Huiselijkheid

Wat een gezellige, bijna uitsluitend huiselijke dag!

Terwijl ik verder vertaalde, maakte Roger pruimenmoes. Hij had immers te veel pruimen geplukt: als hij die niet verwerkt, kunnen we de grootste hoop wegsmijten. Ik weet het, in pruimenmoes zit suiker maar Roger voegt daar nog geen 2% suiker aan toe (en toch blijft onze moes jaren goed).

Eigen foto's

Daarna hebben we gezorgd dat Roger zijn dagelijkse beweging kreeg: in Sint-Truiden, waar we na de wandeling nog een glas witte wijn dronken in "ons" cafeetje.

Na het avondmaal (groentesoep gevolgd door rode bonen met hespenblokjes in een tomatensaus met kruiden en veel ui en look) stond ik voor een moeilijke keuze.

Ofwel werkte ik nog enkele uren voort en kunnen we morgen naar de jaarlijkse uitreiking van de Nestorprijs in Herentals, ofwel hield ik voor vandaag op met werken en gaan we er morgen niet naartoe.

Onlangs vroeg Frans Depeuter me nog in een mail of we dit jaar wel komen (vorig jaar zijn we er niet naartoe gegaan omdat we het plotse overlijden van mijn schoonbroer moesten verwerken).

Ik had geantwoord dat we er in principe zouden zijn... behalve als ik nog te veel werk had.

Ik denk dat het dat zal worden. Hadden Roger en ik ons immers niet voorgenomen enkele dagen heel egoïstisch alleen onder elkaar door te brengen? Dat ik dan enkele uren moet werken, vindt Roger immers helemaal niet erg. We zijn geen praters en genieten gewoon van het bij elkaar zijn terwijl ieder met zijn eigen zaken bezig is.

En op die manier (dus vandaag niet verder werken, morgen wel nog enkele uren besteden aan de vertaling) kunnen we straks ook nog gezellig samen naar een film kijken.

O ja, vandaag toch de tijd gevonden om even met Nany te bellen. Die zich nu al zorgen maakt over het bezoek van oom Gusty en nicht Chantal in oktober. Ze wilde gewoon een broodmaaltijd serveren maar mijn broertje leek dat niet goed genoeg te vinden. Ik eerlijk gezegd ook niet, want weer te veel granen met een hoge glycemische index (eigenlijk spreekt men nu over de "glycemische lading", wat de "glycemische index" ietsje nuanceert). Ik raadde haar aan een soep te maken (ik heb al lang de indruk dat Nany niet graag meer kookt maar een soepje is toch te doen?) en daarna eventueel brood en toespijs. Voor mensen zoals broertje en ik zal die soep waarschijnlijk wel voldoende zijn!

Over wat er door mijn hoofd spookt

We gingen vandaag dus niet naar Herentals, zoals andere jaren, voor de Nestor-uitreiking. We maakten wel een korte wandeling in Borgloon (ik wil Roger elke dag minstens een half uur doen bewegen) en Roger probeerde de belastingaangifte voor Heemkunde Groot Heers in te dienen via de computer.

Dat lukte niet. Naar het schijnt moeten vzw's nu verplicht via de website van de overheid gaan voor die aangifte. Roger (penningmeester van Heemkunde Groot Heers) probeerde in te loggen maar zijn identiteitskaart werd nooit herkend. Ik liet hem zelfs een nieuwe (ja wat was dat, wat ze aanraadden op die site: een app, een toepassing?) afijn, "iets" downloaden, daarna zijn pc herstarten en toch werd zijn identiteitskaart niet herkend. Ik probeerde hetzelfde op mijn pc met mijn eigen identiteitskaart en kreeg hetzelfde ontgoochelend resultaat (en ik moest mezelf verplichten nog niet te denken aan mijn btw-lijst die ik in maart volgend jaar moet indienen. Hopelijk komt daarvoor een van de kinderen nog eens af, zodat die ons probleem kan oplossen!).
Wat Heemkunde betreft: we zullen maandag een beroep doen op de bankier van Heemkunde.

En... ondertussen bleven we de hele dag denken aan wat gisteren is gebeurd. Ik kreeg enkele telefoontjes van Nany (die duidelijk de uitvaart naar haar eigen hand wil zetten: of ik wilde die en die neef opbellen of er contact mee opnemen om adressen te verkrijgen van die en die andere nichten, ooms en tantes, terwijl ikzelf vind dat Bie zelf moet beslissen wie ze op de uitvaart wil). Ik heb uiteindelijk, op aandringen van Nany,  neef Yves (met wie ik het meeste contact heb) gemaild die me al snel enkele adressen doorgaf, die ik zelf doorstuurde naar Bie en mijn broertje. Goed preciserend dat zij moet beslissen wat ze er wel of niet mee doet.

Deze avond eindelijk een mail van Bernadette beantwoord (die het ook niet gemakkelijk heeft deze dagen).
Maar... ik schreef haar spontaan iets waar ik de voorbije dagen niet aan dacht (behalve gisteren dus).

Het gaat hierover:

Ik heb de voorbije week constant gedacht aan de dood en aan de mogelijkheid van een leven daarna (in feite ben ik daarvan overtuigd, maar dat leven is volgens mij wel helemaal anders dan hier,  daarover misschien later meer).
In feite heb ik al vaak zulke periodes gekend en telkens eindigden die met het slechte nieuws over het overlijden van een dierbare.

Deze keer dacht ik pas aan die andere keren toen ik gisteren het nieuws kreeg van mijn broertje. Toen kwam pas de gedachte in mij op: 'Ha, daarom dus dat de dood heel de tijd door mijn hoofd spookte!'. En... zeer  eigenaardig: na het slechte nieuws verlaten mij telkens die gedachten over de dood (deze keer ook). Terwijl de anderen misschien nu pas beginnen erover na te denken?

Ik moet duidelijk meer aandacht besteden aan wat er door mijn hoofd spookt!

Akelige dag

Deze ochtend, vrij vroeg voor ons doen: Roger is klaar in de badkamer, ik ga er net naartoe als we de telefoon horen overgaan. Ik zeg tegen Roger dat ik na mijn douche wel "19191" zal tikken (dan kom je immers bij de laatste beller terecht) en dat hij zich maar moet verder klaarmaken om naar het Leuvense te vertrekken (familiale beraadslaging).
Een tiental minuten later kom ik uit de douche en staat ineens Roger in de badkamer, met de telefoon.

De beller was mijn broertje die deze nacht werd wakker gebeld door mijn zus Bie (ze wonen niet ver van elkaar)... nadat haar echtgenoot plotseling was overleden.

Vreselijk! En wat heb ik met Bie te doen! Nee, ik heb haar niet gebeld (wel een berichtje gestuurd: ikzelf zou in zulk geval ook niet graag telefoontjes beantwoorden).

Roger reed naar het Leuvense, ondertussen maakte ik het poortgebouw een beetje schoon, telefoneerde ik met Nany... en kreeg ik een bericht van (tante) Françoise. Mijn Nononc is weer in het ziekenhuis opgenomen. Wat een akelige dag!

Nadat Roger weer thuis was, stelde hij een wandeling voor in Borgloon. Gezellig al bleven de jongste gebeurtenissen door mijn hoofd spoken. Na de wandeling een wijntje en een biertje gedronken op het terras van "De Kapelanij" en daar beslist dat we morgen niet naar de (deze keer echte) Nestor-uitreiking gaan. Ik had helemaal geen zin meer, dacht eerst dat Roger graag zou gaan (hij maakt er altijd mooie foto's) maar hij verzekerde me dat het voor hem absoluut niet hoefde. Uiteraard heb ik thuis meteen Frans Depeuter op de hoogte gebracht van het feit dat we er morgen niet zullen zijn.

Eigen foto

Een vergissing en een verrassing

Begin deze maand kreeg ik van Frans Depeuter een uitnodiging voor de volgende Nestor-uitreiking in Herentals. Ik schreef het in onze agenda en antwoordde dat we zouden komen. Later kreeg ik nog twee keer een uitnodiging (van Frans en van de voorzitter) maar eigenlijk bekeek ik die nog amper.

Deze middag reden we dus naar Herentals. We kwamen goed op tijd aan, vonden gemakkelijk een parkeerplaats, en liepen naar het cultureel centrum. Er was nog niemand. We wachten een half uur. Er komt niemand anders aan, en dat vinden we eigenaardig. Ik bekijk de laatste uitnodiging die ik had gekregen en stel vast dat ik me van datum heb vergist !

Roger en ik beslissen dan wat rond te lopen in Herentals en iets te drinken op een terras. Terwijl we zoeken naar een plekje op de goed volle terrassen, roept een vrouw Roger bij zijn naam. Zij en haar echtgenoot blijken vroegere collega's te zijn van Roger. We gingen aan hun tafel zitten en, bij een biertje voor Roger en een thee voor mij, hebben ze herinneringen en nieuwtjes uitgewisseld. Ik hoorde wel dat de echtgenote van een andere collega van Roger, een vrouw met wie ik vroeger heel goed overeenkwam, een jaar geleden is overleden en daar was ik even niet goed van.

Na toch nog een gezellige middag reden de vroegere collega's terug naar het Antwerpse en wij naar Haspengouw.

Plechtige uitreiking van de Nestor-prijs 2017

Dit jaar waren we nog eens uitgenodigd op de uitreiking van de Nestor in Herentals. Zoals telkens werd het een boeiende middag. De laureaten waren deze keer Leen Persijn en Johan Verminnen.

Inleiding door Ingrid Ryken

Leen Persijn

Johan Persijn zorgt voor de laudatio van zijn grote zus

Frans Depeuter reikt de Nestor uit aan Leen Persijn

Frans Depeuter reikt de Nestor uit aan Johan Verminnen

Johan Verminnen

Slotwoord door Frans Depeuter (foto's Roger)

In zijn slotwoord legde Frans Depeuter (volgens mij terecht) de nadruk op het Vlaamse karakter van die Nestor-prijs en achteraf bleek hem dat door iemand van het organiserend comité kwalijk genomen te zijn!😞

Na een groepsfoto volgde de receptie waarop we  gezellig praatten met Modamske en zijn echtgenote Kristien, Reinhilde (schepper van het Nestor-beeldje) en haar echtgenoot Philippe, een lieve vrouw die ik daar steeds weer ontmoet maar van wie ik de naam niet ken en uiteraard Frans Depeuter.

Foto's Roger

Kristien, Roger Modamske, Reinhilde en Philippe hadden gereserveerd in een restaurant in de buurt (restaurant waar Karel, die geregeld onze vriend Fons ontmoet in Herentals, al vaak over sprak) en ze vroegen ons of we mee wilden.

We hebben de uitnodiging niet aanvaard: Roger moest nog rijden en mocht dus niets meer drinken!

En... ik dacht terug aan de tijd toen een beetje te veel gedronken hebben nog niet echt een probleem was. Omdat er nog niet zoveel auto's reden natuurlijk!

Uitreiking Nestor 2016

Frans Depeuter had ons uitgenodigd op de tiende Nestoruitreiking in Herentals.

Dit jaar werd de Nestor toegekend aan de stichters ervan, Frans Depeuter en Robin Hannelore, en aan zangeres Della Bosiers.
Zoals elk jaar werden we verwelkomd door Ingrid Ryken, waarna Frans Depeuter de geschiedenis van de Nestor uit de doeken deed.
Della Bosiers gaf drie fel gesmaakte korte optredens, Erik Goris interpreteerde een heel goede, levensechte monoloog van Frans Depeuter (over geroddel), Assunta Geens las voor uit "Een merel met lange oren" van Robin Hannelore, toevallig mijn favoriete Nederlandstalige roman.
Er waren uiteraard ook (leerzame) laudatio's, alleen vond ik dat Paula Semer in haar laudatio voor Della Bosiers een beetje te veel over zichzelf sprak.

Schepen van cultuur Ingrid Ryken

Frans Depeuter

Della Bosiers

Assunta Geens

Erik Goris

Frans Depeuter en Robin Hannelore ontvangen de oorkonde en het beeldje

Paula Semer

Foto's Roger

Daarna volgde een receptie waarop we deze keer Modamske, Kristien, Reinhilde en haar echtgenoot ontmoetten. En Frans Depeuter uiteraard, die beloofde me een bundel van hem, die ik nog niet kende (Evangelie volgens), op te sturen.

Foto's Roger

Het was een mooie, leerrijke, vriendschappelijke dag... en de beloofde regen viel pas uit de lucht terwijl wij terug naar huis reden.

Uitreiking Nestorprijs 2015

Vandaag waren we door de redactie van Heibel en de stad Herentals uitgenodigd op de negende uitreiking van de Nestorprijs. Die werd dit jaar toegekend aan dichteres Aleidis Dierick en kleinkunstenaar Jan De Smet.

Normaal gezien zou Nany met ons meegegaan zijn maar daar heeft haar gebroken botje een stokje voor gestoken.

Het was goed. Aleidis Dierick schrijft prachtige gedichten (die ze niet zelf voorlas: dat werd gedaan door Elia Vermeulen). Prima vond ik dat: ze deed het voortreffelijk, wat niet altijd het geval is als een dichter zijn eigen teksten brengt. Jan De Smet gaf twee korte optredens, waarvan een samen met Luk Tegenbos die ook de laudatio voor De Smet verzorgde. Dat elkaar bewieroken in die laudatio ’s vind ik altijd wel heel grappig!

Volgde een receptie (met tal van Bv's ). Deze keer waren kunstschilder Modamske en Kristien niet aanwezig maar we ontmoetten wel hun vrienden Reinhilde Van Grieken en haar echtgenoot. Hoewel het gezellig was, zijn we niet heel lang gebleven: ik moest thuis nog koken (en het is een uur rijden van hier).

Roger beloofde, zoals elk jaar, de foto’s die hij heeft gemaakt naar Frans Depeuter te sturen voor onder andere publicatie in Heibel. Hier volgen ze ook binnenkort.

Nestor 2014

We hadden een uitnodiging gekregen voor de uitreiking van de Nestorprijs 2014 in Herentals maar, omdat ik dacht dat Elena en Matthias dit weekend hier zouden logeren, had ik ons niet ingeschreven.

Toen bleek dat ik me vergiste in verband met het verblijf van de kleinkinderen, en deze zaterdag dus vrij werd, sprak ik af met mijn moeder.

Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van Frans Depeuter: of we  de uitnodiging wel hadden aangekregen. Voor alle zekerheid stuurde hij die opnieuw op en vooral: we mochten ons nog steeds inschrijven.

Na een telefoontje met Nany werd op Rogers voorstel besloten met ons drieën naar Herentals te rijden deze middag (nadat wij Nany af zouden halen). Het werd een schitterende middag (ook letterlijk, want tijdens een groot deel van de receptie hebben we buiten kunnen vertoeven, in de zon)!

Dit jaar waren de laureaten Eric Antonis en Paul Michiels. Weer werden we verwelkomd door de schepen van cultuur met haar opvallende mooie stem en uitspraak. Weer bracht Erik Goris een monoloog: deze keer delen uit “Boudewijn, le roi triste” van Frans Depeuter.  En hij deed dat prachtig!

 Foto’s Roger

De toespraak van Eric Antonis, na zijn laudatio en het ontvangen van zijn prijs, begreep ik echter niet zo goed. Is hij nu voor of tegen subsidies?

 Foto Roger

Later, op de receptie, vertelde Frans Depeuter ons dat Antonis is voor subsidies aan elitaire culturele gezelschappen. Jawadde, zeggen ze dan in Antwerpen!

Nadat hij zijn prijs in ontvangst had genomen, zong Paul Michiels  drie fel gesmaakte liedjes.

 Foto’s Roger

Frans Depeuter sloot de zitting af met een woordje over het verengelsen van onze taal. Iets waar ikzelf ook zo tegen ben, terwijl ik er toch vaak onbewust aan meedoe: zeg ik bijvoorbeeld ook niet dat ik niet graag “shop” omdat ik een hekel heb aan “winkelen”?

 Foto Roger

Nany heeft duidelijk genoten, ook op de aansluitende receptie waar we weer Kristien en Reinhilde ontmoetten en een vrouw met wie we twee jaar geleden ook lang hebben gepraat (ik denk dat ze Leen heet).

 Foto’s Roger

Vlak voor we moesten vertrekken (Nany moest nog boodschappen doen) kwam daar ook Roger (Modamske, de man van Kristien) aan.

Nany haar boodschappen in de Colruyt moesten in vliegende vaart gebeuren, net voor de winkel sloot. We reden daarna naar haar flat waar we samen soep en tomaatgarnaal aten en waar ik haar hielp de vragenlijst in te vullen van die dame (Dominique De Mets) die onlangs contact met mij had opgenomen in verband met een boek dat ze wil schrijven over vrouwen in Congo.

Een heel gezellige dag!

Nestoruitreiking… en ontmoeting met Kristien en Roger

We hadden ons voor vandaag ingeschreven op de jaarlijkse Nestor-uitreiking in Herentals (zie voor de namen die ik ga vermelden ook mijn post van vorig jaar), en dat was een van de  afspraken/verplichtingen die we niet wilden afzeggen omwille van die omvangrijke vertaling waar ik aan bezig ben. Deze keer was de Nestor voor Ludo Simons en Jo Gisekin, en de Strangers.

We zouden de academische zitting volgen, één glaasje drinken op de receptie en daarna huiswaarts rijden zodat ik nog wat kon werken. De uitreiking zelf vond ik over het algemeen nog geslaagder dan vorig jaar.

 Ingrid Ryker

 De Strangers

 Ludo Simons

 Jo Gisekin

 Foto’s Roger

Op de receptie werden we ineens aangesproken door Reinhilde Van Grieken, die ons erop wees dat Kristien (die we, samen met haar man, de schilder Roger Modamske, hebben leren kennen in Vresse) er ook was. Kristien, met wie we een babbeltje begonnen, belde haar man op die na zijn werk naar de bijna aflopende receptie kwam en we hebben nog lang staan praten met hen en hun vrienden. Roger en Kristien drongen aan: we moesten bij hen komen eten. Ik aarzelde even maar aanvaardde de uitnodiging: we hadden elkaar al jaren niet meer ontmoet. Na nog wat drankjes en (eindelijk!) een korte conversatie met Frans Depeuter, vertrokken we naar hun huis waar Roger (niet de mijne dus) voor een ongelooflijk lekker etentje zorgde.

Modamske is niet alleen een getalenteerde kunstschilder – we hebben weer enkele prachtige werken van hem mogen bewonderen - maar ook een uitstekende kok: met de ingrediënten, die voor hen twee waren voorzien, en restjes uit de koelkast en de diepvriezer improviseerde hij een succulente maaltijd voor vier. Daarbij dronken we de beste wijnen. We zaten in hun heel mooie tuin en bleken elkaar heel veel te vertellen hebben: het werd heel laat!

En uiteraard heb ik niet meer vertaald deze avond!