Deze avond ontving ik een e-mail van Matadi-vriend Lieven. Hij had een website ontdekt met onder andere foto’s van Matadi in de jaren 50 van vorige eeuw (dezelfde periode als wanneer wij daar verbleven).
Ik was toen bezig met de boekhouding van de KVLS en die van mezelf maar zodra ik daarmee klaar was, ging ik kijken. Nostalgie troef!
Als het iemand interesseert, je vindt de kiekjes hier.
Telkens als ik iemand vertel dat nicotine ook gunstige effecten heeft zoals bijvoorbeeld op de ziekte van Alzheimer en van Parkinson, of op de bloeddruk (die daalt nadat die eerst wel even omhoogschiet), lacht men mij uit. Ik zuig die beweringen echter niet uit mijn duim, maar met mijn geheugen als een zeef wist ik nooit te antwoorden waar ik dat dan wel gelezen had.
Vandaag nam ik eindelijk even de tijd om nog eens op zoek te gaan, en ik kwam een interessante site tegen (weliswaar een andere dan waar ik die zaken de eerste keer las).
En nee, die website heeft geen enkele relatie met de tabaksindustrie! Lees het zelf hier. Om meer te lezen over de verborgen voordelen van roken moet u op deze bladzijde zijn.
Het is zoals de auteur zegt: “Waarom is het wel redelijk om te zeggen dat rokers meer kans op rokersziekten hebben, maar onredelijk om te zeggen dat niet-rokers tot vijf maal zoveel kans op Alzheimer en twee keer zoveel kans op Parkinson hebben dan rokers?”
Roger wilde vandaag naar nog een andere deelgemeente van Geer, Hollogne sur Geer, waar hij een watermolen wilde fotograferen.
We vonden de molen heel gemakkelijk… Alleen konden we er niet echt dichtbij geraken.
Links achter die molen ontwaarde ik in de verte een toren die mij intrigeerde:
Roger zoomde er even op in:
Ik las ergens dat je in Hollogne ook de ruïnes van een vroeger kasteel kunt zien: is die toren daar een deel van? Roger vond de toren (die we later wel van dichterbij konden fotograferen, maar daarover straks meer) er daarvoor veel te jong uitzien.
We hebben, met prachtig weer, een dik uur gewandeld. Het is een vrij mooi dorp (maar dit is niet de eerste keer dat we daar zijn), alleen lopen de meeste zijstraten van de hoofdweg (die naar Darion voert) dood.
Op nog geen kilometer van Darion liepen we een zijpad in langs de Geer (Jeker in het Nederlands) en via een vogelrijk, nogal desolaat landschap kwamen we terecht bij die toren die mij zo intrigeerde.
Hoewel we nu ongeveer terug aan het begin van onze wandeling waren, maar wel op de andere oever van de Jeker, moesten we op onze stappen terugkeren: geen mogelijkheid om een lus te maken!
Kort na onze brunch had Roger een afspraak met enkele makkers in Ligney (op de grens met Darion). Met het prachtige weer dat we hadden, had ik niet veel zin om mezelf op te sluiten, dus kreeg ik de toelating 
Ligney en Darion lopen in elkaar over, dus deed ik de twee (vrij kleine maar mooie) Waalse dorpen aan: ik liep eerst naar de kerk van Darion, maakte een lus rond de kerk, liep even het veld in voor ik terug richting Ligney stapte.
Dat wandelen in m’n eentje vond ik wel iets hebben, maar ik mis nu wel foto’s van Roger!
Op de plek hieronder moet ik ongeveer terug in Ligney zijn aangekomen (de overgang tussen de twee dorpen was nergens aangeduid):
Ik had in Darion al opvallend grote hoeves opgemerkt, nu werden de huizen en boerderijen nog groter:
Precies op het moment dat ik aankwam op de plaats van afspraak, kwam Roger ook naar buiten. We dronken nog samen een Cristal in een cafetaria en reden daarna terug naar Heers.
Omdat Roger nog niet voldoende beweging had gekregen, wandelden we nog een half uur in deelgemeente Opheers maar daar hebben we geen foto’s van gemaakt. Het was dan ook een ontgoochelende tocht: we hoopten via een klimmende straat de velden in te geraken maar vielen op twee doodlopende straatjes en moesten op onze stappen terugkeren.
Thuis vond ik een mail van Edith Oeyen, met als bijlage een leeg etiketten-formulier op maat van haar papieren etiketten. Ik heb daarop de adressen van de Limburgse bibliotheken gekopieerd, en dat was vandaag mijn enige werk buiten het eten voorbereiden (kabeljauw bedekt met sesamzaadjes, spruitjes met look en een mosterdsaus).
En deze avond ook een mailtje van Zeger die pas terugkwam van een reisje. Binnenkort kan ik weer genieten van zijn prachtige foto’s!
Hoewel ik weer enorm genoten heb van deze dag vroeg ik me even af of ik er wel iets zou over schrijven: hij was zo doodgewoon!
Eerst boodschappen, uitgebreid, want dat hadden we deze week nog niet gedaan, en nu dus zelfs rekening houdend met het menu dat ik voor volgende week had opgesteld.
Daarna een lange wandeling in het Waalse dorp Othée, en dan via de velden naar Xhendremael, van waaruit we terug naar Othée liepen langs de steenweg (dat lijkt imponerend, maar de grens van Othée, van waaruit we vertrokken, ligt vlakbij de grens van Xhendremael; via de velden, in omgekeerde richting dus, was het wel veel verder lopen).
In Othée – waarnaar onze ijzerappelen (die eigenlijk Marie-José d’Othée heten) vernoemd zijn - zagen we meer dan de andere keren dat we in dat dorp waren.
Om te beginnen deze vroegere molen die we vroeger niet ontmoet hadden:
En, voor een dorp, opvallend grote gebouwen:
Het viel mij ook onder andere op hoe vaak huizen loodrecht op de straat waren ingeplant, waardoor ze, samen met andere huizen, een soort “voorplein” voor hun gevels creëren:
Toen we, via de velden, in Xhendremael aankwamen, herkende ik meteen het dorp.
En, uiteraard had Roger weer opmerkingen over de rommelige inplanting van de huizen. Ikzelf hou daarvan: eigenaardig, want thuis ben ik het die klaag over de rommel die Roger genereert!
Thuis, na ons avondmaal, even via telefoon geïnformeerd naar zieke Elena. Alles lijkt oké, en haar papa (die vrij had genomen) heeft haar vandaag voor de eerste keer in haar leven naar de bioscoop meegenomen: waarvoor ziek zijn goed kan zijn!
Daarna, met mijn blokje zwarte chocolade smeltend op mijn tong, gelezen in “Bête et méchant” van Cavanna, en daar enorm van genoten!
Na enkele mails beantwoord te hebben, weer genoten: deze keer van “Day of Honor”!
Toch een mooie doodgewone vrijdag dus! Alleen vind ik geen tijd meer om de verhalen die zich in mijn hoofd afspelen op te schrijven: alles bij elkaar lijkt mijn leven toch te druk te zijn geworden (ik vergat nog te vertellen dat ik tussendoor nog heb moeten werken voor de KVLS)!
Elena leek niet te fel af te zien van de wijnpokken vandaag (het was voor ons babysit-dag). Ze heeft gespeeld (ook buiten, met haar driewieler), gedanst, verteld, “gelezen”, liedjes verzonnen, filmpjes bekeken en uiteindelijk is ze in slaap gevallen voor de televisie terwijl Roger en ik boodschappen deden, Matthias aan zijn dutje toe was en haar mama lessen voorbereidde.
Matthias werd wakker kort nadat we terugkwamen van de boodschappen… En terwijl hij werd verschoond gebeurde er iets speciaals. Hij wees constant naar een doos die in zijn kamer op de grond lag. Toen we hem daarop los lieten, bleek die doos zijn nieuwe schoenen te bevatten en toen we hem die schoenen aandeden, werd hij heel uitbundig. Fier (het zijn zijn eerste “stapschoenen”)?
Maar inderdaad, hij zet eindelijk al flink enkele stappen na elkaar!
Hij vindt dat verschonen niet meer zo aangenaam als vroeger… Hij beweegt dan zo fel dat ik hem bijna niet op de luiertafel kan houden! Zijn mama verklapte me de truc die zij gebruikt: ze laat hem aan het koordje van het uiltje, gekregen van “Tante Izzy”, trekken, hij luistert naar het muziekje en laat zich gewillig doen. Jammer genoeg hebben we daar geen foto van kunnen maken, tante Izzy! Het was zo schattig om te zien!
Na het vieruurtje (daar at Elena heel weinig van), nog een wandelingetje (en Elena, die in een buggy zat – maar er geregeld uitkwam om te lopen en te springen – “zegde” dat ze in een auto reed). Daarna heb ik voor het avondeten gezorgd (op vraag van Elena: zalm en champignonsaus na een soepje die ik in elkaar flanste met een rest groentesoep en een rest bloemkool die ik in de koelkast van onze dochter vond).
Elena heeft opvallend goed gegeten. Matthias wilde zelf zijn soep eten, wat hem min of meer lukte… En gelukkig was hij daar zo druk mee bezig dat hij niet merkte dat wij al aan het hoofdgerecht toe waren, of hij had ook geëist daarvan te krijgen!
Daarna was het badtijd.
Roger en ik reden naar huis terwijl de kinderen nog knusjes een flesje melk dronken in de sofa, bij hun mama.
Thuis wachtten tientallen mails op antwoord, maar dat is een ander verhaal…
Deze ochtend bleek mijn “verkoudheid” over: het zal dus wel een allergische reactie zijn geweest (op stof? 
Nadat Roger na onze brunch (het speltbrood was overheerlijk) nog enkele uren in de tuin (waar de pruimenbomen beginnen te bloeien) had gewerkt, gingen we wandelen in de velden rond Mettekoven.
We genoten er van de rust, de opvallende stilte onderstreept door het gelach van spechten en het motorgeluid van een tractor in de verte, en de bloesemende sleedoorns.
Toen we terug in Mettekoven aankwamen, ontmoetten we twee kleine meisjes, die mij spontaan een cadeautje aanreikten:
Nadat we, teruggekomen in ons dorp, nog even bij Marie-Claire hadden gebuurt, nam ik eindelijk de kranten online door. Nee, ik wil het hier niet hebben over het bezoek van Obama, maar over wat foorkramers vandaag hebben aangericht in Antwerpen! Ze weigeren zich dus neer te leggen bij een verhuizing. Ik las ook enkele van de lezersbrieven… En daar wil ik toch wel commentaar op geven!
Wij woonden destijds ook in de buurt van die Gedempte Zuiderdokken waar de Sinksenfoor elk jaar minstens zes weken neerstreek. Die kermis op zich was het probleem niet… Wel de kakofonie die ons (ook de kindjes dus, en nog wel in de examenperiode) tot diep in de nacht wakker hield, en het gedrag van de (dronken) kermisbezoekers: tegen onze gevel, poorten of voordeur plassen, hun auto parkeren voor onze garagepoort, enzovoort. Als je het zo bekijkt, is die kermis een hinderlijk bedrijf, en dat soort bedrijf hoort niet thuis in een woonwijk! Niet voor niets zijn de meeste mensen die we daar kenden, en die het zich konden permitteren, uiteindelijk verhuisd!
Tijdens de wandeling een telefoontje gekregen van onze dochter: Elena heeft de wijnpokken!
Ik vergat (sorry, Roger) daarnet te vertellen dat Roger deze avond ook eindelijk brood liet bakken door ons broodoventje.
Onlangs hadden we geen brood meer in huis en kochten we er dus bij Delhaize. Daar hebben we ongeveer 4 dagen mee verder gekund (ik eet slechts 2 sneetjes brood per dag, Roger zeker geen vijf), maar op de duur begon ik het brood van Roger te missen!
We dachten lekker brood gekocht te hebben maar het bleek “plakkerig”, hoewel iets minder dan het brood dat je tegenwoordig bij een doorsnee bakker koopt.
Nu komt de geur mij tegemoet van het speltbrood dat Roger pas uit de broodmachine heeft gehaald. Heerlijk!
En… Roger heeft geen rekening gehouden met alle verkopers die hem vertellen dat je vrij veel witte bloem moet toevoegen aan de bereiding omdat het deeg anders niet rijst: hij heeft de witte bloem tot een minimum herleid… het resultaat is prachtig en geurt heerlijk! Morgen ochtend geen sojatoestanden voor mij, maar vers speltbrood met bittere chocolade!
Ik stond vandaag al niezend en proestend op: verkouden?
Na onze brunch (sojamelk, banaan, rode vruchten – uit de diepvriezer - en pruimenmoes voor mij) begon ik nog wat schoon te maken terwijl Roger in de tuin werkte. Snoeien, dacht ik, maar het geluid dat ik hoorde maakte me duidelijk dat hij eindelijk bezig was met het snoeihout te hakselen.
Ik dacht hem te kunnen helpen door snoeisel naar de hakselaar te brengen, maar uiteindelijk bleek dat overbodig werk: Roger bracht sneller zijn werktuig naar de verschillende hopen snoeisel dan ik al die takken naar hem kon brengen. Dus begon ik maar het terras en het binnenplein een beetje onkruidvrij te maken (morgen wil ik die iets of wat schoonmaken).
Maar… Nog voor ik al dat bijeengeveegde onkruid (er liggen meerdere hoopjes zoals op de foto hierboven klaar om op te ruimen) in de “groene container” kon doen, begon alles aan mijn lijf te jeuken: mijn armen en benen staan vol insectenbeten!
Ik werkte dus niet voort: morgen ga ik mij eerst insmeren met een muggenzalf voor ik het terras en het binnenplein onder handen neem!
Kort daarop vond Roger ook dat hij voldoende had gewerkt deze dag en gingen we een uurtje wandelen in Gelinden.
Hoewel voor ons heel bekend, werd het weer een mooie wandeling.
Ik zag in de plantages nog geen enkele perenboom bloeien! Wel begonnen de pruimelaars en de kerselaars bloesems te vertonen. Ik heb genoten van dat parfum! (ben ik toch niet zo verkouden?)
Helaas, het is lente, en dan gaan de fruitboeren hun plantages bespuiten…
Toen we dat tegenkwamen, versnelden we onze pas nogal!
Thuis was het tijd om te koken: “riñones al Jerez” voor Roger na een groentesoep; en voor mij, omdat ik niet zo’n liefhebber ben van niertjes (dat zijn die “riñones”), een omelet met tomaten, uien, look, en champignons. Weer een improvisatie van mij, maar heel lekker!
Na het eten gekeken (na mijn uurtje lectuur in de relax) naar een aflevering van Star Trek: The Gift. Echt heel mooi! En nog enkele mails beantwoord, onder andere van de “kindjes”.
En… Nu ben ik nog steeds aan het niezen en aan het proesten, en heb ik nog altijd overal jeuk!
