Vragen die ik me blijf stellen...

 ... en waarop ik geen antwoord vind in de mainstream media. Blijkbaar stellen professor Raoult en professor Perronne zich dezelfde vragen,  en de laatste geeft zelfs een gedeeltelijk antwoord. Hier te beluisteren zolang het nog mogelijk is en natuurlijk weer in het Frans. 

Bizarre ontmoeting

Vandaag nog eens genoten van de tuin van Stephane Malais in Heks. Hoewel er regen was voorspeld, zaten we daar heel gezellig en droog.

De eerste regendruppels vielen pas aan het einde van ons gesprek met een vrouw die ons had aangesproken terwijl ik aan de arm van Roger terug naar onze auto strompelde.

Ze kwam ook van bij Stephane Malais en sprak ons dus zelf aan. Bleek dat ze ook uit het Leuvense afkomstig is (ook, want ik herinner jullie eraan dat ik in Leuven ben geboren) en sinds enkele jaren in Heks woont. Ze vertelde ons zowat heel haar leven en vooral uitgebreid over haar fysieke en mentale kwalen waar haar nieuwe dorpsgenoten weinig begrip leken voor te hebben. Ook sprak ze vol lof over de "pastoor van Heks", Marc Lateur. Ik vond die vrouw iets fascinerends hebben maar ik voelde Roger denken: 'Haal haar niet te fel aan hé!' Het bleef dus bij een beleefde babbel maar die bizarre ontmoeting blijft door mijn hoofd spoken!

Mijn behandeling

Vrienden vragen me hoe het eigenlijk zit met de behandeling van mijn aandoening. Ik heb lang geaarzeld om hierop te antwoorden, want ik hoor Antwerpse vrienden al schamper zeggen: 'Jij woont nu zeker in Limburg?'

Ik weet echter niet of de traagheid daaraan ligt of aan een overdreven grondigheid. 

Nadat ik bijna twee maanden heb moeten wachten op een afspraak met een reumatoloog besloot die me een bepaalde behandeling (zwaar maar bekend voor haar efficiëntie) voor te schrijven. Maar eerst wilde hij me een paar weken cortisone laten slikken (en dat vond ik nog minder leuk dan het andere medicament). 

Die cortisone eerst slikken was bedoeld omdat het andere middel pas na enkele weken of zelfs maanden zou aanslaan (wat ik wist maar eindelijk gaf de reumatoloog het zelf toe) en, hoewel ik herhaalde dat ik was voorbereid op die wachttijd, stond hij er absoluut op dat ik die cortisone zou nemen ('ik kan je toch geen twee maanden laten pijn lijden!' - blijkbaar gelooft hij dus niet dat ik praktisch geen pijn meer heb). 

Omdat mijn bloeddruk wat te hoog was en ik bleek een beetje bloedarmoede te hebben, moest ik eerst iets innemen om de bloeddruk te verlagen en een bezoek regelen met een hematoloog ( 'Waarschijnlijk ligt dat allemaal aan al die ontstekingen, maar beter is het grondig te onderzoeken').

Pas enkele weken later kreeg ik een afspraak met een hematoloog geregeld (dat was begin deze week). Die zei meteen (toch na een beetje onderzoek natuurlijk) dat heel waarschijnlijk het probleem lag aan de ontstekingen, maar...  om de reumatoloog gerust te stellen, nam hij nog eens bloed om iets zeer bepaalds te laten onderzoeken. 'Als ik me vergis, laat ik iets horen,' zei hij me, 'anders hoor je niets van mij'. Ik heb niets van hem gehoord, dus ik veronderstel dat de ontstekingen inderdaad aan de bron liggen van alle andere problemen. 

Mijn volgende afspraak met reumatoloog is pas voor volgende week, en dan zijn die twee maanden ironisch genoeg al lang voorbij! Ik hoop dus dat er niet meer zal gesproken worden over cortisone voor we beginnen met de eigenlijke behandeling! 

Dus, vrienden, mijn antwoord op jullie vraag is dat mijn aandoening nog steeds niet behandeld wordt!

Maar ach, ik zal maar denken, zoals vriend Karel onlangs zei, dat ik ondertussen een bijna volledige check up heb gehad! 

Er gebeurt niet veel

Dat zei Nany me aan telefoon vandaag en zij vindt dat vreselijk. Ze is nu een klein beetje aan de beterhand (nog zeker niet helemaal oké hoor) en ze mist al feestgedruis, ontmoetingen, alles wat voor haar het leven zin geeft. "Er gebeurt niets, ik slaap te veel, ik voel me dood", zei ze zelfs.

Ze vergeet dan ook opvallend veel: dat zus haar eergisteren bezocht, was ze vandaag weer vergeten. Dat ze heel vergeetachtig wordt, begint ze echt te beseffen en vindt ze dan ook heel erg. In feite begint ze dus het heel oud worden heel erg te vinden. En dat begrijp ik.

Onze zieke oude vriend (94 jaar) zou, volgens een bericht van zijn dochter, herhaald hebben dat hij getekend heeft voor euthanasie. Waarop de dokter zou geantwoord hebben dat ze eerst gaan stoppen met hem een medicijn toe te dienen dat zorgt dat hij enkel zin heeft in slapen. Xanax? Ik had, enkele weken geleden al, aan zijn echtgenote aangeraden na te gaan of men hem zulk medicament toedient, want dat zou zijn constante slapen kunnen verklaren. Benieuwd dus of onze vriend, na het beëindigen van die toediening, nog denkt aan euthanasie!

Gisteren vernomen dat een andere vriend van ons onlangs werd gehospitaliseerd. Heel veel details kwam ik niet te weten maar weer heb ik erg te doen met hem en zijn echtgenote, een vriendin van wie ik hier de naam voorlopig niet verklap.

Jan Gerits (89 jaar) zou binnenkort met mij en Jo willen afspreken om te praten over de toekomst van de Limburgse monografieën. We zullen proberen een datum vast te leggen na 15 augustus. In feite zouden we hulp moeten krijgen van jonger volk. Bij de KVLS ken ik niemand die dat wil doen! Misschien de dochter Laure en de echtgenote van Jo aanspreken?  

Volgende maand zullen we ook nog even afspreken met de kinderen en natuurlijk nog eens op bezoek gaan bij Nany.

Voor mij is dit soort leven al druk genoeg hoor, maar Nany zou dat inderdaad bestempelen als "er gebeurt niet veel"!

Kippen en kuikens

De ene keer klinkt mama gewoon aan telefoon, de volgende keer lijkt ze weer verward. Maar zus verzekert me dat het een gevolg is van die infectie en dat het zal overgaan. 

Daarstraks een telefoontje van straatgenote V. Ze had gezien dat er in onze wei twee kippen en een aantal kuikentjes rondlopen. Roger bleek het ook al gemerkt te hebben maar was het mij vergeten te zeggen. Hij had ook gesproken met buurvrouw G. die de kippen en kuikens ook al had opgemerkt en niet wist waar ze vandaan komen. 

In elk geval, ze zijn welkom!

                                                Foto Roger

De kip

Onze bezoekster de kip loopt hier nog steeds rond. Niet dat ik ze constant zie, de tuin en de wei bieden immers plekjes genoeg waar ze onopvallend kan vertoeven of naar eten zoeken. Maar zodra we buiten komen, met een restje voedsel of schillen voor de groene container, lijkt ze dat te ruiken: ze komt dan meteen afgelopen. Uiteraard krijgt zij die restjes dan!

Ik wist het niet (dacht dat ze er geen meer had sinds het overlijden van haar man) maar Roger vertelde me dat buurvrouw G. nog steeds kippen heeft. Waarschijnlijk komt kip dus daar vandaan. Eigenaardig, want toen we zelf nog kippen hielden, verloren we die telkens opnieuw omdat ze de (toen heel talrijke) kippen van buurvrouw G. gingen vervoegen. 

Nu vraag ik me wel af of ik G. moet waarschuwen dat (waarschijnlijk) een van haar kippen in onze tuin vertoeft? Langs de andere kant, buurvrouw lijkt die ene kip niet te missen, destijds heeft ze zelfs niet opgemerkt dat onze kippen bij haar terechtkwamen én... de kip heeft hier nog geen eieren gelegd (we hebben er toch geen gevonden, dus zal ze die nog wel in haar thuisbasis deponeren).  

Voorlopig vind ik het dus beter niets te ondernemen: als die kip hier blijft rondlopen, heeft ze daar wel een reden voor!

Het journaal

Nany leek weer beter aan telefoon: ze was vandaag met broertje iets gaan drinken in de cafetaria van het rusthuis. 

Deze avond nog eens naar het journaal op VRT gekeken (op mijn pc-scherm). Op de duur vraag ik me echt af wat je nog moet/mag geloven van wat ze ons daar vertellen. Dat er opnieuw serieus wateroverlast is in het zuiden van ons land zal wel waar zijn (en vind ik vreselijk), dat er "slechts" enkele duizenden mensen protesteerden tegen de sanitaire pas in Frankrijk ligt ver van de waarheid als je weet dat, zelfs volgens officiële Franse cijfers, er alleen vandaag al ruim 160.000 waren!