou geen rekening met enkele huishoudtaken die ons tegelijk een beetje beweging gaven) en die daardoor "lang" (en dus vooral "traag") leken. Ik weet dat sommige mensen (waaronder mijn moeder Nany zaliger) dat niet begrijpen, dat je kunt genieten van het "niets doen". Maar ik doe dat dus bewust volop!

Deze avond laat echter stelt Roger me dit debat tussen Michel Onfray en een zekere chirurg Laurent Alexandre voor. Over onder andere de invloed van artificiële intelligentie op onze samenleving, iets waarover ik me al een hele tijd veel vragen stel. Ik ga daar dus naar luisteren voor het slapengaan!

P.S. Het was een heel interessant debat. Alexandre denkt dat AI er onder andere voor zal zorgen dat iedereen even verstandig wordt. Iedereen zal van een basisinkomen genieten en voor degenen die "niets meer te doen hebben", zal er gratis virtueel "brood en spelen" voorzien worden. Onfray is bang dat dit alles gepaard zal gaan met verplicht "woke" gedrag en denken. 

Belgische keuken

Het was een koude, natte maar rustige Hemelvaart vandaag. 

Ik keek onder andere naar verschillende vlogs van deze Parijzenaar die duidelijk volop geniet van onze Belgische specialiteiten. En ik geef hem gelijk, ik vind ook dat we lekker koken, al is het niet altijd even gezond. 

Ik probeer al die lekkernijen te vermijden maar ik geef toe dat zijn vlogs me steeds zin geven in wafels,  frieten, zoete sauzen, enzovoort. Nu, onze varkenswangetjes van deze avond waren ook wel lekker, zelfs zonder frieten!

 

Over oorlogsslachtoffers en wilde katten

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. We hebben flink gewerkt... maar ik vroeg me af of elke deelnemer hetzelfde dacht als ik toen we termen lazen als "gefusilleerd" of "gesneuveld tijdens het gevecht"? Telkens weer vraag ik me af wat er door het hoofd van die jonge mannen ging (want het gaat meestal om jonge mannen) vlak voordat de schoten vielen. Verschrikkelijk!

Iets heel anders: ik weet niet meer wie ik het vandaag hoorde zeggen, maar die persoon beweerde dat als er niet op wilde katten werd gejaagd, er veel minder ratten zouden zijn in onze steden.

Toch nog een boek kopen?

Koud, regen, wind: het lijkt wel weer winter! Toch was het een leuke "kindjesdag". Lessen overhoren, spelen, Eva naar de dansles brengen, bijpraten met de kindjes en later met hun ouders en Zeger en gezellig allemaal samen lasagne eten.

Op een zeker moment hadden we het over lezen en ik zei dat ik tegenwoordig liever op mijn scherm lees dan op papier.  En dan komen we deze avond rond 21:30 uur thuis, wil ik naar het journaal kijken maar stelt YouTube me voor eerst naar Tocsin te luisteren. Wat ik ook deed: een interview met de Duitse toxicoloog Helmut Sterz, over een boek dat hij geschreven heeft. Sterz vertelt (in het Frans maar via de instellingen kun je Nederlandse ondertitels krijgen) dat hij als toxicoloog bij Pfizer het jongste vaccin niet aanraadde wegens te weinig onderzocht (en dat hij daarom werd bestempeld als "antivax"). 

En... uiteraard heb ik weer heel veel zin om dat (papieren) boek te kopen...

P.S. Ik heb nog eens geluisterd naar dat interview met Helmut Sterz, deze keer met de ingestelde vertaling, en die is jammer genoeg echt niet goed! Maar als wat ik daar hoor waar is, dan is de wereldtoestand nog erger dan ik vermoedde! Professor Perronne (die het voorwoord schreef voor de Franse vertaling van dat boek) bevestigt bijvoorbeeld wat ik al een paar keer hoorde vertellen maar niet geloofde: er is sinds 2 jaar een vaccin tegen het hantavirus in de maak!

Goud voor Eva, rust voor ons

Voor ons was het een heel rustige zondag, maar voor Zeger, dochterlief en haar gezinnetje was het een dag vol opwinding! Eva nam immers deel aan de Belgian Cheer Championships (en heeft weer eens goud behaald). Ik pikte onderstaande foto van dochterlief: 

Proficiat, lieve Eva! Wij echter hebben dus volop genoten van onze zondagsrust en deze avond nog eens van spinazie met kikkererwten!

En, wat mezelf betreft, van een heel interessant gesprek tussen Tom Van Grieken en Jinnih Beels.

Moederdag en oorlog

Ik besef ineens dat het vandaag "Moederdag" is. Net op de verjaardag van mijn moeder Nany zaliger, die zoveel belang hechtte aan dat soort feesten (en eigenlijk aan alle feesten)! 😊 

Maar 10 mei is tegelijk een triestige verjaardag. In 1940 werd de verjaardag van mijn moeder op een heel bijzondere wijze "gevierd", vertelde ze me geregeld (en heb ik overgenomen in mijn boek "Marraine"):

"Op vrijdag 10 mei 1940 werd ze niet gewekt door een gemoedelijke "Gelukkige verjaardag!" maar - rond vijf uur ’s ochtends - door een eigenaardig geluid. Was iemand zijn vloerkleden ("tapijten" werden die genoemd) aan het uitkloppen in de tuin? En dat zo vroeg al?

Ze stond op, kleedde zich aan, ging naar beneden en vroeg haar ouders wat dat lawaai betekende.

'Ocharme, Simonneke,' zei Marraine, 'het is oorlog!' Samen gingen ze naar buiten, en mijn moeder zag de Duitse vliegtuigen boven Heverlee vliegen. Er werd ook geschoten. Dat was het geluid dat haar zo vroeg had gewekt."

Tuin, terras en boeken

Vandaag namen achterburen P. en L. onze tuin verder onder handen en eindelijk heb ik weer het soort tuin waar ik van hou. Nu nog hopen dat ons terras weldra opnieuw in orde is, zodat we opnieuw van de tuin kunnen genieten en ik eventueel op dat terras kan liggen lezen.

Ikzelf heb, buiten een paar huishoudelijke taakjes, vandaag vooral gelezen (maar nog niet in de tuin dus). Het boek van Francis heb ik uit. Ik genoot van zijn schilderachtige stijl, rijke woordenschat en eruditie - die hij niet pronkerig tentoonspreidde, maar die in sommige passages duidelijk doorschemerde - én van het verhaal over zijn heel avontuurlijke leven!

Wolken

Tijdens onze boodschappen vandaag viel me de mooi bewolkte hemel op en heel spontaan zei ik tegen Roger: "Kijk, een Matadilucht".

De witte wolken herinnerden me inderdaad de meeste luchten in Matadi. En nog iets: de dag dat we terugkeerden naar België. 

Op die 18 juni 1960 was ik tegelijk ontzettend ontroerd eindelijk mijn "marraine" en "Nononc" weer te zien, én nostalgisch naar het land waar ik opgroeide, en waarvan ik toen al vermoedde dat ik het nooit zou weerzien. Die avond ging ik met mijn mama en marraine even de tuin in en daar vielen me de witte wolken op. Dezelfde wolken als vandaag, en ik herinner me dat ik toen dacht: "De wolken zijn tenminste  dezelfde gebleven".

IJverige en vruchtbare dag

We hadden vandaag afgesproken met vriend Karel. De middag verliep volgens dezelfde, gezellige routine als altijd: eenvoudig maar lekker eten in De Brug, bijpraten, herinneringen ophalen, spreken over onze lectuur, Karel terug naar huis brengen.

Daarna reden we naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. In de cafetaria wisselden we bij een wijntje, een thee of een biertje familie- en andere nieuwtjes uit tot ongeveer 17 uur en daarna reden Roger en ik terug naar Haspengouw.

Waar ik meteen begon te kijken naar een video die Roger me had aanbevolen, over de "poète maudit" Baudelaire en zijn "Les Fleurs du Mal". Het enige boek uit de bibliotheek van mijn vader dat ik als tiener niet mocht lezen, maar dat ik later, al in het eerste jaar Romaanse filologie, wel moest (eigenlijk "mocht", want het fascineerde me meteen) ontleden. Wat moet Frans onderwijzen in deze tijd tof zijn, met al die mogelijkheden!

Rond 21 uur kregen we weer een beetje honger en aten we wat brood met kaas, toen de secretaris van Heemkunde Groot Heers, Ludo D. aanbelde. Hij en Roger moesten immers nog een administratief detail regelen voor Heemkunde. We dronken wel nog even samen gezellig een biertje alvorens Ludo weer naar huis reed.

Het is nu 23:30 uur en ik ga nog even verder lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne.

Het verleden keert weer

Een heel kort verslag vandaag, want ik ben druk aan het lezen in "Je ne regrette rien" van Francis Dossogne. 

Ik vind het boek zo ongelooflijk goed dat ik het toch maar even aan vriendin Sabine liet weten (ik stuurde haar dus een mailtje) en vrijwel meteen kreeg ik een antwoord. Ja, ze had geen tijd meer gevonden voor mij, te druk bezig zijnde met dat project, en of we toch niet opnieuw zouden "corresponderen". We spreken normaal gezien deze zomer al af in De Horne (ik voel me niet meer in staat thuis uitgebreid te "ontvangen").

Tussendoor vandaag berichtjes en mailtjes van zus en broer gekregen. In het programma "Blind gekocht" van de VTM ging het even over "ons" vroeger huis in 's Gravenwezel, het huis dat mijn moeder Nany destijds verkocht aan onze Matadi-vrienden Roger en Lily Beeckman en dat nu weer te koop staat. 

Via neef Anton kreeg ik zelfs een stukje van dat programma te zien (Roger en ik kijken daar nooit naar) en echt, het was nostalgie troef!

Intolerant voor intoleranten?

Nadat ik vandaag eindelijk de keukenvloer een beetje had schoongemaakt en de wasmachine aan het werk gezet, las ik een leuk artikel van Rik Torfs: "Intolerant voor intoleranten". Ondertussen kreeg ik een berichtje dat het boek van Francis Dossogne vandaag zou geleverd worden.

Terwijl ik op die bestelling wachtte, dacht ik na over die "vrijheid van meningsuiting" waar Rik Torfs het over had in zijn artikel en toen ik later naar "Tocsin" wilde luisteren, viel ik op een heel interessante uitzending, met onder andere Alexandra Henrion-Caude. Het is in het Frans en de vertaalde ondertitels (via de instellingen onderaan de video) laten echt te wensen over, maar het Transcript kan wel automatisch in degelijk Nederlands vertaald worden. 

Alexandra Henrion-Caude vertelt er dat zij in 2021, na het lezen van Pfizerdocumenten, al had gewaarschuwd voor mogelijke bijwerkingen die nu aan het licht komen, maar dat ze toen constant gecensureerd werd. Ze was een van de mensen die niet akkoord gingen met de "heersende mening" en dus werd ze beschuldigd van "desinformatie". Typisch!

Ondertussen is, tijdens ons avondmaal, het boek van Francis Dossogne aangekomen en ik ga nu dus lezen. En hopelijk eindelijk ontdekken wat er allemaal echt gebeurd is in zijn leven! 

Zondag, rustdag?

Het was vandaag zondag en dus heb ik zelfs niet even de keuken geveegd, hoewel dat echt nodig was. Rogers voeten brachten immers veel vuil mee terwijl hij probeerde ons terras opnieuw gebruiksklaar te maken. En dat is geen lachertje op zijn leeftijd: al die jaren dat die afbraakmaterialen daar lagen, groeide het onkruid eronder vrij en weelderig tussen de tegels.

Ikzelf heb vandaag enkele uren besteed aan het nalezen van het volgende nummer van "Oostland" (dat beschouw ik immers niet als “slavenwerk”).

Het wordt een interessant nummer en wat me opvalt: de kwaliteit van de prozastukken is echt verbeterd. 

De rust is weergekeerd

Het viel ons de laatste dagen op hoe rustig en stil het hier opnieuw is. En inderdaad, de wegenwerken zijn afgelopen en  het verkeer wordt niet meer langs onze straat omgeleid. 

Zalig, die stilte!

Nog een boek kopen?

Uiteraard heb ik gisteren nog het boek van Francis Dossogne besteld. Normaal gezien wordt het maandag geleverd.

En... nu, na dit interview, heb ik heel veel zin om nog een ander boek te kopen. Het interview is opnieuw in het Frans en er is geen vertaling beschikbaar, maar ik kopieer hieronder* wel een automatische vertaling van de uitleg over het boek.

Ik kwam weer heel toevallig bij dat interview terecht en het fascineerde me meteen. Niet enkel omdat de auteur het heeft over haar lucide dromen (die ik ook vaak heb), maar vooral omwille van haar spontane  "buitenlichamelijke" ervaringen (die, zoals ze zelf zegt, de wetenschap tarten). 

* Vertaling van de uitleg bij het boek:

“Krachtige trillingen grijpen mijn ledematen. In een oogwenk voel ik alsof duizenden mieren onder mijn huid kruipen. Mijn voeten, mijn benen, mijn armen. Het is niet onaangenaam, maar de sensatie overvalt me. Ik sta volkomen stil en kan me niet bewegen. [...] Hemel, wat gebeurt er met me?”
Niets had Julie Ewa voorbereid op zo'n ervaring. En toch. Op een ochtend gebeurt er iets vreemds: ze verlaat haar lichaam. Deze ervaring overweldigt haar. Wat betekent het? Is het echt of een verzinsel van haar verbeelding? Het is verre van een op zichzelf staand incident; de gebeurtenis herhaalt zich. Een keer, twee keer, tien keer...
Vastbesloten om niet weg te rennen voor het onverklaarbare, besluit Julie Ewa het te onderzoeken. Haar doel: begrijpen, testen, verifiëren. Bewijs vinden dat ze niet hallucineert.
Ze deelt helder haar twijfels, haar vragen en haar onderzoek naar dit nog grotendeels onbekende fenomeen. Hoewel haar experimenten haar ertoe zullen brengen deel te nemen aan een wetenschappelijk experiment, begint de grootste reis pas daarna, waar de grenzen van het mogelijke beginnen te vervagen. Julie Ewa is 34 jaar oud.
Deze wereldreizende auteur met een master in filosofie en sociaal werk heeft Europa doorkruist in haar busje en gewerkt met kinderen bij verschillende organisaties. In 2021 veranderde een buitengewone ervaring haar wereldbeeld. Ze raakte vervolgens geïnteresseerd in veranderde bewustzijnstoestanden en richtte samen met anderen de Group of Consciousness Experiencers (GEC) op, een vereniging die onderzoekers en getuigen samenbrengt rond deze nog relatief onbekende fenomenen. Door persoonlijke verhalen te combineren met onderzoek, levert Julie Ewa een meeslepend verslag van een ervaring die onze zekerheden op de proef stelt en onze relatie tot de werkelijkheid bevraagt."

Een eigenaardig toeval: Francis schreef een boek

Vruchtbare vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Daarna, na het koken, eten en afwassen, val ik (heel toevallig?) op een kort interview met Francis Dossogne. 

Francis is de echtgenoot van mijn Matadi- vriendin Sabine. Na het overlijden van haar moeder Rachel, nu al bijna twee jaar geleden, stuurde Sabine me mail na mail, plande ze een ontmoeting in de lente van vorig jaar, en dan, ineens, liet ze niets meer van zich horen. 

Het eigenaardige is weer dat ik me deze avond, tijdens het koken, vragen stelde daarover (ze is trouwens niet de enige die zo plotseling ophield met mailen). 

Maar ik dacht dus aan Sabine en dan krijg ik daarna een interview met haar echtgenoot voorgesteld: weer een eigenaardig toeval!

Francis schreef een boek over zijn leven, hoor ik: misschien moet ik dat aanschaffen? 

Drukke "kindjesdag"

Eva pikten we weer op terwijl ze van school naar huis liep. Ze was zwaar beladen: ze had immers een spreekbeurt gegeven en had allerlei documenten bij zich. Thuis begon ze meteen te studeren terwijl ze een appel at. Na een halfuurtje was ze al klaar en we speelden een spelletje. Toen kwamen na elkaar Elena en Matthias thuis. Bij een appel of een sinaasappel vertelden ze over hun weekend, de jeugdbeweging, de school en hun plannen voor de volgende dagen en weken. Elena zette koffie voor Roger en thee voor mij en ging dan studeren, gevolgd door haar broer.

Dochterlief kwam thuis, Eva kleedde zich om en werd door haar mama naar de dansles gebracht. Toen deze laatste terug thuis was, zorgden we samen al voor een deel van het avondmaal: we kookten aardappelen en maakten soep. Dan was het 18:30 uur geworden: tijd voor Roger en mij om Eva te gaan halen. We reden naar de ons welbekende parking, liepen naar het Heilig Hartinstituut, vonden er heel gemakkelijk de "Stella Maris"-zaal (een andere zaal dan op maandag) en konden nog net het einde van de dansles meemaken.

Met Eva liepen we terug naar de parking, trotseerden we het drukke avondverkeer en kwamen we tegen 19:45 uur thuis aan.  Dochterlief en schoonzoon waren toen naar de "ouderavond" in de school van Elena en Matthias. Roger mixte de soep en, met de hulp van Eva, zette ik broccoli op het vuur, bakte de gekookte aardappelen en zalm in olijfolie. 

We hadden net soep gegeten toen dochterlief en schoonzoon terug thuiskwamen. Ze schoven bij aan tafel en tot 21 uur genoten we samen van een heel lekker avondmaal. 

Nutriscore

Onlangs vroeg Elena me of een product met een goede Nutriscore automatisch ook gezond is. Ik probeerde haar uit te leggen dat er veel gebreken zijn aan die Nutriscore (suikervrije cola krijgt bijvoorbeeld een hogere score dan olijfolie!). 

Maar het was moeilijk om uit te leggen waarom die Nutriscore niet oké is. Onlangs dacht ik daar nog over na, want ik weet dat veel mensen daar nog op vertrouwen. En deze avond viel ik - weer heel toevallig - op een min of meer duidelijke, hoewel wat te korte, uitleg over de tekortkomingen van die Nutriscore.

De lijst ingrediënten lezen blijft dus aangewezen! 

Tussen rust en bezorgdheid

Geen enkele verplichting vandaag, ik hoefde zelfs niet te koken, want we hadden pompoensoep en gevulde courgettes van gisteren over. 

Roger kreeg nieuws van ons ziek familielid in Spanje: het lijkt de goede kant op te gaan. En ik had een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits. Hij maakt zich echt (en terecht, denk ik) zorgen voor zijn Limburgse monografieën. Hij stelde zelfs voor dat ik opnieuw de lay-out zou verzorgen en eventueel op zoek zou gaan naar een andere drukker. Hoewel ik hem gelijk geef dat het zo niet verder kan, moei ik me niet graag met de uitgave van die monografieën. Dat is immers de taak van die vereniging en ik wil daar zeker geen ruzie over veroorzaken!

Ik heb echter ook veel tijd aan mezelf, of eerder aan mijn vroegere dagboeken kunnen besteden: vandaag heb ik niet minder dan 35 bladzijden laten overtypen! Kleine Zeger begint nu te kruipen, Hendrik en zijn zusje beginnen vriendjes thuis uit te nodigen en we hebben twee katten, Attila en Isidora, die geregeld ruzie maken.

Zo typisch!

We moesten vandaag gehakt kopen voor mijn gevulde courgettes van deze avond, en bier. Ik stelde voor ook even naar het containerpark (iets verderop) te rijden om daar eindelijk de rommel uit het poortgebouw te deponeren.

Maar... de doos vol rommel bleek praktisch leeg! Roger had er alles uitgehaald waarvan hij dacht dat hij er nog iets kon mee aanvangen. Uiteindelijk bleven er drie spulletjes over, en, gezien de huidige brandstofprijs, vond ik het te gek om daarvoor naar het containerpark te rijden. 

Vergis ik me als ik de indruk had dat Roger opgelucht was met mijn besluit (en niet enkel omwille van de uitgespaarde brandstof)? 😉

Loslaten of bewaren?

Het zijn gewone dagen, er gebeurt niets speciaals, maar ik geniet van die rust, van het feit dat ik tijd heb om na te denken, herinneringen op te halen, ...

Onlangs herinnerde ik me mijn enkele "mystieke ervaringen". Deze avond val ik weer heel toevallig op dit filmpje van "Amédée", waarin hij het ook heeft over dat soort ervaringen (en over het universele bewustzijn waar wij een deel van zouden zijn). De video is in het Frans, de Nederlandse vertaling (via de instellingen onderaan) is niet perfect maar kan er door. 

Diep in mezelf ga ik akkoord met de leer van die Amédée, weet ik dat het ultieme geluk te vinden is in onthechting, maar ik weet ook dat ik nog te veel belang hecht aan het verleden, aan mijn herinneringen! En dus ga ik nog enkele vroegere dagboekbladzijden laten overtypen door Gemini! 😉

Alles weer in orde

Vandaag heb ik Jan Gerits wel kunnen bereiken: ik had me nodeloos zorgen gemaakt. Gisteren was er een telefoonstoring, werkte zijn televisie niet en geraakte hij niet op het internet. Dat werd deze ochtend door de verpleger (en niet een verpleegster, zoals ik dacht) opgelost. Jan maakt het goed, is nog steeds aan het schrijven maar maakt zich ook zorgen over het niet verschijnen van de jongste Limburgse monografieën (de tekst ligt nog bij de vormgever).

Maar kom, ik was gerustgesteld. En deze avond, na de boodschappen en een paar huishoudtaken, kon ik met een gerust geweten genieten van een avondje poëzie (gepresenteerd door Debby en gefilmd door Hendrik).

En ik denk dat ik straks voor de zoveelste keer ga kijken naar Le Grand Meaulnes!

Zorgen

Ik weet dat het te vroeg is om me zorgen te maken, maar toch...

Vandaag wordt Jan Gerits 94 jaar. Ik probeerde hem te bellen, uiteraard om hem te feliciteren, maar terloops wilde ik hem ook vragen hoe het zit met de monografieën (die van december vorig jaar en van maart zijn nog steeds niet verschenen). Ik kon Jan niet bereiken, ik kreeg constant - echt een paar uur aan één stuk - de bezettoon.

Ik stuurde hem dus maar een mail waarop ik nog geen antwoord heb gekregen. Op zich niets om zich zorgen over te maken maar... Stel je voor dat Jan weer gevallen is (bijvoorbeeld terwijl hij telefoneerde) en dat hij bewusteloos op de vloer ligt. Ik weet dat hij door de week 's morgens een verpleegster op bezoek krijgt, dus dan wordt hij gevonden, maar ondertussen... ?

Reünie

Toen we deze dag hadden geprikt, wisten we nog niet dat dit weekend die dansoptredens zouden plaatsvinden. Ik vreesde dus even dat het te druk zou worden voor ons, maar na een heel rustige dag gisteren, was ik heel blij vandaag mijn broertje, zusje, schoonzusje, neven en nichten weer te zien in De Horne. Het werd opnieuw een heel gezellige middag, met veel humor en herinneringen, terwijl we genoten van een heerlijk menu:

Spumante met een aspergesoepje 

Salade van groene en witte asperges, zalmplakjes, waterkers, croutons en yuzu 

Geconfijte lamsbout met tajinegroentjes en sarladaise aardappeltjes

Of 

Zeebaars uit de oven met zuiderse groentjes en geplette aardappel met Guérandezout 

Pavlova met rode vruchten en Amarenakersen-ijs 

Koffie of thee

Volgend jaar doen we het opnieuw, zei iedereen, maar misschien op een iets latere datum, want vandaag haalden we amper 15°C.