Met Nany naar nicht Rita

Vorige zaterdag, 7 januari, spoorde mijn moeder van Antwerpen naar Leuven waar ze een afspraak had met haar jeugdvriendin. Samen met die Angèle en haar man ging ze een hapje eten, en daarna werd ze naar het station van Tienen gereden; waar Roger en ik haar gingen ophalen.

We reden naar Oorbeek (volgens mij ligt dat ook in Haspengouw). Daar heeft mijn moeder immers nog haar neef (in de betekenis van “kozijn”) Roger en nicht Rita wonen die ze niet meer ontmoet had van rond 1983. Ze had immers eindelijk nog eens afgesproken met Rita. Ondanks het feit dat ik op het Internet had gevonden dat de kozijn woonde op het adres dat Nany mij gegeven had, beweerde zij bij hoog en bij laag dat haar nicht daar woonde. Nany is heel koppig, dus reden we toch maar naar dat adres. En wat bleek? Niet zij, maar het Internet kreeg gelijk! Het was de echtgenote van haar “kozijn” die voor ons opendeed. En die ons het juiste adres van haar schoonzus gaf.

Mijn moeder kon er maar niet aan uit: al die jaren stuurde ze dus een nieuwjaarskaartje naar het verkeerde adres! Zo’n ingewikkeld raadsel was het nu ook weer niet: elk jaar gaven broer Roger en zus Rita elkaar het goede wenskaartje door!

We werden bij nicht Rita met open armen en massa’s (eigenlijk voor mij te zoete) taarten ontvangen. Haar dochter (prachtige meid!) zorgde voor de koffie enzovoort. Vermits ik geen koffie drink, en thee geen alledaagse drank is in die contreien, hield ik het bij water terwijl ik twee stukken taart verorberde en luisterde naar de herinneringen die mijn moeder en Rita bovenhaalden.

Tegen de avond reden Roger, Nany en ik naar hier, waar we nog samen aten en waar Nany verder vertelde over haar jeugd, zich haar eerste reis naar Congo herinnerde, en Roger en Rita benijdde: hun kinderen wonen immers vlak bij hen. Terwijl zij een dochter heeft die in het “verre Limburg” woont (ik dus). Ze vergeet dat zijzelf ook degene was die ver is gaan wonen van de rest van haar familie.  Zo moeder zo dochter zeker? Hoewel, ik ben, zonder het te weten,  naar onze “roots” teruggegaan: Haspengouw!

We gingen vrij laat slapen, maar toch niet te laat. ‘s Anderendaags (ik weet het, weer een woord dat Standaard Nederlands wil afschaffen. Maar als ik zeg “de volgende dag”, dan moet ik er naar mijn gevoel aan toevoegen dat die “volgende dag” gisteren was. Terwijl ‘s anderendaags – nog steeds naar mijn gevoel – alles zegt) waren we immers al rond 13 uur uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Elena (weliswaar een week te vroeg omdat volgend weekend niet past voor haar ouders).

Weerzien met Karel in Leuven en afscheid van Louis Brans

Na de uitvaart van Ad spraken we af met de vriend van Colette zaliger. In Leuven! En Leuven is alles behalve auto-vriendelijk geworden: we hebben bijna een uur rondgetoerd voor we een parkeerplaats vonden. Een autoluwe stad is dan wel aangenaam voor de vele studenten, maar als je vanuit Limburg komt, krijg je geen gastvrije indruk!

Onze vriend Karel (die ook niets wist van het heengaan van Ad) lijkt het overlijden van zijn vriendin Colette nog niet verwerkt te hebben en luchtte eens duchtig zijn hart bij een drankje in een café van de Muntstraat (herinneringen aan mijn studententijd!). Uiteraard spraken we niet alleen over Colette. Ook kwamen onder andere zijn broer Dirk, Ad en zijn fratsen en feesten aan bod.

Op de duur waren we zo gezellig aan het bijpraten dat we besloten samen een kleinigheid te gaan eten (terwijl ik dacht dat we rond 17 uur ongeveer zouden thuis zijn!). Het werd inderdaad slechts een kleinigheid, want Leuven (dat is mijn geboortestad!) lijkt echt duur te zijn geworden.

O ja, terwijl we naar een ander etablissement liepen, kwamen we “De Werf” tegen. Die naam kende ik van Zeger, en ook wist ik van hem dat je daar heel goedkoop en lekker kunt eten. Toen ik dat vertelde, antwoordde Karel dat het een studentenrestaurant is (dus niets meer voor ons?). Maar kom, het restaurant bleek toch gesloten.

We gingen naar het complex “Dijlemolens”, via een aangename, bijna landelijke weg die Roger en ik (die toch jaren in Leuven hebben gewoond) niet kenden. Onder weg viel het me op hoe vaak ik een merel hoorde fluiten (dat is me hier ook al opgevallen, want normaal hoor je die vogels niet in de winter, maar in de stad viel des te meer op).

In het eetcafé “Dijlemolens” bestelden we een glas wijn en een eenvoudig etentje (eigenlijk te eenvoudig voor wat we ervoor betaalden: wat is Leuven duur geworden!). En terwijl ik mij nog een sigaret rolde die ik buiten zou gaan roken (altijd dat buiten moeten roken! Nee, als het niet echt hoeft, kom ik niet meer op café of restaurant in de winter!), kwam er een e-mail binnen op mijn smartphone: de vroegere ondervoorzitter van de KVLS, Louis Brans, is op 3 januari overleden op 82 jaar.

Die heeft ons dus ook al verlaten!

We kwamen vrij laat thuis, maar Roger heeft toch nog even de website van de KVLS bijgewerkt. Daar vinden jullie een klein beetje meer uitleg over onze bijzondere “Louis Brans”!

Uitvaart van Ad

Deze ochtend heel vroeg reden we naar Wilsele, om de uitvaart van Ad bij te wonen. Voor een keer dat we goed op tijd waren, was er plaats zat in de kerk. Amper een dertigtal mensen woonden de dienst bij! Bijna niemand van zijn talrijke vrienden was immers op de hoogte gebracht van zijn overlijden,vernamen we van de meest intieme vriendin van Ad en Els.
Hun goede vriend Dirk Armée was er wel, die meteen naast ons kwam zitten met de woorden: ‘We moeten elkaar echt nog eens ontmoeten buiten een begrafenis, hé!’. Daar zullen wij in de lente voor zorgen!

Ik vond het een mooie dienst (en bedacht dat ik toch wel hou van die kerkelijke symboliek), maar de weinige mensen, het feit dat de urne verdween zonder dat iemand van ons wist waar naartoe, het ontbreken van een herinneringsprentje maakten het wel heel droevig.

Later, op de koffietafel, bleek het handvol vrienden van Ad die wel aanwezig waren, hetzelfde te betreuren. Maar… Sommigen vonden het ook onbegrijpelijk dat van Ad werd afscheid genomen in een “conservatieve mis”: ‘Ad die zo progressief, zo anti-kerkelijk was!’.
Ik herinner me niet dat Ad zich ooit echt heeft uitgesproken tegen de kerk, maar wel dat hij geloofde in een transcendente wereld. En, zoals Dirk Armée opperde: ‘Op welke manier moet je dan afscheid nemen in onze cultuur?’

Ik geloof dat te veel mensen ‘kerk’ met ‘geloof’ verwarren… En ook dat te veel mensen denken dat je ten alle koste “progressief” moet zijn in deze tijd!

Al bij al vond ik deze druilerige ochtend dus heel triest! Roger – die zijn fototoestel niet bijhad – probeerde nog met zijn GSM een kiekje te maken van de urne en de foto van Ad vooraan in de kerk maar dat is compleet mislukt! We kunnen onze vriend Dirk Armée daar dus niet mee plezieren (we hadden beloofd de foto door te mailen als die enigszins gelukt was).

Blogje lezen (onder andere)

Deze avond heb ik enkele uurtjes doorgebracht op deze per toeval ontdekte blog van een Nederlandse vrouw (van Spaanse afkomst? Die indruk heb ik toch). Ze spreekt over haar zeldzame kanker, de behandeling ervan, en haar gevoelens en emoties. Natuurlijk is het “maar” een blog - dus geen “echte literatuur”(?) - maar wat is die goed geschreven!

Ik merkte er enkele taaldetails op die ik in een van de laatste teksten in Oostland ook had gelezen, komende van een Nederlands lid van de KVLS. De andere leden van de redactieraad wilden die verbeteren (lees “vervlaamsen”), maar ik zei tegen Edith dat volgens mij die manier van schrijven typisch Nederlands was. En inderdaad, nu vond ik dus diezelfde kleine afwijkingen tegenover ons Zuid-Nederlands terug op die blog! Wij, Vlamingen, hebben nog veel te leren!

Dat doet me terugdenken aan toen de redactieraad lang geleden van dezelfde auteur een bijdrage nalas en de andere redactieleden zich stoorden aan “aan het einde” in plaats van ons “op het einde”. Ik was toen de enige die ervan overtuigd was dat ons Vlaamse “op het einde” niet correct is. Maar in het boek “Chanson” (weliswaar geschreven door een Vlaming, maar verspreid door een uitgever die zich echt wel een serieuze corrector kan permitteren) las ik ook constant “op het einde”. Zijn ze dan misschien allebei goed?

“Chanson” heb ik nu uit, en het was echt de moeite waard. Alleen helemaal aan (op?) het einde had ik de indruk dat de auteur nog even zijn werkbeurs moest verzilveren: waar hij in zijn verhaal daarvoor nergens een oordeel velde en alleen chansons verbond met de geschiedenis van Frankrijk, voelde hij zich blijkbaar in het laatste hoofdstuk wel verplicht – tussen de regels – de politiek correcte toer op te gaan.

Alfredo Marceneiro

Roger, waarschijnlijk bewogen door te veel herinneringen en slecht nieuws vandaag, laat mij deze avond fado’s beluisteren, en vooral  Alfredo Marceneiro!

En… ik word in-droevig en denk aan vroeger, toen onder andere Ad,  Els, Dirk Lambrechts, Roger (en zovele anderen, waaronder ik) echt onder de invloed waren van die muziek!

We geraakten toen echt in een soort “trance”!

En… nu heb ik hetzelfde voor!

Ik heb echt goesting om te zeggen (sorry, Hendrikje!): sterven betekent niks. We zien elkaar weer en gaan het samen nog beter maken!

Over ziekte, het nut van ouder worden en Internet

Een van onze oudere Leuvense vriendinnen (74 jaar geworden vorige maand) is jaren geleden naar Gent verhuisd. De laatste keer dat ze mij belde, was vlak nadat ze naar een rusthuis was gegaan. Ze verzekerde me toen dat haar telefoonnummer hetzelfde was gebleven, vertelde dat ze voor die verhuizing had gekozen omwille van haar slechte gezondheid, en dat ze zich goed voelde in haar nieuwe omgeving. Al heel lang wil ik haar eens gaan opzoeken, maar de tijd ontbrak.

Vandaag belde ik haar op. Ik wilde haar vertellen over het overlijden van Ad, die ook een goede vriend van haar was. Maar… Haar telefoonnummer bleek niet meer toegewezen. Ik was even in paniek! Ik kende haar nieuwe adres niet, wist niet waar haar kinderen wonen, ze heeft geen pc, en dus ook geen e-mailadres, hoe zou ik haar dan ooit terugvinden?

Toen kreeg Roger het schitterende idee naar haar zoon (een vrij bekende klassieke musicus) te googelen, en hij vond op het Internet zowaar het nummer van zijn mobieltje. Ik belde hem op… en hij bleek net op visite te zijn bij zijn moeder. Die hij me dan ook doorgaf.

Onze vriendin wist nog niets over het overlijden van Ad, maar dacht zoals ik dat dit beter was voor hem. En vertelde me dat het nu vrij goed ging met haar gezondheid en dat ze het nog steeds naar haar zin had in het rusthuis. Ik kreeg haar telefoonnummer, en beloofde zo snel mogelijk nog eens te bellen.

Niet lang daarna kreeg ik een oproep van haar zoon, die nu weer thuis was. Hij vertelde me dat zijn moeder het helemaal niet zo goed maakt als ze mij aan telefoon had verteld. 12 keer is ze vorig jaar opgenomen geweest op de dienst “Intensieve zorgen” en 5 keer had men hem opgebeld dat ze de volgende dag niet zou halen. Wat ze dus toch deed!

Maar… Ze begint vergeetachtig te zijn, en vergeet dus telkens wat ze heeft meegemaakt. ‘En dat is haar grote geluk,’ vervolgde haar zoon, ‘Ze gelooft zo fel in het leven dat ze er telkens weer bovenop geraakt, en doordat ze daarna alle ellende vergeet, blijft ze optimistisch’. Ouder worden (en vergeetachtig) heeft dus blijkbaar toch zijn nut!

Deze middag gingen we eindelijk nog eens de nicht Jeannine van Roger bezoeken. Zij maakte het echt goed na een operatie vorige maand… Maar vertelde ons dat haar nichtje (in de betekenis van het Franse “nièce”, dus de dochter van haar broer zaliger) heel ernstig ziek is. Vermits dat nichtje (die al veel heeft meegemaakt) nog geen 50 jaar is, wordt zij waarschijnlijk niet gesust door een verlossende vergeetachtigheid!

Weer een vriend overleden!

Deze nacht droomde ik van een kennis die overleden was. Ik werd half wakker en probeerde me te herinneren over wie het ging. Half in slaap nog dacht ik dat het een vriend van Hendrik betrof. Een zekere Frank die ik destijds nog als leerling heb gekend toen ik op college Franse les gaf.

Ik viel weer in slaap en droomde verder (ja, ik weet het, wat dromen betreft, heb ik eigenaardige gewoontes: ik kan ze zelfs bijsturen als ze mij echt niet aanstaan).

Nu droomde ik van de uitvaart. En, vermits (ik weet het, Nederlands vraagt hier “omdat” in plaats van “vermits”, maar zelf vind ik dat de twee woorden een verschillende nuance uitdrukken) ik voor mezelf had uitgemaakt dat het over Frank ging, droomde ik van alle kansen die sommige leerkrachten van het college die jongen ontnomen hadden.

Daarna werd ik echt wakker. En hoorde ik hoe de wind gierde door de bomen in de tuin. Wat een storm! Die de hele dag heeft aangehouden! Terwijl we naar de post reden om enkele facturen voor de KVLS te laten frankeren, vroeg ik aan Roger of we onze voor vandaag geplande boodschappen niet beter zouden uitstellen. Weliswaar had ik niet veel meer in huis, maar desnoods zou ik mijn fantasie wel de vrije loop laten met voedsel uit blik en bokaal, eieren, enzovoort.

Maar Roger durfde het te riskeren. En het is ons gelukt ondanks het feit dat ik op zekere momenten bijna omver werd gewaaid op de parking van het grootwarenhuis.

Na ons avondeten ging ik even tijdschriften doornemen en verder lezen in “Chanson” in de relax. En toen rinkelde de telefoon. De broer van een bijna vijf jaar geleden overleden vriendin van ons, Els Baeten.

Haar weduwnaar, Ad Van der Ven,  blijkt nu ook pas overleden te zijn! Zou mijn droom daar iets mee te maken hebben gehad?

Ik was niet echt droevig: wij hadden Ad niet meer gezien sinds de uitvaart van Els. Omdat vrienden uit het Leuvense ons steevast vertelden dat het geen zin meer had: Ad herkende niemand meer. Hij leed al tientallen jaren aan een ziekte die hem eerst zo goed als verlamde en hem opsloot in zijn eigen droomwereld. Hij is nu, op 74 jaar, van zijn eenzaamheid verlost en ik hoop dat hij weer bij Els is (en bij onze gemeenschappelijke vriend Dirk Lambrechts).

Hoewel we het voor Ad het beste vonden dat hij was overgegaan, dachten we toch even terug aan vroeger, toen hij nog heel beweeglijk was en de gekste feesten organiseerde, en aan onze reisjes met Ad en Els (en baby Hendrik)!

 Els, ik met Hendrik op schoot en Ad in 1978 (foto Roger)

 Els, ik met Hendrik op schoot en Roger in 1978 (foto Ad)

Het “toeval” (?) maakte dat op het ogenblik dat de broer van Els belde, Roger net aan het kijken was naar foto’s van het echtpaar toen ze eens bij ons op visite waren in Antwerpen!