Alcántara, Mata de Alcántara en Brozas

Donderdag 16 juni 2011

In Alcántara staat het klooster San Benito dat je elk uur met een gids kunt bezoeken. We besloten dat vandaag ook te doen. Om 11:15 kwam de vrouwelijke gids de vier bezoekers die stonden te wachten verwelkomen. Ze toonde ons de eerste binnentuin, de platereske kerk, de kapittelzaal, enige privévertrekken waar vergaderingen, lezingen en cursussen worden gehouden, de tweede binnentuin waar de cellen van de monniken op uitgaven. Allemaal heel indrukwekkend en groot. Maar van haar uitleg heb ik maar een kwart begrepen: ze ratelde maar door en sprak razendsnel.

Foto’s Roger

Daarna reden we naar Mata de Alcántara. Onder weg moesten we even halt houden omdat een kudde koeien de weg overstak. Mata de Alcántara bleek uit wirwar van witte straatjes te bestaan. Op de niet zo grote kerk troonden een dertigtal ooievaars.

Foto Roger

Van daar reden we verder richting Garrovilla. Hetzelfde dorre landschap als gisteren. Heel veel grote cactussen, en hier en daar toch een waterplas waar ooievaars en roofvogels kwamen drinken.

Foto Roger

Kilometers aan één stuk zagen we geen enkel dorp of huis. Wel de toegang tot enkel finca's.
Na een poosje reden we terug richting Alcántara en stopten even in Brozas. Weer witte huizen en een kerk die de grootste van Extremadura zou zijn. Daarboven de onvermijdelijke ooievaarsnesten. Op een pleintje waar het lekker geurde naar rozen en oleanders, dronken we een biertje. Als tapa kregen we er enkele frietjes én heel lekkere vegetarische balletjes bij.

Foto’s Roger

Het was toen 15:30 uur en we besloten terug naar de camping te rijden. Tot 14 uur was de temperatuur draaglijk, maar daarna begon de warmte weer als lood op ons te vallen. Toch maakten we nog even een omweg om naar een ermita te rijden. Die bevond zich op het terrein van een finca, en toen we voor een gesloten bareel kwamen te staan, durfden we die niet goed openmaken.
Dus maar rechtsomkeer gemaakt.
Op de camping dronken we een biertje en dutten daarna even in. Rond 18:30 gingen we boodschappen doen in de stad. Roger hield weer even halt aan de Romeinse brug, waar we even in gesprek geraakten met een man afkomstig van Toledo. Hij had hier werk gevonden en woonde nu in Alcántara. Ik vertelde dat ik dikwijls moeite had met het snelle praten van Spanjaarden, en hij begreep dat volkomen. We zouden echt vaker naar de radio moeten luisteren, anders geraken we het nooit gewend!

Foto Roger

In een eerste winkeltje vonden we niets dat ons aanstond voor ons avondmaal, en daarom stelde Roger voor op restaurant te gaan. Maar daar was het natuurlijk nog veel te vroeg voor, dus wandelden we eerst nog wat rond en bestudeerden we de kaarten van de enkele restaurants. Hun aanbod was echt niet te duur, maar het was allemaal weer zo copieus!

 Arco de la Concepción in Alcantara (foto Roger)

Bij weer een biertje (waar we deze keer een salade van gemengde groenten bij kregen), besloten we toch maar op de camping te komen eten. Desnoods een blikje pilchards. Maar in een tweede winkeltje vonden we een groentepannetje met garnalen, dat we deze avond om 20:30 uur hebben opgewarmd bij de tent. Het was lekker, maar na al die tapa’s had ik niet veel honger meer.

Naar Alcantara

Woensdag 15 juni 2011

Elena is gisteren 5 maand geworden, ongelooflijk hoe de tijd vliegt! 'De tijd gaat snel, gebruik hem wel', placht Roger zijn mama constant te zeggen.

Voor ik vertel over deze dag, wil ik iets noteren dat ik gisteren vergeten was. Toen we gisteren op de parking van Dia een karretje wilden nemen voor onze boodschappen werden we tegengehouden door een bedelaar. Om preciezer te zijn, door de zoon van een bedelaar. Hij verhinderde ons om een geldstuk in het karretje te steken, stak er zelf een plastic schijfje in van dezelfde grootte als de bewuste munt en waaraan een verlengstuk was aangebracht zodat hij zijn 'contraptie', zoals onze kinderen zoiets noemen, weer uit het karretje zou kunnen halen.

Daarbij richtte hij onze aandacht op zijn vader, die zat te bedelen. Met voor hem een bordje waarop stond dat hij vreemdeling was, zijn kinderen moest onderhouden en daar de middelen niet toe had.

Wij gingen gewoon de winkel binnen, en toen we binnen waren, bedacht ik ineens dat de bedoeling waarschijnlijk was dat we de 2 euro die we normaal gezien in het karretje zouden gestoken hebben, aan de bedelaar zouden geven.

Vandaag vertrokken we om 5 over 11. Bij het betalen van de camping vernamen we van de receptioniste dat die Engelsman die we vorige jaren al zagen in het restaurant elk jaar van mei tot oktober in een caravan op de camping verblijft. Hij zou ouder zijn dan 80 jaar.

We reden richting Coria, Caceres, ons doel zijnde Alcantara, ook in Extremadura. De bijna purperen rotsen maakten weldra plaats voor een “steppe”-landschap. Dor gras, enkele struiken, geen bomen. Er werd gewerkt aan nieuwe wegen en Roger en ik maakten ons de bemerking dat de oude, smalle weg waar we nu op reden wel zou blijven bestaan naast de nieuwe, maar dan ongebruikt en niet onderhouden. Dat hebben we al zo vaak gezien in Spanje.

Na een poosje zien we tussen al dat dors de embalse de Alcantera. Een immens stuwmeer. En er groeien na een poosje weer meer boompjes. Af en toe een eenzaam huis en zelfs de ruïnes van een kasteel. Rond 12:25 dalen we naar de vallei van de Taag om daarna Alcantera binnen te rijden. De camping bevindt zich een eindje verder, boven op een heuvel, aan de voet waarvan dat stuwmeer ligt.

De uitbater blijkt afwezig, maar iemand zegt ons dat we ons mogen installeren. Wat we dan ook doen. Het sanitair is heel netjes, de percelen schaduwrijk, dankzij acacia's en ratelpopulieren, en ruim. Er vliegen weer blauwe eksters, zwaluwen en mussen rond, maar ze komen niet zo dichtbij als in Malpartida. Boven ons zweven geregeld roofvogels (onder andere gieren) en ooievaars.

Nadat we een hapje hebben gegeten, geraken we in gesprek met een Nederlander die hier ook in een Subaru is aangekomen. Hij huurt een bungalow en vertelt dat hij al meer dan 8 jaar hier zijn vakantie doorbrengt. Vooral om vogels te spotten. Hij wijst op enkele mooie wandelwegen (in feite zitten we hier in de Parque Natural Tajo International, natuurreservaat dat zich uitstrekt over Spanje en Portugal), maar die lijken te steil voor mijn hoogtevrees. Hij praat ook over alle vogels die je hier kunt ontdekken (ik weet al dat morgen ochtend de wielewaal ons zal wekken).

Maar wij willen vandaag vooral de stad zien en vooral de Romeinse brug (waar we over zijn gereden om naar de camping te komen). Eerst rijden we toch even de bergen in, tot aan een vroegere granietgroeve. Er werd destijds bouwmateriaal gedolven voor de stuwdam. Nu staat de groeve vol grondwater. Het is er stil en rustig, maar naar het schijnt komen in het weekend de stadsbewoners daar zwemmen. Weer massa’s roofvogels, ooievaars, zwaluwen.

Foto’s Roger

En daarna rijden we weer naar de Romeinse brug uit de 2de eeuw (met daar vlakbij een Romeins tempeltje) en dan het stadje in.

Foto Roger

Daar klimmen we in de straatjes, bewonderen enkele paleizen, enkele kerken... Maar snakten weldra naar niets anders dan naar een pint. Zo warm was het! Praktisch niemand op straat: siësta waarschijnlijk. Je zou voor minder warmte de middag binnen doorbrengen!

Foto Roger

Op een schaduwrijk terras aan de rand van het stadje dronken we twee pintjes na elkaar. We kregen bij het eerste een heerlijke tapa: een salade van gebakken rijst met ei, tomaat, sla, paprika, asperge, selder, ham, en surimi. Omdat ik de uitbaatster zei dat ik het zo lekker vond, kregen we nog een tweede schoteltje. Bij ons tweede pint kregen we champignons met chorizo en look, even lekker.

Na onze boodschappen in een kleine supermercado, kwamen we terug naar de camping (die blijkt deel uit te maken van een finca) waar we ons inschreven. De uitbater is getrouwd met een Française en wilde absoluut Frans spreken. Hij raadde ons aan naar de vroegere groeve te gaan kijken en er een verfrissende duik te nemen. Maar wij zijn naar onze tent gegaan en zullen hier seffens avondmalen.
Helaas, hier is geen wifi en ik kan dit dus niet posten vandaag. Ik heb de “kindjes” al verwittigd, en Nany, die onze reis op de kaart volgt, heb ik ook een SMS gestuurd.

Deze avond waait er een briesje (zoals dat meestal ook het geval was in Malpartida) en dat geeft een beetje verfrissing.

De uitbater van deze camping en de Engelsen met wie we praatten in Malpartido vertelden ons dat het hier in april-mei vreselijk veel geregend heeft. En dat zijn ze hier niet gewend!

Parque de Monfragüe, Trujillo en Plasencia

Dinsdag 14 juni 2011

Vandaag reden we naar Trujillo via de parque nacional de Monfragüe.

Foto Roger

We ontmoetten tientallen politieagenten die op een motor in tegenovergestelde richting reden. Volgens Roger waren ze met een oefening bezig. In Villareal de San Carlos zagen we trouwens nog politie. Aan de puente del Cardenal, daar waar de Taag en de Tietar samenvloeien, stapten we even uit. De vroegere brug werd gebouwd in 1450 op order van de bisschop van Plasencia, en verdween soms onder water.
Overal gieren in de lucht.

Foto Roger

Een volgende halte was aan de Salto del Gitano. We keken even naar de gieren, naar de zwaluwen.

Eigen foto

En werden in het Engels aangesproken door een Spanjaard die een enquête hield. Van waar we kwamen, of vogels kijken ons voornaamste doel was, enzovoort. Hij vertelt dat er in de buurt van Yuste een reservaat is waar je honderden soorten vlinders vindt. Heel interessant, maar daar zullen we vandaag niet meer geraken. Hij vermoedt dat we Vlamingen zijn en vertelt ons dat hij een Vlaamse vriend heeft: de fotograaf Guy Kesseleers.

Na de castillo van Monfragüe, rijden we verder naar Torrejon el Rubio. We nemen even een zijweg. Heel dorre weiden, met hier en daar magere koeien, of grijze varkens. En af en toe een finca. De bomen worden schaarser, het gras nog minder hoog, maar in dat geel dor gras groeien mooie roze bloemetjes.
En dan komen we in Trujillo aan. De stad lijkt iets meer toeristisch dan de vorige keer, maar het valt nog mee. We lopen er wat rond, bewonderen de paleizen, de kerken, klimmen tot aan de plaza Mayor met zijn statige trappen, zijn galerijen en zijn standbeeld van Pizarro.

Foto’s Roger

Op de daken van kerken en paleizen, ooievaars. Sommige van die vogels zweven sierlijk boven de stad.

Het is heel warm, dus drinken we iets op een terras en nemen weer een plato combinado voor ons twee.

Rond 18 uur waren we terug op de camping, en om 18:40 beslissen we naar Plasencia te gaan voor nog een biertje en onze boodschappen. Plasencia is een mooie stad, maar ik ga hier niet alles herhalen wat ik andere jaren al heb geschreven. Het viel vandaag wel op dat de bars heel leeg zijn, en de terrassen des te voller. Dat ligt zeer waarschijnlijk aan het pas ingevoerde rookverbod.
Bij ons biertje kregen we chips. En dus kochten we alleen wat kaas en gaspacho voor ons avondmaal. Terwijl we aan de kassa stonden, wilde een dame met een overvol karretje ons voorsteken. Ze zei ons dat ze hoorde bij de dame voor ons. En wij lieten haar dus begaan. Om daarna vast te stellen dat die twee niets met elkaar te maken hadden!

Avond op de camping van Malpartida de Plasencia

Dinsdag 14 juni 2011

Toen we gisteren, na ons bezoek aan Galisteo weer op de camping aankwamen, zagen we meteen waar de ooievaarsnesten zich bevonden: aan de ingang van de camping, op een elektrische paal. Maar de nesten waren leeg.
We wilden brood kopen (we hebben nog een maaltijd om op te warmen, die eigenlijk voor gisteren bedoeld was, en daar hoorde brood bij). Helaas, op de camping geen brood te vinden. Dus reden we naar het stadje zelf. We zijn er ooit geweest, en toen al viel Roger de veel eenrichtingstraten op. Wat ik destijds niet had opgemerkt, is dat er veel opvallend sjieke huizen staan. Toch vonden we maar een kleine supermercado... zonder brood. Aan een voorbijganger vroegen we of er een panaderia was. Jawel, maar die was vandaag gesloten.

We kwamen dus onverrichter zake terug naar de camping.

Foto Roger

En besloten weer in het restaurant te eten. Het menu kostte nu maar 9 euro, drank inbegrepen (en natuurlijk namen we weer een fles wijn en een fles gaseosa). Roger wilde als voorgerecht cocido en als hoofdgerecht albondigas. Ik had hem uitgelegd dat volgens mijn herinneringen een cocido een dikke soep op basis van groente en vlees was. Wel, de ober legde uit dat de “cocido completo” zoals hij hier genoemd werd, tegelijk voor- en hoofdgerecht was: eerst de soep, daarna het vlees van de soep met garbanzos. Alledaags eten dus voor die 9 euro, maar dat vind ik het beste. Als dessert nam ik weer appel (ik kreeg er twee) en die heb ik weer bijgehouden voor morgen.

Ik denk dat het twee jaar geleden is dat we hier elke avond een Engelsman ontmoetten op restaurant. Deze keer was hij er weer. Zou hij dan echt hier wonen?

Terwijl ik na het eten, en terwijl we onze drank opmaakten, nog even online geraakte (en een paar mails snel beantwoordde), begon het te schemeren. Weer die prachtige zonsondergang. En de ooievaars die terug naar hun nest vlogen. Een prachtig zicht was dat: die zwarte silhouetten tegen de blauw-geel-oranje lucht.

Galisteo en omgeving

Na ons ontbijt deze ochtend, en terwijl Roger zijn toilet ging maken, heb ik mij geamuseerd met vogeltjes voederen.

Foto Roger

Op de duur vlogen en trippelden er tientallen mussen en blauwe eksters rond mij; ik waande me Sint-Franciscus!

Toen ik nog maar een homp brood overhad, ging ik eerst even onze spullen opruimen. En toen ik me omdraaide, was het brood van de tafel verdwenen.
Roger kwam terug en geraakte in gesprek met onze Engelse buur, die al 10 weken op reis is met zijn caravan (de Nederlanders van wie we de kersen kregen, waren al 12 weken onder weg).

Vandaag gingen we niet, zoals andere jaren, naar het natuurgebied Monfragüe; Roger wilde enkele dorpen in de buurt ontdekken. We reden richting Coria (waar we al enkele keren zijn geweest) door een vlakte onder een staalblauwe lucht. Overal ooievaarsnesten op de pilonen en elektrische palen, schouwen van gebouwen, enz.

Na een poosje rijden hielden we halt in Galisteo, een stadje op een heuvel, bij de Rio Alajon. Boven de “moderne” stad prijkte een omwalde stad.

Foto Roger

Daarin hebben we een goed uur rondgewandeld. Het stadje was nog vol bedrijvigheid (het was dan ook amper middag): een straatveegster maakte de site van de glas- en andere containers schoon, een man snoeide de hagen, vrouwen deden hun boodschappen, huizen werden gerenoveerd. En iedereen zei vriendelijk 'hola!'.

Foto Roger

Het is een stadje met witte huizen, zwarte balustrades en tralies. De gebouwen lijken niet zo oud, maar misschien zijn ze gerenoveerd? Er hangt een geur van koeien en mest, die op een van de twee pleinen ineens plaats maakt voor de parfum van rozen en van gesnoeide hagen.

Foto Roger

We wandelen nog even langs de buitenkant van de wallen en daar ruiken we eucalyptus. Heel verfrissend! Want het is weer zo warm! Voor de eerste keer heb ik op deze reis mijn strooien hoed opgezet.
We bewonderen nog de twee kerken, waarvan een vervallen.

Foto’s Roger

Rond de andere vliegen honderden zwaluwen, en boven op de toren prijken wel 5 ooievaarsnesten.

We eindigen ons bezoekje aan de stad met een biertje in een bar, en krijgen er als tapa gebakken aardappelen. Vier mannen zitten te kaarten en zes mannen supporteren. Roger had gisteren, op het restaurant-terras van de camping al opgemerkt dat kaartspelers hun kaarten overal en altijd op tafel smakken. Waarom is dat?

Er kwam een ruiter op zijn paard voorbij.

Als we willen vertrekken, worden we aangesproken door een man van wie wij dachten dat hij Nederlander was (en we vroegen ons af waar zijn auto dan stond). Hij bleek net als wij uit Vlaanderen te komen, woont in Heverlee, deed de camino de Santiago vanuit het zuiden,

Voor we verder zouden rijden, wilde ik iets eten. Ons brood bleek echter zo hard geworden dat ik het niet meer kon bijten. Ik moest me dus behelpen met onze kersen en abrikozen. Het brood heb ik deze avond aan de vogels gevoerd.
We reden verder en kwamen nog een paar van die witte dorpen tegen, die echter vrij modern leken (Roger denkt van ongeveer 1930): Alagon, El Batan, Morcillo. Brede, rechte straten (ze lijken wel moderne bastidas). En waarom zijn de straten zo breed? Voor de auto's, oké, maar er is helemaal geen schaduw meer...
Onder weg zagen we ook vrij grote geïrrigeerde watervlaktes, waar iets in groeide. Rijstplantages?

En natuurlijk overal ooievaars en af en toe een gier boven ons.

Naar Malpartida de Plasencia

Zondag 12 juni 2011

Gisteren avond geraakte Roger nog in gesprek met een Nederlands koppel van wie de auto defect was. Ze moesten tot morgen wachten voor hij zou hersteld worden.
Deze ochtend, vlak voor we zouden vertrekken, kwamen ze ons een zakje kersen brengen. Ze hadden ze gekregen en het waren er veel te veel voor hen. Wat ze ons gaven was ook vrij veel... Maar ze waren lekker en mijn picknick deze middag bestond dus uit kersen en brood.
We verlieten vandaag Aragon, reden door Castilla y Leon, Castilla La Mancha, door de Comunidad de Madrid, om uiteindelijk in Malpartida de Plasencia in Extremadura aan te komen. De mooie landschappen volgden elkaar op: grijze tafelbergen, rode vlakten, een immense hoogvlakte. Onder Madrid werd het opvallend dor. En warm: we zijn tot 37°C gegaan vandaag.

Kort nadat we Extremadura waren binnengereden, verlieten we de snelweg. Op de elektriciteitspalen ooievaarsnesten, boven ons roofvogels, in de dorre weiden soms een kudde schapen of magere koeien.

Toen we op de receptie van de camping aankwamen, begroette de receptioniste ons met: 'Ha, zijn jullie daar? ' alsof we van een lange wandeling terugkwamen, terwijl het in feite twee jaar geleden is dat ze ons vaarwel zei. Ze is van Bree afkomstig en heeft haar Spaanse echtgenoot naar hier gevolgd.

Deze camping is voller dan de vorige, en dat ligt voor een deel aan het aanpalende natuurgebied Monfragüe, met zijn vele vogels. Toch hebben we een ruime plek voor onszelf kunnen bemachtigen. Zodra we uitgepakt waren, hebben we een wasmachine laten draaien en zijn we ondertussen een biertje gaan drinken. Alleen in die bar is er toegang tot het internet en ik maakte er gebruik van om de vorige posten online te zetten, en om snel mijn mailbox te bekijken. Ik had echter geen tijd om iedereen te beantwoorden: weldra kwam een fanfare de bar binnen, werden de stoelen opzij gezet en begonnen de mensen te dansen op de muziek. Het is niet zo dat we werden weggejaagd, maar ik vond het een beetje onbeleefd om een stoel en een tafel te blijven opeisen.

We hadden gemerkt dat op het menu voor deze avond stierenstaart stond en we lieten ons weer verleiden!

Nadat we bij de tent nog even de mussen en blauwe eksters hadden gevoed, trokken we dus naar het restaurant.

Het terras van het restaurant zat propvol, en ik vermoed niet alleen met kampeerders. En je kon merken dat we in Spanje zijn: kwetteren dat al dat volk deed! Na een revuelto met courgette en garnalen, kregen we dus stierenvlees. Heel lekker!

Het dessert, zijnde een appel voor mij (Roger nam een ijsje), bracht ik mee naar de tent; ik had immers weer veel te veel gegeten. Bij het menu hoorde weer een fles wijn en een fles gaseosa, maar deze keer hebben we geen van beide opgekregen.

We hoorden geklepper van ooievaars in het terugkomen naar de tent, maar we hebben niet gevonden waar ze zitten.

Om de dag te eindigen, genoten we nog van de hier altijd prachtige zonsondergang. Onze leeftent is niet opgesteld: nu, om 23:50 uur, is het nog steeds heel zacht.

Calatayud

Zaterdag 11 juni 2011

Na ons bezoek aan die dorpjes zouden we boodschappen doen, in Calatayud. En Roger leek weer mijn gedachten te hebben geraden, want hij stelde voor nog even door de stad te wandelen en een biertje te drinken op de Paseo. Wat heb ik genoten van ons gekuier zonder echt doel door de straten. De “dikkebuik-huizen” zoals de kinderen ze vroeger noemden, zijn voor een groot deel verdwenen, maar je ziet er nog veel.

Foto Roger

Een van de kerken was open en we gingen voor de eerste keer een kijkje nemen. Planken vloer en heel donker. Op de Plaza de España, in de casa Consistorial werd een huwelijk voltrokken. Heel veel mensen op hun paasbest.

Foto Roger

En de straten, ook de Paseo waar we een biertje gaan drinken, lopen stilaan vol met opgeklede mensen. Het is immers het uur van de avondwandeling voor het avondeten. De enkele toeristen (zoals wij) verraden zich doordat ze minder opgekleed zijn, door de folders en landkaarten die ze bij zich hebben... of door hun koffers.

Foto Roger

We waren nog getuigen van een echtelijke ruzie. Een jonge man tierde tegen zijn vrouw dat ze zelf moest zorgen voor haar kind, en gaf haar een paar meppen. Roger kwam er spontaan, en in het Nederlands, tussen, maar daar begrepen die mensen natuurlijk niets van. Een paar opgeklede vrouwen prevelden tegen elkaar: “Escandalo!”.

Na de boodschappen reden we terug naar Saviñan langs de gewone weg die ook passeert langs de camping waar we vroeger zo vaak verbleven, vlak achter die ermita in de rotsen... De camping bleek gesloten en te koop!  Sic transit…

Foto Roger