Sprakeloos

Toen Nany verhuisde naar het rusthuis kon ze haar boeken niet meenemen (waarom niet eigenlijk: zo heel veel had ze er niet meer?). Zelfs mijn eigen boeken die ik haar cadeau had gegeven, gaf ze me terug. En ook "Sprakeloos" van Lanoye, dat ze kreeg van Zeger voor haar 80 jaar, kwam bij mij terecht.

Ik heb (ik weet echt niet meer waarom) het eerste boek van Tom Lanoye niet uitgelezen en daarna geen enkel boek meer van hem gelezen. Dat boek, dat Nany cadeau kreeg van Zeger, ligt nu al maanden op mijn al te volle schrijftafel... en deze avond laat besloot ik toch hier en daar (en zeker helemaal aan het einde van het boek - het is geen thriller hé, ik weet immers waarover het gaat) enkele bladzijden te lezen.
Conclusie: ik denk dat ik vanaf morgen of overmorgen mijn uurtje "lectuur op papier" aan dat boek ga besteden. Ik herinner me dat Emmy Swerts zaliger het, evenals Nany, heel goed had gevonden!

Naar de Standaard

De zon scheen en het leek niet te koud. En... we wilden al een poosje iets kopen in de Standaard.
'Waarom gaan we nu niet?' stelde ik na een paar huishoudtaken voor, 'als we de auto aan de rand van de stad parkeren heb je meteen voldoende beweging gekregen'.

We reden dus naar Sint-Truiden, parkeerden de auto aan de rand van de stad en liepen naar het centrum. Het was inderdaad niet echt koud maar er stond weer zo'n koude wind! Onderweg hield Roger af en toe halte om de etalage van een of andere winkel te bekijken maar over het algemeen liep hij weer zo snel dat ik moeite had om hem te volgen.

Op de Grote Markt was het kermis en het viel me op dat die veel minder lawaai produceerde dan destijds de Sinksenfoor in Antwerpen. Op straat kwamen we geregeld goed geluimde keuvelende mensen tegen en weer dacht ik bij mezelf dat ik wel zou kunnen wonen in die stad.

In de Standaard waren de boeken die ik zocht (ik wil ze binnenkort cadeau geven aan de schoonmoeder van dochterlief) niet voorradig maar men bestelde ze meteen voor ons. Volgende week moeten we dus teruggaan. Ik kocht nog snel een paar thrillers voor de schoonvader van dochterlief en we verlieten de winkel (nadat we even geaarzeld hadden of we het nieuwe boek van Jeroen Brouwers zouden kopen maar uiteindelijk besloten we dat toch maar niet te doen, want we hebben nog veel kosten voor de boeg).

We liepen terug naar de auto... maar dat was tegen de wind in en hoogst onaangenaam. Toen we de auto bereikten, tintelden mijn oren pijnlijk!

'We zullen nog even rondlopen in de Kringwinkel,' stelde Roger voor. En daar liet hij zich wel verleiden door een boek over politiek (ze zijn daar immers veel betaalbaarder).
Ikzelf heb een boek van Lambert Swerts in mijn handen gehad, weer in de rekken gelegd, weer eruit gehaald, erin gebladerd, weer neergelegd, aan Roger doorgegeven, die, bijna tegelijk met mij, zei: '2 euro voor een boek dat zo gehavend is, is wel bijzonder duur'. (We bedoelden "voor in een Kringwinkel" uiteraard).
We kochten het dus niet. En reden naar huis waar ik nog een half uurtje met Nany belde.

Die zich heel gelukkig voelde: ze had haar middag doorgebracht bij tante José, met wie ze onder andere, bij een paar glazen wijn, herinneringen had opgehaald.

Terwijl ik na het avondeten afwaste, bedacht ik dat ik dat boek van Lambert Swerts (dat is de vader van Emmy Swerts zaliger) wel had moeten kopen: het ging over verschillende Limburgse auteurs, waaronder Lod Lavki.

Nog steeds geen nieuws van onze aannemer... en er wordt alweer (misschien?) een storm verwacht dit weekend!😒

Een dag zonder auto...

... is echt niet vanzelfsprekend in ons dorp!

Hoewel, toen we nog in Antwerpen woonden, zag ik niet op tegen een half uur wandelen om naar een bepaalde locatie te gaan. Hier lijkt ons 50 minuten wandelen naar en terug van de apotheker (waar we dus vandaag moesten zijn) tijdsverlies. Van waar die andere perceptie?

Buiten dat klein uurtje wandelen, kreeg ik tijd genoeg om eindelijk het boek van Emmy uit te lezen. Prachtig boek! In gedachten zie ik haar daarboven glunderen omwille van het werk van haar kinderen die haar postume boek uitgaven!

Nog gemaild en gechat, en deze avond eindelijk de auto gaan terughalen (met de bus naar Hasselt dus, en van de bushalte een kwartier gestapt naar de garage: Roger heeft voldoende beweging gekregen vandaag).

Alleen waren we vrij laat thuis waar ik nog een hele boel werk had (misschien heb ik toch wel te lang zitten lezen op deze autoloze dag?)

Haastige dag en een blauwe pink

Prachtig weer vandaag en toch hadden we geen tijd voor een echte wandeling. Er wachtte nog te veel werk - onder andere huishoudelijke taakjes - en we moesten nog dringend iets gaan kopen voor we even zonder auto zitten. Die moest deze avond immers naar de garage gebracht worden, zodat er morgen enkele nieuwe stukken kunnen in aangebracht worden (en wij dus weer veel geld moeten uitgeven).

Roger moest ook op dokterscontrole om 17:30 uur. Hij stelde me voor hem te vergezellen zodat we van daar meteen naar de garage in Hasselt konden rijden (de garage sluit om 18:30 uur). Ik nam voor alle zekerheid lectuur mee (het boek van Emmy, uiteraard). Terwijl we iets meer dan 10 minuten moesten wachten en terwijl Roger een klein kwartier bij de dokter binnen was (alles lijkt oké te zijn, bedankt!), heb ik gelezen.

Daarna haastten we ons de dokterspraktijk te verlaten om nog op tijd in Hasselt te geraken. Ik nam zelfs de tijd niet om het boek terug in mijn rugzak te steken, en, op het moment dat ik de deur wilde dichttrekken, bleek die vanzelf dicht te vallen... op mijn pink die nog aan de andere kant zat: was dat pijnlijk, zeg!
Met de linkerhand, waarin ik het boek van Emmy droeg, slaagde ik erin die deur terug open te duwen en mijn geklemde pink te bevrijden.

We liepen naar de auto en reden naar Hasselt. Onderweg begon mijn pink te zwellen en stilaan van rood naar blauw te verkleuren.
We kwamen nog net op tijd aan in de garage, gaven er de sleutel van de auto af en vertrokken te voet naar de dichtstbijzijnde bushalte.

We hadden geluk: moesten slechts 7 minuten wachten op de bus die ons iets over 19 uur afzette aan de kerk hier vlakbij. Ondertussen was mijn rechterpink al dubbel zo dik geworden als de andere. Maar pijn had ik niet meer. Gelukkig, want ik moest nog zorgen voor het avondeten (hoewel - ik moet er eens op letten - ik vermoed dat je die vinger amper gebruikt bij dagelijkse bezigheden).

Voor morgen hadden we plannen maar die gaan dus niet door: onmogelijk zonder auto (ik had trouwens niet ingeschreven voor de presentatie morgenavond van de jongste bundel van KVLS-lid Ingrid Lenaerts, precies omwille van die plannen). Maar... Eigenlijk ben ik er niet kwaad om: ik vind ons leven veel te druk de laatste tijd!

Dat bedacht ik ook terwijl ik deze avond tussendoor nog verder las in Emmy's boek: waar haalde mijn vriendin van 87 jaar nog de tijd om zulk waardevol oeuvre te produceren? Ga ik ook opnieuw meer tijd krijgen voor mezelf binnen 20 jaar? En, als ik dan nog van deze wereld ben, zal ik dan niet te gaga zijn om nog creatief te zijn?

Babysitten

Eigen foto's

We gingen vandaag babysitten. Na het middageten kwam buurmeisje Anna spelen en omdat ik vermoedde dat ik dus zelden zou gesolliciteerd worden door de kinderen stelde ik aan Roger voor dat hij even een bezoek zou brengen aan zijn zus L.

Maar... Elena, Matthias en Anna vroegen me wel geregeld of ik mee kwam spelen. Helaas, dat was vaak wanneer Eva mij nodig had, om verschoond te worden, om een fruitpapje te eten, of gewoon om getroost te worden. Eva was nogal huilerig vandaag en op een bepaald moment had ik echt de indruk dat ze leed aan de "pak me op-ziekte" (hoewel het ook duidelijk is dat ze tandjes krijgt). Ze ligt ook niet meer graag plat maar wordt nog vrij snel moe van het rechtop zitten.

De "grote" kindjes hebben veel en goed gespeeld en rondgelopen in de tuin. Eva heb ik af en toe in haar relax op het terras gezet. Ik zat dan naast haar met mijn boek (jawel, van Emmy) maar ik heb amper twee bladzijden kunnen lezen: er kwam nog een oproep om mijn mobieltje en uiteraard vond Eva het weer niet fijn dat ze niet onderhouden werd. Volgens onze dochter is ze al enkele dagen in die stemming: te veel verwend vorige zondag? :-)

Roger en ik zijn vlak na het avondmaal vertrokken om hier nog even op bezoek te gaan bij buurvrouw Marie-Claire, die deze keer vooral goed nieuws te vertellen had (naast toch een beetje slecht nieuws). Ik was heel blij eindelijk nog eens lang met Marie-Claire te kunnen praten (want het wordt erg: ik zag haar vaker toen we nog niet officieel hier woonden dan sinds we in Limburg gedomicilieerd zijn).

Eigenlijk wilde ik deze avond ook voor onze belastingaangifte zorgen maar om eerlijk te zijn: nadat ik nog enkele mails had beantwoord, had ik daar helemaal geen zin meer in. We hebben nog tijd tot ergens in juli, dus ga ik me niet forceren deze avond nog met geldzaken bezig te zijn: ik ga nog even lezen!

P.S. Nee, ik zal niet verder kunnen lezen in "Voetsporen in de tijd": ik moet dringend bellen naar iemand die mijn psychologische raad nodig heeft (eigenaardig toch hoe vaak dat gebeurt: ik ben immers geen psycholoog en heb trouwens relatief weinig lessen psychologie gehad in de Romaanse filologie).

"Voetsporen in de tijd" van Emmy Swerts

Vandaag wilde ik het postume boek van Emmy Swerts uitlezen (om te lezen kreeg ik de vorige dagen helemaal geen tijd). Ik nam het boek dus mee naar de garage waar de auto een routinecontrole zou ondergaan.
Roger stelde echter eerst een wandeling voor terwijl we moesten wachten. We liepen deze keer een lekker geurend bosje in, aan de rand van Hasselt, niet ver van de garage, kwamen na enkele meanders van het paadje bij een sportterrein en een weinig inspirerende woonwijk terecht die we al kenden, liepen na een half uurtje terug naar de garage waar bleek dat we nog een poosje zouden moeten wachten. Ik haalde het boek uit mijn rugzak.
Wat schrijft (ik zou moeten zeggen "schreef") Emmy toch mooi!

Nadat we de auto terugkregen (weer zo veel geld uitgegeven, en er volgen nog uitgaven: sommige stukken moeten vervangen worden!), reden we naar Sint-Truiden voor onze boodschappen.

Rond 17 uur waren we terug thuis waar ik me haastte om voor het eten te zorgen, te eten en enkele mails te beantwoorden die al te lang wachtten (sorry, vrienden, sommigen onder jullie moeten nog even langer wachten op een antwoord): eerst en vooral een mail van Jan Gerits die vroeg of ik wist of zijn addenda uiteindelijk was toegevoegd aan de jongste monografie. Uiteraard moest ik hem teleurstellen!

Ik moest nog was sorteren, een wasmachine in gang zetten, en dan kon ik eindelijk verder genieten van "Voetsporen in de tijd". Ik werd echter onderbroken door een telefoontje van Nany die wilde vertellen over haar shopmiddag met mijn zus Bie. Wat een geluk dat Bie die soort bezigheden voor haar rekening neemt!

Nadat ik de was te drogen had gehangen, kon ik eindelijk verder lezen. Het boek is bijzonder goed gestructureerd, de verhaallijnen zijn boeiend, de achtergrondinformatie lijkt me heel goed gedocumenteerd én er is die bijzonder mooie stijl van Emmy! Nog ongeveer 70 bladzijden van de 340 heb ik voor de boeg en ik weet nu al dat ik het jammer zal vinden het boek te moeten "verlaten".

Maar kom, er wachten nog twee andere boeken, die mijn zus voor mij had meegegeven aan Nany vorige zondag.

Nogmaals over Bevingen en ... roddels

Deze middag een lang telefoongesprek met Jan Gerits (die ook geen antwoord heeft gekregen over de mogelijkheid om een "addenda et corrigenda" toe te voegen aan de jongste Limburgse monografie). Hij was in alle staten: iemand van het KVLS-bestuur had beslist dat er volgend jaar een monografie zou verschijnen over een auteur die volgens hem amper twee publicaties op zijn naam heeft, en dan nog niet zo'n bijzondere. Ik stelde hem gerust (nadat ik zelf had opgezocht wat die persoon had gepubliceerd en merkte dat Jan gelijk had): Jan is de hoofdredacteur en alleen hij (in samenspraak met Jo en mij) kan beslissen over wie er wordt geschreven.
'Ja, maar Boudewijn Knevels, die het heeft voorgesteld, zou er al aan bezig zijn', antwoordde Jan. Ik beloofde naar Boudewijn te mailen.
'Het lijkt wel of ze ons werk minachten bij het bestuur,' opperde Jan nog, 'weet je dat die persoon vindt dat jouw werk enkel bestaat uit "een klein beetje nalezen"?'
Dat trof me wel: ik zorg ook voor de opmaak... en als de tekst niet van Jan Gerits of Roger Janssen is, moet ik die soms gewoon herschrijven. Dat is heel wat meer dan "een beetje nalezen".

Ik mailde naar Boudewijn en kreeg prompt een antwoord: in tegenstelling tot wat Jan geloofde (of had gehoord) had datzelfde bestuurslid Boudewijn gevraagd een monografie te schrijven over die weinig productieve auteur, en Boudewijn had nog minder dan Jan en ik erover gevonden met als gevolg dat hij sterk twijfelt of hij die monografie zou schrijven. Volgens mij is dat dus echt niet nodig!

Daarna, na nog een uurtje of twee schoonmaken, vertrokken Roger en ik nog eens naar Bevingen waar we deze keer een klein uur rondwandelden rond het wachtbekken waar we zo'n 5 jaar geleden ook waren. Heel mooi en rustgevend!

Foto's Roger

Daarna reden we naar de brouwerij van Kerkom waar we op het gezellige binnenplein genoten van een Bink terwijl we de vele zwaluwen in de buurt van de brouwerijgebouwen en een tiental roofvogels hoog in de lucht gadesloegen.

Foto Roger

Deze avond, na het eten, terwijl Roger het gras afreed, nog snel de keuken onder handen genomen, een beetje verder gelezen in Emmy's boek (en deze keer op een deel met niet echt vanzelfsprekende conversaties gevallen) en weer lang aan telefoon gehangen (zeggen dat ik geen prater ben en eigenlijk niet graag telefoneer!).

Morgen hebben we een afspraak met Boudewijn om over al die "roddels" en zijn laatste typoscript te praten.

Maar wanneer krijg ik nog eens wat tijd voor mezelf?

Molenbeek in Sint-Truiden

Het was vandaag zo koud dat we de verwarming weer hebben aangezet!
Na onze brunch was ik de jongste drukproeven van Oostland aan het nalezen toen Roger toch een wandeling voorstelde.
We reden eerst naar Wilderen waar Roger nogmaals de kerktoren beklom terwijl ik in de kerk zelf een gesprek voerde met (denk ik) een soort koster. Overal zijn er dezelfde problemen met de kerken: die kerk zou moeten gerenoveerd worden, er is geen geld, een koper zou welkom zijn... maar langs de andere kant wil men toch één dienst per week behouden voor de enkele kerkgangers.

Daarna herinnerden we ons dat we in Sint-Truiden ooit een weggetje hadden opgemerkt dat we niet kenden. Wij daar dus naartoe om een dik uur te wandelen in een heel mooi gebied in de buurt van de Volmolenweg en voor een deel langs de Molenbeek. Ondanks de koude wind werd het, na een hele boel volkstuintjes,  een prachtige wandeling (we hadden wel weer onze winterjas aangetrokken). Weiden met veel koeien, de oevers van de Molenbeek, poelen in graslanden,  en overal het parfum van meidoorn.

Foto's Roger

Eigen foto

Deze avond, voor het eten, een telefoontje van Nany; na de maaltijd gelezen in Emmy's boek (toch enkele typisch Vlaamse termen tegengekomen zoals "zetel" en "tas" - voor kopje), Oostland verder nagelezen (veel mooie teksten, minder fouten gevonden dan vorige keren, maar toch nog de indruk gekregen dat sommige auteurs hun teksten niet nalezen) en een mail beantwoord.

Daarna wilden Roger en ik nog naar een film kijken... maar beseften we ineens dat het weer zo laat was geworden. Dat zal dus voor een andere keer zijn.

Bevingen

Nadat we vandaag enkele spullen, waaronder de slaapzak waar ik het gisteren over had,  naar het containerpark hadden gebracht, daarna de kamer van Zeger eindelijk nog eens hadden schoongemaakt (en daar, buiten enkele dode bijen!, weer een vergeten slaapzak vonden) en uiteindelijk enkele spullen naar de kringwinkel hadden gebracht, besloten we nog eens te wandelen in Bevingen.

We liepen eerst weer het bosje in waar al die militaire paviljoenen en gebouwen verborgen zitten. Het voelde heel koud aan, die 13°C die we amper haalden, samen met die felle wind! Maar de zalige geur van meidoorn en de bloesems van de kastanjelaars maakten voor mij veel goed.

Foto's Roger

Alleen durfden we op een bepaald moment niet echt verder dat bosje in: we hoorden takken vervaarlijk kraken en ontwaarden zelfs enkele takken die dreigden te zullen vallen.

Foto's Roger

We maakten dus rechtsomkeer en wandelden verder op wat ons leek een vroegere spoorwegzate te zijn.

's Avonds, na een paar lange telefoontjes (onder andere met Nany die weer heel veel te vertellen had), eindelijk gekookt en na mijn uurtje lectuur op papier (Emmy Swerts nog steeds) even gekeken naar dit. Wat heeft die zanger een moeilijke maar ook bijzondere jeugd gehad. Het lijkt wel een sprookje!

Deze avond gemerkt dat ons terras en het poorthuis, die ik allebei onlangs had onder handen genomen, weer vol liggen met essenzaadjes: vrij normaal met veel wind en als je essen hebt in de wei. Tijdens het telefoneren met Nany vertelde ik dat (ze geeft me zelden de kans om zelf iets te zeggen, zo druk is haar leven waarover ze vertelt, maar af en toe wil ik ook wel iets kwijt tijdens die telefoongesprekken en dus vertelde ik dat aan mijn moeder).
'Ja, maar een terras moet je elke dag schoonmaken', was haar antwoord.
Nee toch? Dan zou ik helemaal geen tijd meer hebben voor mezelf! :-(

Mijn werk bestaat uit het huishouden en vertalen maar hoe lang nog dat laatste?

De vertalingen zijn zo schaars de laatste tijd dat ik er begon van uit te gaan dat ik er geen meer zou krijgen (ik herinner me dat de uitbaters van een Antwerps vertaalbureau waarvoor ik geregeld werkte mij ooit hebben gezegd dat ze niet graag vertalingen uitbesteden aan mensen ouder dan 60 jaar... en ik ben er al 66!). Komt daar nog bij dat ik me vaak niet beschikbaar moet melden: ik zou mijn klanten begrijpen als ze me geen werk meer geven.
Maar... het zou wel een serieus probleem worden: Roger en ik zouden moeten leren op veel zaken te besparen (en we leven nu al zo zuinig).

Vandaag echter, nadat we zoals dagelijks een kamer hadden schoongemaakt, vlak voor we wilden naar Sint-Truiden rijden om daar wat te wandelen en een wasserij te zoeken voor een oude, met dons gevulde, slaapzak die Roger terugvond in de berging, kwam er ineens vrij veel vertaalwerk binnen.

Ik werkte er eerst een uurtje aan, daarna reden we toch naar Sint-Truiden, we vonden een wasserij waar men ons zei dat het ons 30 euro zou kosten om die slaapzak te reinigen, maar dat ik die ook gewoon in onze wasmachine kon wassen; we reden nog even naar Decathlon, waar ik merkte dat ik niet welkom was met mijn rugzak en waar we dus niet binnengingen, we gingen even de Lidl binnen waar we onder andere zwarte chocolade en cheddarkaas kochten en toen besefte ik ineens dat we dringend terug naar huis moesten: er wachtte immers nog vertaalwerk en ik zou al snel moeten beginnen te koken. We hadden dus geen wandeling gemaakt, wat echt zonde is op deze voorlopig laatste mooie lentedag (morgen wordt het 10°C kouder).

Thuis stak ik die slaapzak meteen in de wasmachine en vertaalde verder terwijl Roger voor soep zorgde. Na de soep bereidde ik een "stoemp met veldsla, spekreepjes en een scheutje azijn", een heerlijk recept dat ik heb geërfd van Rogers moeder, vertaalde na het eten nog een uurtje om na de levering van mijn werk een uurtje te lezen in Emmy's boek.
Vanaf het tweede hoofdstuk valt Emmy niet meer in herhaling (echte herhalingen waren het trouwens nooit) en ik krijg zelfs de indruk dat er een mooie serie over een Limburgs geslacht zou kunnen verfilmd worden op basis van haar tekst!

De slaapzak is toch gehavend uit de machine gekomen: de donsjes klitten samen. Roger heeft hem te drogen gehangen en hoopt dat, eens hij droog is, we hem zo kunnen opschudden dat hij weer in orde geraakt.

Terwijl Roger voor die slaapzak zorgde, was ik weer aan het dromen: als ik weer meer vertalingen krijg, kan ik me misschien toch een werkvrouw permitteren? Ach nee, daarvoor zijn mijn werk én inkomsten immers te precair.

Kinderen!

Voor we deze middag naar het Leuvense vertrokken, vond ik in de brievenbus een enveloppe afkomstig van Emmy's dochter: een kaartje met een prachtig eigen gedicht van Kristin (dochter van Emmy), de teksten van de uitvaartdienst, waarop Roger en ik niet konden aanwezig zijn, en een mooie foto van Emmy. Ik had nog net de tijd om haar te bedanken via mail.

Ik had het boek van Emmy bij toen we Elena en Matthias van school gingen afhalen: ik vermoedde wel dat buurmeisje Anna zou komen spelen en misschien kreeg ik zelf ondertussen de tijd om verder te lezen.
Niets bleek minder waar.

'Ik kom seffens bij jullie spelen', zei Anna, die door haar papa werd afgehaald, al op de speelplaats van de school. En ze stond ons inderdaad al op te wachten toen wij "thuis" aankwamen.
Eva was net haar fruitpapje aan het eten.

Er werd gespeeld, gezongen, gelopen, we hebben ons verstopt, er kwamen enkele ruzies van en ondertussen kreeg ik een vrij belangrijke telefoonoproep die naar de kinderen hun zin veel te lang duurde. Daarna werd Eva getroost die vandaag meer weende dan anders (ik denk echt dat ze last heeft van doorbrekende tandjes), moest er worden gekookt, moest onze dochter gaan lesgeven en werd mij verweten door de kindjes dat ik niet zo vaak had meegespeeld als anders.  Ik stelde een filmpje voor en daar gingen ze meteen mee akkoord.

Na het avondeten (Elena en Matthias aten heel goed en kregen van mij nog een ijsje toe - ik ben echt niet zo streng op dat gebied als sommigen van jullie denken), was het weer tijd om Eva een flesje te geven (ze was al weer een poosje aan het huilen geweest, hield daarmee op zodra we haar bij ons aan tafel zetten in een hoge stoel... en haar een lepel gaven waarmee ze speelde en die ze opvallend vaak naar haar mond bracht).

Ondertussen leek het wel de zoete inval (alle kindjes uit de buurt kunnen via de tuinen bij elkaar komen)! Buurtjes  kwamen binnen en buiten gelopen. Anna keek nog even mee naar "De Kleine Prins", Millie was aan de aandacht van haar ouders ontsnapt en verscheen plotseling met aan haar voeten de schoenen van haar mama - die in haar eigen tuin genoot van de zalige avondwarmte - en kort daarop kwam ook Lionel eraan om te vragen of zijn zusje Millie bij ons was. Anna vertrok weer na een ruzietje met Elena, kwam terug, want de mama van Millie had haar gevraagd of Millie niet gevallen was, met die grote schoenen aan haar voeten, Elena en Anna verkleedden zich nog even in een prinses, Matthias moest naar toilet, Eva begon weer te huilen, Matthias vroeg mij zijn achterwerk schoon te vegen en ik besloot dat het slaaptijd was (het was dan ook al iets over 20 uur). Matthias begon te wenen: nu wilde hij zich ook verkleden in een prins, maar ik hield vol: het was echt bedtijd.

'Moeten Elena en Matthias nu al gaan slapen?', vroeg Anna toen ik haar vriendelijk naar huis stuurde. 'Ja, het is laat! Hoe laat moet jij naar bed vandaag?', antwoordde ik (morgen hebben de kinderen wel een vrije dag). 'Dat heeft mijn papa me niet gezegd', was haar antwoord.

Na een snel toilet en een verhaaltje zijn Elena en Matthias meteen in slaap gevallen. Elena had me gezegd voor het badkamerritueel: 'Zeg, oma, je komt pas volgende week terug hé? Maar je mag ook zomaar eens op bezoek komen hoor!' :-)

Ja, maar zeker niet morgen, dacht ik bij mezelf terwijl ik daarna in m'n eentje een sigaret opstak op het terras en eindelijk het boek van Emmy bovenhaalde!:-)
Ik was immers doodmoe!

Rond 23 uur waren Roger en ik thuis (het was hier en is hier nog steeds fel aan het onweren) waar ik nog enkele telefoontjes kreeg.

Moe dat ik nu ben! En wat heb ik een bewondering voor mensen als deze man! Maar ja, ik heb ook gelezen (op de blog van zijn echtgenote) dat hun ouders ongeveer de leeftijd hebben van Roger.
Wij zijn daar dus zeker veel te oud voor!:-(

Van Borgloon naar Kuttekoven en terug

Na enkele werkjes in het huishouden stelde ik vandaag vast dat ik was vergeten dat de winkels volgende maandag gesloten zijn. We reden naar de Aldi in Borgloon om het nodige te kopen voor die dag maar besloten eerst nog eens naar Kuttekoven te wandelen via de vroegere spoorwegzate en terug naar Borgloon te klimmen via de gewone weg. Een klein uurtje hebben we gewandeld, genietend van het prachtige weer en van de vaak bloeiende meidoorn.

Mooi gerestaureerde vroegere pastorij

Foto's Roger

Na het avondeten nog verder gelezen in Emmy's boek. De opbouw ervan is origineel maar heel goed, de stijl ook uiteraard en de inhoud echt boeiend.

Meidoorn

Het was een vrij rustige dag vandaag ondanks een bezoek aan de oogarts (alles oké met mijn oogdruk, bedankt), enkele wasjes, een telefoontje met Nany die vandaag 85 jaar wordt (ik had vaag gedacht aan een bezoekje gisterenavond of deze avond, maar hoorde al gauw dat ze van gisterenavond tot en met deze avond veel andere plannen had), voor Roger weer een afvoerbuis ontstoppen (heel veel werk was dat wel) en de dagelijkse huishoudelijke taken.

Het hoogtepunt van mijn dag was wel toen we tussen twee regenbuien een wandeling maakten in de buurt van Manshoven en merkten (eerst aan het heerlijke parfum) dat de meidoorn begint te bloeien.

Foto Roger

Deze avond nog even gelezen in het boek van Emmy en genoten.

Over ondere andere Broekom

Ik ga jullie niet lastig vallen met alle kleine huishoudtaken die vandaag aan de orde waren, wel wil ik het even hebben over onze korte wandeling in Broekom. Het was nog steeds prachtig weer. Tijdens de wandeling hebben we niemand ontmoet behalve een man met paard en paardenkar en een landbouwer. Wel veel vogels en, buiten het geluid van de tractor op de foto hieronder, een bijna volkomen stilte, onderstreept door dat vogelgezang. Zalig rustgevend was dat!

Deze foto speciaal voor jou, lieve Matthias! (foto's Roger)

Deze avond, na het eten (groentesoep, gamba's al ajillo, rauwe witloof met mayonaise en vers door Roger gebakken speltbrood) nog gelezen in het boek van Emmy. Als ze mij had laten haar typoscript nalezen, had ik toch enkele bemerkingen gemaakt. Ze heeft (ik moet eigenlijk zeggen "had", want Emmy is nu niet meer van deze wereld) de neiging haar (heel mooie) sfeergevende beschrijvingen te vaak te herhalen in uiteraard andere, mooi opgebouwde zinnen, met weer andere vergelijkingen en metaforen. De mens van tegenwoordig die het meestal heel druk heeft, zal, vrees ik, net zoals ik tijdens het lezen, vaak denken: 'Dat wist ik al'.
Ook had ze, in het deel dat ik al gelezen heb, de neiging zonder waarschuwing over te stappen naar een ander gezichtspunt. Zo denk je dat je nog steeds leest over de gedachten van eerste hoofdpersonage Hendrik en ineens besef je dat je leest over wat er in het hoofd van zijn liefje omgaat. Maar kom... ik weet dat ik heel streng ben en echt, die enkele zaken hebben niet gezorgd dat ik minder genoot van Emmy Swerts prachtige stijl!

Uiteindelijk eindelijk nog enkele mails beantwoord die al heel lang op een antwoord wachtten!

Zomers weekend met Hendrik

Het laatste boek van Emmy Swerts kwam vrijdagmiddag eindelijk aan maar ik heb nog niet veel tijd gekregen om erin te lezen.

Hendrik zou vrijdagavond naar Sint-Truiden sporen. We reden dus naar het station aldaar nadat Roger even bij de kapper was langs geweest. De deur van het kapsalon stond wijd open: de airco deed het niet en het was heel warm.
Samen met Hendrik deden we enkele boodschappen voor de volgende avondmalen (Hendrik had voor vrijdag alu gobi besteld - wat me goed uitkwam vermits ik nog een rest van bloemkool had en één bloemkool daarvoor te weinig is maar twee te veel - voor zaterdag osso bucco en voor vandaag boeuf stroganoff  - tja, ik weet het, Nononc en Françoise: hadden we pas gegeten).

Nadat ik thuis een wasmachine had laten draaien, begon ik te koken zodat we rond 21 uur aan tafel gingen. Nadat we even verder hadden gewerkt aan die tekst voor de werkgroep WOI, de was te drogen hadden gehangen en de keuken opgeruimd, kregen Hendrik en ik zin in een film. Roger echter niet, dus werd het een lange praatavond.

Foto Roger

Eigen foto

Zaterdagochtend herinnerden Rogers zus M en (tante) Françoise mij en Roger eraan dat we 39 jaar geleden zijn getrouwd (zelf waren we de datum vergeten). Na een brunch begon ik osso bucco klaar te maken. Omdat mijn versie van dat gerecht uren moet sudderen, maakten we ondanks het prachtige weer geen wandeling. Wel genoten we van de zon op het terras. Na nog een telefoontje met Nany was het tijd voor het avondmaal.
Daarna stelde ik voor naar het pop-up café te gaan waar de gemeente net als vorig jaar had voor gezorgd in Gutschoven. We genoten er van prachtige luchten en geurende bloesems, zagen een luchtballon landen, maar ontmoetten geen bekenden tussen het relatief weinige volk. Bij een biertje vertelde Hendrik ons dat hij deze avond naar een feestje wilde. Daar had ik geen rekening mee gehouden in mijn programma, dus besloten we na ons biertje meteen terug naar huis te gaan zodat ik die avond al kon zorgen voor de boeuf stroganoff. Weer volgde daarna een lange praatavond.

Foto's Roger

Vandaag geen brunch (buiten een drankje) omdat we 's middags al warm zouden eten.  Na het middagmaal kreeg Roger bezoek van een maat terwijl Hendrik en ik op het terras zaten te keuvelen in de zon. Na een poosje gaven we het echter op: er is nog maar weinig schaduw daar sinds Roger bomen heeft laten kappen en de zon scheen echt te krachtig.

Rond 15:30 uur wilde ik naar Hasselt vertrekken waar Hendrik de trein naar het Antwerpse zou nemen. Het duurde echter tot 15:40 uur voor we daadwerkelijk vertrokken, we verloren onderweg vrij veel tijd... en Hendrik miste zijn trein. Met de volgende zou hij bijna een uur later in Antwerpen aankomen en dat was veel te laat om nog naar dat feestje te gaan. Erg dat ik dat vond (en Roger heeft het geweten, aan wie ik zijn getreuzel heb verweten)!

Deze avond, na het eten, eindelijk echt beginnen lezen in "Voetsporen in de tijd" van Emmy Swerts. Ze schrijft goed maar dat wist ik uiteraard.

Een dag, die rustig beloofde te zijn, wordt toch vrij druk

Eindelijk lenteweer vandaag: we haalden 18°C in Heers!

Terwijl Roger het gras gedeeltelijk afreed (de hele tuin in één keer bewerken blijkt voor hem te veel te zijn tegenwoordig, net zoals het mij ook niet meer lukt het hele huis op een dag of twee schoon te krijgen: oud worden!), las ik de binnengekomen mails (het laatste boek van Emmy mag ik morgen of overmorgen verwachten, schreef haar dochter me) en belde ik een halfuur met mijn moeder Nany. Ze had een druk weekend achter de rug en zou deze middag weer met een vriendin afspreken.
Wij deden daarna onze wekelijkse boodschappen (maar hebben deze keer maar gezorgd dat we proviand hebben tot donderdagavond: van morgenavond tot dan krijgen we Elena en Matthias te logeren en waarschijnlijk komt de volgende dag Hendrik naar hier. We zullen dus vrijdag zorgen voor proviand voor de volgende dagen, zodra ik weet van Hendrik wat hij graag zou eten).

Nadat ik de boodschappen had opgeborgen, kreeg ik grote honger. En, vermits ik in de Aldi was gezwicht voor avocado's, werd dat mijn heel lekker vieruurtje (een heel duur tussendoortje eigenlijk: ongeveer het equivalent van onze vroegere 20 Belgische Frank voor één vrucht).

Daarna een heel lang telefoongesprek met Jan Gerits: er stonden nog overbodige spaties in de tekst van de volgende Limburgse Monografie. Inderdaad: Word heeft bij mij de neiging een spatie toe te voegen na elk alinea. Ik vond eerst maar niet hoe ik daar kon aan remediëren. Maar na lang zoeken, is het mij gelukt. Ik zou echt meer moeten oefenen!:-) (en ik heb dus nog steeds niet gevonden hoe ik hier een smiley kan aan toevoegen).
Ik heb er daarna wel nog ongeveer een uur werk aan gehad.

Voor het avondeten wandelden we iets minder dan een uur in Heks: Roger heeft zeker voldoende beweging gekregen vandaag. Hij maakte enkele foto's tijdens de wandeling maar eerlijk: ik vind ze niet zo geslaagd. Jammer.

Deze avond wilde ik (eigenlijk wilde ik dat al heel lang) kijken naar "8 femmes". Roger had geen zin (en ik moet hem gelijk geven: het zou echt niet zijn ding zijn geweest) dus keek ik in m'n eentje via mijn eigen pc en op mijn niet ideale scherm.
Maar... Ik heb er wel van genoten!

O ja, tussen ons avondeten en de film, nog even gelezen (uiteraard met bittere chocolade smeltend op mijn tong): kortverhalen van Maupassant, van wie ik de stijl fel apprecieer en zelfs de inhoud van zijn schrijfsels, hoewel ze meestal weinig plot bevatten.

Saaie dag

Ik vind mijn dagen zelden saai... Maar vandaag dus wel! Telkens als het even niet regende, stelde ik Roger een korte wandeling voor, en net hadden we onze jassen aangetrokken (want de temperatuur steeg niet boven de 9°C) of het begon weer pijpenstelen te regenen!

Daardoor kreeg ik natuurlijk wel veel tijd voor mezelf (ik ging wel niet meteen opnieuw beginnen schoonmaken enzovoort) maar: ik schrijf geen gedichten in het Nederlands (destijds wel, in het Frans) en aan een van de romans beginnen die zich in mijn hoofd afspelen, daarvoor is één luie dag niet genoeg. Korte verhalen zijn dan weer niet echt aan mij besteed.
Dus werd het vooral lezen en ik begin me een beetje zorgen te maken: het laatste boek van Emmy zaliger werd me nog steeds niet bezorgd door de post. Ik wacht nog tot maandag om haar dochter te mailen.

Zelf heb ik ook een paar wachtende mails beantwoord, onder andere van vriendin ML. Met haar laatste mail was iets eigenaardigs aan de hand: ik had die namelijk gewoon niet aangekregen! Ik maakte me nog geen zorgen maar was wel zinnens tegen haar nakende verjaardag zelf een mail naar haar te sturen (ben het niet gewend dat ze weken wacht met een antwoord aan mij). Gisteren kreeg ik een PPS-je van haar, sprak haar over mijn opkomende bezorgdheid en prompt kreeg ik een kopie van haar mail die ik nooit in mijn mailbox heb gevonden.

En ik kreeg een telefoontje van Nany: onze (van zus, de vroegere buurjongens en mij) vroegere speelkameraad is vandaag overleden. Hij was 80 jaar! En nu herinner ik me pas dat hij inderdaad 14 jaar ouder was dan ik maar dat ik toen 29 jaar helemaal niet oud vond!:-)

Deze avond, na een oud Vlaams gerecht (rode kool met worst) en daarvoor een rijke groentesoep, wilde ik verder kijken naar "Oud België". Roger had er niet veel zin in, dus deed ik dat in mijn eentje op mijn pc. Ik begrijp Roger zijn bezwaren: de veelvuldige flashbacks maken het volgen van die serie een beetje moeilijk. Zelf echter vind ik het nog steeds heel goed... maar ik merk wel dat Rogers scherm veel beter is dan het mijne!

Nu zou ik, voor het slapengaan, nog even voor mijn facturen moeten zorgen. Wat een magere maand was april wel op gebied van vertalingen!:-(

Over taal en dialecten

Weer veel regen vandaag en dus niet veel gedaan buitenshuis, behalve even een kaartje posten voor mijn broertje: hij verjaart morgen. Roger heeft dus niet voldoende beweging gekregen maar ik werd niet boos van zulke rustige dag: vorige nacht werd ik wakker gebeld door een wildvreemde. De vaste en lange slaapster, die ik ben, kan dat absoluut niet appreciëren.

Wel veel gelezen (het laatste boek van Emmy is nog niet aangekomen) en deze avond verder gekeken naar "Oud België". Ik vind het goed, ondanks de typische Antwerpse tongval (geen echt dialect).

Dat "taaltje" deed me terugdenken aan enkele blogs die ik volg. Van meestal linkse en "progressieve" kennissen, "wereldburgers" zoals ze zichzelf noemen.
Alleen hebben die "wereldburgers" vaak een afkeer, als ze van Leuven afkomstig zijn, van de "dikke nekken" uit Antwerpen; voelen ze zich, als ze uit Limburg komen, minderwaardig tegenover Antwerpenaren; lachen ze, als ze uit Antwerpen komen, met het "zingend" taaltje van de "naïeve" Limburgers; en hebben ze allemaal meestal een afkeer van "keeskoppen". Ik merk ook dat veel mensen hun zeer plaatselijk dialect koesteren en zelfs durven alle bewoners van een naburig dorp over dezelfde (negatieve) kam te scheren.
En dat, als ze bijvoorbeeld in het buitenland vertoeven, ze afgeven op Spaanse, Italiaanse, Griekse of nog exotischer gewoontes.
Maar ze noemen zichzelf wel "wereldburgers"!

Ik stel me dan altijd de vraag of Vlamingen om te beginnen niet zouden moeten leren één en dezelfde taal te spreken (Standaardnederlands uiteraard) en eerst leren wat zij allemaal gemeenschappelijk hebben om daarna pas gezamenlijk, als "wereldburgers", die zaken te delen met Spanjaarden, Italianen, Grieken enzovoort.

Ik durf te zeggen dat we destijds (in Leuven) zo te werk gingen: we spraken allemaal zo goed als mogelijk Standaardnederlands en konden zo Duitse, Engelse, Syrische, Spaanse, Portugese, Ierse en zelfs Amerikaanse vrienden "goesting" ("goesting hebben" betekent "zin hebben" in het Nederlands: ik heb het woord met opzet gebruikt omdat ik vind dat een standaardtaal ook woorden uit dialecten mag overnemen als dit de taal verrijkt) geven om zelf Nederlands te leren.

Nononc en Françoise, De Reizende Reiger en de KVLS

Mijn oom "Nononc" en (tante) Françoise zouden ons dit weekend een bezoek brengen en toevallig viel dat samen met een optreden in Leuven van De Reizende Reiger en de bloesemwandeling van de KVLS. We stelden dus voor dat ze vrijdag 22 april naar Leuven zouden sporen, dat wij ze aan het station zouden afhalen en dat we samen naar de Leuvense schouwburg zouden wandelen. Ondanks de dreigende lucht geraakten we daar zonder één regendruppel te hoeven trotseren.

Het werd een prachtige avond. De Reizende Reiger en het orkest Panta Rei voerden tezamen "Impro in Harmonie" op: improvisatietoneel van de bovenste plank. Weer hebben we genoten en vaak tranen gelachen, Françoise en Nononc niet minder dan wij.

Foto's Roger

Na afloop wachtten we even in de hal van de stadsschouwburg (het deed deugd die gelegenheid terug te zien na zoveel jaren) op Zeger maar toen die niet verscheen, besloten we terug naar de auto te lopen.
We waren pas thuis (rond 24 uur) toen ik een berichtje kreeg van Zeger: of er iets mis was met mijn smartphone. Nee, niets mis daarmee maar ik was vergeten die weer aan te zetten na het spektakel. Zeger had op ons gewacht in de foyer van de schouwburg en had me zelfs proberen telefonisch te bereiken. Hoe dom van mij om dat mobieltje niet weer aan te zetten!
Ik belde onze zoon op, verontschuldigde mij en vertelde hem hoezeer we alle vier genoten hadden.

Na nog een drankje en een hapje gingen Nononc, Françoise en wij naar bed.

Zaterdag 23 april was een fel bewolkte en frisse dag. Na onze brunch en nog een snelle boodschap reden we toch naar Mettekoven waar de KVLS haar jaarlijkse bloesemwandeling organiseerde. We hebben ontzettend veel geluk gehad: geen regen, regelmatig zon afwisselend met een prachtige (maar dreigende) lucht, aangenaam gezelschap van vrienden/KVLS-leden, heel mooie gedichten en een pracht van geurende bloesems.

Nononc, Françoise, Edith Oeyen en Boudewijn Knevels

Luis Ruiz

Foto's Roger

Na de fel gesmaakte wandeling werden we allemaal bij Boudewijn Knevels en Ilonka ontvangen met een drankje en een hapje.

Ingrid Lenaerts, Ilonka,Edith Oeyen en Luis (foto's Roger)

Pas in het naar huis rijden vielen de eerste regendruppels.

We besloten 's avonds iets te gaan eten bij de Indiër in Borgloon. Na een aperitief met onder andere "looknaan" bij wijze van hapje, een hoofdgerecht (voor mij chicken Korma: héél lekker!) en een glas Leffe. Lekker, niet duur, en heel gezellig. Thuis nog een laatste drankje en weer was het bedtijd.

Vandaag wisselden de blauwe en grijze luchten elkaar af. Geregeld viel er regen of hagel en een gure wind maakte dat het winterskoud was. We bleven binnen. Bij het keuvelen vloeide ons ontbijt als vanzelf over in het middagmaal (tijdens een aperitiefje bereidden we samen een "boeuf stroganoff" ).

Foto Roger

Na nog een kopje koffie of thee reden we naar Waremme waar, na een laatste glas in het gezellige stationsbuffet (bij het observeren van een grappige aangeschoten meid), Nononc en Françoise de trein namen richting kust.

Deze avond nog eens de foto's bekeken die Jan Gerits mij gisterenavond had opgestuurd voor de volgende monografie. Ik vrees dat de kwaliteit ervan veel te slecht is om er iets mee aan te vangen.
O ja, gisterenavond heel laat heb ik nog een berichtje gekregen van de dochter van Emmy Swerts: het laatste boek van Emmy is postuum uitgegeven.

Om deze dag te eindigen, bakte Roger brood (Nononc en Françoise leken zijn notenbrood wel te lusten en dus - goed teken - bleef er geen brood meer over voor morgen).

Foto Roger

Dat wordt smullen morgenochtend!