Over de kindjes en de Koran

We hebben de verjaardag van Roger niet echt gevierd vandaag (Behalve dat Matthias bij Lutti een Bumbatekening had gekleurd speciaal voor hem). We gingen immers babysitten en toen we daarna thuiskwamen, moest Roger meteen naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers.

Terwijl ik vandaag met de kindjes speelde, danste of  hen voorlas, heeft Roger veel gelezen op zijn tablet en op een zeker ogenblik gaf hij me een artikel door dat een antwoord gaf op de vraag die ik me stelde over de Koran tijdens het etentje van Heemkunde (ik ben ondertussen de Koran online beginnen lezen maar het is  echt moeilijk vol te houden).

Hier lees je dat antwoord waar Roger het over had. Ik heb de Surat opgezocht: het klopt.

Het was weer een leuke dag met de kindjes! Roger maakte enkele foto’s, maar die heeft hij nog niet kunnen opladen (hij is immers niet hier). Elena droeg haar bloemenkroon en was weer een prinses. Dus noemde ik haar “prinses Bloementuin” en dat vond ze een mooie naam!

Matthias heb ik op een zeker ogenblik “betrapt” terwijl hij in zijn eentje een boekje aan het “lezen” was (waaruit ik pas had verteld) en hij voor zichzelf stilletjes de prentjes benoemde. Soms waren het onomatopeeën die hij uitte, maar ik hoorde hem ook enkele nieuwe woorden fluisteren. Helaas, zodra hij doorhad dat ik naar hem keek, zweeg hij.

En dan reden we naar huis en hoorden we op de radio hierover.

Vandaag nog eens een ouderwetse handgeschreven brief van een Matadivriendin, met de post verstuurd, aangekregen.

Ik post zo snel mogelijk enkele foto’s van vandaag.

Politiek interview

Roger stuurde me deze avond naar een interview met Marine Le Pen, afgenomen door een Nederlandse journalist (wat Roger allemaal vindt op het Internet is ongelooflijk). Eigenlijk wilde hij me niet zozeer de woorden van Marine laten horen, wel de journalist.

‘Zoveel mensen reageren met “ hoe goed is zijn Frans toch” en ikzelf vind dat niet’, zei Roger.

Ik heb dus gekeken (en echt uitgekeken, in tegenstelling tot Roger die het had opgegeven na een kwartier). En… ik moet inderdaad toegeven… dat die Nederlandse journalist zijn Frans absoluut niet slecht is. Oké, hij maakte enkele (soms erge) fouten, maar wie maakt die niet in een vreemde taal? En nog oké, zijn Frans is niet op het niveau van het Frans van Roger (de mijne) of van bijvoorbeeld Roger Beeckman, maar echt, ik vond het goed genoeg. Deze keer ga ik dus niet akkoord met mijn liefje!

Wat mij echter het meeste opviel terwijl ik naar dat filmpje keek, was dat ik me aangesproken voelde door de woorden van Marine Le Pen!

Verjaardagen

Vandaag wordt Elena 4 jaar! Proficiat, grote meid! En onze vriend Roger Beeckman viert zijn 86ste verjaardag!

Ik belde naar onze dochter en kreeg Elena aan de lijn die me fier vertelde dat ze een kroon met bloemetjes op had. Matthias wilde ook even met mij spreken en antwoordde alleen ja of nee op mijn vragen.

Ondanks de weer vrij felle en heel koude wind wandelden we een klein uurtje in en rond Heks. Zonder die koude wind zou het heel aangenaam zijn geweest!

 Foto’s Roger

Roger (de mijne) wordt morgen 71 jaar! De tijd gaat te snel! Er zijn vandaag al enkele wenskaarten voor hem aangekomen: bedankt, Nononc en (tante) Françoise, broertje en echtgenote, vriendin Marie-Louise en Nany!

Eindelijk een specht op bezoek!

Vandaag een antwoord gekregen van mijn broertje. Voor zijn bezoek stelt hij enkele andere data voor, maar de eerste daarvan past al niet voor ons. Wat hebben we het allemaal toch druk!

Daar had ik het onder andere over met mijn moeder Nany aan telefoon vandaag, en zij berispte me: ‘Ja, maar je moet toch zorgen dat je tijd overhoudt voor jouw familie!’ Zei Nany dus, die Hendrik binnenkort niet naar hier kan vergezellen omwille van een andere afspraak!

Het regende en woei de hele dag (maar het was niet echt koud). Ik vroeg me af hoe Roger aan zijn noodzakelijke beweging zou geraken. Hijzelf zei: ‘Beter in een stad dan hier op de buiten met dit weer!’, maar eigenlijk had hij geen zin in een wandeling in een of andere stad, dat was duidelijk. Uiteindelijk liepen we weer een dik halfuur rond het dorp.

En… Terwijl ik daarvoor mijn jas, muts en handschoenen aantrok, zag ik dat koolmeesjes eindelijk de weg naar onze vetbollen hebben gevonden en… eindelijk een specht op de moerbeiboom tokkelen. Deze winter heeft hij heel lang op zich laten wachten!

Plannen… en realiteit

We gingen boodschappen doen (onder andere een paar zoete drankjes kopen, want ik weet dat de bezoekers die we deze avond verwachtten, daarvan houden).

Onderweg komt er een dringende maar vrij korte vertaling aan. Ik antwoord dat ik daar waarschijnlijk pas deze avond laat zal kunnen voor zorgen: of tegen morgenochtend oké is? Antwoord: ‘tegen morgen vroeg ten laatste is nog oké’.

We kopen Pineau des Charentes en goede Porto en ik – die maar heel af en toe zin heb in zoete wijn – verheug me al op mijn glaasje Pineau deze avond (echt maar één glaasje, voor meer vind ik het te zoet).

We zien ook zwarte en witte pensen liggen (“zwarte pens” noemen jullie “bloedworst”, Nederlanders, maar jullie woord voor “witte pens” ken ik niet) en ik bedenk dat met enkele van de kilo’s appelen die Roger geplukt heeft, dat een lekker hoofdgerecht zou zijn in plaats van de geplande zuurkool voor deze avond.

We kopen dus bloedworst voor Roger en witte pens voor mij (ik heb die liever).

Rond 16 uur kwamen we thuis, vroeger dan ik had voorzien. Dus begon ik al maar aan die vertaling. Die heel vlot ging (ook al omdat het vertaalgeheugen veel stukken herkende). Ik weet nog dat ik dacht: ‘dit krijg ik gemakkelijk klaar voor ik aan de bereiding van het avondeten moet beginnen, en ik zal zelfs nog tijd overhouden om een beetje op te ruimen voor onze vrienden aankomen’ op het moment dat de telefoon overging. Het bezoek werd afgezegd wegens ziekte!

Jammer, ik had me er zo op verheugd (en had zelfs “Waste” – Waals niet heel zoet gebakje, gekregen van onze vrienden uit de Ardenne profonde - uit de diepvriezer gehaald)!

In elk geval (ik weet dat je dit leest, vriend die op visite zou komen), ik wens je snelle beterschap.

De vertaling is geleverd, ik beantwoordde nog een paar mails (onder andere eentje van Elie Missotten over dat graf waar we onlangs naar zochten in Rukkelingen); we aten, na een rijke groentesoep, beuling en gebakken appeltjes; Roger vulde de vaatwasser en ik ruimde de keuken op… En terwijl we daarna naar de bibliotheek gingen (ik vertel straks waarom), voelde ik weer aan mijn rug dat ik met dat klein beetje werk had overdreven!

Omdat we toch tijd zat hadden, gezien de niet doorgegane afspraak, wilde ik “Het Belang van Limburg” van de laatste dagen inkijken (zelf kopen we de krant niet en wat ik zocht, heb ik niet op het Internet gevonden). In de bibliotheek lagen nog alle kranten van vorige week en ook daarin vond ik niet het interview met Jan Gerits, waar ik naar zocht.

Jan had me immers verteld dat er dit weekend in “Het Belang” een artikel zou verschijnen over de Limburgse Monografieën. Ik opperde dat, als het ging over hetzelfde stukje als in het laatste nummer van “Heemkunde Limburg”, ik het al gelezen had. ‘Nee,’ antwoordde hij, ‘deze keer is het een interview!’

Dat ik dus niet heb gevonden.

Als men er niet over praat, gebeurt het wellicht niet

Na de aangename receptie deze ochtend heb ik nog snel de keuken vrijgemaakt van de resten van ons ontbijt en daarna gelezen. Mijn rug hé! Hoewel, ik moest weer vaststellen dat lopen (20 minuten van hier naar de receptie en 20 minuten terug naar hier) echt helpt bij een lumbago! Alleen dat opruimen daarna was er te veel aan. Ik haat huishoudelijke karweien!  

Bestaat er geen fee die van mij een man kan maken? Dan moet Roger maar homofiel worden!

Ach, ik wilde het eigenlijk over dit hebben: dat was wat ik bedoelde met de “hypocrisie van de media”. Als de gewone mens zulke aanslagen al lang had voorzien, waarom voorzagen de media die dan niet?

Ik heb me voorgenomen nog eens (en deze keer zonder te snel op te geven) de Koran ter hand te nemen!

Nieuwjaarsreceptie

Vorig jaar gingen we niet naar de receptie aangeboden door de gemeente. Ik weet niet meer waarom: te koud? Niet vrij? Bang dat het te druk zou zijn?

Dit jaar waagden we het erop. Tegen een ijzige wind in liepen we om 10 uur naar het plein waar het openluchtevenement plaatsvond. Er was veel volk, maar het bleef overzichtelijk. De Cava en het bier vloeiden rijkelijk, er waren frietjes en oliebollen en  we ontmoetten er tal van kennissen (onder andere Liliane en Paul, Maj en Charlie, en Boudewijn en Ilonka). Ondanks de relatieve kou werd het heel gezellig!

We vernamen er wel dat in het gemeentehuis het schrijfmachinemuseum (met tientallen schrijfmachines van Boudewijn Knevels) werd leeggemaakt; alle schrijfmachines zijn naar de kelder verbannen.  Boudewijn werd daar niet op voorhand van op de hoogte gebracht en was er duidelijk niet goed van! Hij hoopt ze echter binnenkort in de kerk van Mettekoven (die dan niet meer als kerk zal gebruikt worden) te kunnen onderbrengen.