Een platte batterij gooit roet in het eten

De autobatterij moet binnenkort vervangen worden, dat weten we. Maar binnenkort is niet meteen en dus had ik daar helemaal geen rekening mee gehouden bij mijn dagplanning. De bedoeling was vandaag onze wekelijkse boodschappen te doen zodat we morgen, als het nog heter wordt dan de 30°C die we vandaag haalden, geen enkele verplichting zouden hebben.

Maar... de auto wilde niet starten: batterij plat. We belden Touringhulp, die na een hele tijd wachten het probleem kwam verhelpen.  Na nog een klein halfuur stelde Roger voor toch nog aan die boodschappen te beginnen. Wat ik dan weer geen goed idee vond, wegens al veel te laat en eigenlijk tijd om te beginnen koken. We spraken dan af dat we vandaag al bier zouden kopen en de rest van de boodschappen uitstellen (ik heb  immers nog wat proviand in huis). Roger wilde daarna nog heel even rondrijden in onze prachtige streek (en dan vind ik het telkens zo jammer dat we niet meer door bos, veld en wei kunnen trekken).

Daarna kwamen we zo laat thuis dat ik het niet meer de moeite vond om te koken. Na ons voorgerecht, bestaande uit een paar glazen gazpacho, stelde ik voor gewoon wat brood met beleg te eten in de plaats van de voorziene zalm met wortels, erwtjes en uitjes. 

Ons avondmaal heeft ons gesmaakt (en er was opvallend weinig af te wassen) maar of brood (zelfs volkoren) met kaas en fijne vleeswaren vis en groenten kan vervangen, daar twijfel ik sterk aan! 😄

Nog niet klaar

We zijn eindelijk bijna rond met de schoonmaak. Nog twee kamers en het poortgebouw te doen, maar vandaag is het zondag, dus rustdag... en voor volgende week wordt opnieuw een hittegolf aangekondigd. Er staat blijkbaar geschreven dat we deze maand voor de zoveelste keer niet klaar zullen geraken met het huishoudwerk. Ik moet steeds vaker terugdenken aan 1976 (omdat het toen ook zo lang heel warm was maar we desondanks het werk nog aankonden).

Nu, ik weet wel dat wij eigenlijk niet mogen klagen, in vergelijking met de toestand in Frankrijk en Spanje (en egoïstisch als we zijn, zijn we heel blij dat niemand van de familie daar nu op vakantie is en dat de familie in Madrid niet rechtstreeks bedreigd wordt!) 

Kleinkinderen worden groot

Gisteren had ik nog even de kleinkinderen aan de lijn. Matthias vertelde enthousiast over zijn scoutskamp. Eva biechtte me op dat ze haar broer heel erg had gemist en dus ongelooflijk blij was dat hij terug was. Maar Elena heb ik niet gesproken; ik vermoed dat ze op stap was met vriendinnen.

Gisteren mailde een vriendin me ook dat ze voelde dat er zich een kloof vormde tussen haar en haar (jongvolwassen) kleinkinderen. Ze is niet de eerste die me dat zegt. Ik heb het zelf ook opgemerkt bij onze eigen kinderen: zodra ze het ouderlijk huis uit waren, werden hun contacten met hun enige nog in leven zijnde grootmoeder, Nany dus, veel schaarser.

Ik vermoed dan ook dat het een algemeen en meestal onvermijdelijk verschijnsel is. En dat mijn eigen relatie met mijn "marraine" heel uitzonderlijk was. Hoewel zelfs ik, die zo close was met die ene grootmoeder, mezelf na mijn huwelijk soms verweet dat ik, net door dat huwelijk en de daaruit voortvloeiende verplichtingen tegenover twee families, te weinig tijd had om marraine te bezoeken.

Nu voel ik die kloof, waar mijn vriendin over sprak, nog niet. Maar hoe lang zal het nog duren voor ook die zich begint te vormen?

"Vivre par procuration"

En om deze dag af te sluiten, nog gekeken naar en genoten van "Radio Camino". Ze is weer op stap naar Compostella (en sorry, ze spreekt weer Frans en de automatische vertaling is niet perfect). 

In feite doe ik daarmee iets wat je in het Frans "vivre par procuration" noemt, een uitdrukking waarvoor ik nooit een goede vertaling heb gevonden. Misschien kun je ze het best als volgt uitleggen: "Je leeft mee met iemand, geniet mee, beeld je in dat je het allemaal zelf beleeft - maar eigenlijk omdat je het zelf niet (of, in ons geval, niet meer) aankunt."

Maar ik vind dat helemaal niet onaangenaam, integendeel!

Na de inspanning een boeiend interview

Nadat ik vandaag mijn portie "gymnastiek" had gekregen (namelijk door onze overvolle werkkamer eindelijk schoon te maken), vond ik dat ik recht had op wat ontspanning. 

Dat werd dit interview over een tijdschrift dat ik al lang heel interessant vind, namelijk "Alternatif Bien-Etre". Een tijdschrift dat zich vooral verdiept in onderwerpen die een invloed hebben op de gezondheid, zoals voeding, preventie, natuurgeneeskunde, farmaceutische industrie, milieu, therapeutische innovaties en wetenschappelijke controverses.

In deze (Franstalige, maar de automatische vertaling valt mee) video gaat Emmanuel Duquoc, hoofdredacteur van het tijdschrift in op de verbanden tussen Bill Gates, de WHO en het grote volksgezondheidsbeleid dat ons dagelijks leven bepaalt. Hij gaat ook in op de financiering van de Wereldgezondheidsorganisatie, de nieuwe gezondheidswaarschuwingen in verband met het hantavirus, de groeiende rol van grote particuliere stichtingen in de wereldgezondheidszorg, maar ook op de invloed van economische belangen op bepaalde officiële aanbevelingen.

Tijdens dit gesprek loopt één vraag als een rode draad: worden beslissingen op het gebied van volksgezondheid uitsluitend ingegeven door overwegingen van volksgezondheid?

Een sociale dag

Ik ben vandaag heel sociaal geweest! Een hele poos over en weer gemaild met Matadi-vriendin Sabine. We zijn niet zeker dat onze afspraak in augustus zal kunnen doorgaan, wegens ziekte van haar man. We houden alleszins allebei die dag vrij en we zien wel...

Daarna, na onze wekelijkse boodschappen, een lang telefoontje gevoerd met straatgenote V. die me erop wees hoeveel mensen (en vaak vrij jonge) er deze maand wel plots overleden zijn in ons dorp. Door de hitte?

En deze avond heb ik nog even gechat met de moeder van Debby.  Gelukkig hoefde ik niet te koken: deze avond stonden er mosselen op het menu, en die maakt Roger altijd klaar.

Nationale feestdag in familiekring

Vandaag werden we verwacht bij dochterlief en schoonzoon, waar Zeger ook al op ons wachtte... met een verrassing: een tricolore lint, want het is immers 21 juli (en dan is het niet enkel de verjaardag van mijn tante-vriendin Françoise 😃)! Elena en Eva gaven ons een dikke knuffel en Eva had ook een cadeautje voor ons: een prachtig zelfgemaakt armbandje (als ik goed begrepen heb in macramé).

Het was zalig zomerweer en we zaten een hele tijd in de tuin, in de schaduw van een parasol, te keuvelen en bij te praten. Iedereen miste wel Matthias, die op scoutskamp is.

Zeger vertelde over De MEL van dit jaar, de meisjes en hun ouders over hun vakantieactiviteiten, we spraken over de voorbije hittegolf en, vermits Zeger weer nieuwe spelletjes bij zich had, gingen we iets later "Set" spelen op het terras.

En dan gingen we aan tafel voor een heerlijke stoofschotel met gebakken aardappeltjes en door Eva aangemaakte salade, gevolgd door een ijsje met verse aardbeien. Ik heb gesmuld (deze keer ook van het dessert). 

Daarna speelden de kinderen en kleinkinderen nog een spelletje, maar zijn Roger en ik (na nog een kopje koffie of thee) terug naar Haspengouw gereden. 

Gezellig weekend met Debby en Hendrik

Vrijdagavond haalden we Hendrik en Debby af aan het station van Sint-Truiden. Thuis wachtte een heerlijke schotel met gevulde courgettes en paprika's op ons (het bereiden ervan had me heel wat zweet gekost, want die dag was het nog echt heet). Na ons avondmaal brachten we een heel gezellige avond door in de bibliotheek, zowat de koelste kamer in huis. We discussieerden, Debby toonde mij de heel lovende reactie van de uitgever op haar gedichten, we dronken een biertje en bleven weer tot heel laat (vroeg eigenlijk) keuvelen en nieuwtjes uitwisselen. Ik vond het wel jammer dat we zo'n mooie avond niet op ons terras konden doorbrengen. Later in het weekend heeft Hendrik wel even gebruikgemaakt van het terras, maar ik wilde niet tussen het onkruid gaan zitten.

Gisteren, zaterdag, was het al veel minder heet en het bereiden van ons avondmaal (alu gobi deze keer) ging dus veel vlotter dan het koken op vrijdag. De "kinderen" maakten nog een wandeling in de buurt en weer brachten we de avonduren door in de bibliotheek. Hendrik vertelde ons onder andere over het "panpsychisme" . Ik kende de term niet maar hij dekt ongeveer hetzelfde als wat ik al heel lang denk. 

Vandaag maakten Hendrik en Debby na onze late brunch een lange wandeling (naar Mettekoven en Klein-Gelmen) waar Roger en ik jammer genoeg niet aan deelnamen. En 's avonds nodigde Roger ons uit in de Winston, waar we naar gewoonte heel lekker en copieus hebben gegeten voor niet te duur. We zaten op het terras... en tegen het einde hadden we het op het randje van koud: de thermometer haalde nog maar 18°C.

En dan reden we de "kinderen" naar het station  van Sint-Truiden waar we afscheid van elkaar namen. 

Euthanasie in Frankrijk

Ik lees zopas dat euthanasie nu wel toegelaten wordt in Frankrijk. En ik stoot op heel veel negatieve reacties, zoals bijvoorbeeld deze, die ik grotendeels onderschrijf. Eigenaardig genoeg heb ik in ons land nooit zulke reacties gehoord (of heb ik ze gewoon gemist?) maar wel heel enthousiaste reacties gehoord op euthanasie, om te beginnen van Rogers nicht Jeannine Leduc (uiteraard) maar ook bijvoorbeeld van mijn moeder Nany en veel vrienden waaronder Karel. 

Als ik zeg dat euthanasie betekent dat een arts een patiënt doodt, antwoorden ze dat hij de patiënt integendeel "verlost". 

Vakantieactiviteiten

Gisterenavond onder andere een telefoontje van dochterlief, en Matthias aan de lijn gehad. Hij vertrekt vandaag voor het eerst op een tiendaagse scoutskamp, en hij was tegelijkertijd vol verwachtingen en een beetje bang zijn ouders te zullen missen. Ik herinnerde me mijn eerste kamp, in Congo, met inderdaad precies dezelfde gevoelens. Eva kwam ook even vertellen over haar vakantieactiviteiten en beloofde me een foto te sturen van haar jongste borduurwerkje. Dat vond ik vanmorgen en ik vond het oprecht prachtig.

In mijn mailbox vond ik ook de proefdrukken van het jongste Oostland-nummer ter nalezing. Daar besteedde ik vandaag de meeste werkuren aan: het wordt een sterk nummer!  En daarna kreeg ik een berichtje van Debby met de vraag of ik de tekst van haar komende bundel nog eens op fouten wilde nalezen. Daar heb ik dan nog een paar uur aan besteed (en eigenlijk geen fouten gevonden). Ik vind de gedichten heel mooi (de meeste gaan over wat ik zou noemen de spanning tussen "individualiteit en eenzaamheid" enerzijds en het "groepsgevoel" anderzijds).  

Nee, voor de rest heb ik bijna niets gedaan, behalve één wasje en heel snel koken. Het is immers nog veel te heet!

Geen luie dag

Het blijft heel warm en we zijn wat men lui noemt, maar wat ik zelf helemaal niet lui vind. 

Ik lees verder in dat interessante oorlogsdagboek van Virginie Loveling en ik laat mijn vroegere dagboeken verder overtikken (dat betekent natuurlijk ook nalezen... en vaak heel nostalgisch zijn). Roger mailt af en toe met zijn zus in Spanje, leest ook veel en we kijken naar interessante video's.

Deze avond was dat voor mij deze uitleg van de arts Luc Bodin, over zelfbewustzijn, intelligentie, onderbewustzijn, ego, enzovoort. Hij zegt zaken die me herinneren aan de boeken van Teilhard de Chardin die ik las in 1983 (vriend André zaliger had ze me geleend). Vrij moeilijke lectuur, maar heel interessant (ik vraag me wel af of ik nu nog de moed zou hebben om ze te herlezen).

Bodin is er van overtuigd dat ons "bewustzijn" niet wordt voortgebracht door onze hersenen, maar dat onze hersenen "bewustzijn" capteren, en dat ook AI binnenkort "bewust" zal zijn.   

Dus nee, ik vind niet dat we lui zijn!

De brand van Hauthem

Vandaag gelezen op de Facebookpagina van "Hoegaards Erfgoed": "Een brand en een algemene malaise in de landbouw tekenden onze zomer van 1957. Eind juli zat men al meer dan tachtig dagen zonder regen. Er viel 9 millimeter terwijl er 90 werd verwacht. Zoiets was geleden sedert 1921. Er was algemeen tandengeknars in de landbouw: minder opbrengst aan fruit, sla, andijvie, bonen. Er was niet genoeg hooi voor het vee. Minder opbrengst aan vlees en melk deed de prijzen stijgen. In slachthuizen werden in juli merkelijk meer dieren aangeboden dan gewoonlijk. In onze regio werd een lagere suikeropbrengst aangekondigd omdat de suikerbieten wegkwijnden omdat de bodem tot dertig centimeter kurkdroog bleef en te warm.

Het Laatste Nieuws vermeldde ook verschillende akkerbranden door de droogte. Zo ook in Hoegaarden, op het veld van Henri Lebegge in de Bley. Een tarweveld achter het station werd getroffen. Veertig are aan stro ging verloren. De brandweer rukte uit maar toegesnelde landbouwers konden zelf de aanpalende graangewassen vrijwaren.

De zomer van 1957 bracht meer dramatisch nieuws. in de nacht van 5 op 6 juli brandde, in Hauthem, de graanmolen van Marcel Huon uit. Ook het aanpalende huis Taverniers en een deel van stallingen en bijgebouwen werden vernield. De latere burgemeester Jean-Pierre Taverniers werd gered uit het vuur. Het Laatste Nieuws op 7 juli 1957 vermeldt dat de Tiense brandweer kampte met watergebrek. De collega's uit Leuven kwamen ter hulp met vier extra tankwagens."

En ik herinnerde me: toen waren we voor zes maanden terug in België, en met mijn marraine gingen we naar de uitgebrande gebouwen kijken en de bewoners een hart onder de riem steken. Die bewoners waren immers een neef (in de betekenis van "cousin") van mijn moeder Nany en zijn gezin.

Roger en rauwkost

Ik wilde vandaag nog eens rauwkost serveren als avondmaal, maar dat leek Roger zo weinig te plezieren dat ik rode bonen aan de salade toevoegde. Wat hij heel lekker vond, maar ik veel minder. Daarom beloofde ik hem morgen chili con carne klaar te maken (weer rode bonen dus, maar op die manier bereid eet ik ze liever).

Vanavond herinnerde ik me wel de eerste keer dat ik voor ons gezamenlijk avondmaal zorgde, in de zomer van 1975. We huurden toen met ons vijven een huis in Leuven (dat was na de "Blauwe Schuit"-periode): Roger, Dirk Lambrechts zaliger, Seany, de geneeskundestudent Toni en ik.

Die dag was iedereen, behalve Roger en ik, ofwel op reis, ofwel op bezoek bij familie. Roger, de enige afgestudeerde onder ons, ging elke morgen naar kantoor en kwam 's avonds "thuis" eten. Hij was gewend aan onze eenvoudige studentenmaaltijden én aan de speciale gerechten die Dirk soms bereidde.

Maar nu was ik de enige die voor het avondeten zou zorgen en... ik serveerde hem een koude schotel. De zomer was warm, ik hield van rauwkost en ging ervan uit dat hij dat ook zou appreciëren. En... een heel klein maar leuk detail: ik "speelde" voor mezelf de rol van een huisvrouw die haar man na zijn dagtaak ontvangt (ik herhaal dat Roger en ik toen absoluut nog geen stel waren!).

Maar... het eerste wat vriend Roger zei toen hij bij zijn thuiskomst de gedekte tafel zag, was: "Ik hou eigenlijk niet zo van rauwkost!".

Zeven verdiepingen en een babbelaar

Afspraak met vriend Karel deze middag. Samen reden we naar De Brug in Herent, waar we bij een eenvoudige maar lekkere (weliswaar ook veel te copieuze voor Roger) maaltijd bijpraatten. 

Karel woont in een flat op de zevende verdieping en de lift in het gebouw is al enkele weken kapot. Dat stemde hem niet bepaald vrolijk en bracht ons aan het filosoferen over ouder worden. Karel liet duidelijk blijken dat euthanasie voor hem de ideale oplossing is tegen de ongemakken van de ouderdom. Gelukkig blijkt hij ondanks zijn 84 jaar nog fit genoeg om die zeven verdiepingen te overbruggen (weliswaar niet in één keer), zodat euthanasie voorlopig nog niet op hem van toepassing is. Of Roger (en ik?) die zeven verdiepingen nog zouden kunnen beklimmen, is een andere vraag!

Enkele uren later reden we Karel terug naar zijn appartement en begaven we ons naar het rusthuis waar schoonzus L. verblijft. We vonden haar in de cafetaria, waar ze zat te keuvelen met zuster A. We bestelden een drankje en namen deel aan het gesprek. Dat ging over de vroegere studies van zuster A., over herinneringen aan een reis naar Frankrijk in 1983 (toen we met schoonzus L. en schoonmama een poosje op de boerderij Meric verbleven), over familienieuwtjes en uiteraard over de voorbije hittegolf (het was vandaag opnieuw vrij warm). Volgens schoonzus en zuster A. hebben ze allemaal airco op hun kamer en toch hadden ze veel last gehad van de hitte.

Nadat zuster A. ons verlaten had, kregen we het gezelschap van een heer uit Wellen, die we een poosje geleden al via L. hadden leren kennen. Die man is 94 jaar, heeft al heel wat ziektes overwonnen en lijkt nog helemaal niet van plan euthanasie aan te vragen! Hij is wel een onverbeterlijke babbelaar, wat betekende dat L. en wij het laatste halfuur zelf niets meer hoefden te zeggen!   

Uitvaart Paulette

Ik was blij dat onze auto vandaag voor een onderhoud naar de garage moest. Jawel, dat kostte heel veel geld (maar ik weet niet hoe we het hier zonder auto zouden moeten doen) en toch was ik blij... omdat ik daardoor niet aan Roger moest vragen vandaag naar de uitvaart van Paulette te gaan. 

De uitvaart vond deze ochtend in Ottignies plaats, en al was ik zelf graag gegaan, al wist ik dat Roger me er met plezier naartoe zou rijden, vreesde ik dat hij zou opgezien hebben tegen de afstand (ook al omdat hij die weg niet uit zijn hoofd kent). Maar vermits we zonder auto zaten, stelde het probleem zich gewoon niet.

Ik apprecieerde Paulette enorm. Ze heeft met opvallende toewijding en veel liefde gezorgd voor mijn vijf neven (toen tussen de 13 en 4 jaar) en maakte nooit een verschil tussen hen en haar eigen zoon die iets later werd geboren.

Rustdag vol ontdekkingen

Nee, ik heb mijn huishoudelijk werk na de hittegolf niet ingehaald zoals gepland. Na het schoonmaken van de keuken deed mijn rug zo'n pijn dat die minstens een dag rust vergde. En vermits er al een volgende hittegolf wordt aangekondigd en we volgende week ook enkele verplichtingen hebben, vrees ik dat de verdere schoonmaak nog langer zal worden uitgesteld.

Ik heb wel veel gelezen, nog steeds in dat dagboek van Virginie Loveling. Echt heel boeiend! En vandaag, zondag, dus rustdag, heb ik naar enkele interessante video's gekeken, zoals deze over het belang van onze mitochondriën, vooral bij het ouder worden, en deze uitleg over de gevaren van fructose.

En uiteraard heb ik nog enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken laten overtypen. Nu kreeg ik herinneringen aan ons tweede verblijf op Meric bij Chalabre (en onze kennismaking met Kees Panman zaliger).

Een geschenk, een gesprek en een voorschrift

Vorige dinsdag overhandigde dochterlief me een prachtige, zelfgemaakte badcape (die ik had besteld als cadeau voor het pasgeboren kleinkind van overbuurvrouw Marie-Claire). Vandaag kon ik dat geschenk eindelijk aan haar geven. Uiteraard praatten we nog even bij en we hadden het onder andere over de schaarste aan huisartsen.

Na een uurtje vertrok Marie-Claire, net op het ogenblik dat achterbuurjongen L. en zijn vader aankwamen. Ze zouden onze wei verder onder handen nemen (hoewel ik op dit moment eigenlijk eerder hulp zou kunnen gebruiken voor de tuin, die opnieuw volop aan het verwilderen is, én voor het terras, dat maar niet gebruiksklaar geraakt).

Terwijl Roger de mannen even vergezelde naar de wei, probeerde ik een afspraak met onze huisarts te regelen voor hem: Roger heeft immers een nieuw voorschrift nodig. Een afspraak krijgen bleek onmogelijk, maar voor het voorschrift wordt gezorgd, zodat Roger vanaf morgen zijn medicamenten kan kopen in de apotheek. Dit is dit jaar al de derde keer dat het zo zal gebeuren: die huisartsen hebben het blijkbaar echt te druk! En ik veronderstel dan maar dat onze dokter oordeelt dat Roger zonder probleem nog eens een doktersbezoek kan overslaan.

Logistiek

Het is wat frisser dan vorige week, maar buiten de wekelijkse boodschappen, deze avond linzensoep klaarmaken en de afwas, heb ik nog niets in het huishouden gedaan. Het is immers nog altijd iets te warm... en ik voel me nog moe. Bovendien doen al mijn gewrichten nog geregeld fel pijn.

Maar... even over iets anders.

Toen ik buurjongen L. begon te helpen met zijn schooltaken, vernam ik dat hij op school in een afdeling "logistiek" zat. Uiteraard kende ik dat woord, maar ik wist niet goed wat er precies mee bedoeld werd. L. kon het mij ook niet heel goed uitleggen. Toen ik hem nog even later vergezelde naar school en een gesprek had met zijn leerkrachten, bleken zij mij ook niet precies te kunnen uitleggen wat "logistiek" betekent.

Sindsdien kom ik dat woord in alle mogelijke contexten tegen. Soms heb ik de indruk dat het een beetje te snel andere woorden vervangt. Ik lees over "logistiek" als het gaat over het "leegmaken van een rusthuiskamer" na een overlijden, een andere keer spreekt men van "logistiek" als men het heeft over het "koken voor een internaat of een vakantiekolonie", enzovoort. 

Nu studeert L. niet meer "logistiek" maar "webdesign". Ik vraag me soms wel af of hij nu zelf weet wat "logistiek" eigenlijk betekent?