Nog eens niertjes

Het was een rustige zondag. Even over en weer gemaild met Eva die gemengde gevoelens heeft over het begin van het nieuwe schooljaar. Een telefoontje gekregen van straatgenote V. die me onder andere vertelde dat haar kleinzoon, buurjongen L, dit jaar naar een hogeschool zou gaan. Nog een maand uit mijn dagboek van 1985 laten overtypen en eindelijk nog eens niertjes met sherry klaargemaakt voor Roger (ik at rauwkost).

Tijdens zijn kort verblijf in het ziekenhuis kreeg Roger nog eens een lijst "aangeraden en afgeraden voedingswaren" voor zijn hart. Een interessante lijst die ik vergeleek met de allereerste lijst, die hij kreeg in 1997. Toen heb ik zelf de diëtiste er moeten op wijzen dat vette vis wel gezond is (die stond toen nog in de kolom "afgeraden"). Nu bleek die voedingslijst serieus bijgewerkt: vette vis staat bijvoorbeeld in de "goede" lijst, en suiker en snelle koolhydraten in de "slechte" lijst. Maar op het gebied van cholesterol is de lijst nog bijna even streng. In 1997 mochten er slechts 3 eieren per week, nu 7. En... niertjes staan nog steeds aan de "slechte" kant. 

Toch heb ik vandaag Roger dus niertjes geserveerd: ze wachtten al zo lang in de diepvriezer! Maar dat zal de laatste keer zijn tot zijn volgende verjaardag. En uiteraard heb ik ze in olijfolie klaargemaakt. Want dat is nog iets dat ik niet begrijp: in die fameuze lijst worden plantaardige olies aangeraden, maar maakt men geen enkel verschil tussen bijvoorbeeld olies met veel of weinig omega 3-vetzuren. 

Dennis en Nancy

Heb ik eigenlijk al verteld dat ik deze twee mensen volg op YouTube? Jawel, ik heb het deze keer over echte Nederlanders! 

Ze zijn wel op zoek naar een geschikte woning in Frankrijk, want ze willen daarheen emigreren. Ze zijn moediger dan wij destijds (we hebben er ooit van gedroomd naar Frankrijk of Spanje te verhuizen maar dat is er nooit van gekomen). 

Dennis en Nancy hebben ervoor gekozen om kinderloos te blijven en ik besef dat als Roger en ik geen kinderen hadden gehad, we die droom misschien wel hadden gerealiseerd. 

Ik heb helemaal geen spijt van onze uiteindelijke keuze, maar ik blijf genieten van die "reisverhalen" die me nu volop worden voorgeschoteld. Ja, ik weet het en ik herhaal het: dat is een beetje "vivre par procuration". 

O ja, Nancy en Dennis serveren je ook heel mooie Franse liedjes, die ze zelf maken, met de hulp van AI!

Zou de zomer voorbij zijn?

In de regen liepen we vandaag van de parking naar de ingang van het ziekenhuis: zou de zomer voorbij zijn? We hebben er dit jaar bijna niet van genoten: vaak veel te warm, en dat terras dat nog steeds niet gebruiksklaar is geraakt. Roger was er niet toe in staat, en met die hitte iemand anders met dat zware werk opzadelen kreeg ik niet over mijn hart.

Roger had een afspraak met de cardioloog. De dosis van dat medicijn, waar hij duizelig van wordt, wordt gehalveerd, en dat is, vermoed ik, goed nieuws. Nu binnenkort nog naar de huisdokter, voor enkele onderzoeksresultaten die nog niet beschikbaar waren.

Terwijl we in de wachtzaal zaten, vroeg ik me voor de zoveelste keer af waarom een ziekenhuis altijd zo'n onaangename omgeving is, ondanks de vriendelijkheid van de meeste personeelsleden. 

Toen we terug naar de auto liepen, scheen de zon: jammer dat Roger door die afspraak vandaag niet, zoals vorig jaar, schoonzus L. haar verjaardag kon meevieren! 

Uiteraard belde hij haar wel even op. En vlak daarna kreeg ik een telefoonoproep van Jan Gerits: ik mag heel binnenkort de volgende Limburgse monografie ter nalezing verwachten.

Nieuwe medicijnen

Roger slikt nu dus andere medicijnen en zijn reactie erop bleek niet altijd prima. Sinds vrijdag probeer ik het tijdstip van inname lichtjes aan te passen zodat hij niet te veel hinder heeft van duizelingen, en dat lukt me sinds zondag vrij goed. Hier gaat hij immers niet om 20 uur slapen zoals in het ziekenhuis, en zit hij ook niet om 8 uur 's ochtends al aan het ontbijt!

Vandaag konden we dus onbezorgd (omdat ik erbij was: ik durf hem nog niet alleen op pad te sturen) onze wekelijkse boodschappen doen (en ik merkte dat Roger volop genoot van die eenvoudige bezigheid), en heeft hij ook opnieuw met veel interesse gekeken naar reportages over politiek, geschiedenis en sociale omstandigheden in het verleden. 

Heel binnenkort moet hij op controle bij de cardioloog (om de werking van die medicamenten te evalueren) en dan zien we wel verder.

"Lijfwacht"

Veel drukte hier in de buurt deze zondag, maar wij deden het rustig aan. Roger bekomt wat van zijn twee nachten in het ziekenhuis, en ik heb vooral veel gelezen. En ook gekeken naar dit interview met dokter Scheepers, waar ik heel toevallig op viel (en dat ik pas aan Roger heb aangeraden die er op dit moment ook heel geboeid naar luistert).

Hij spreekt daarin over zijn boek "Lijfwacht", vertelt welke (homeopathische en andere) middelen hij onder andere heeft toegediend tegen Covid (en - toevallig? - is daar quinine bij). Hij vergelijkt vaccinatie met homeopathie, waarbij hij uitlegt dat vaccinatie gericht is op één virus, terwijl homeopathie het hele immuunsysteem versterkt, rekening houdend met elke individuele persoon (vandaar dat niet iedereen hetzelfde middel wordt toegediend en dat het soms even kan duren voor het individueel constitutiemiddel van een patiënt is gevonden). 

Hij geeft terloops een heel duidelijke uitleg over de werking van vaccins, maar lijkt ook te zeggen dat vaccineren midden in een epidemie niet ideaal is. Hij stelt zich verder nog veel vragen die ik me ook stel, maar zegt eerlijk dat hij er  voorlopig geen antwoord op heeft.

Het is een heel interessante video (eindelijk nog eens in het Nederlands) die ik jullie echt aanraad (en kom weer niet af met het argument dat het niet wetenschappelijk is omdat het grotendeels over homeopathie gaat)! 

Hesbaye festival

Het wordt blijkbaar wel een jaarlijks gebeuren (en dit jaar zijn we zelfs uitgenodigd, maar we zullen niet gaan: te druk). Gelukkig is het inderdaad niet te lawaaierig!

Drukke avond?

Roger was bijzonder spraakzaam voor zijn doen deze avond. En dan hebben we een lange mail van Zeger beantwoord, daarna nog vrij lang dochterlief aan telefoon gehad en nu zijn we al een hele poos een vrij laat, lang telefoongesprek met Hendrik aan het houden.

Het waren allemaal boeiende gesprekken... maar de paar telefoontjes en/of mailtjes die ik aan vriendinnen had beloofd, daar kwam niets van. 

Sorry, mensen, morgen probeer ik tijd voor jullie te maken!

Hij lust mijn eten nog!

Roger was even in het ziekenhuis voor observatie (aanpassen van zijn medicatie). Oorspronkelijk was er sprake van één overnachting, maar het werden er twee. Daarom stelde dochterlief gisteren voor mij te komen halen en samen haar vader te bezoeken. 

Deze middag kwam Roger dus naar huis en er gebeurde iets eigenaardigs. Het is hier in huis al een paar dagen 23°C en ik droeg een truitje omdat ik dat fris vond. Deze avond, een paar uur na Roger zijn thuiskomst, kreeg ik het ineens veel te warm (met dezelfde temperatuur) en ging die trui uit!

De maaltijden in dat ziekenhuis lijken serieus verbeterd vergeleken met twee jaar geleden: zo kreeg Roger bijvoorbeeld twee keer per dag groenten! En ik zag gisterenavond welk brood hij zou eten met of na zijn paprikasoep en echt, die paar volkoren boterhammen zagen er veel smakelijker uit dan wat ik twee jaar geleden te eten kreeg. Des te beter natuurlijk! 

Maar ondanks dat "lekkere" ziekenhuiseten heeft Roger deze avond duidelijk volop genoten van mijn pompoensoep en mijn zalm met prei! 😉

Auriculotherapie

Vandaag waren we even in gezelschap van dochterlief en de kindjes. Daar vertel ik later misschien wat meer over, maar nu wil ik het vooral hebben over een bepaald gesprek dat we hadden. Ik vertelde namelijk over een video die ik onlangs had bekeken. Over auriculotherapie.  Elena vroeg me "En waar is de wetenschap daarin?" (of iets dergelijks). 

De arts die over die therapie vertelt (en die ze gebruikt) zegt zelf dat er te weinig interesse voor is, waardoor er geen geld voor een onderzoek wordt vrijgemaakt. Waarschijnlijk ook omdat er geen geneesmiddelen aan te pas komen. Hijzelf geloofde er eerst ook niet in (hij zegt dat het oor de minste aandacht krijgt in studies geneeskunde) maar hij stelt vast dat het werkt tegen pijn en angst, voor verslavingen en bij de warmteregeling.  Hij vermoedt dat de uitleg te maken heeft met het feit dat de oorzenuwen verbonden zijn met de nervus vagus. 

Zelf past hij nu de therapie (die onder andere vrij vaak zou gebruikt worden in het Amerikaanse leger) vaak toe, onder andere omdat ze snel resultaat oplevert en geen enkele bijwerking heeft. 

Het is nooit goed!

 Het regent, het is 23°c in huis... en ik heb zin om een truitje aan te trekken!

Weer een overlijden

Met Sabine en Francis hadden we het vorige zaterdag over de vele vrienden en kennissen die ons hebben verlaten de jongste jaren. En dan verneem ik deze ochtend weer het overlijden van Ina Stabergh. Vorig jaar schreef Jan Gerits nog een Limburgse monografie over haar.  

Het is gelukt!

Het is gelukt! Vandaag hadden we eindelijk afgesproken met Matadi-vriendin Sabine en haar man Francis. Na ongeveer zeven jaar werd het een vrij emotioneel weerzien, maar weldra zaten we weer te keuvelen en te lachen zoals vroeger. Herinneringen aan onze ouders en overleden vrienden passeerden de revue, we praatten bij en de nog altijd aanwezige humor van onze vrienden zorgde geregeld voor schatergelach. Met Francis praatte ik over zijn boek en met Sabine visten we anekdotes op uit onze tijd als lerares (zij onderwees Nederlands aan Franstaligen en ik Frans aan Nederlandstaligen).

We hadden afgesproken in De Horne en genoten er van een lekker en betaalbaar middagmaal, waarna we in de binnentuin nog van een drankje gingen genieten. Na de hitte van gisteren haalden we vandaag ‘amper’ 28°C en stond er een aangename bries: het schemerde al toen we eindelijk weer thuiskwamen.

O ja, Sabine en Francis herinnerden zich heel goed de hitte van 50 jaar geleden! Volgens hen begon die trouwens op de dag van hun huwelijk en niet pas daarna zoals ik dacht!

Sabine mailde me deze avond deze foto, gemaakt door de dienster:

Het komt er maar niet van

Ik zit bijna constant te denken aan bepaalde mensen die ik graag wil ontmoeten (jullie zullen je wel herkennen)! Maar het komt er maar niet van. 

De ene keer is het te warm (weer tot 35°C vandaag, maar met alle gordijnen dicht was het nog net te doen in dit oude huis). Een andere keer heeft Roger wat rust nodig na een heel "sociale dag". Dan weer hebben we dringendere verplichtingen (zoals een afspraak bij een dokter). En soms hebben we even tijd, maar moeten we echt een beetje schoonmaken (na zoveel hete dagen de schoonmaak te hebben uitgesteld). En dat schoonmaken gaat ook niet meer zoals vroeger: één kamer per dag is meer dan voldoende voor mijn rug!

Eigenlijk vind ik het zelf niet erg dat ons leven zoveel rustiger is geworden. Ik herinner me dat ik tijdens de coronaperiode ineens besefte hoe druk ons leven hier in Haspengouw wel was geworden (en dat terwijl ik bij onze verhuizing hoopte dat ons leven hier wat rustiger zou worden dan in Antwerpen). 

Ikzelf geniet dus wel van die rust maar ik voel me soms zo schuldig omdat ik voor sommige mensen maar geen tijd meer lijk te vinden.

De geur van de echte buiten

Nee, ik ga het niet hebben over de zonsverduistering: we hebben er amper iets van opgemerkt (enkel dat het even wat donkerder werd en dat de blaffende honden in de buurt ineens zwegen, net zoals de vogels).

We hebben vandaag nog een kleine boodschap gedaan en daarna reden we even rond in de mooie Waalse dorpjes in de buurt. En ik herinnerde me een vaak terugkerende discussie tussen mijn moeder Nany en mij (onlangs herlas ik daar nog een versie van in mijn dagboek van 1984).

We woonden vroeger een hele tijd in een villawijk van 's Gravenwezel. Ik woonde daar vrij graag (al verkoos ik ons heel kleine vorige huis omringd door bossen) maar ik beweerde altijd dat een villawijk eigenlijk de natuur kapot maakt. Dat ik eigenlijk liever op "de echte buiten" zou wonen: in een dorp omringd door bossen of weiden waarin ik zou kunnen gaan wandelen. Waarop Nany steevast antwoordde dat wandelen in een villawijk veel aangenamer is omdat je er kunt genieten van het zicht en het parfum van mooi onderhouden hagen en tuinen. Terwijl je op de "echte buiten" vooral kon genieten van "mestgeur"!

Op dat gebied bleven we het oneens zijn en, terwijl we daarstraks door die mooie dorpjes reden - nee, ik rook geen mest -, bedacht ik dat Nany waarschijnlijk toen dacht aan haar geboortedorp Hoksem (waar ik ook zo graag vertoefde, ondanks de frequente mestgeur).

Toeval

Ik had over dat ongeluk gehoord op de radio en gelezen in de krant, ik vond het erg, maar ja, ik ken de man niet...

Vandaag kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits. Om te spreken over de volgende Limburgse monografieën, dacht ik, of over de voorbije hittegolf. 

De hittegolf had hij goed doorstaan, de volgende monografie is bijna klaar... maar Jan wilde vooral spreken over het plotse overlijden van zijn cardioloog. Een man die hij enorm bewonderde, waar hij het volste vertrouwen in had, en die hij heel erg zal missen. Jan vertelde zo veel anekdotes over die fameuze arts dat ik hem op de duur  bijna even goed dacht te kennen als hij. En toen vroeg ik hoe hij heette en hoe hij was overleden. En wat bleek? Hij was die in Oostduinkerke verongelukte man!

1976

We genoten de laatste dagen van heel aangenaam zomerweer, maar nu wordt het opnieuw warmer. Vandaag bereikten we heel eventjes 30 °C, wat nog net te doen is, maar ik lees dat we de volgende dagen opnieuw tot 35°C zullen gaan. Het lijkt steeds meer op de hete zomer van 1976, die, als ik me goed herinner, ook eind mei begon.

Ik zou de precieze data kunnen opzoeken in mijn dagboeken, maar daar ben ik nu te lui voor 😊. Wat ik me herinner, is dit: in mei 1976 gingen Roger en ik, samen met mijn ouders, nog naar het huwelijk van mijn Matadi-vriendin Sabine met Francis Dossogne. Toen was het heel mooi weer, maar nog niet te heet.

Kort daarop werd mijn vader gehospitaliseerd en werd het wekenlang alsmaar warmer. Het werd zo heet dat we vroeger mochten ophouden met werken. En in de vaak overvolle ziekenhuiskamer van mijn vader was het soms bijna niet uit te houden. Hij kreeg immers heel veel bezoek van zijn vele vrienden en familieleden, die van overal uit België kwamen - toen was het trouwens nog niet zo druk op de wegen.

Heel binnenkort ontmoet ik eindelijk Sabine weer (ja, het lijkt te zullen lukken). Ik ben benieuwd of zij zich dat jaar 1976 ook zo goed herinnert!

Een telefoontje

Vandaag hebben we toch zuster A. kunnen telefoneren. Ik was blij, want ik vreesde anders aan Roger te moeten vragen binnenkort nog eens naar het Leuvense te rijden om haar te bezoeken in het ziekenhuis.

Zuster A. was niet erg optimistisch en vreesde nog een hele tijd gehospitaliseerd te moeten blijven. Ikzelf hoop echt dat ze heel snel geneest. Omdat ik haar echt mag, maar ook voor schoonzus L. Ik denk namelijk niet dat ze met andere bewoners van het rusthuis meer dan oppervlakkige contacten heeft. Ik vrees dat ze zich heel eenzaam zou voelen als er iets met zuster A. zou gebeuren!

Zeer eigenaardig

Roger en ik wilden vandaag even telefoneren naar zieke zuster A., maar we hebben haar telefoonnummer niet. Roger belde daarom naar zijn zus L., die hem zei dat zij het nummer ook niet heeft (wat ik zeer eigenaardig vind) maar dat hun jongste zus H. dat wel heeft. Zij zou H. deze middag ontmoeten en haar  vragen om Roger te bellen en hem het nummer van zuster A. te geven.

Maar dat telefoontje kwam er maar niet en deze avond, vlak voor ons avondmaal (en na enkele pogingen om zelf H. telefonisch te bereiken), raadde ik Roger aan haar een mail te sturen, in de hoop dat ze daar zou op antwoorden.

We gaan nu slapen en nog steeds hebben we het telefoonnummer van zuster A. niet gekregen! Zeer eigenaardig allemaal!

Een welverdiende rustdag

Ik wist dat het voor Roger vandaag een rustdag moest worden na de voor hem toch relatieve zware dag van gisteren. 

Ik heb dus, buiten het zorgen voor eten, enkel een wasmachine laten draaien en Roger heeft vooral veel gerust (en zelfs vrij veel geslapen hoewel de temperatuur tegenwoordig echt heel aangenaam is). 

Ik stel me al langer de vraag of we misschien niet beter onze ontmoetingen zouden spreiden. Dus bijvoorbeeld, in plaats van zoals gisteren op één dag achtereenvolgens met drie mensen af te spreken, met elk van hen op een afzonderlijke dag afspreken. 

Maar in dit geval zou dat voor Roger betekend hebben dat hij drie keer in plaats van één keer over en weer naar Leuven had moeten rijden. En dat lijkt me dan weer ook niet ideaal, want tegenwoordig lijken verre autoritten hem ook te vermoeien - en dan hou ik nog geen rekening met de huidige prijs van brandstof! 

Maar kom, het werd vandaag dus een heel rustige en rustgevende dag, met enkel deze avond een telefoontje voor mij van straatgenote V. (gewoon om te keuvelen), en veel lectuur.

O ja, en onder andere dit gelezen: eindelijk een interview met iemand - viroloog Zeger Debyser dus - die dat dagboek van Fauci zelf gelezen heeft. 

Eindelijk nog eens op café

We hadden deze middag nog eens afgesproken met vriend Karel en tijdens onze maaltijd in De Brug kregen we er het gezelschap van vriendin Marieke bij. Dat was heel lang geleden en dus had Marieke heel veel te vertellen, waardoor Karel de tijd niet kreeg om ons de foto's te tonen die hij had meegebracht. 

Nadat we hem aan zijn flat hadden afgezet, reden we naar schoonzus L. die in haar eentje een wijntje zat te drinken in de cafetaria. Ze vertelde ons dat zuster A. in het ziekenhuis ligt! Samen met L. hopen we dat ze snel zal genezen, ook al omdat we weten wat een trouwe vriendin ze is voor onze (schoon)zus. 

Nadat we een paar uur later L. naar haar kamer hadden teruggebracht, reden we naar de Lunch Garden  waar we met Zeger hadden afgesproken. Toen hij aankwam, besloten we eerst iets te drinken op het terras van een daarnaast gelegen volkscafé.

Sinds Roger geen alcohol meer drinkt als hij nog moet rijden, gaan we niet meer op café. Dit was dus echt een uitzondering en ik heb tot en met genoten van mijn Orval.  De temperatuur was lauw, er stond een briesje en er liep veel volk voorbij. Ik kreeg er zowaar een Huesca-gevoel!

Zeger vertelde over al zijn bezigheden, over De MEL (en weer vroeg ik me af waar hij de inspiratie blijft halen) en na een uurtje besloten we iets te gaan eten in de Lunch Garden. Het was er lekker maar het concept is veranderd waardoor het er meer begint te lijken op een gewoon restaurant en dat vonden we teleurstellend.

Tegen 20:30 uur namen we afscheid van Zeger en reden we terug naar Haspengouw. En een beetje later vergiste Roger zich van afrit waardoor we ongeveer een halfuur hebben moeten omrijden (nee, hij had geen bier gedronken 😊).

Foto van mijn oudoom Theophiel

Ik zocht vandaag nog eens tussen de foto's van Roger naar een welbepaalde foto. Die ik uiteindelijk vond, maar het was niet gemakkelijk: Roger heeft immers een heel andere manier om foto's te rangschikken dan ik (ik doe het min of meer chronologisch, maar hij houdt rekening met onder andere het toestel waarmee hij de foto maakte).

Maar ik heb De foto eindelijk gevonden:

Dat is mijn oudoom Theo op bezoek bij ons thuis in Antwerpen, en op mijn schoot een huilende dochtertjelief! Dat was in 1980!

Nostalgie

Vandaag, buiten een lang telefoongesprek met Hendrik en een antwoord op een mail van dochterlief en Zeger - en uiteraard de hoogstnoodzakelijke huishoudtaken en het laten overtypen van mijn vroegere dagboeken - heb ik vooral verder gelezen in dat dagboek van Virginie Loveling en gekeken naar vroegere familiefilmpjes (bedankt voor het digitaliseren, Hendrik!). 

Ik kan echt genieten van die filmpjes... maar ik word er toch zo nostalgisch van!