Elena, Zeger, maïsoogst en vertaling

Toen we deze ochtend opstonden, lag er een vertaling te wachten in mijn mailbox. 8 volle A4-bladzijden en een niet zo eenvoudige tekst tegen morgen middag! Voor we naar Elena reden, nam ik nog gauw de tijd om te antwoorden dat ik dat onmogelijk kon klaarkrijgen. En onderweg ontving ik het antwoord: tegen vrijdag ochtend was ook oké. Oef!

Elena leek me weer veranderd. Ik vond dat ze veel vaker in haar eentje een boek “las” of zelfs speelde. Ze praat steeds beter, vertelt ook heel veel, en deze keer viel het echt op: Roger is “Opa” voor haar (en dus niet meer “oma”). Ik vraag me af of we niet moeten ophouden over hem te spreken als over “grootva”? Daar geraakt ze toch alleen van in de war?

Terwijl haar mama lessen voorbereidde, maakten Roger, Elena en ik een lange wandeling. Voorbij de villa’s is het daar heel aangenaam, maar het is wel soms serieus klimmen!

Elena viel in slaap zodra we het eerste bosje bereikten en bleef de rest van de wandeling dutten. Thuisgekomen (bij wijze van spreken natuurlijk, maar Elena noemt dat terecht “thuis” en dus zeg ik maar hetzelfde) wilden we haar in haar bedje leggen maar ze werd er bijna onmiddellijk weer wakker. Ik gaf haar dan maar een vieruurtje, we speelden op het terras (rondrijden op haar driewieler – en ik moest weer meelopen - en tekenen met stoepkrijt) en terwijl ik couscous klaarmaakte voor deze avond, zat ze gezellig naast Roger in een boekje te lezen op de sofa.

Kort nadat haar mama was gaan les geven, kwam Zeger er aan. Ik had over hem gesproken tijdens onze spelletjes, en ze leek echt naar zijn komst uit te kijken, maar deze keer zei ze zijn naam niet.
En we aten couscous. Ik had die wel -  o ironie - klaargemaakt met varkensvlees.

“Lekker”, zei Elena toen ze er van proefde. Roger en onze jongste beaamden dat!

Onze grote meid ging relatief vroeg slapen na nog een verhaaltje. Uiteraard was ze doodmoe (en ik eigenlijk ook: zo’n ukje houdt je wel in beweging)!

Nadat ik wat had opgeruimd, keken we naar enkele afleveringen van “Friends”. Dat ontspande me en ik genoot er heel fel van!

Zodra de ouders van ons meisje thuiskwamen, de ene van les volgen, de andere van les geven, vertrokken we naar huis.

Rond 23:15 uur kwamen we hier aan en onderweg merkten we dat de maïsoogst nog steeds aan de gang was. Ik dacht bij mezelf dat ik die moed niet zou hebben…
En dat klopt: ik wilde deze avond (zeg maar nacht) nog even aan de vertaling beginnen, maar nee… ik voel me te moe! Dat is dus werk voor morgen!

Maïsoogst in Mettekoven

We reden vandaag nog eens naar Mettekoven voor een mooie herfstwandeling.

 Foto’s Roger

We ontmoetten een prachtige vlinder, maar toen Roger er een foto wilde van maken, klapte het beestje jammer genoeg zijn vleugels dicht.

Onder weg merkten we dat in een vroegere kersenweide de bomen waren gesneuveld om plaats te maken voor een maïsveld.

 Foto Roger

De maïs werd trouwens net geoogst en dat zorgde voor veel bedrijvigheid op het land.

 Foto’s Roger

Na een goed uur klimmen en dalen, gingen we terug naar huis waar ik voor het eten zou zorgen. Heel eenvoudig maaltje deze keer: vermits ik een overschotje van savooikool had, werd het savooistamppot met zalm en mosterdsaus. Maar eenvoudig betekent niet slecht, integendeel, het smaakte heerlijk!

 Foto Roger

Korte wandeling en daarna mosselfeest in Bommershoven

We kregen weer een uitnodiging voor het jaarlijks mosselfeest in Bommershoven, uitgaande van de aangetrouwde “kozijn” van Roger. Uiteraard belde Roger naar zijn broer en zussen om te vragen of ze van de partij wilden zijn. Iedereen bleek vrij te zijn deze avond.

Maar eerst gingen wij deze middag een klein uurtje wandelen in de velden rond Borgloon. Meer bepaald klommen we de “Bollenberg” op, die de tante Laure zaliger van Roger ons heel lang geleden had leren kennen. Er is daar ondertussen veel veranderd: de vroegere verwaarloosde boomgaard is weer fatsoenlijk aangelegd en tegenover de vroegere notenweide zijn nieuwe notelaren aangeplant. In de twee weiden staan picknicktafels en banken. De vroegere kerselaars hebben plaatsgemaakt voor een (nu geoogst) veld. Maar nog steeds is het daar zalig rondlopen. Het is wel serieus klimmen in het begin, maar na een poosje wordt het vlak (en zie je in de verte de transparante kerk in Grootloon) en dan begin je weer te dalen tot aan de steenweg.

 Foto Roger

Ik genoot echt van de lauwe temperatuur, van de prachtige herfstkleuren, van de mooi bewolkte lucht en van de stilte. Deze keer hebben we wel op net geen uur 6 wandelaars ontmoet. Zoveel “drukte” zijn we daar niet gewend!

Deze avond reden we dus naar Bommershoven. Rogers drie zussen en schoonbroer en wij kwamen er tegelijkertijd aan. Zijn broer en schoonzus vervoegden ons iets later. En net zoals vorig jaar begon onze avond met het begroeten van “kozijnen”, nichten, “achterkozijnen” en  achternichten uit Bommershoven en nieuwtjes met hen uitwisselen.

Daarna bestelden we onze mosselen en werd het een hele avond gezellig keuvelen met mijn schoonfamilie. De tweede oudste zus van Roger vertelde me onder andere anekdotes uit haar kinderjaren, toen ze op vakantie was bij haar tante van Bommershoven. We worden allemaal wat ouder, dus ging het soms ook over onze kwaaltjes… Maar alles bij elkaar vond ik het weer een oergezellige avond. Wat heb ik toch een pracht van een schoonfamilie!

 Eigen foto’s

 Foto’s Roger

Uiteraard ben ik op tijd en stond, samen met onze Spaanse schoonbroer die, buiten mij, nog de enige roker is van de sibbe, een sigaret gaan opsteken op de drempel van het Cultureel Centrum waar we ons bevonden. En daar hebben wij ook heel diepgaande conversaties gehouden onder een nog echt lauwe nachtelijke hemel!

Over taalverloedering en strijken

Het regende weer de hele dag, dus heb ik eindelijk de strijk weggewerkt. Omdat ik dat zo’n zinloze bezigheid vind (ik weet dat de meeste vrouwen daar niet mee akkoord zullen gaan, daarover straks meer), probeer ik voor mezelf altijd de pil te vergulden door ondertussen naar de radio te luisteren.

Wat heb ik me vandaag weer geërgerd aan wat ik hoorde op de VRT! Mijn handen waren druk bezig en ik kon dus niets noteren (en mijn geheugen is een zeef) maar ik heb één voorbeeldje van de taalverloedering waar ik getuige van was, onthouden: ‘Ze hadden de microfoon tussen vetplanten verborgen voor speciale effecten te bereiken’! Geen wonder dat ik (en alle anderstaligen) het zo moeilijk hebben om fatsoenlijk Nederlands te leren als de kanalen die ons goede voorbeelden zouden moeten aanreiken hun taal zo laten verloederen!

Over dat strijken nu. Ik weet dat veel vrouwen rustig worden van die karwei. Ik niet. Ik strijk dan ook zo weinig mogelijk. Toen we nog maar pas samenwoonden, vroeg Roger mij waarom ik spijkerbroeken streek. Tja… omdat ik dat zo had geleerd van mijn moeder. Hij wees me erop dat na een uurtje dragen je niet meer zag of die broek wel of niet gestreken was geworden. Ik observeerde het en warempel, hij had gelijk! Dus die broeken ontsnapten later aan de strijk.

Tot enkele jaren geleden streek ik echter nog alle zakdoeken. Op een zeker ogenblik vroeg ik me af, in gezelschap, waarom ik zo dom was. Een vrouw antwoordde me dat ze dat helemaal niet dom vond: ‘Wat zou jij zeggen als je iemand een verkreukelde zakdoek uit zijn zak zag halen?’ En ik: ‘Dat die persoon die zakdoek al gebruikt heeft die dag!’ De vrouw in kwestie wierp me een bijna boze blik toe, maar ik zag de mannen in het gezelschap gniffelen. Sinds toen horen zakdoeken hier bij de zaken die niet meer gestreken worden, zoals ondergoed, lakens, handdoeken, spijkerbroeken, truien en t-shirts.  Al die zaken worden goed gestrekt te drogen gehangen, snel (en goed) opgeplooid of opgerold – de beste methode voor bijvoorbeeld t-shirts. In feite net zoals ik met de hele was doe als we op reis zijn en ik een hele maand zonder strijkijzer verder kan!

Regen, regen en nog eens regen

Het heeft de hele dag geregend. Geen wandeling dus (hoewel ik persoonlijk wel kan genieten van stappen in de regen, zolang het niet te koud is). Eerst wilde ik wat verder schoonmaken en strijken, maar toen bedacht ik dat ik al lang een herinneringsbrief had moeten sturen naar de abonnees van “Oostland” en “Limburgse monografieën” (publicaties van de KVLS) die hun bijdrage dit jaar nog niet hadden betaald. Bij gebrek aan tijd (en, ik zal eerlijk zijn, aan “goesting”) stelde ik dat maar constant uit. Volgens mij is dat dan ook secretariaatswerk, of niet? En secretaris van de KVLS ben ik zeker niet!

Maar kom, ik zou daar toch vandaag eindelijk voor zorgen. Wat een geluk dat Roger mij hielp of ik was daar een hele dag mee bezig geweest! Nu hebben we er samen meer dan drie uur en half aan besteed. Nakijken wie nog niet betaald had, 72 adressen (!) dicteren aan Roger die ze in een bestand typte, controleren of er geen fouten in de adressen waren geslopen, twee brieven opstellen en die apart zoveel keren afdrukken als er respectievelijke verzendingen moesten gebeuren, adressen op de omslagen printen, enveloppen vullen en dichtplakken, naar de post rijden, postzegels plakken.

Daarna reden we even naar de apotheek om nieuwe medicijnen voor Roger te kopen. Voor een keer was het daar niet druk en we geraakten in gesprek met een van de apothekeressen. Ik vertelde over mijn broertje (die ook apotheker is en sinds kort zijn eigen apotheek heeft) en onze gesprekspartner vertrouwde ons toe dat zoiets voor elke apotheker de ultieme droom is, maar dat weinigen die kunnen realiseren wegens veel te duur. Jean-Lou (mijn broertje dus) heeft ook heel lang moeten geduld oefenen en voor andere apothekers werken: hij heeft zijn apotheek pas sinds dit jaar… en wordt, in april 2013, 50 jaar! Nu, hij heeft zijn droom uiteindelijk verwezenlijkt en ik bewonder hem daarom.

Het regent op dit ogenblik nog steeds. Gestreken of schoongemaakt heb ik niet. Alleen gekookt (wortelsoep met kurkuma en koriander en een selderrecept van mijn marraine zaliger, maar wel - omwille van Roger zijn dieet - met vegetarische balletjes in plaats van met gehaktbalen) en veel gelezen.

Toen de regen heel eventjes ophield, heeft Roger nog wel de dakgoten schoongemaakt (ze waren verstopt tot en met). Ik sta dan onderaan de ladder te beven alsof ik zelf op die duizelingwekkende hoogte stond waar Roger met zijn schopje en emmer bezig is.  Als de (vrij zware) ladder zou verschuiven, ik weet zeker dat ik die niet kan tegenhouden. Dus smeek ik Roger al jaren zulke karweitjes uit te besteden, maar noppes: hij wil dat absoluut zelf doen. Vandaag was het zelfs opvallend hoe hij gebruik maakte van enkele droge minuten tussen twee regenbuien. Ik verdenk hem er eigenlijk van te genieten van dat werken op die hoogte!

Stoofpotje van varkensvlees en savooi

Lang geleden had ik dit recept “ontworpen” en deze avond eindelijk weer eens bereid. Het was echt lekker!

Voor 4 personen: 2 eetlepels olijfolie 1/2 savooikool (dikke) 2 groene paprika’s 2 uien 4 teentjes knoflook 600 gr varkensstoofvlees 1 dl witte wijn 2 dl bouillon zout, peper 1 snelkoker

In de olijfolie het vlees, de gesnipperde uien en knoflook snel aanbraden. Gesnipperde savooikool en reepjes paprika erbij doen. Overgieten met de wijn en de bouillon Kruiden met peper en zout. In de snelkoker 20 minuten laten sudderen. Daarna nog even open laten sudderen om het eventuele teveel aan vocht te laten verdampen (of binden met wat bloem) Opdienen met gekookte aardappelen

Ik vermoed dat dit recept nog veel lekkerder is als het gewoon uren heeft gesudderd, maar daar had ik de eerste keer blijkbaar geen tijd voor, en vandaag  ook niet. Ik heb deze keer wel de aardappelen toegevoegd aan het gerecht na ongeveer 15 minuten, en dan alles nog 7 minuten laten koken.

Weer een doodgewone dag

Na een regenachtige ochtend (en Roger die van alles opzocht in een boek over de bokkenrijders hier in Limburg), een droge namiddag en een wandeling, eerst op het kerkhof van Heers (Roger is allerlei zaken aan het opzoeken over zijn voorouders  in functie van zijn verre verwantschap met Mieke), daarna in Kerniel en uiteindelijk in Borgloon.

Na ons avondeten (echt lekker, al zeg ik het zelf: een stoofschotel van eigen makelij die ik al jaren niet meer had opgediend. In een volgende post geef ik het recept) heb ik nog een poosje zitten lezen – uiteraard met bittere chocolade smeltend op mijn tong. In de Bijbel (jawel, ik ben die voor de zoveelste keer aan het herlezen) en in een Maigret van Simenon. 

Daarna gezorgd voor de btw-aangifte. Dat lukte pas na drie keer proberen, en het lag niet aan mij: ik heb gewoon drie keer dezelfde procedure gevolgd voor mijn aangifte aanvaard werd. Ik krijg het echt op mijn heupen van die aangifte en zeker van de website van de overheid. Gebruiksvriendelijk is anders! Ik vermoed wel dat die site heel veel geld heeft gekost (belastinggeld dus). En deze keer moest ik btw bijbetalen (dus voorschieten aan de staat).

Daarna wilde ik verder lezen, maar aangezien ik aan mijn pc zat, en toch wat begon te surfen, vond ik op You Tube deeltjes van de film “Le baron de l’écluse” met Jean Gabin. Ik ben beginnen kijken en was tot voor vijf minuten nog naar allerlei uittreksels van films met die acteur aan het kijken. Een voorbeeld:

Roger en ik hebben die film zeker vijf keer bekeken!