De ideale wereld

Af en toe kijk ik naar een tv-programma via VRTNU en ik kan me soms behoorlijk ergeren aan de oppervlakkigheid ervan, dat weten jullie. Wat ik echter nog niet heb verteld, is dat ik een hele tijd geleden "De ideale wereld" ontdekte, af en toe ernaar keek, het steeds meer apprecieerde en het gisteren jammer vond toen bleek dat ik naar de laatste aflevering van dit jaar keek! 

Passief leven

Ik maak het kort, want ik probeer nog steeds mijn vingers en polsen te ontzien. En... net het feit dat ik bijna niets typ (dagboeken, posts, mails) maakt dat ik de indruk heb dat mijn leven heel passief is geworden de laatste dagen. 

Toch is het niet zo dat ik niets doe. Telefoontjes met onder andere mama en straatgenote V., de projecten waar Zeger bij betrokken is, de verwezenlijkingen van dochterlief en de avonturen van Debby en Hendrik volgen online, veel lectuur, documentaires, teksten nalezen, tv-programma's nog af en toe en, ik geef het toe, slechts het allernoodzakelijkste in het huishouden. 

Blijkbaar is dat echter niet voldoende en zou voor mij nooit meer zelf te kunnen schrijven even erg zijn als niet meer te kunnen zien!

Censuur

Gisteren een lang telefoongesprek met dochterlief en de kindjes. 'Denk eraan op tijd verzamelen te blazen, hé mama', grapte onze dochter. Ik wil inderdaad nog steeds heel graag en zo snel mogelijk samenkomen met de kinderen en de kindjes. In open lucht uiteraard... maar de temperatuur blijft zo fris! Onze dochter beweert dat het zelfs met 14°C in de schaduw echt te doen is op hun terras. Ook voor oude mensen zoals Roger en ik?

Komaan dus, we zullen daar heel snel werk van maken, desnoods met dikke truien! 

Maar eerst komt er de verjaardag van Nany. Vorig jaar zei ze nog dat ze voor de 90 jaar, die ze nu wordt op 10 mei, een feestje wilde geven. Helaas, ondertussen is ze al blij genoeg omdat broertje en wij het vlak voor haar verjaardag zo zullen regelen dat we samen met haar een (hopelijk overdekt en verwarmd) terrasje doen. We zullen dan net met z'n vieren zijn, zoals de maatregelen het voorschrijven. Zeggen dat ik hoopte daar zus en schoonzusje bij te hebben, maar dat mag niet (en zij zullen dus op een ander moment Nany moeten gelukwensen).

Ondertussen kabbelt het leven echter voort. Onlangs nog naar Crèvecoeur geluisterd maar daar kan ik geen link meer naar plaatsen wegens gecensureerd op YouTube. Maar ook een interview met dokter Perronne, dat ik wilde volgen op YouTube, bleek verwijderd. Die censuur is toch niet meer normaal? Het lijkt er serieus op dat elke divergerende mening aan banden gelegd wordt!

Af en toe kijk ik toch nog eens naar "De afspraak" of "Terzake" en daar krijg ik telkens hetzelfde gevoel:  deelnemers die (meestal) heel fel letten op hun woorden om zeker politiek correct te blijven! Wat een verschil met debatten op Franse tv-zenders!

Over journaliste Alexandra nogmaals

Gisteren zag ik haar drie weken lesgeven in een lagere school. In die graad heb ik geen enkel onderwijservaring (behalve dan zes weken thuisonderwijs toen dochterlief haar been had gebroken) maar ik kreeg toch de indruk dat het niveau serieus gezakt is tegenover onze en zelfs onze kinderen hun jeugd. En wat een gebrek aan discipline! Nee, ik zou niet meer graag les geven in deze tijd, denk ik!

Nu ga ik Alexandra nog "drie weken volgen" in een fabriek, waar ze aan de lopende band zal werken. Al weet ik op voorhand dat ik het werk weinig inspirerend zal vinden. 

P.S. Weer ben ik er niet goed van! Eentonig, zwaar, repetitief werk voor amper een overlevingssalaris met als gevolg een heel precair leven. En toch zijn die mensen (nog) echt nodig blijkbaar (Roger vroeg me, toen ik hem vertelde naar wat ik keek, 'Is dat dan nog niet allemaal gerobotiseerd?' Blijkbaar niet dus). Maar ook: opvallend veel solidariteit onder die werkers!

Ja, maar, vraag ik me dan weer af: wat als hun werk wordt overgenomen door robots én ze echt tot niets anders in staat zijn? 

Spraakkunstaanpassing

Roger stelde me vandaag de vraag! Uiteraard laat de aanpassing van de Nederlandse spraakkunst me niet koud! Langs de andere kant, ik weet dat "als" en "dan" in een vergelijking al heel lang (nog voor er sprake was van een standaardtaal) door elkaar worden gebruikt. Ik zal Roger dus niet meer hoeven terecht te wijzen als hij zegt: 'Hij spreekt beter Frans als ik' (als Franstalige is dat een van de regeltjes waar ik heel fel op lette). En dat "hen" steeds meer de plaats inneemt van "hun" vind ik ook niet zo erg. Hier is het omdat ik zelf nooit heb kunnen onthouden welk van de twee een accusatief of een datief is (en dat ligt dan weer aan een gebrek in het onderwijs dat ik heb genoten). Maar dat een dubbele ontkenning ("ik heb nooit geen geld op zak" in de betekenis van "ik ben altijd blut")  voortaan correct zou zijn, vind ik erg! Dat gaat toch tegen elke logica in?

Alexandra Alévêque

Ik vertelde nog niet dat ik gisteren via de telefoon werd geïnterviewd door Elena (schoolopdracht). Ze deed dat heel "professioneel" vond ik! En... ik beeldde me haar al in als toekomstige journaliste! 😉 Maar dan wel eentje zoals Alexandra Alévêque. 

Ik heb al twee reportages van haar gevolgd. In het eerste verbleef ze drie weken in een klooster (en leefde het kloosterleven mee). Uiteraard boeide me dat (en ik bedacht dat alleen het om 4 uur opstaan voor de eerste dienst, het niet mogen dampen en het zonder Roger moeten stellen voor mij echte obstakels zouden zijn). Gisteren keek ik naar een reportage waarin ze drie weken "blind" was (een oogarts had gezorgd dat ze echt niets meer zag) en als "blinde" andere blinden ontmoette en volgde. Die uitzending vond ik vreselijk (hoewel ik in bewondering stond voor die blinden): niets kunnen zien lijkt me immers de ergste handicap!

Nu ga ik kijken naar Alexandra die zich drie weken inleeft in de rol van mantelhulp en zorgverlener.  Ik ben benieuwd!

P.S. Ik was er niet goed van, kreeg nog meer bewondering voor zorgpersoneel... en werd eigenlijk bang van het (nog) ouder worden!

Vegetariër worden?

Ik krijg de laatste tijd steeds vaker filmpjes voorgesteld over mishandeling van dieren in slachthuizen (al vind ik, eerlijk gezegd, het slachten op zich al een mishandeling). Nee, deze keer is het geen toeval: ik stel me daar al jaren vragen over. 

Roger en ik hebben jaren geleden een hele tijd praktisch geen vlees gegeten (we eten er nog steeds niet veel van). Maar de vegetarische gerechten die ik bereidde stonden ons nooit 100% aan. Vlees is immers lekker (uiteraard voor wie er van houdt, en daar hoor ik bij) en vleesvervangers benaderen nooit echt de smaak ervan. Plus: je kreeg heel snel een gebrek aan onder andere vitamine B12 en ijzer. "Kreeg", want de laatste tijd wordt daar meer rekening mee gehouden bij de bereiding van vleesvervangers.

Onlangs had ik daar een gesprek over met onze vegetarische schoondochter Debby. Praktisch voor elk gerecht dat ik aanhaalde had ze een vegetarisch "vervang"-idee... behalve voor stoofschotels. Inderdaad, ik ken zelf ook niets dat de smaak van vlees benadert dat uren in een stoofschotel heeft gesudderd!

Dus blijf ik vlees eten... met telkens toch een schuldgevoel!