En voor mij nog een hele “toffe” dag vandaag

We stonden rond 10 uur op, Roger en ik. Françoise en Nononc (hij heet eigenlijk François, mijn oom: grappig niet? Ze dragen dezelfde naam, hij en zijn vrouw!) waren al op en vertelden ons dat Boris en Pamfiel druk aan het “werken”  waren in de tuin.

Mijn ontbijt bestond uit sojamelk en een stukje zwarte chocolade (mijn oom had toch wel weer dat presentje bij voor mij, hoewel hij ons vandaag ook nog uitnodigde op restaurant!).

Het werd nog eens de Mondevino in Borgloon. Uiteraard had Roger gereserveerd, want anders geraak je er niet binnen.

We maakten eerst een wandeling in het mooie Borgloon, en François én Françoise gaven mij gelijk: het is een gezellig, mooi stadje, nog op mensenmaat.

Ik vond ons eten bijzonder lekker en ik hoop dat Nononc en Françoise er ook van genoten hebben (ze hebben er voldoende voor betaald!).

 Foto’s Roger

 Eigen foto’s

Helaas, ik was er mij niet van bewust, maar ik hoorde het van Françoise toen we, vlak voor zij de trein zouden terugnemen in Waremme nog  “een terrasje deden”, Nononc en ik zijn in onze gesprekken weer tot en met de nostalgische toer opgegaan.

 Foto Roger

Sorry, Françoise: dat ligt echt in onze aard (en in die van Roger) maar blijkbaar niet in de jouwe.

Afijn, voor mij waren het twee weer onvergetelijke dagen al heb ik wel complexen: ik weet ongeveer wat Nononc betaald heeft in dat restaurant en gisteren op dat terras (voor de zondvloed) en dat is niet min!

O ja, nu we het toch over geld hebben: de verwachte vertaling gaat niet door: dat bericht kreeg ik terwijl we aan het eten waren! Eigenlijk vind ik het niet erg: ik zag zelfs een beetje op tegen het werk omdat minstens 10 A4 bladzijden per dag vertalen heel veel is op mijn leeftijd!

Blij weerzien

29 juli 2014

Deze middag haalden we mijn oom “Nononc” en Françoise af aan het station van Waremme en het werd een heel blij weerzien! Thuis dronken we gazpacho en aten we wat kaas met een beetje speltbrood waarna we naar de hoofdgemeente Heers (en terug) wandelden.

Ik wist dat veel cafés gesloten zijn op maandag en dinsdag en toch wilden we daarna ergens iets gaan drinken. Ons eerste probeersel was Chateau de la Motte: helaas ook gesloten. We belandden op het terras van de “Kluizenaar”, in Hoepertingen, vlak naast de kapel van Helshoven. Het was gezellig vertoeven op dat terras, al vrees ik dat Françoise af en toe vond dat haar man - mijn  “Nononc” dus - en ik te veel nostalgie tentoonspreidden. Van  Roger weet ik dat hij daar geen bezwaar tegen heeft, integendeel.

 Eigen foto’s

Plotseling hoorden we het echter rommelen in de verte en iets later werden we vergast op een diluviale regenbui. Ik waande me terug in Matadi!  Op nog geen kwartier stonden de straten blank! We waagden het er toch op terug naar huis te rijden (nadat ik eerst door de straat, die veranderd was in een soort rivier, had gewaad, Roger onze auto door al dat water zo dicht mogelijk bij Nononc en Françoise had gemaneuvreerd, en mijn oom en tante een paraplu hadden kunnen lenen van de uitbaters van het café).

 Eigen foto’s, de laatste vanuit de auto in het naar huis rijden

We hebben hier al veel meegemaakt, maar nog nooit dat soort zondvloed!

Thuis bleek er geen enkele schade te zijn en, terwijl we “aperitiefden” met enkele hapjes, heb ik konijnenbouten met champignons bereid, en soep voor degenen die soep wilden (zeker Roger: vandaar). Dat smaakte (mij toch) en de nodige wijn zorgde ervoor dat we tot ongeveer 1 uur ‘s nachts druk herinneringen ophaalden (arme Françoise: zij is niet, zoals Nononc, Roger en ik, nostalgisch van aard).

Ik ben in blijde verwachting!

Vandaag de keuken onder handen genomen (weer gezweet en mij afgevraagd of ik, al is het enkel daarvoor, toch geen werkvrouw zou nemen – bijvoorbeeld iemand die echt houdt van schoonmaken), boodschappen gedaan in verschillende winkels (maar op het verkeerde uur aangekomen bij de toen gesloten bierhandelaar: Tripel Westmalle voor onze bezoekers moeten we dus morgen nog even kopen), Roger heeft papier en karton, dat morgen wordt opgehaald, buiten gezet; ik heb iets eenvoudigs gekookt, de wasmachine twee keer laten draaien, gebeld met onder andere Nany die weer veel te vertellen had, vastgesteld dat ik inderdaad al weer van vooraf aan zou moeten beginnen schoonmaken, en tenslotte, na het avondeten, hebben we net geen uur in de velden gewandeld. Weer heel veel konijnen zien huppelen, een roofvogel zien opstijgen, subtiele parfums opgesnoven en gemerkt dat het meeste graan al geoogst werd.

 Foto’s Roger

Morgen verwachten we mijn “tien jaar oudere broer” en een vriendin van mij die eigenlijk mijn tante is (zijn vrouw dus) en ik kijk er echt naar uit!

Uiteraard heb ik niet echt een grote broer van 75 jaar: Nany was nog geen 19 jaar toen ik geboren werd. Maar ze heeft wel een kleine broer (die nu 75 jaar is ) van wie ik lang heb gedacht dat hij mijn eigen broer was.

Ik ben dus in heel blijde verwachting!

Verloren herinneringen, onder andere aan oorlogen (niet de mijne natuurlijk)

Mijn beste vriend (jawel, de man van 87 jaar van dit weekend, eigenlijk eerst de beste collegevriend van mijn vader) vertelde ons gisterenavond, toen alleen Roger, hij en ik overbleven in de leefkeuken (de anderen waren gaan slapen), bij de nog nodige glazen lekkere Zuid-Afrikaanse wijn, over zijn herinneringen aan de tweede wereldoorlog. Ik heb hem zeker vijf keer gezegd: ‘Schrijf dat toch allemaal op!’.

Nu is hij er nog toe in staat, maar hoe lang nog? En, ik herhaal het, en zei het nog eens tegen hem: ikzelf heb geen auditief geheugen. Natuurlijk heb ik het gros van zijn avonturen (want dat waren het) onthouden, maar van de interessante details, niets!

Zijn antwoord kwam er op neer dat zijn vader zijn eigen dagboeken, vooral geschreven tijdens de “grote oorlog 14-18”  had verbrand en dat hijzelf de neiging had om hetzelfde te doen met zijn eigen “geschriften”! 

Dat weet ik eigenlijk al langer! Hij heeft ooit, bij het opruimen, bijna al mijn brieven verbrand (we hebben meer dan 30 jaren via de gewone post met elkaar gecorrespondeerd)! En daar was ik toen echt niet goed van!

Ik vermoed echter dat hij bewust iets wil doen aan zijn nostalgische aard, want toen ik daar over sprak het voorbije weekend, toonde hij eerst  spijt voor zijn opruimwoede maar herhaalde hij daarna: ‘Tot welk nut dat allemaal bijhouden?’

Heeft hij gelijk? Hij die me nog een extra zoen gaf vlak voor we vertrokken en zei: ‘We moeten elkaar zeker voor het einde van dit jaar terugzien!’.

Vecht hij, gezien zijn leeftijd, tegen zijn sentimentaliteit? Of denkt hij aan zijn dood?

Paarse Lona

Voor het weekend had ik nog even onze dochter aan de lijn (en Elena en Matthias, die enkel constant ‘papa, mama’ herhaalde). Onze grote meid en haar broertje waren met hun ouders op vakantie geweest, onder andere in Barcelona. Dat is “Paarse Lona” volgens Elena (naar haar favoriete kleur)!

Weekend bij onze vrienden in de Ardenne Profonde

We hebben geluk gehad: hoewel er verspreide onweren werden voorspeld dit weekend, hebben wij enkel een flinke regenbui gekregen terwijl we vrijdag middag naar onze oude vrienden (Ze zijn nu respectievelijk 87 en 82 jaar!) in de Ardenne profonde reden. Daarna van het hele weekend geen druppel meer gezien tot nu (we zijn ongeveer twee uur geleden thuisgekomen).

Na een enthousiast weerzien werden het zalige  dagen met mooie wandelingen, lekker maar eenvoudig eten dat we meestal samen klaarmaakten, lange gesprekken met een drankje, overdag in de tuin, ‘s avonds “sans façons” in de leefkeuken; en vanaf gisterenmiddag ook het gezelschap van hun oudste dochter en haar echtgenoot. Ze wordt binnenkort grootmoeder maar vermits haar zoon en schoondochter in Israël wonen, bereidt ze er zich op voor haar kleindochter zelden te zullen zien. Maar niet alleen daarover spraken we. Ook over literatuur (ze gaven me zin om enkele boeken opnieuw te lezen) en – met de schoonzoon vertaler van onze vrienden – over vertalingen; we wisselden recepten uit, we haalden herinneringen op, en we maakten gisteren en vandaag weer lange wandelingen in die mooie streek. Ons aperitief konden we telkens in de tuin gebruiken (met in onze buurt wespenvallen op basis van bier, fruitsap of jam waarbij de jam het haalde: daar kwamen de meeste van die vervelende beestjes op af).

Toen we deze avond afscheid namen, beloofde ik ze alle vier eind november of begin december uit te nodigen (vroeger is niet mogelijk wegens te druk: voor mij vertaalwerk – hoop ik toch – en andere afspraken; voor hen nog enkele reizen voor de boeg).

 Eigen foto’s

 Foto’s Roger

 Eigen foto

 Foto Roger

Huishouden, wandelingen en vertalingen

Terwijl ik vandaag de badkamer, de gang op de verdieping, de trap en de hal onder handen nam (wat heb ik weer gezweet: de warmte blijft in huis hangen; ook Nany en onze dochter die ik later even opbelde, klaagden daarover) dacht ik na over die vertaling. Een kleine duizend bladzijden willen vertalen op een maand tijd is niet realistisch. Dat meldde ik dan ook aan de klant die ermee akkoord ging het werk te verdelen onder verschillende vertalers. Of ik eventueel bestand 2 en 3 voor mijn rekening wilde nemen, ongeveer 170 bladzijden. Ik stelde een prijs per regel voor (onmogelijk aan een Word-bestand te geraken en dus onmogelijk een globale prijs te berekenen) maar ik heb nog geen bevestiging gekregen. 170 bladzijden is ook al veel voor 1 maand, maar is te doen mits hard werken en niet te veel tijd  besteden aan het huishouden. In feite zou de job zelfs welkom zijn, want ik heb nu al twee maanden niets binnen gekregen (in juni omdat we op reis waren natuurlijk).

Ik hoor jullie al zeggen dat, vermits ik toch zo goed als rond ben met de schoonmaak, het huis wel netjes zal zijn. Niet waar! Maandag (voor morgen hebben we andere plannen) wil ik nog de keuken schoonmaken maar ondertussen heb ik gemerkt dat ik eigenlijk weer van vooraf aan zou moeten beginnen. En ik heb voor de zoveelste keer geen tijd kunnen maken voor de kamer van Hendrik en van Zeger!

Toen we onlangs bij Nany waren, vroeg Lily me waarom ik geen werkvrouw neem. Ik heb er twee keer een gehad, en die deden het nog slechter en met nog minder zin dan ik. En, voor het schoonmaken, moet hier opgeruimd worden en dat laat ik aan niemand anders over, maar daar steek ik wel de meeste tijd in.

Na mijn schoonmaakbeurt wilde ik Roger aan het bewegen krijgen. We reden naar Jesseren waar we een klein uurtje wandelden langs de vroegere spoorweg, het dassengebied en de “Herkwinning”: stilte, rust, enkele roofvogels.

 Foto’s Roger

Na onze avondmaaltijd (de rest van de Spaanse linzensoep van eergisteren) stelde ik voor nog eens de velden in te lopen. Dat deed deugd: het was veel frisser, weer tientallen huppelende jonge konijnen gezien en enkele roofvogels. Het werd een wandeling van net geen uur die me echt tot rust bracht en Roger, denk ik toch, voldoende beweging bezorgde.

   Foto Roger

Afspraak met Karel

Rond 13 uur haalden we onze vriend Karel af aan het station van Sint-Truiden. Het was weer heel warm, dus maakten we, voor we ergens zouden eten, eerst een wandeling in de schaduw van de bomen van het domein Nieuwenhove. Waar we uiteraard daarna een biertje dronken en heel veel praatten. Dan ging het naar het kasteel van Nieuwenhove waar we nog wat bijpraatten bij nog een drankje (ons “aperitief”, noemde Karel het).

 Eigen foto

 Foto Roger

 Foto Karel

Het was daar zo gezellig en rustig dat we uiteindelijk pas over 17 uur naar de Grote Markt van Sint-Truiden trokken waar we rond 18 uur iets aten bij een (lekkere) Chinees (gelukkig voor mijn maag hadden we bij onze drankjes telkens kaasblokjes gekregen).

 Foto Roger

Na nog een Orval op een terrasje tegenover het station, wuifden we onze vriend tot ziens nadat we hem op de trein naar Leuven hadden gezet.

 Foto Roger

Thuis vond ik een aanvraag voor een vertaling (eindelijk!)… Alleen waren het pdf-bestanden: onmogelijk het aantal regels te berekenen. Een eerste schatting zegt me dat het om en bij de 40.000 regels zijn, en dat zou ik tegen eind augustus moeten klaarkrijgen!  Ik heb de klant gevraagd of hij zijn teksten niet in Word kan opsturen: alleen zo kan ik voor een degelijke offerte zorgen en – als ik de job krijg én aanvaard - mijn vertaalgeheugen gebruiken. Ik vraag me wel af of ik dat werk op amper één maand klaarkrijg (want voor 1 augustus hebben we nog enkele afspraken met vrienden/familie).

O ja, en in augustus zouden (onder andere) Elena en Matthias nog even komen logeren. Die job aanvaarden of toch maar niet? Ach, eerst moet ik voor een offerte kunnen zorgen, daarna zien we wel!

Zware avond

Het was vandaag een doodgewone (maar wel hete) dag: boodschappen, koken, een telefoontje van onze dochter terug uit vakantie (en eventjes onze “grote meid” en haar broertje gehoord), enzovoort.

Deze avond echter een (vruchtbare) bestuursvergadering van de KVLS (wij haalden deze keer Boudewijn Knevels op) en daarna getrakteerd door de echtgenoot van bestuurslid Jeannette op nog een drankje (tijdens de vergadering had ik al een Cristal en een Westmalle gedronken).

Tijdens de vergaderring had de man van Jeannette immers “verbroederd” met Roger op het terras van De Ploeg in Diepenbeek, ook met de nodige biertjes!

Heel gezellig was dat navergaderen (ook omdat er weer mijn lievelingsbier Orval te krijgen was) maar het werd wel laat.

Terwijl we naar huis reden, stelde Boudewijn ons voor nog even iets te komen drinken in zijn mooie tuin. Roger ging akkoord en we hebben daar tot 1:45 uur gezeten (met witte wijn voor mij en een  paar Tripel Westmalle voor de mannen), met de voor Boudewijn kenmerkende humor gesproken over vaak diepzinnige zaken, over onze kleinkinderen, ons verleden en zoveel meer. Het werd een heel “plezante” maar ook heel sentimentele (en, zeker voor Boudewijn en mij, een beetje aangeschoten) dageinde!

Maar tegelijk was het een dag om nooit te vergeten! 

Ik denk dat Roger het ook zo aanvoelt,want de muziek die hij heeft opgezet voelt voor mij zo nostalgisch aan! Maar dat kan ook te maken hebben met onze afspraak van morgen natuurlijk (waarover later meer).

Warm en koud

Ik heb mezelf overtroffen vandaag: het terras, het poortgebouw én de salon schoongemaakt (ik moest wel, want de volgende dagen ga ik daar geen tijd voor overhouden wegens andere verplichtingen). Het was nog heel warm en ik heb gezweet! En mijn rug zag af daarna.

Daarna wilde Roger gaan zoeken naar een molen in Gingelom en in Montenaken, waar we telkens even wandelden. Daar begon het ineens zo fris te worden dat ik een vestje aantrok.

 Gingelom (foto’s Roger)

 Montenaken (foto’s Roger)

We gingen daarna toch nog gezellig een Bink drinken op het binnenplein van de brouwerij van Kerkom.  Waar het lichtjes begon te regenen.

 Foto Roger

Ik had er bij de vorige boodschappen geen rekening mee gehouden dat de winkels vandaag gesloten waren wegens nationale feestdag en heb dus voor het avondmaal een koude schotel geïmproviseerd met wat ik nog in huis had.

Onafgewerkt programma

Normaal werk ik zo weinig mogelijk op zondag maar vandaag had ik gepland onze tuin op te ruimen. Er liggen immers nog steeds takken enzovoort van na al dat snoeien en bomen kappen. We moeten dringend een nieuwe grasmaaier kopen (de schapen kunnen het duidelijk niet alleen aan), maar eerst moeten die takken en stukken boomstam weg. Ik had al muggenmelk klaargezet om mij daar van kop tot teen mee in te smeren zodat ik tijdens dat werk niet weer tientallen insectenbeten en –steken zou moeten ondergaan.

Het was echter nog te broeierig heet en ik kan niet van Roger eisen dat hij zware inspanningen levert met zulke temperaturen (in mijn eentje kan ik dat werk niet aan).

Dan maar enkele keren de wasmachine laten draaien, de volgende Limburgse monografie nagelezen (over Luc Indestege; heel interessant en veel meer dan wat hier te vinden is: ik bedacht dat Jan Gerits misschien beter zou bijdragen aan Wikipedia in plaats van deze papieren monografieën te schrijven).

In dat werk heb ik enkele uren gestoken, en dan hadden Roger en ik ineens de indruk dat het wat koeler werd. Ja hoor: het was aan het stortregenen!

Toen de regen eindelijk ophield, na nog een telefoontje met Nany, die weer van alles te vertellen had, en vlak voor ik het avondeten zou klaarmaken, stelde Roger een wandeling voor. Voor het opruimen van de tuin was het toen toch te laat dus stemde ik toe. We liepen naar Heers en terug en kwamen toch nog heel bezweet thuis.

 

 Heers (foto Roger)

Daarna zorgde ik voor het eten (we aten onder andere de – heel lekkere - paprikasoep die mijn moeder me gisteren had meegegeven). Ik was aan het lezen (met alle ramen open, want het was weer zo warm) toen Roger voorstelde nog even het veld in te lopen.

Een heel rustgevende wandeling, weer tientallen konijnen gezien, maar weer, hoewel het eerst wat frisser leek, die drukkende warmte!

 Foto’s Roger

Zeggen dat Roger had gelezen dat het in Huesca nog geen 25°C was vandaag! ‘Zullen we terugrijden?’, vroeg hij mij. Helaas, onmogelijk: we hebben te veel andere afspraken.

En onze tuin, die moet ook wachten tot volgende maand , want tot eind juli staan er te veel andere zaken op mijn programma!