Vandaag las ik dit stukje uit “Trouw”. Ik ga daar volledig mee akkoord! En dat geldt niet alleen voor Nederland!
maandag 30 april 2012
zondag 29 april 2012
Wilderen
Op deze zachte lentedag stelde ik voor even naar Wilderen te gaan. Ik wist dat we er ooit waren geweest, maar buiten de brouwerij herinnerde ik me er niet veel van.
’Hoe kan dat nu?’, vroeg Roger zich af. ‘We hebben er zeker drie keer gewandeld! Herinner je je zelfs de vierkante toren van de kerk niet meer?’
Nee dus… Tot we in Wilderen aankwamen, toen kwam alles terug.
Maar toen begreep ik ook waarom ik het niet onthouden had. Zo mooi is het daar nu ook niet: allemaal nogal vlak. Waar ik tijdens onze wandeling echter wel intens heb van genoten, zijn de bloesemende appelbomen…
en de mooie lucht!
Na een uurtje tussen de plantages wilden we iets gebruiken in de brouwerij maar daar bleek het een overrompeling te zijn. Tja, het was dan ook “terrasjesweer”. Wij zijn dus maar terug naar huis gereden.
Saffieren bruiloft
Wat een geslaagd feest gisteren! De oom die ik “Nononc” noem en zijn echtgenote Françoise (die tante-vriendin waar ik al zo vaak over sprak) vierden in Leuven hun 45ste huwelijksverjaardag. In dezelfde gelegenheid als waar we 45 jaar geleden allemaal samen waren voor hun bruiloft.
Ze hadden geluk: ondanks de weersvoorspellingen was de zon van de partij en kon de receptie op de binnenplaats doorgaan. Nog meer dan van de bubbels en de uitstekende hapjes heb ik genoten van het weerzien met mijn neven (in de betekenis van “kozijn” dus) en nicht, hun wederhelften, kinderen, andere leden van de familie en vrienden van Nononc en Françoise.
Het diner was succulent en de sfeer aan de mooie gedekte tafel (met menu’s en naamkaartjes ontworpen door Françoise) heel vrolijk en uitgelaten.
Proficiat, Françoise en Nononc! En bedankt voor de zeer mooie avond!
zaterdag 28 april 2012
Onze Lieve Heer begrijpt geen Vlaams (28)
"Gebuisd"!
Wat bleek Chris de volgende dag ontgoocheld omdat ik mijn vader “carte blanche” had gegeven in dat café. Ik begreep hem wel en had al spijt dat ik hem had voorgesteld aan papa! Te meer omdat papa na die ontmoeting verordende dat ik tijdens de drie maanden durende academische vakantie mijn vriendje niet zou mogen ontmoeten. ‘Dat wordt voor jullie een uitstekende bezinningsperiode,’ had hij in het Frans gezegd, ‘als jullie liefde sterk genoeg is, komen jullie dat zonder problemen te boven! En als blijkt dat jullie volgend academiejaar die relatie verder willen zetten, dan geef ik jou mijn zegen. Maar ik ben er zeker van dat je je zult bedenken tijdens de vakantie! Chris is immers de zoon van een mijnwerker, en mist dus een zekere traditie. Ja, natuurlijk, hij is een universiteitsstudent en met een beetje geluk zal hij ooit afgestudeerd zijn. Maar het gaat over meer dan dat. Het gaat over een traditie die van generatie op generatie wordt voortgezet. Jij hebt die traditie wel, dat zul je ooit merken, maar hopelijk niet na enkele jaren huwelijk met jouw Chris. Want ik ben er zeker van dat je die traditie zult missen bij hem!’
Hij benadrukte dus een vermeend klassenverschil! Jammer dat ik toen nog niet wist dat papa’s ouders allebei uit een ander milieu kwamen dan wat hij mij probeerde voor te houden. Zijn vader (dat wist ik al uit de brieven van “nonkel Theo”) was de zoon van een goudsmid uit Tongeren; veel later, toen we al in Limburg woonden, mijn echtgenoot Roger en ik, vernam ik van Ulbeekse nichten van papa dat die goudsmid Vlaamsgezind was geweest. Rond dezelfde tijd vernam ik ook in Limburg dat de moeder van papa de dochter was van een minder Vlaamsgezinde, zichzelf terecht of onterecht van Franse afkomst roemende man. Die pachter was geweest op het kasteel van Aldenbiesen en op nog een paar andere boerderijen: dus een gewone boer!
Als ik niets over mijn relatie met Chris aan mijn ouders had verteld, redeneerde ik, zou ik hem vaak genoeg kunnen ontmoeten tijdens de vakantie. Dan hoefde ik maar te zeggen dat ik met vrienden wilde afspreken. Nu zou al mijn doen en laten gadegeslagen worden!
Ik had opgemerkt dat alle studenten in Leuven ABN spraken, al ontwaarde ik hier en daar wel plaatselijke accenten. Maar ik dacht van mezelf dat ik geen enkel accent had. Toen ik echter mijn eerste examens aflegde, zei de Vlaamse professor geschiedenis dat hij hoorde dat ik van Antwerpen kwam! Dat vond ik erg: dat taaltje dat ik me ooit zo snel mogelijk wilde eigen maken, misstond hier echt aan die Leuvense universiteit, dat zag ik wel in.
Op de proclamatie bleek dat ik over praktisch de hele lijn “gebuisd” (dat is Vlaams voor “gesjeesd”) was. Voor enkele Franse vakken had ik prima resultaten, maar dat waren vooral de vakken die weinig geheugenwerk vergen: spraakkunst (de Franse spraakkunst zit eerder logisch in elkaar. Het volstaat een paar regeltjes te leren en de rest volgt logisch daaruit voort, én, niet te vergeten: ik had in Kongo een grondige basis gekregen!), ontleding van proza en poëzie (en dat laatste ging over ‘Les fleurs du mal’ van Baudelaire, ironisch genoeg het enige boek uit zijn bibliotheek dat papa mij had verboden te lezen). Bij de Nederlandse vakken blonk ik alleen een beetje uit in filosofie, psychologie en historische kritiek.
Natuurlijk was het zo dat we door al die rellen heel veel lessen hadden moeten missen en dat we die leerstof toch in ons eentje moesten instuderen – en er waren dat jaar opvallend veel eerste jaarstudenten “gebuisd”. Maar de slechte uitslagen gaven toch ook blijk van mijn grootste probleem. Ondanks mijn lagere studies in het Frans, mijn middelbare school in het Nederlands, ondanks mijn Vlaamse vrienden, mijn Franssprekende vader, kende ik geen van de twee talen voldoende. Natuurlijk was die mislukking ook wel te wijten aan mijn gebrekkig verstand en geheugen (ik beweer altijd dat ik een “affectief geheugen” heb: ik onthoud alleen zaken waar ik zelf bij betrokken ben geweest). Maar dat dit niet de hoofdoorzaak was geweest, werd enkele jaren later bewezen, toen ik op eigen kosten mijn studies hervatte en daarbij ook nog werkte.
Nu, heel erg vond ik die mislukking niet: zo kon ik vroeger naar Leuven terug dan na drie maanden: ik moest er immers mijn “tweede zittijd” (herkansing) afleggen.
Tijdens de herkansingen ontmoette ik Chris weer, en het weerzien was fantastisch. We slaagden echter geen van beiden. Hij mocht zijn jaar overdoen als “vrije student” (dat kostte veel minder) en dus verbleef hij weer bij zijn ouders.
Ikzelf mocht mijn jaar ook overdoen. Chris kwam me elke zaterdag – in die tijd werd er nog college gegeven op zaterdag - opzoeken in Leuven. Maar uit zijn brieven vernam ik toch dat hij af en toe “uitging” ("stappen", zegt men nu maar waarom?) met vrienden en er ook soms niet voor terugschrok om een mooi meisje te kussen (toen sprak men nog niet van “een scheve schaats”, maar wat is dat wel een mooi beeld!).
Maar dat was niet de reden waarom er toch een einde kwam aan onze relatie! Nee, ik werd verliefd op iemand anders, een Leuvenaar deze keer! Maar dat ging ik thuis natuurlijk niet meer vertellen!
vrijdag 27 april 2012
Vergeet-mij-nietjes
Vandaag een wandeling langs een pad dat we al lang kennen, van Klein-Gelmen naar Mettekoven en terug. Niet zo heel lang, maar echt rustgevend. Geen enkel geluid, behalve het geroep van fazanten en het getsjilp van mussen. En de zon was van de partij!
Onderweg liepen we langs bloesemende plantages, een bosje, een riviertje, weiden; in het terugkeren verlieten we het pad om een bosje in te gaan, en even verder, toen we weer in Klein-Gelmen aankwamen, zagen we een vogelhuisje aan een boom hangen, speciaal gebouwd voor een koppel steenuilen.
Roger heeft maar twee foto’s gemaakt: van vergeet-me-nietjes die we in het bosje ontmoetten:
Even een vakantiegevoel
Onze Subaru moest om 13 uur in de garage (aan de rand van Hasselt) zijn voor een onderhoud. Men had ons gezegd dat het anderhalf uur zou duren, dus besloten we dat wij ondertussen onze dagelijkse wandeling zouden maken. Voor daarna had ik enkele huishoudelijke taken op het programma staan.
In de garage werd ons echter gevraagd de auto pas rond 17 uur te komen afhalen!
‘Zullen we dan maar wat in Hasselt rondlopen?’, stelde Roger voor. Ik twijfelde een beetje: de enkele keren dat we in Hasselt waren, voelde ik geen echte affiniteit met de stad. Maar vermits het openbaar vervoer daar gratis is, leek het me uiteindelijk een goed idee naar de halte van de bus naar het centrum te stappen.
Daar liepen we wat rond.
Het was niet koud, het regende even niet en ik kreeg zowaar een lente- en zelfs vakantiegevoel. En voelde mijn onverklaarbare, vroegere spontane, aversie tegenover de stad stilaan wegsmelten.
Dat werd nog meer voelbaar toen we merkten dat de Sint-Quintinus-kathedraal open was.
Het interieur ervan vond ik zeker de moeite, en ik ademde daar weer de spirituele sfeer die ik meestal in mooie kerken terugvind.
Daarna vond ik het tijd voor een terrasje. Jawel, zelfs daarvoor was de temperatuur lauw genoeg. En, ik moet het toegeven, Hasselt zorgt (net als Sint-Truiden) dat rokers niet in de kou blijven: de meeste terrassen zijn goed beschermd tegen de wind. Op de minder afgesloten terrassen zaten dan ook veel minder mensen dan op de gedeeltelijk afgesloten.
Terwijl ik daar mijn hobby (volgens onze dochter toch) beoefende, zijnde mensen observeren, en genoot van een sigaret, een biertje… en de grappige hyper kinetische ober, hoorde ik een berichtje binnenkomen op mijn smartphone: een vertaling! Vaarwel vakantiegevoel! Nu, het bleek niet zo veel te zijn, ik kon vanaf dat terras de klant mailen dat ik daar pas deze avond zou voor kunnen zorgen, dus (dankzij die smartphone, bedankt, “kindjes”!) kwam mijn vakantiegevoel snel terug.
Maar toen we thuis kwamen, besefte ik weer dat ik achter stond op mijn huishoudprogramma! En dat vond ik minder leuk! Ik kan immers niet meer, zoals tien of twintig jaar geleden, ons huis in een of twee dagen schoon krijgen. Dat laat mijn rug niet meer toe. Dus moet ik het werk verdelen over de weekdagen, en als ik één dag niet doe wat ik voorzien heb, wordt het de volgende dag dubbel zo zwaar. En als daar nog “echt” werk (vertalingen dus) tussenkomt (want, geef toe, mannen, jullie vinden dat huishouden niet echt werken hé, behalve als jullie er moeten voor betalen natuurlijk), dan wordt het extra zwaar voor mij.
De vertaling heeft echter (na een snel maar lekker – en toch snel in elkaar geflanst - avondmaal) niet veel tijd gevergd, gelukkig!
donderdag 26 april 2012
Cataract- en andere operaties
Een vriendin van mij is gisteren van cataract geopereerd. Ik heb nog niets van haar vernomen, maar een andere, gemeenschappelijke, vriendin mailt me net dat ze naar de geopereerde gebeld heeft en dat alles goed is verlopen. Maar… in tegenstelling tot wat ik meerdere heel oude, bijna blinde, mensen die daarvan werden geopereerd, hoorde verklaren, ziet mijn geopereerde vriendin nu alleen maar “helderder”. Ze zou niet beweerd hebben, zoals ik die bijna blinde mensen hoorde zeggen, dat ze nu pas zag hoeveel rimpels haar partner en vrienden hebben gekweekt.
Dat doet me terugdenken aan wat mijn oogarts me nog niet zo lang geleden zei.
Ik resumeer hier even zijn betoog. Hij zei dat de meeste mensen vanaf mijn leeftijd gebaat zijn met het (hopelijk) goede resultaat van zulke operatie. Maar… Die operatie kost veel. Aan de gemeenschap, én aan de patiënt. Maar ze brengt ook veel op aan ziekenhuizen en bepaalde oogartsen. En zoals altijd zijn er risico’s verbonden aan de operatie, hoe miniem ook in dit geval. Dus vindt hij dat zolang de patiënt echt niet veel hinder ondervindt van het achteruitgaan van zijn zicht, hij geen operatie moet voorschrijven (tenzij de patiënt aandringt natuurlijk). Maar sommige oogartsen (hij noemde namen!) gaan heel ver in de andere richting! Ze durven zelfs verkeerde brillen voorschrijven, zodat de patiënt na een poosje komt klagen over toch geen beter zicht, en dan toch beslist zich te laten opereren.
Roger vraagt zich ook soms af of hij echt moest geopereerd worden eind 2010…
Ik denk van wel… Maar inderdaad, je gaat je vragen stellen als je eenmaal weet dat “geneeskunde” ook echt winstgevend wordt!
woensdag 25 april 2012
Leuk!
Ik ga zelden naar Facebook. Maar deze avond deed ik het toch even, naar aanleiding van een bericht van een vriend. En via via belandde ik op de pagina van mijn zus… Die daar heel fier (en ze heeft gelijk) een commentaar van een lezer op ons boek “Bruce” kopieert, die ze vond op deze website.
Leuk!
Elena en Lutti, en peuterromances
We gingen vandaag Elena-sitten en het was leuk! Gespeeld, verteld, eten gegeven (hoewel ze nu bijna de helft zelfstandig eet van haar “papjes”), gelachen, gedanst, boodschappen gedaan (en ze geniet zo van de kleurrijke winkelrekken, roept naar iedereen “dada” en wijst alles aan met “dita?” - volgens mij bedoelt ze daarmee “wat is dat?” - Haar nonkel Hendrik zei daarvoor als peuter altijd “Tita?”).
En gegrapt! Tijdens het middagmaal liet Elena geregeld iets vallen vanop haar hoge stoel. Ze wil ons wijsmaken dat het een ongelukje is, maar ze verklapt zichzelf. Ze roept immers iets te snel “Oh!”: net voor ze het object loslaat, en niet daarna. Haar mama was er toen even bij en zij kroop telkens opnieuw onder de tafel om het speeltje te zoeken… Tot groot jolijt van Elena die het telkens uitschaterde!
We gingen haar eerst afhalen bij de onthaalmoeder Lutti. Waar onze kleine meid aan het spelen was met Playmobil-poppetjes. Ze leek er veel plezier aan te beleven, want ze kwam me de poppetjes tonen, en wilde er moeilijk afstand van doen. Ik vertelde Lutti dat ik al lang even naar onze zolder wil om het vroegere speelgoed van onze kinderen terug te zoeken (dat wordt echt zoeken, want bij onze verhuizing vanuit Antwerpen is dat daar in dozen neergezet door anderen, tussen andere dozen “rommel”). En dat ik dat speelgoed (ik zou onder andere de dozen Duplo en - natuurlijk na wat ik vandaag zag - Playmobil willen terugvinden) dan zou moeten wassen.
Lutti vertelde me dat ze al haar speelgoed heel geregeld op 60°C wast in haar wasmachine. Dat zou verplicht zijn voor onthaalmoeders. Wat hebben die toch veel regels te volgen!
Net toen we Elena afhaalden, kwam ook de moeder van een ander kindje, Mats, eraan. We praatten nog een beetje, Lutti, de moeder van Mats en wij, en ik vernam dat heel vaak Elena en Mats elkaar een zoen geven voor ze naar huis gaan. Schattig! Een eerste peuterromance?
Zo vroeg heb ik het natuurlijk nooit opgemerkt bij onze kinderen: die bleven thuis tot de kleuterschoolleeftijd.
Maar daarna! Ik herinner me nog steeds de peuterverliefdheid van Hendrik voor Marianne! Ik had er destijds zelfs een gedicht over geschreven (in het Frans, mijn taal van toen).
En Elvira die me als kindje van amper drie jaar kwam vertellen dat ze met haar papa wilde trouwen later. Toen ik haar zei dat die al met mij getrouwd was, vond ze dat eigenlijk geen echt probleem, integendeel, ze leek opgelucht: dan trouwde ze wel met Jonas ( een van de vier kinderen van onze vrienden uit Ronse), uit haar klas.
Zeger is weer de uitzondering: hem heb ik rond die leeftijd nooit verliefd geweten. Of heb ik het gewoon niet geweten?
dinsdag 24 april 2012
Over euthanasie en abortus
Bie, mijn zus dus, vond dat ik overdreef in een van mijn vorige posten.
Natuurlijk overdreef ik een beetje.
Ze mailde mij dat zij, als verpleegkundige in een rust-en verzorgingstehuis, heel goed begrijpt dat ouderen soms kiezen voor euthanasie. Ik begrijp dat ook.
Al vind ik niet dat sterven zonder euthanasie, of na felle pijn, “onwaardig” sterven is. Wat wel wordt beweerd door de aanhangers van euthanasie!
En nooit zal ik oordelen over individuele gevallen!
Het is de wet die mij stoort. De meeste mensen luisteren volgens mij niet meer naar wat de kerk hun “geweten” noemde. Ze gaan alleen voort op wat wettelijk toegelaten is.
En… onze wetgeving wordt wel veel strikter op gebied van racisme, discriminatie, nationalisme, én “tabagisme” (mijn eigen – in feite Frans - woord voor rookgedag) 
Daardoor wordt, vrees ik, de grens telkens verlegd. Wordt er nu al niet – paradoxaal eigenlijk – gesproken over “postnatale abortus”?
Gaan we het binnenkort hebben over “antemortem-euthanasie”?
maandag 23 april 2012
Erfgoed-zondag en “10 miles-loop” in Antwerpen
Het heeft vandaag bijna de hele dag geregend! Soms hoorden we een bende vespa’s voorbijrijden: mensen hebben blijkbaar geboekt voor een bloesemweekend in Haspengouw en die bromfietsen gehuurd om rond te rijden en van de bloesems te genieten. Zij zullen wel teleurgesteld naar huis terugkeren!
Precies om die reden huur ik liever niet een huisje, flat of kamer voor een bepaalde periode. Zolang we het kamperen aankunnen, verkies ik dat als we op reis zijn. En natuurlijk op campings waar je niet op voorhand hoeft te vertellen hoe lang je zult blijven!
Vandaag was het in heel Vlaanderen “Erfgoeddag” en in de buurt waren er veel zaken te bezoeken, onder ander in het klooster van Colen en op enkele andere plaatsen in Borgloon. Even hebben we eraan gedacht het een of ander te gaan bekijken, maar we vreesden dat het overal héél druk zou zijn (zeker met dit weer!) en zijn dus maar thuis gebleven. Waar ik gezorgd heb voor de strijk, veel gelezen heb, lekker gekookt, en… op het Internet las dat mijn broertje en zijn vrouw deelnamen aan de “10 miles”-loop in Antwerpen. Proficiat, broertje en schoonzus! Zelf zou ik dat echt niet aankunnen!
Misschien moet ik wat sportiever worden…
Maar… 
zondag 22 april 2012
Transatlantic Sessions
Toen we nog in Antwerpen woonden, en nog tv keken, stonden die Transatlantic Sessions van de BBC geregeld op ons programma.
Nu kijken we nooit meer tv (misschien zal dat veranderen als onze “bibliotheek” eindelijk in orde is?) maar luisteren we soms nog wel naar de opnames die Roger ooit maakte van die “sessions”.
Maar kijk wat Roger gevonden heeft op het Internet: de “Transatlantics Sessions”! Ik kan er nog steeds evenveel van genieten en ik hoop jullie ook!
Ook euthanasie voor personen met verstandelijke handicap
Ik hoorde en las onder andere hier dat de euthanasiewet waarschijnlijk wordt uitgebreid. Dat had ik al lang verwacht en mijn reactie op het artikel waar bovenstaande link naar voert zou lijken op de meeste reacties die erop verschenen. Jaren geleden, nog voor de euthanasiewet bestond (“ethische wet” noemen ze dat!), fantaseerden Roger en ik al over een toekomstige wereld waarin ouderen vanaf een bepaalde leeftijd verplicht worden in een boom te kruipen. Vervolgens zou er aan de boom geschud worden en degenen die eruit vallen, krijgen een “spuitje” om “waardig te sterven” (als ze al niet dood vallen uit die boom). De anderen krijgen respijt tot een volgende “proef”.
Onze kinderen leefden mee met onze fantasie en beloofden ons (toen, maar nu zouden ze daar de tijd niet meer voor vinden) dat ze ons zouden verstoppen in een van de stallen en zorgen dat we daar een bed, eten, drank en boeken hebben, en toegang tot het Internet.
Ik vrees dat dit ooit allemaal werkelijkheid wordt!
zaterdag 21 april 2012
Aalst bij Sint-Truiden
Vandaag regen, hagel en zelfs onweer. Toch stelde ik een wandeling voor toen de lucht even opklaarde. Volgens de “voorspellingen” van mijn smartphone zou het immers zeer waarschijnlijk een uurtje droog blijven.
We reden naar Aalst (bij Sint-Truiden). Behalve de kerk en de pastorie kwam niets in het dorp me bekend voor. En toch – we hebben het opgezocht aan de hand van Roger zijn foto’s – waren we daar al eens in juli 2003. Bijna negen jaar geleden! Voortgaande op de foto’s, waarvan ik er jullie hieronder enkele serveer, denk ik dat we toen vooral rond de kerk en het kerkhof zijn blijven hangen. Vandaag wandelden we wat in het dorp. Dat mij niet inspireerde, en Roger evenmin. Na een dik kwartier begon het echter weer te gieten en wij keerden terug naar de auto die we vlak bij de kerk hadden achtergelaten. Blijkbaar had mijn smartphone deze keer geen gelijk!
De foto’s hieronder werden genomen op 21 juli 2003!
“I’ll see you someday in fiddler's Green”: denken aan vroeger en later
Door de drukte van ons leven (en eigenlijk leven we nog veel minder druk dan de meeste mensen- ik vraag me trouwens af waarom we het allemaal zo druk hebben?), kreeg ik te weinig tijd om te rouwen voor alle overleden vrienden. Het zijn er zoveel, te veel, geweest de laatste tijd!
Maar tussendoor blijf ik wel aan hen denken, altijd en overal, zoals bijvoorbeeld vandaag tijdens de wandeling. En haal ik soms voor mezelf herinneringen op, niet alleen uit mijn geheugen, maar ook vanop het Internet (wat een zalige uitvinding is dat toch!).
Ik weet dat ik daar bijvoorbeeld nooit iets zal vinden over Anny! Zij had zelfs geen PC! Maar over onze vriend Barney vind je wel veel!
Zullen we elkaar ooit weer ontmoeten in het paradijs dat je beschrijft in de laatste song, Barney? Ik hoop het!
Ik heb heel mijn leven geleerd mensen los te laten… maar weten dat je ze nooit meer op deze aardbol zult ontmoeten doet ontzettend veel pijn.
Ik geloof niet wat Hendrik denkt: dat we in het niet (“néant” in het Frans) verdwijnen na onze dood (en dus dat al die vrienden niet meer “zijn”). Maar geloof ik dat echt niet, of wil ik het niet geloven omdat de gedachte te pijnlijk is voor een denkend en van zichzelf bewust wezen?
vrijdag 20 april 2012
Windturbine en vervallen boerderij
Tussen twee jobs en twee regenbuien door stelde ik aan Roger een korte wandeling voor.
Hij wilde eerst van dichtbij zien wat ons al zo vaak geïntrigeerd heeft in het naar Leuven rijden. We reden dus naar Borgworm en kwamen tot vlak bij wat wij tot nu “de contraptie” noemden. Het bleek een particuliere windturbine te zijn.
Daarna maakten we onze eigenlijke wandeling op de grens van Bettincourt (Bettenhoven) en Rukkelingen. Roger heeft onderweg jammer genoeg geen foto’s gemaakt. Hij heeft gelijk als hij zegt dat er weinig te zien was, maar ik was wel gecharmeerd door de enkele prachtig bloesemende hoogstam kerselaars. Nu, die zie ik tegenover ons huis inderdaad elke dag. Wat mij daar wel opviel, was het lawaai. De hele tijd hoorden we auto’s razen op de snelweg!
Na net geen uurtje stappen, wilde Roger even naar Mechelen-Bovelingen rijden, om te “inspecteren” hoe het zat met een hoeve die we enkele maanden geleden hadden opgemerkt. Toe leken de gebouwen te zullen verkrotten, en inderdaad, het verdere verval viel op!
De laatste foto toont iets intrigerends: blijkbaar werd een deel van het dak onlangs vernieuwd en heeft men daarna toch de boel laten verkrotten!
En daarna moesten we terug naar huis… En is het trouwens opnieuw beginnen regenen.
Klooster van Colen
Vandaag heeft het eindelijk even niet geregend. En we gingen een uurtje wandelen in en rond Kerniel. Eigenlijk van het klooster van Colen (waar we eerst even in de tuin en op de binnenplaats rondliepen) naar de steenweg naar Borgloon, dan weer het dorp in en via de vallei terug naar het klooster. In “Colen” maakte Roger enkele foto’s:
donderdag 19 april 2012
Onze Lieve Heer begrijpt geen Vlaams (27)
Papa wil weten of Chris Frans spreekt
Toen de verkiezingen naderden, sloegen Chris, zijn vrienden en, eigenaardig genoeg, enkele Romanisten mij rond de oren met de “Volksunie”, terwijl mijn vader constant herhaalde: “Wie voor die partij stemt, is waanzinnig! De Volksunie wil echt dat wij, Franstaligen, ophoepelen! Trouwens, de bisschop van Gent zegt het ook: stemmen voor de Volksunie is een zonde! Dat is stemmen voor nationalisme en van nationalisme naar nazisme is maar een kleine stap!”
Die bisschop stond toevallig voor een francofoon bastion in Gent, heb ik later vernomen.
Mijn ogen en oren gingen stilaan open en ik herinnerde me weer de uitleg van mijn vroegere leraar. Toch was ik blij dat ik zelf nog niet mocht gaan stemmen: wie had er dan wel gelijk?
Ik bleef Chris ontmoeten. En sprak uiteindelijk wel over hem met mijn ouders: het einde van het academiejaar naderde en ik wilde hem immers ook tijdens de drie maanden durende vakantie af en toe zien. Ik was dan wel 18 geworden, maar in die tijd betekende dat niet dat je "volwassen" was.
Het leek beloftevol!
Papa wilde hem wel ontmoeten. Ik had mijn vader niet verteld dat Chris die Limburger was die hij op mijn feestje het minst sympathiek had gevonden en hij heeft hem ook niet al dusdanig herkend. Zijn antipathie berustte blijkbaar inderdaad op het niet zo spontaan Frans spreken van die jongen! Trouwens, veel later werd ik eens door een Franstalige vriend naar huis gebracht. Hij bleef even een borrel drinken. Vlak na zijn vertrek, ik stond nog in de inkomhal, hoorde ik papa in de keuken tegen mama zeggen dat hij dat nu eens echt een sympathieke jongen had gevonden. 'Maar,' voegde hij daaraan toe, 'misschien heeft dat ook wel iets te maken met het feit dat hij francofoon is!' Ik ben zeker dat papa die uitspraak niet voor mijn oren had bedoeld, maar toen begreep ik ineens heel veel.
Maar we waren dus bij Chris gebleven, die papa wel eens wilde ontmoeten. Papa sprak met mij af, midden in de “bloktijd” (dus de weken die studenten krijgen om, vlak voor de examens, hun leerstof te verwerken). In een café dat meestal bezocht werd door francofone studenten. Chris kwam eraan, helemaal niet opgekleed, want hij was bezig geweest met studeren op zijn “kot”(zo noemen wij, Vlamingen, een studentenkamer. Zouden jullie dat niet toevoegen aan jullie woordenschat, lieve Nederlanders?). Papa bood hem een glas aan en begon een conversatie. In het Frans!!!
Ik merkte dat Chris niet wist wat hij hem overkwam! Hij heeft toch zijn best gedaan in die taal, echt! Hij sprak ze (met een vrij beperkte woordenschat weliswaar) zuiverder uit dan mijn papa Nederlands!
Maar ineens wierp Chris mij een blik die ik interpreteerde als: ‘Waarom doe je me dat aan?’. En dan vertrok hij, ons achterlatend midden in papa's betoog, weliswaar na een handdruk en na de beleefde uitleg (in het Frans) dat hij “moest voortstuderen”.
Papa vond dat natuurlijk het toppunt van onbeleefdheid! En herhaalde vaak dat hij mijn “pretendent” maar “pouilleux” (smerig, verwaarloosd, luizig, sjofel) had gevonden.
Onze Lieve Heer begrijpt geen Vlaams (26)
Ik word 18 jaar
Daar zat ik dus eindelijk aan die lang begeerde universiteit. Waar ik bijna meer lessen heb moeten missen dan ik er kon volgen, dat eerste jaar! De rellen in verband met “Leuven Vlaams” bereikten bijna hun hoogtepunt. Er werd om de haverklap gestaakt (door Vlaamse studenten en hoogleraars). Franstalige lessen gingen wel door, maar wij, de Vlaamse Romanisten, werden geregeld door “staakpiketten” verhinderd eraan deel te nemen. Het gebeurde zelfs dat Vlaamse studenten de Franstalige lessen kwamen storen en ons trakteerden op het witte poeder van een brandblusser.
Wat haatte ik toen die Vlamingen die mij dat aandeden. Even heb ik getwijfeld of ik het voorbeeld van andere Vlaamse romanisten zou volgen: overstappen naar de UCL. De manifestaties, betogingen, gevechten (met naar mijn weten zeker één dodelijke afloop) volgden elkaar op. Leuven was soms echt onveilig, en weer dacht ik dat mijn vader, die zo fel kon afgeven op het “nationalisme” van de Vlamingen, gelijk had. Nadat ik nog veel later mijn latere echtgenoot, de rechtsgeleerde Roger, leerde kennen, begreep ik eindelijk nog een beetje meer van wat de Vlamingen allemaal werd aangedaan.
Maar af en toe hadden we dus wel college, en dat zeker in het begin van het nieuwe academiejaar (einde 1967 dus). Toen heb ik dus die mooie Limburgse jongen na enkele lessen weer ontmoet. Maar ik werd verliefd op een andere Limburgse jongen die geschiedenis studeerde: Chris. Ook hij sprak zulk een zuiver, mooi, een beetje zingend Nederlands!
Papa kennende, besloot ik thuis niets over die verliefdheid te zeggen. Chris en ik zagen elkaar nu immers zo vaak als we wilden en ik was een beetje bang dat papa daar een eind zou proberen aan te maken. Bijvoorbeeld door mij te verbieden meer dan een keer per week uit te gaan, en mij nog vaker dan nu al gebeurde - gelukkig met zo'n regelmaat dat ik toch ongeveer wist wanneer ik het mocht verwachten - onaangekondigd met een (inspectie)bezoekje te vereren.
Einde november 1967 mocht ik een feestje geven voor mijn 18 jaar.
Ik nodigde enkele vriendinnen uit, waaronder natuurlijk Denise en mijn penvriendin uit Frankrijk Marie-José, enkele studenten romaanse filologie, en Chris.
In het begin vlotte het feestje niet echt: papa en mama zaten er weer bij als een soort “wachters”; en omdat er één Frans meisje bij was, voelde iedereen zich weer verplicht om Frans te praten. En net dat lag heel gevoelig in die tijd!
Tegen het einde van de avond, toen er werd gedanst, liep alles een beetje vlotter, al bleef Chris opvallend stil.
De volgende dag zei papa me dat hij mijn vrienden over het algemeen wel sympathiek vond, behalve die Limburger: “Hoe heette die weeral?”
Even wilde ik vragen ‘Waarom hem niet?’ maar ik deed het niet, want in feite kende ik het antwoord. Marie-José sprak - uiteraard - alleen Frans, mijn medestudenten hadden de gelegenheid gegrepen om die taal te oefenen. Denise sprak ook vrij goed Frans. Alleen mijn vrijer, de “Vlaamsgezinde” – al begreep ik toen echt nog niet wat dat precies inhield, ondanks die lange uitleg van mijn leraar destijds en de waarschuwingen van papa – had duidelijk laten blijken dat hij niet zomaar bereid was naar Frans over te schakelen! En als hij het zich had verwaardigd toch even te antwoorden op een vraag van Marie-José, was het steeds zeer bondig en zichtbaar tegen zijn zin geweest.
Dat was papa natuurlijk ook opgevallen!
woensdag 18 april 2012
De Grote Oorlog in Kanne
Deze avond waren we uitgenodigd op een lezing van Kannenaar Paul Vrijens over de levensomstandigheden in Kanne tijdens de eerste wereldoorlog. De lezing was ingericht door de heemkundige kring van Gingelom en ging door in de bibliotheek van het dorp.
Het was echt boeiend, vooral omdat, buiten de grote lijnen van de oorlog, vooral aandacht werd geschonken aan het leven van de gewone mens in dat dorp op de grens van Nederland.
Ik kan de lezing niet beter samenvatten dan te kopiëren wat stond op de uitnodiging van Nathalie Ceunen van het Rijksarchief in Hasselt:
“De Eerste Wereldoorlog, ook wel eens de Groote oorlog genoemd, was een wereldconflict die de kaart van Europa grondig hertekende. Maar deze oorlog liet zich ook voelen in de kleine dorpen op het platteland. Kanne was zo’n dorp en lag bovendien vlak aan de grens met het neutrale Nederland. Tijdens deze lezing legt Paul Vrijens de klemtoon op hoe de gang van zaken in het dorpje veranderde ten gevolge van de oorlog.
De constante angst voor de Duitse bezetter, die continu aanwezig was omdat de grens met Nederland moest bewaakt worden. De schaarsheid en hoge kost van sommige voedingswaren, de opeisingen die naarmate de oorlog vorderde steeds erger werden… In Kanne waren er ook meer dan tachtig soldaten op een bevolking van achthonderd mensen waardoor bijna iedereen iemand kende die moest gaan vechten, krijgsgevangene was genomen of gesneuveld was… Door de oorlog ging ook de wereld voor vele dorpsbewoners open doordat ze hun dorp en vertrouwde omgeving (moesten) verlaten.”
De spreker had, aan de hand van zijn opzoekingen in het Rijksarchief en gesprekken met afstammelingen, enkele individuele verhalen gereconstrueerd, en dat maakte de zaak heel interessant. Zo hoorden we ook het verhaal van de doodgeschoten Anna Reggers, voor wie we tijdens ons laatste bezoek aan Kanne een plaatje hadden zien hangen aan het vroegere burgemeestershuis.
Na de lezing volgde een receptie. Eerst wilden Roger en ik meteen naar huis gaan (ik moest nog wat opruimen en verder voor de volgende monografie van de KVLS zorgen), maar rijksarchivaris Rombout Nijssen stelde ons voor een Surley de Chokier te drinken. Na een biertje zijn we echter toch vertrokken. Buiten Rombout Nijssen, die door iedereen werd aangeklampt, kenden we daar immers niemand (eigenaardig genoeg was er geen ander lid van Heemkunde Groot Heers aanwezig). En zoals ik al zei, thuis wachtte nog een beetje werk.
Het is nu 23:30 uur, de monografie is nagelezen en in de juiste vorm gegoten, alleen wacht ik nog op de foto’s die Jan Gerits me zal doormailen zodat ik die kan invoegen.
Gietijzeren stoofpot
Ik val in herhaling, maar het was een drukke dag vandaag! Werken, boodschappen, en deze avond een (uitzonderlijk lange) bestuursvergadering van de KVLS. Voor de lay-out en het nalezen van de volgende monografie die Jan Gerits mij heeft gemaild, heb ik zelfs nog de tijd niet gevonden!
En tussendoor… Roger die mij vroeg of er nog tijd genoeg was om even naar de Ikea van Hognoul te rijden. Hij wilde daar immers een paar spulletjes kopen.
We gingen dus. En ik dacht vooral aan de gietijzeren kookpot die ik al zo lang opnieuw wilde kopen.
Ik had vroeger een uitstekende zwarte gieten stoofpot, maar die heb ik, wegens gebrek aan plaats, weggedaan toen Roger me enkele jaren geleden verwende met een hele nieuwe kookbatterij.
Maar wat heb ik daarna die kookpot gemist! Geen enkel stoverij kwam even lekker als vroeger uit mijn nieuwe roestvrijstalen potten!
We zijn thuisgekomen van Ikea mét een grote gietijzeren, blauwe, stoofpot en enkele van de spulletjes die Roger wilde kopen.
Moet ik nu hopen dat het blijft regenen en koud zijn zodat ik binnenkort een stoofschotel kan klaarmaken?
dinsdag 17 april 2012
Nu gaat de ontwikkeling van Elena met sprongen vooruit
Dat merkte ik vandaag (het was weer Elena-dag).
We haalden haar deze middag op bij Lutti, de onthaalmoeder (en mijn bewondering voor dat beroep stijgt met de weken!) die vandaag 7 peuters/baby’s onder haar hoede had. En toch lukt het haar ze allemaal de nodige aandacht te geven. Het is trouwens duidelijk dat Elena heel graag daar is. Nadat ze ons enthousiast had begroet, en even op mijn arm had zitten vertellen, wilde ze weer even bij Lutti zijn voor we vertrokken.
Soms vraag ik me weer af of een moeder toch niet zou moeten thuis blijven om haar kinderen dezelfde aandacht te kunnen geven. Ik weet het, ik heb me ooit de tegenovergestelde vraag gesteld!
Een van de “kinderen” van Lutti werd vandaag 1 jaar, en dat hadden ze gevierd. Ik merkte dat aan het dansen en handjes draaien en nog andere bewegingen van Elena deze avond toen we naar kinderliedjes luisterden. Bram, de jarige, had voor alle kindjes een puzzel, een kleurboekje en twee ballonnen bij. Thuisgekomen, maakte Elena ons door haar gebabbel en gebaren duidelijk dat ze de ballonnen opgeblazen wilde. En dat bleek de hele middag voor haar het leukste speelgoed! Gelachen en gegierd dat ze heeft terwijl we met die ballonnen speelden! Ze vond ze blijkbaar nog leuker dan een bal!
Het was nog vrij koud, maar de zon scheen fel en we gingen even de tuin in. Elena wilde ons alle ontluikende bloemen tonen, maar ook hoe goed ze de trappen naar het terras opklimt. En, zoals ik hier al had gemerkt, ze doet het half stappend, half kruipend. Eenmaal boven aangekomen, klapt ze in haar handjes “bravo” voor zichzelf.
Ze brengt steeds meer klanken uit die wij kunnen plaatsen, ze is nu zo zeker van haar lopen dat het dikwijls rennen wordt, met de nodige valpartijen als gevolg.
En terwijl we samen boodschappen deden voor het avondmaal wuifde en riep ze vanuit haar zitje in het winkelkarretje iedereen zonder schroom “dada” toe.
Ze zat me soms ellenlange verhalen te vertellen, maar ik begreep er nog niet veel van…
En dan stelde ik me weer dezelfde vraag als hierboven…
Toen haar moeder en onze jongens haar leeftijd hadden, begreep ik al de meeste “woordjes” die ze voortbrachten. Maar ik was natuurlijk constant bij die kindjes.
Elena heeft haar moeder vandaag alleen bij het ontbijt gezien. Daarna moest ze immers naar Lutti, en vervolgens waren alleen Roger en ik bij haar tot wanneer haar papa thuiskwam (en, hoewel ze me de hele middag van alles had “toevertrouwd” – al babbelend of door mij speeltjes “cadeau te geven” - vanaf toen wilde ze nog alleen bij hem zijn). Haar moeder zou pas rond 22:30 aankomen, lang nadat wij vertrokken waren – en dat was al nadat Elena naar bed was gebracht.
Ik blijf me dus de vraag stellen of ik verkeerd deed door voor de kinderen thuis te blijven tot ze alle drie naar de lagere school gingen?
zondag 15 april 2012
Flinke en grappige Elena
We hebben Elena gisteren nacht toch nog een zuigfles gegeven (ze werd wakker toen wij gingen slapen). Daarna heeft ze geslapen tot deze ochtend 8:45 uur.
Het werd een drukke dag voor haar. Ze had in de vroegere kamer van haar moeder (waar we alle drie sliepen voor de gelegenheid) allerlei knuffels en een pop gevonden. Die moesten allemaal mee naar beneden. En op de plank achter mijn bureau ontdekte ze een speelgoedautootje van onze jongens destijds. Dat moest ze ook hebben. Ze heeft goed gegeten (voor een groot deel alleen), veel gespeeld, gekraaid en gebabbeld, rondgelopen, is met ons te voet naar mijn overbuurvrouw gegaan (maar die gaf niet thuis), en heeft geluisterd naar verhaaltjes van Roger of van mij terwijl we in kinderboekjes keken die ik nog liggen heb.
Ze heeft ook geregeld flink geoefend op de trappen van de keuken naar de provisiekamer. En telkens als het haar lukte ze op te kruipen (in feite was het half kruipen, half stappen), als ik zei dat ze een flinke meid was, klapte ze in haar handjes. In het afdalen bleef ze geregeld zitten op de onderste trede en dan moest ik naast haar gaan zitten, want ze had van alles te vertellen.
Op een gegeven moment vond ik haar autootje niet meer. Ik knielde neer om onder de sofa’s te kijken, en zij deed me na. Terwijl ik onder de ene keek, keek zij onder de andere, en er verscheen een “zoek”-expressie op haar gezicht. Echt grappig: ze tuurde, keek op naar mij, schudde van “nee”, keek weer onder de bank, fronste haar wenkbrauwen, keek weer op en weer volgde een “nee”-geschud. Maar uiteindelijk heb ik het gevonden, want het lag onder de sofa waar ik onder keek. Ik vond het wel leuk, want dat betekent dat we een volgende keer een spelletje “verborgen voorwerp zoeken” kunnen spelen. Vorige zondag, bij Anneke was ze daar nog niet aan toe en daarom hadden we de geverfde eitjes nog goed in het zicht gelegd.
Ik weet eigenlijk niet of de traditie “eieren rapen” met Pasen ook in de ons omringende landen bestaat?
Elena heeft ook “getelefoneerd” met mijn vroeger mobieltje:
En natuurlijk “soep” gemaakt.
Op een zeker ogenblik liep ze rond, met een beschuitje in een hand en een knuffel in de andere, toen op straat een tractor voorbijreed. Van waar ze stond hoorde ze alleen de motor, maar zag ze niet wat het geluid produceerde, en weer kwam ze in paniek naar mij gelopen. Ze wordt dus duidelijk bang van onbekend geluid. Ik had geen boek waar een tractor in staat. Ik bedacht dat als ik bij haar thuis was geweest, ik haar wel had kunnen tonen waar het om ging, want in haar boekje “Op de boerderij” staat een prent van een tractor en je kunt, door op een knop te drukken, het geluid ervan laten nabootsen. Later – toen haar ouders haar al waren komen halen – besefte ik dat ik dom was geweest: vind je nu immers niet alles op het Internet?
Nu beginnen we enkele van haar woorden te begrijpen. “Aap” of “Apie” zegt ze voor een schaap of een schaapje, en bij uitbreiding voor alle grotere dieren. “Aai” zei ze al langer als ze een pop aaide. Maar vandaag hoorden we voor het eerst “daad” zeggen terwijl ze met haar handjes draaide. Waarschijnlijk bedoelt ze “Handjes draaien” dus. “Dada” betekent dan weer tegelijk “goeiendag”, “tot later” en “we gaan wandelen”. Haar gebaren maken dan het verschil. Om goeiendag te zeggen, zwaait ze met haar handjes, in het andere geval zoekt ze haar jas en als ze die vindt, reikt ze ons die aan. “Dida” of “tita” betekent volgens mij '”wat is dat?”. “Kijk”, dat bij haar meer lijkt op “gijk”, zegt ze al heel lang. En “ki” zegt ze terwijl ze op plaatjes kinderen aanwijst.
Trouwens, over aanwijzen gesproken: ik vroeg haar vandaag om verschillende dingen op plaatjes aan te duiden, en dat lukte haar aardig!
Kort na haar dutje zijn haar ouders haar komen halen (ze moesten deze avond nog naar de andere grootouders van Elena). Samen hebben we nog een korte wandeling gemaakt in het dorp: het was koud! Maar… Tegen het einde van de wandeling, reed diezelfde tractor ons voorbij. En deze keer leek Elena helemaal niet bang. Omdat ze duidelijk zag waar het geluid vandaan kwam?
Abonneren op:
Posts (Atom)