Een experiment

We wilden onlangs een experiment wagen. Als ik alleen kom te vallen of als Roger gehandicapt geraakt, kunnen we immers niet meer elke week onze uitgebreide boodschappen doen. Dus zouden we het eens proberen: aan huis laten leveren.

Ik ga geen winkels noemen, maar de paar warenhuizen die we gewoonlijk bezoeken bieden die dienst ofwel niet aan, ofwel niet aan in deze streek. Dus werd het een duurdere winkel... Die, toen ik de prijzen heel aandachtig vergeleek, soms tot vier keer duurder bleek voor precies hetzelfde product. Maar kom, we waagden het erop.

De meerprijs voor de levering viel mee, vooral als je rekening houdt met de huidige brandstofprijzen. De wachttijd viel ook enorm mee: al de volgende dag werd onze bestelling geleverd. Ik merkte bovendien dat er rekening werd gehouden met lopende kortingen tot 10%, waardoor we in totaal niet ontzettend veel meer hebben uitgegeven dan andere weken.

Wat me echter serieus ontgoochelde, was dat een product niet voorradig bleek te zijn en dat ik daar niet van op de hoogte werd gebracht, zodat ik eventueel een ander product (of een andere verpakking) kon bestellen. Ik had namelijk één kilo aardappelen besteld. Normaal gezien koop ik ze per stuk, omdat wij daar heel weinig van eten, maar los kopen leek niet mogelijk. Wel bleek de verpakking van 1 kilo aardappelen niet voorradig te zijn en we kregen dus geen aardappelen geleverd.

Voor ons is dat helemaal geen ramp: ik wilde binnenkort een paar aardappelen toevoegen aan een linzensoep, maar zonder aardappelen smaakt die soep ook lekker. Voor de meeste mensen zijn aardappelen echter een basisproduct en ik begrijp niet dat men de klant dan niet waarschuwt dat ze niet voorradig zijn in die specifieke verpakking en niet een andere verpakking voorstelt.

Een mislukt experiment dus, volgens mij!

Hectische avond

Het was "kindjesdag" vandaag: Eva oppikken terwijl ze van school naar huis liep, me "thuis" over Matthias ontfermen, die een beetje ziek was, een spelletje spelen met Eva na haar schooltaken, een kopje thee drinken met Elena - en naar verhalen luisteren over haar eerste "fuifje" -, Zeger begroeten, die ons kwam gezelschap houden, en uiteraard dochterlief verwelkomen na haar werk. Dochterlief serveerde Eva een restje albondigas met tomatensaus. Allemaal heel gezellig en gemoedelijk.

Maar daarna... moest dochterlief Eva naar de dansles brengen, terwijl Zeger en ik al een beetje voor het eten zorgden. Toen kwam schoonzoon thuis, die het koken overnam, terwijl dochterlief ook weer thuiskwam, maar praktisch onmiddellijk met Matthias naar de dokter vertrok.

Dochterlief en Matthias kwamen weer thuis en we gingen aan tafel voor een heerlijke maaltijd (zalm, prei en worteltjes met verse volkoren pasta - kende ik niet en bleek heel lekker). Roger en ik vertrokken vlak na het eten - heel onbeleefd, maar we wilden vóór het invallen van de duisternis thuis zijn - en schoonzoon vertrok zo goed als tegelijkertijd met ons om Eva af te halen na haar dansles.

"Wat een hectische avond was me dat voor dochterlief en schoonzoon," dacht ik onderweg, "nog drukker dan toen ik destijds avondles Frans gaf! Ik denk niet dat ik dat nog zou aankunnen!"

En... uiteraard bleken Roger en ik toch nog iets te laat te zijn vertrokken: het was al donker toen we thuiskwamen!

Een duidelijke uitleg over suiker

Na zijn eerste hartinfarct in 1997 werd Roger op een vetarm dieet gezet. Dat liet ik hem heel gehoorzaam volgen, met als compensatie dat hij, vermits dat niet verboden was, vrij veel "zoete spullen" mocht eten, zoals ijsjes, taart, pasta, enzovoort. Later begreep ik dat suiker al even, zo niet nog meer, nefast is. Ik zette Roger op een koolhydraatarm dieet (en hij vermagerde zienderogen een tiental kilo), maar officieel werd zijn hartvriendelijk dieet nooit gewijzigd. Tot onlangs, toen hij twee nachten in het ziekenhuis doorbracht: nu staan alle suikers en snelle koolhydraten ook op de "zwarte lijst".

Dat intrigeerde me: kreeg dokter Allouche (en anderen) eindelijk gelijk van de officiële geneeskunde? Vandaag zocht en vond ik nog een video van dokter Allouche over de nadelen van suiker. Allouche is gespecialiseerd in (het vermijden van) diabetes en geeft in de video een heel interessante en begrijpelijke uitleg over de gevolgen van suikerconsumptie. In tegenstelling tot wat de "lijst" van Roger zegt, wil hij geen onderscheid maken tussen snelle en trage koolhydraten, maar spreekt hij liever over de glycemische index of zelfs de glycemische last. Volgens hem hoeft men nu geen koolhydraten meer te eten bij elke maaltijd, omdat we niet meer voldoende bewegen om ze te verbruiken en ze dus door de insuline in onze lever zullen worden omgezet in vet. Hij geeft een heel duidelijke uitleg over het metabolisme van suiker, de invloed van insuline op ons gemoed, op gewichtstoename, op de eierstokken en op de neurotransmitter serotonine (en ik wist niet dat een gebrek aan serotonine gewoon "depressie" heet), kortom, het is een heel interessante uitleg. Daarbij legt hij elke wetenschappelijke term heel duidelijk uit. En hij legt ook uit waarom je vanaf een bepaalde leeftijd meer eiwitten nodig hebt.

Maar... ik besef plotseling dat de video weer in het Frans is. Hoewel, als je een beetje Frans begrijpt, luister maar: hij gebruikt heel gewone woorden.

Bijtanken

We moesten vandaag nog iets kopen in Sint-Truiden en ook "tanken" onderweg. En eerlijk, ik schrok: 125 euro voor één tankbeurt! En uiteraard komen we niet toe met één tankbeurt per maand (en hebben we heel veel  andere, steeds maar stijgende kosten). En nogmaals, wij mogen niet echt klagen (hoewel we ons toch sommige zaken - die we gelukkig niet echt belangrijk vinden - moeten ontzeggen). 

Maar stel dat Roger mij overleeft (als het omgekeerd is, wordt het heel eenvoudig: dan wordt er niet meer gereden en de auto wordt zo snel mogelijk verkocht - en uiteraard moet ik dan ook zo snel mogelijk naar een plek verhuizen waar ik geen auto nodig heb), maar stel dus dat ik voor Roger overlijd. Dan daalt zijn pensioeninkomen serieus en wordt 250 of meer euro  per maand besteden aan brandstof gewoon onmogelijk!

Lesgeven in de jaren 90 van vorige eeuw

Ik viel deze avond nog op deze video (nog eens in het Nederlands) over het lesgeven in de jaren 90. Ik heb zelf af en toe een leerling gehad die even lastig deed, maar nooit een lastige klas. Waarschijnlijk lag dat aan de scholen waar ik heb lesgegeven maar ik ben er zeker van dat ik het in klassen zoals in deze reportage geen maand had uitgehouden!  Eigenlijk zou ik eens een even eerlijke video willen zien over lesgeven in deze tijd!

Even relativeren

Vermits onze afspraak met vriend Karel vandaag niet doorging, deden we al de boodschappen die we morgen gepland hadden. We gingen naar de apotheker, de schoenmaker en twee grootwarenhuizen. En Roger heeft op geen enkel moment last gehad van duizeligheid. Dat probleem lijkt dus opgelost. Wel was hij behoorlijk moe na al die inkopen (en dat blijkt ook een mogelijke bijwerking van dat medicament te zijn), maar dat lijkt me gemakkelijker te beheren en minder gevaarlijk.

En ik kreeg nog enkele telefoontjes en mails die me deden inzien dat ik eigenlijk niet te klagen heb. Rogers chronische hartprobleem, mijn RA, de verkoudheden en andere kleine ongemakken of kwetsuren van kinderen en kleinkinderen zijn niets in vergelijking met wat sommige van onze vrienden en kennissen meemaken: werkverlies, familievetes, psychische problemen, acute of ernstige ziekten, scheidingen en overlijdens. Ik denk dat ik echt moet proberen minder te klagen!

Verandering van programma

Vandaag zou normaal gezien een "kindjesdag" zijn geworden, maar dat werd het niet. Roger, die nog geregeld last had van duizelingen, vond het niet verantwoord om in die toestand naar het Leuvense te rijden.

Omdat de "kindjes" al zo groot zijn geworden dat ze eigenlijk geen oppas meer nodig hebben na school (maar we gewoon voor de gezelligheid nog geregeld voor "oppas" spelen), belde ik gisteren naar dochterlief om haar te vertellen dat we vandaag niet zouden komen. En daarna belde Roger naar vriend Karel, met wie we morgen een afspraak hadden, ook om onze ontmoeting af te zeggen.

Ondertussen heeft Roger ook naar zijn arts gebeld en die leek heel enthousiast over de werking van die nieuwe medicijnen. Hij was zo lovend over de toestandsverbetering van Rogers hart (en ook longen, lever en nieren!), dat Roger, die daar blijkbaar fel van onder de indruk was, hem bijna vergat te vertellen over zijn duizeligheid. Nadat ik het hem had ingefluisterd, haalde hij dat probleem toch aan. En weer leek de arts die bijwerking doodgewoon te vinden. Hij raadde Roger nog eens aan altijd heel rustig van positie te veranderen (maar daar let Roger nu al goed op).

En dan... heeft Roger vandaag helemaal geen last meer van duizelingen. Is hij eindelijk gewend geraakt aan dat medicament?

Jammer voor onze afspraak met Karel, want heel binnenkort vertrekt hij zoals elk jaar voor een poosje naar zijn zoon in Frankrijk. En als hij terug in het land zal zijn, zal de wintertijd ervoor zorgen dat Roger nog maar voor heel korte periodes naar het Leuvense zal durven te rijden.