Wat ik bewonder en wat me stoort

Vandaag heb ik Roger zo goed als verplicht “iets te doen” aan zijn rommel in het poortgebouw. Ik heb zelf bijna niet geholpen (veel te bang om nog eens te struikelen over iets dat daar rondslingert). Uiteraard is dat poorthuis nog helemaal niet opgeruimd, maar er staat al wel één doos klaar met spullen voor het containerpark. Al het glas zit nu ook in één doos, terwijl het daarvoor overal verspreid lag.

De kruiwagens, de emmers, de hakselaar (over de poten waarvan ik in april 2024 struikelde) en alle andere toestellen die daar onterecht rondslingeren, liet ik maar staan. Ik begreep dat ik, nu ik niet meer in staat ben het zelf grondig onder handen te nemen, in dat poortgebouw hoogstens een beetje orde kan laten brengen,  maar meer niet.

Later op de avond keek ik met veel bewondering naar een reportage over een dakloos koppel dat dertig jaar geleden in het park van het kasteel van Versailles leefde. Ik bewonderde hun moed, hun vastberadenheid, hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar en voor hun dieren, hun gastvrijheid en hun gebrek aan oppervlakkig conformisme.

En ik herinnerde me dat het non-conformisme van Roger destijds ook een rol heeft gespeeld in mijn beslissing om met hem verder door het leven te gaan.

Maar waarom erger ik me nu dan zo fel aan zijn rommel? Omdat die te veel plaats begint in te palmen? Of omdat ik zelf een beetje te conformistisch ben geworden?

Iets opzoeken vroeger en nu

Na onze dagelijkse portie huishoudtaken stelde Roger me deze video voor, over Jeanne d'Arc. Het is niet de eerste keer dat ik hoor of lees dat ze niet zou verbrand zijn, en ik herinnerde me zelfs dat de allereerste keer dat ik die bewering las, in een artikel van Alex Marut zaliger was. Verschenen, dacht ik, in Oostland. 

Omdat ik sinds 2011 alle drukproeven van Oostland op mijn pc heb, zocht ik er daar dus naar maar nee, blijkbaar heb ik dat artikel van Alex elders gelezen. Heel waarschijnlijk in het tijdschrift "Heemkunde Limburg" dat niet meer bestaat. Maar een tekst terugvinden in tientallen nummers van een papieren tijdschrift is geen sinecure: ik begon er gewoon niet aan!

En weer besefte ik hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om iets op te zoeken. Als ik dat vergelijk met onze vroegere opzoekingen voor boekbesprekingen, spreekbeurten, opstellen, verhandelingen, en zelfs later de licentiaatsthesis!

Deze avond, na het journaal en voor het nog laten overtypen van een tiental vroegere dagboekbladzijden door Gemini, nog even gekeken naar dit heel interessante gesprek op  "Tocsin" (Nederlandse vertaling is mogelijk via de instellingen onderaan). Een beetje angstaanjagend allemaal!

"Allez dan"

Vandaag was het onze wekelijkse boodschappendag. Omdat ik vrij snel klaar was met de geplande boodschappen, terwijl Roger wat treuzelde (eigenlijk genoot hij van het “shoppen”), begon ik de klanten rondom mij te observeren. Daarbij viel me iets merkwaardigs op. Praktisch telkens wanneer twee bekenden elkaar tegenkwamen, ontstond er een ultrakorte conversatie, in de trant van:

"Maar zie daar…! Ça va?" "Ça va!" "Allez dan."

Aan de woordkeuze merk je dat we op de grens van Wallonië wonen, maar dat was niet wat me het meest opviel. Wat me trof, was het gebrek aan echte interesse voor elkaar. Ik vroeg me af of iemand voor wie het níét goed gaat, het aandurft om op zo’n bijna automatische vraag eerlijk te antwoorden: "Nee, ça ne va pas."?

Over "ou" en "au"

Het was weer "kindjesdag" vandaag. Vlak na de thuiskomst van Elena en Matthias reden Roger en ik Eva naar haar dansles. Dochterlief zou haar gaan halen na haar eigen dagtaak en wij reden dus meteen terug naar huis. Ik had verwacht dat ik nog zou moeten zorgen voor een vieruurtje voor Matthias en Elena, maar die waren al heel druk aan het studeren zodat ik zelf ook maar begon te lezen.

En dan kwam Zeger eraan. We praatten wat over onze bezigheden maar ook over een taalkundig detail waar Zeger zich vorige keer vragen over stelde. Ik had ondertussen een beetje gezocht en had deze uitleg gevonden over de etymologie van woorden met de klank "ou" of "au". Een heel interessante uitleg en het klopt dat je in bepaalde dialecten nog een verschil hoort tussen "ou" en "au" (we vroegen aan Roger om sommige woorden in zijn Limburgs dialect uit te spreken en het verschil viel echt op).

Dochterlief en Eva kwamen thuis, Elena en Matthias hielden op met studeren, schoonzoon kwam ook thuis, de tafel werd gedekt, we aten spaghetti en bleven nog tot vrij laat interessante conversaties voeren,  onder andere over methodes om vreemde talen te leren

Wat André zaliger en ik niet doorhadden

Terwijl ik luister naar debatten over vrouwen die “meer moeten werken”, herinner ik me wat mijn vriend André zaliger ooit zei: “Dikwijls gaan vrouwen uit werken om te kunnen betalen wat er nodig is om hun gratis werk in huis te vervangen zodat ze kunnen “gaan werken”. Ze moeten een beroep doen op een schoonmaakster, kinderopvang, kant en klare maaltijden, strijkdienst, enzovoort en heel vaak moet er een tweede voertuig gekocht worden.”  

Hoewel ik een hekel had aan het huishoudwerk waar ik toen voor zorgde en eigenlijk liever was gaan lesgeven of zo, gaf ik hem volkomen gelijk en ben ik pas terug gaan lesgeven omdat Roger zijn job zo beu was “als koude pap” - wat niet betekende dat hij mijn werk in het huishouden overnam, daarvoor heb ik een poosje een werkvrouw betaald maar vooral “dubbel gewerkt” (thuis en voor/op school).

Maar wat André en ik toen blijkbaar niet doorhadden: zodra werk betaald wordt, wordt het plots interessant voor de staat!

Edgar Cayce

Ik las gisteren in mijn vroegere dagboeken dat ik in 1981 vernam dat een vroegere "huisgenoot" (hij - een  student geneeskunde -, Roger, Seany, Dirk Lambrechts en ik huurden toen samen een huis in Leuven) zich later, als arts, soms liet leiden door mediums en alternatieve therapieën voorstelde aan zijn patiënten. 

Toen we hem nog eens ontmoetten in mei 1981, vertelde ik hem over Cayce (over wie ik in die tijd veel had gelezen) en hij antwoordde me dat hij soms ook de raadgevingen van die "ziener" durfde te volgen. 

Dat ik dat gisteren herlas, is op zich een onbenullig detail, want mijn dag bestond uit veel andere, vaak veel minder aangename, taken dan dat overtypen van vroegere dagboeken. 

Maar wat wel weer eigenaardig is: 's avonds laat zocht ik een beetje ontspanning op YouTube, en wat wordt me daar als eerste voorgesteld? Een video over de voorspellingen van Edgar Cayce voor deze tijd!

Vroeger aan tafel

Een familiemaaltijd zoals ik ze me herinner, dat zag ik deze avond in een filmpje dat ik als ontspanning bekeek. Lekker eten, lekkere wijn, boeiende gesprekken… maar waar ik het meeste heimwee naar kreeg, was de vader (of de oom?) die rustig van zijn pijp geniet aan tafel.

Want dat mag niet meer.