Eva zegt 'ik'

Om 11 uur verlieten we vandaag weer de vergadering van de werkgroep WOI om te gaan babysitten.

Eerst haalden we Matthias en Elena af. Matthias moest weer naar toilet en deed dat in de buurt van Elena's klas waar Roger en ik van haar juf even een kijkje mochten nemen. Wat een verschil toch met de klaslokalen in onze kindertijd!

Daarna reden we naar onthaalmoeder Lutti waar Eva me (de anderen waren in de auto gebleven) weer met open armen ontving en van alles begon te vertellen. Ze zegt steeds meer woorden.

Na het middageten kwam buurmeisje Anna spelen en, hoewel ik af en toe nodig was of moest meespelen, kreeg ik veel tijd om te lezen.

Het was me twee weken geleden al opgevallen dat Eva af en toe 'ik' zei. Toen dacht ik nog dat het toeval was maar vandaag ben ik er zeker van: ze gebruikt het woord bewust. Zo speelden we een spelletje waarbij zij op prenten jongens en meisjes aanwees. Daarna vertelde ze me: 'Broer jongen, zusje meisje en ik meisje.' Het grappige was wel dat ze verder zei: 'Opa jongen, papa jongen, oma meisje en mama jongen.' Onze dochter heeft weliswaar het haar vrij kort nu, ik vind niet dat ze eruitziet als een jongen! Dit in tegenstelling tot Eva dus.

Op verschillende andere momenten gebruikte Eva nog het woordje "ik" en telkens was het duidelijk dat ze naar zichzelf verwees. En nee, het is niet zo dat ze denkt dat "ik" haar naam is, ze weet heel goed dat ze Eva heet.

Eva en Matthias eten druiven

Anna en Elena

                                     

Opa leest voor terwijl ik voor het avondeten zorg

In haar vrije tijd blijft dochterlief veel naaien. Ze had weer twee nieuwe jurken voor Elena ontworpen. Waar vindt ze toch de tijd?

Nieuwe creatie van dochterlief (eigen foto's)

Over de auto, dokters en opwarming

We lieten deze ochtend de koplampen van de Subaru polieren bij Car Glass in Genk (we moesten daarvoor wel heel vroeg opstaan voor ons doen, maar hoe snel was dat weer gebeurd!). Daarna lieten we de auto schoonmaken bij een Indische carwash in Sint-Truiden. En uiteindelijk reden we naar de auto-inspectie.

Ik vermoed dat ik de zenuwen van Roger voelde, want normaal maak ik me niet erg druk over onze auto terwijl nu de zenuwen raasden in mij. Het voelde aan alsof ik zelf een uitgebreid doktersonderzoek moest ondergaan.

Alles irriteerde me: de manier waarop een van die werklui de portieren opvallend hard opende en dichtsloeg, de over het algemeen nogal macho en "superieure" houding van die mannen, en het geld dat we moesten betalen nadat we vernomen hadden dat alles in orde was maar dat we wel gauw een bepaald rubbertje (vergeten welk precies) moesten laten vervangen. Ach, de auto is heel oud (16 jaar), dat valt dus mee.
En... ik moest terugdenken aan de keren dat Nany (86 jaar) mij vertelt over haar bezoeken aan de dokter en dat ze me fier zegt dat voor haar leeftijd alles nog meevalt.

Na nog een wandeling in Borgloon las ik op aanraden van Roger iets bijzonders over het klimaat: kijk hier maar. Ik vrees dat de voorspelling van de auteur zal uitkomen (zie laatste regel van het artikel)

De E 313

Weer een rustige dag: salon schoongemaakt (met de hulp van Roger ging dat vrij snel), uitgebreide boodschappen gedaan (die als wandeling zullen moeten gelden) en gekookt (in de oven: zalm op een bedje van prei, overdekt met - niet te veel - zure room en daarvoor doodgewone groentesoep - afijn niet zo doodgewoon vermits ik altijd een lepel kurkuma aan de soep toevoeg), lectuur (nog steeds Nicci Gerrard - het gaat langzaam omdat ik haar toch iets minder goed vind dan als ze met haar partner Sean French schrijft) en mij herinnerd dat Nany me gisteren aan telefoon vroeg, toen ik even klaagde over de beruchte E 313, of er geen alternatieve weg is naar haar.
Ik vermoed van wel maar vermoed ook dat onze reis dan nog langer zou duren.

Maar... het is een feit: die drukke E 313 is een ramp. Bijna elke dag (vandaag weer) gebeuren er ongevallen en altijd is het er vreselijk druk! Waarom wordt daar niets aan gedaan?

Bijna ideale zondag

Ideaal (of toch bijna) omdat niets moest, niemand wachtte en we zonder probleem "niets" konden doen.

Hoewel: we zijn toch een klein uurtje gaan wandelen in Mechelen-Bovelingen (nee, niet naar de brocante maar we hebben er wel het "boekenkastje" gevonden en hadden moeite om er aan te weerstaan!) en hebben veel geluk gehad: het begon pas te regenen na onze wandeling. 

Foto Roger

Ook een paar mails beantwoord, onder andere van mijn broer die me aankondigde dat zij, op vraag van hun dochters, voortaan kerstmis thuis onder elkaar zouden vieren.

Daarna naar Nany gebeld om te vragen of zij dan nog wel met ons mee wilde vieren en haar antwoord was zo vaag, zo ontwijkend, zo vol met bezwaren (nu, ik begrijp heel goed dat bijvoorbeeld die treinreizen lastig worden op haar leeftijd) dat ik op een zeker ogenblik een ingeving kreeg en haar vroeg of zij dan misschien wel is uitgenodigd op dat meer intieme kerstfeest bij Jean-Louis. Ja, dat was ze, althans, mijn broer had gezegd dat ze welkom was.
'Dat is wel veel gemakkelijker voor jou natuurlijk; en als wij dan jou 's anderendaags zouden bezoeken... ', antwoordde ik en zij onderbrak me, duidelijk opgelucht: 'Ja, voor mij zou dat veel gemakkelijker zijn.'

Het ziet er dus naar uit dat, wat het kerstfeest betreft, de familie helemaal uit elkaar valt. Ik weet dat zoiets met de tijd onvermijdelijk is maar ik had het nog niet zo snel verwacht (hoewel... sinds mijn zus Bie en haar gezin er niet meer bij zijn met kerstmis had ik dat mogen verwachten).

En toch, ondanks die gevoelige telefoonconversaties en mails, vond ik het een bijna ideale zondag. Omdat we geen enkele verplichting hadden.

La délicatesse

Deze avond (in mijn eentje omdat Roger ondertussen allerlei taken uitvoerde voor Heemkunde Groot Heers) heb ik gekeken naar "La Délicatesse".

Ik heb er enorm van genoten... maar heb ook vaak moeten lachen met de ondertitels: voor een keer dat ik naar een Franse film keek, kreeg ik er Engelse ondertitels bij. Die waren van zulk doorsnee Googlevertaling-gehalte dat ik af en toe in de lach schoot hoewel het verhaal eerder droevig was!

Huishouden

Vandaag samen iets meer dan twee uur (dus meer dan vier uur werk) besteed aan het schoonmaken van de "bibliotheek".
Dat ligt natuurlijk gedeeltelijk aan het feit dat daar veel te veel staat (onder andere boeken in dozen opgestapeld - Roger zou boekenrekken moeten bijmaken maar wanneer vindt hij daar de tijd voor? - en speelgoed).
We hebben na dat werk vrij veel spullen, die we al jaren niet meer gebruikten, naar de Kringwinkel gebracht en zijn er met amper één boek buitengekomen.😏

Eigen foto

Toen we terug thuis waren (geen wandeling vandaag: het begon te regenen toen we de Kringwinkel buitenkwamen en het regende nog steeds nadat we nog even vlees kochten voor de volgende dagen) kreeg ik vlak voor ik wilde beginnen te koken een lang telefoontje van Nany die me vertelde wat ze gisteren na ons vertrek nog hadden gedaan.

Na ons avondmaal moest ik nog een wasmachine aan de gang zetten en daarna die was te drogen hangen.
Het houdt maar niet op, dat huishoudwerk!

Ik had ergens gelezen (online, er zijn blijkbaar geen uitnodigingen verstuurd en je moest - gelukkig - ook niet inschrijven) dat deze avond Ivo Konings en Willy Nelissen een gezamenlijke dichtbundel presenteerden.

We zijn er niet naartoe gegaan hoewel we daar waarschijnlijk vrienden en kennissen zouden ontmoet hebben: het was in Hasselt te doen, een stad die we niet met de bus kunnen bereiken 's avonds en waar de auto parkeren geen kinderspel is, het begon vrij vroeg voor ons en, om helemaal eerlijk te zijn, Roger en ik hadden echt nood aan een rustige avond onder elkaar, zonder geleuter van mensen die vaak zelfs niet naar elkaar luisteren.

Kort maar aangenaam bezoek aan Nany

Toen ik met Nany afsprak, wist ik nog niet dat Roger deze avond naar een bestuursvergadering van Heemkunde moest, waardoor ons bezoek nogal kort uitviel.

Om te beginnen was het zo druk op de E313 dat we er meer dan twee uur over deden van hier tot bij mijn moeder Nany in het Antwerpse.

Eigen foto

Rond 14:30 uur kwamen we aan. Buiten Nany, Nononc, (tante) Françoise en mijn zus Bie wachtten ook op ons drie boeken die mijn vriendin Denise mij cadeau geeft (ze had ze al eerder naar mijn moeder gebracht). Heel fel bedankt, Denise!

.

Na een babbeltje en een glas wijn trokken we, samen met (overbuurvrouw) tante José,  naar de vroegere Den Horst die nu, na renovatiewerken, Ciconia heet.

Daar nog iets gedronken, verder nieuwtjes uitgewisseld en ook een tafel gereserveerd voor een etentje met enkele Matadi-vrienden binnenkort.

Nany en Bie

Roger, tante José, Françoise, Nany en Nononc (eigen foto's)

Om 17 uur namen Roger en ik al afscheid van de anderen. Weer was het heel druk op de weg: we waren pas thuis om 18:50 uur.

Eigen foto's

Ik heb snel de rest van ons stoofvlees van gisteren opgewarmd, we aten en om 19:15 uur vertrok Roger naar de vergadering.

Ik maakte nog soep klaar (om desnoods deze avond laat te eten) en streek nog enkele hemden voor ik betalingen verrichtte, onze Matadi-vrienden een mail stuurde over onze afspraak in Ciconia en eindelijk neerplofte in de relax met een boek en een stukje bittere chocolade.

Iets voor 22 uur kwam Roger thuis.