Na onze brunch en na school belde ik even naar Elena die vandaag 15 jaar wordt. Ze was pannenkoeken aan het eten en deze avond ging ze op restaurant met haar papa, mama, broer en zus. En verder maakte ze plannen voor een feestje met enkele klasgenoten. Ouder worden is duidelijk nog leuk op die leeftijd.
Ik probeerde daarna tevergeefs onze vriend Roger Beeckman te bereiken: hij werd vandaag immers 97 jaar! Ik viel echter op zijn vrouw Lily die me niet herkende.
Na de middag reden Roger en ik naar schoonzus L. Eigenlijk moest ik dringend beginnen schoonmaken maar we vonden dat dit bezoek voorrang moest krijgen (vorige week durfden we er immers niet naartoe te rijden). De cafetaria van het rusthuis bleek opnieuw gesloten. Of beter gezegd: je kon er gaan zitten maar er niets gebruiken bij gebrek aan bediening. We zaten daar dus twee uurtjes... meestal zwijgend: L. is geen prater en wij zijn dat ook niet.
In de regen, die al bijna de hele dag uit de lucht viel, reden we later naar huis. Net toen we aan ons avondmaal wilden beginnen, kregen we een telefoon van Roger Beeckman. 'Ik heb de 97 jaar bereikt!' was het eerste wat hij zei, waarna hij uitlegde waarom hij zo laat terugbelde. Hij was naar een dansoptreden gaan kijken in het rusthuis. Hij vertelde verder over hun leven daar en daaruit bleek dat ouder worden op die leeftijd niet zo leuk meer is. Gaan slapen en opstaan op commando, opnieuw verplicht eten wat de pot schaft, in zijn geval niet meer kunnen lopen of lezen. Maar gelukkig bleek hij nog bijzonder goed bij zijn hoofd voor zijn leeftijd (wat voor zijn echtgenote minder het geval zou zijn: 'ik ben het hoofd en zij de benen', zei Roger).
Dan was het hoog tijd om te eten en daarna, na een snelle afwas, was ik te moe om nog te beginnen schoonmaken. En morgen komt daar ook niets van, want dan is het mijn Roger die een jaartje ouder wordt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten